Τα στερεότυπα και οι ιδεολογικές ισοπεδώσεις

Το να χρησιμοποιεί κάποιος το φύλο ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό ενός ατόμου προκειμένου να μειώσει την αξιοπιστία του ή τη δύναμη των επιχειρημάτων του είναι απλώς σεξισμός. Και, βέβαια, η οποιαδήποτε αναπαραγωγή σεξιστικών προτύπων για να αντιπαρατεθεί κανείς με κάποιον άλλον, όχι μόνο αναπαράγει τις κυρίαρχες δομές εξουσίας του συστήματος όπως η πατριαρχία, αλλά αποτελεί και την πλέον ύπουλη πρακτική, ειδικά όταν αναφερόμαστε σε πολιτικά θέματα. Καταλήγει δε, αντί να επιτύχει να μειώσει τα επιχειρήματα του αντιπάλου, να μειώνει τα επιχειρήματα αυτού που χρησιμοποιεί τη σεξιστική επίθεση για πολιτικούς λόγους.

Μια τέτοια περίπτωση παρουσιάστηκε τις τελευταίες ημέρες με την περίπτωση της Αφροδίτης Αλ Σάλεχ. Το στέλεχος του ΠΑΣΟΚ μας έχει συνηθίσει σε επιθετικές και απαξιωτικές δηλώσεις το τελευταίο διάστημα. Μετά από κάθε τέτοια δήλωσή της, λοιπόν, όλο και κάποιος -για πλάκα, και καλά...- ανεβάζει στο Ίντερνετ τη γνωστή, γυμνή της φωτογράφιση, αφήνοντας υπονοούμενα περί της «ηθικής» της. Με το να παρουσιάζει κανείς μια γυμνή φωτογραφία κάποιου με τον οποίο έχει μια αντιπαράθεση για ένα άλλο θέμα και μάλιστα πολιτικό, με το να εστιάζει δηλαδή όχι στις πολιτικές απόψεις αλλά στη γυμνή σάρκα, είναι σαν να υπονοεί ότι μια γυναίκα που φωτογραφίζεται γυμνή δεν είναι δυνατόν να την πάρει κανείς στα σοβαρά, οπότε οι απόψεις της είναι εξ ορισμού απορριπτέες.

Ιστορικά, κάθε φορά που υπήρχε μια διεκδίκηση από το γυναικείο κίνημα για περισσότερη ελευθερία, δικαίωμα ψήφου, χειραφέτηση κ.λπ., η επίθεση που δέχονταν όχι μόνο οι γυναίκες που κινητοποιούνταν αλλά και όλες οι γυναίκες αδιακρίτως είχε να κάνει με το φύλο τους και την «ηθική» τους, την «ηθική» όπως ορίζεται από τη χριστιανική εκκλησία -προνομιακό διαχειριστή του πανίσχυρου ιδεολογικού εργαλείου της θρησκευτικής πίστης- προς όφελος της εκάστοτε εξουσίας και στόχευε μεταξύ άλλων στη ρίζα της ανθρώπινης ύπαρξης, που είναι το σώμα και η αυτοδιάθεσή του. Η διαιώνιση σεξιστικών προτύπων από αριστερούς ανθρώπους (που συχνά γίνεται με εξαιρετική ελαφρότητα) αποτελεί πολύ μεγάλη αντίφαση, η οποία υποβαθμίζει όχι μόνο την πολιτική ως σκέψη και πράξη, αλλά ακυρώνει θεμελιώδη απελευθερωτικά προτάγματα της Αριστεράς.

Η περίπτωση της Αφροδίτης Αλ Σάλεχ είναι η πιο πρόσφατη από μια σειρά τέτοιων παραδειγμάτων που μπορεί κανείς να αντλήσει από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι σεξιστικές επιθέσεις δεν είναι οι μόνες. Συχνά έχουμε ομοφοβικές επιθέσεις, όπως αυτή στον γνωστό τραγουδιστή Πέτρο Γαϊτάνο την επαύριο των δηλώσεών του για την υποστήριξη της Χ.Α. Εναντίον του σηκώθηκε ένα τεράστιο κύμα αντίδρασης, πολλά από τα σχόλια όμως, συχνά από αριστερούς ανθρώπους και χωρίς καμία αντίδραση από τους υπόλοιπους, δεν αφορούσαν τις φιλοφασιστικές του απόψεις, αλλά την εκτίμηση ότι είναι ομοφυλόφιλος.

Η χρησιμοποίηση σεξιστικών και ομοφοβικών αναφορών σε μια πολιτική αντιπαράθεση αναπαράγει την κυρίαρχη ιδεολογία. Σύμφωνα με αυτήν, οι γυναίκες και οι ομοφυλόφιλοι είναι πλάσματα αδύναμα στο σώμα και, κατ' επέκταση, στο πνεύμα και άρα ανάξια να συμμετέχουν στον δημόσιο διάλογο. Πρόκειται για σύνδεση που χρησιμοποιείται στις μέρες μας κατά συρροή και από το δεκανίκι του συστήματος που αποτελούν τα φασιστικά κόμματα. Αρκεί κανείς να θυμηθεί, σε αντιπαραβολή με την περίπτωση Γαϊτάνου, τον βουλευτή της Χρυσής Αυγής Ηλ. Παναγιώταρο έξω από το θέατρο Χυτήριο να αποκαλεί τους ηθοποιούς της παράστασης Corpus Cristi «γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες»...

Για την Αριστερά αποτελεί αξιακό ζήτημα να καταπολεμά αυτή τη ρητορική και την πρακτική και όχι να την αναπαράγει. Γιατί ουσιαστικά η αναπαραγωγή αυτή αποδυναμώνει το οποιοδήποτε αξιακό πλεονέκτημά της και οδηγεί στο λάθος συμπέρασμα ότι όλοι είναι ίδιοι. Στη συγκυρία που βρισκόμαστε, από την αδυναμία της Αριστεράς να πείσει για το ιδεολογικό της πλεονέκτημα, κερδισμένος θα βγει μόνο ο φασισμός.

Δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 24 Ιανουαρίου 2014

Φασισμός

Το τελευταίο διάστημα είχαμε ένα κύμα ρατσιστικών επιθέσεων από την πλευρά της Χρυσής Αυγής. Το νεοναζιστικό κόμμα, ενθαρυμμένο από τη δυναμική που του δίνει η συγκυρία, αλλά και από την πολιτική κάλυψη που του παρέχουν κυρίαρχοι κύκλοι της δημοσιογραφίας, οργανωμένα εξαπέλυσε μέσα στο καλοκαίρι μια σειρά επιθέσεων με στόχο τους μετανάστες αλλά και τους ομοφυλόφιλους με σκοπό καταρχήν να τρομοκρατήσει τον πληθυσμό, αλλά ταυτόχρονα και να κάνει αισθητή την παρουσία του στην κοινωνία, με τη συνεργασία βέβαια των ΜΜΕ που πρόβαλαν κατά κόρο τη δράση τους.

Το κόμμα της ΧΑ έχει τις ιδεολογικές του ρίζες στο ναζιστικό κόμμα της Γερμανίας του 1930 και στελέχη του έχουν ταχτεί ανοιχτά υπέρ του Χίτλερ και των ιδεών του. Μάλιστα με τη δράση τους το τελευταίο διάστημα αποδεικνύουν ότι αντιγράφουν τις πρακτικές των Ναζί. Επομένως ήταν απολύτως αναμενόμενο ότι κάποια στιγμή θα στρεφόντουσαν και εναντίον των ομοφυλοφίλων σαν μια ομάδα που βρίσκεται έξω από το φυσιολογικό και άρα πρέπει να περιθωριοποιηθεί ή ακόμα και να εξαφανιστεί για το καλό της κοινωνίας. Είχαμε λοιπόν, παράλληλα με τις επιθέσεις στους μετανάστες, τις πρώτες ομοφοβικές επιθέσεις που έγιναν στους δρόμους της Αθήνας με μία από αυτές, την πιο οργανωμένη, στις 22 Αυγούστου τη νύχτα στο Ζάππειο από μια ομάδα Χρυσαυγιτών που επιτέθηκε εναντίον του κόσμου που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή στο πάρκο, μια και είναι γνωστό ότι το Ζάππειο παραδοσιακά είναι ένας χώρος όπου συναντιούνται άνδρες κυρίως τη νύχτα για εξεύρεση ερωτικού συντρόφου. Αυτή η επίθεση κατέληξε σε μαχαίρωμα ενός μετανάστη που βρισκόταν εκείνη την ώρα στο πάρκο με αποτέλεσμα τη μεταφορά του στο νοσοκομείο. Υπήρξαν ακόμα δύο ομοφοβικές επιθέσεις στη μέση του δρόμου τη νύχτα τις επόμενες μέρες, ωστόσο αυτές δε μπορούν να χρεωθούν στη φασιστική οργάνωση της ΧΑ μια και οι δράστες κανένα διακριτικό δεν είχαν επάνω τους που να τους ταυτίζει με τη ΧΑ.

Φαίνεται λοιπόν ότι η ΧΑ ακολουθεί ένα οργανωμένο πλάνο επίθεσης στα αδύνατα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας, αρχίζοντας από τους μετανάστες και συνεχίζοντας με τους ομοφυλόφιλους. Να αναφέρουμε και μερικές επιθέσεις που έχουν αρχίσει να δέχονται στη Θράκη μέλη της μουσουλμανικής μειονότητας με πιο πρόσφατη την επίθεση εναντίον του Μηλιατζήμ Τζεμαλή. Πάντοτε λοιπόν η μεθοδολογία της ΧΑ είναι η ίδια: Επίθεση εναντίον ενός ατόμου ή μιας μικρής ομάδας μελών που ανήκουν σε μια μειονότητα και αποτελούν, σύμφωνα με τη γνώμη τους απειλή εναντίον του "υγειούς" πλειοψηφικού κομματιού της κοινωνίας. Η επίθεση γίνεται από ένα πλήθος ατόμων, πάντα μεγαλύτερο από την ομάδα στην οποία επιτίθεται για να μη φάνε και ξύλο, που συνήθως έχουν έναν καθοδηγητή, κάποιον που φυλάει τσίλιες και είναι σε εγρήγορση για να ειδοποιήσει αν καμμία περίεργη κίνηση συμβεί στη γύρω περιοχή, για παράδειγμα αν σκάσει μύτη η αστυνομία. Τότε η επίθεση λήγει και οι επιτιθέμενοι, πολύ νεαρά αγόρια και κορίτσια στην πλειοψηφία τους, τρέπονται σε άτακτη φυγή.

Το πολιτικό σύστημα έχει δείξει αξιοσημείωτη ανοχή σε αυτές τις επιθέσεις μαχαιροβγαλτών οπαδών ενός κοινοβουλευτικού πολιτικού κόμματος. Μέχρι στιγμής κανείς δεν έχει διωχθεί, και σε μερικές περιπτώσεις που αυτό έχει συμβεί, είχαμε τραγελαφικά αποτελέσματα από την απόφαση της δικαιοσύνης, όπως στη Βέροια όπου τελικά καταδικάστηκε το θύμα ενώ αθωώθηκαν οι φυσικοί αυτουργοί της επίθεσης! Και αυτό είναι απολύτως φυσικό μια και με τη στάση του αυτή το πολιτικό σύστημα παίζει το τελευταίο του χαρτί διατήρησης της εξουσίας που δεν μπορεί κατά πώς φαίνεται από τις πολιτικές εξελίξεις να διατηρήσει με άλλα, νόμιμα, μέσα.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος με τα μέτρα που παίρνουν συνεχώς για την υποτιθέμενη δημοσιονομική εξυγίανση, οδηγούν τα πράγματα στο αντίθετο μονοπάτι από αυτό που υποτίθεται ότι προσπαθούν να τα οδηγήσουν. Το κράτος μειώνει τη ρευστότητα στην αγορά μέσα από την υπέρογκη φορολογία των πολιτών και την περικοπή μισθών και συντάξεων με αποτέλεσμα να παίρνει λιγότερους φόρους, μια και μειώνεται η κατανάλωση, και μετά να ξανακόβει μισθούς, συντάξεις κλπ. Αυτή η πολιτική έχει οδηγήσει το σύστημα στην κατάρρευση που ζούμε όλο αυτό το τελευταίο διάστημα. Μόνη τους λοιπόν λύση για να παραμείνουν στην εξουσία είναι η καταστολή. Το είδαμε το προηγούμενο διάστημα, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την τοποθέτηση ελεύθερων σκοπευτών στην ταράτσα του κοινοβουλίου στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου 2012 μπροστά σε μια άδεια πλατεία Συντάγματος, από το φόβο υποτίθεται επιθέσεων διαμαρτυρίας. Αυτή βέβαια η σκηνή φέρνει στο νου, σε μια σημειολογία με πολλή μεγάλη σημασία, τις περίφημες φωτογραφίες από το Σύνταγμα της 3ης Δεκεμβρίου 1944, την ημέρα που άρχισαν τα περίφημα Δεκεμβριανά που οδήγησαν στον Εμφύλιο Πόλεμο του 1947-1949. Η καταστολή όμως αυτή, που σκοπό έχει την τρομοκράτηση του πληθυσμού για να καταπνίξουν τις όποιες διαμαρτυρίες, όταν την εφαρμόζουν οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος, τούς είναι επιζήμια πολιτικά. Γι αυτό λοιπόν έχουν βρει το αποκούμπι της ΧΑ, η οποία είναι σύμφυτη με τη βία από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της. Βγαίνει λοιπόν η φασιστική συμμορία στους δρόμους και επιτίθεται στους μετανάστες καταφέρνοντας να αποπροσανατολίσει και να οδηγήσει τη συζήτηση σε άλλες ατραπούς τη στιγμή που συντελείται, με την ευλογία των τριών κομμάτων της εσωτερικής τρόικας, η μεγαλύτερη καταλήστευση εισοδημάτων που έχει συμβεί μεταπολεμικά στη χώρα μας.

Οι επιθέσεις εναντίον ομοφυλοφίλων εντάσσονται στην ίδια κατηγορία. Οι ομοφυλόφιλοι, όπως και οι μετανάστες, είναι μια μειονότητα. Σεξουαλική, και πολλές φορές αρκετά ευκατάστατη οικονομικά, αλλά μειονότητα. Και σαν μειονότητα θέλει δικαιώματα αναγνώρισης και ένταξης στην κοινωνία. Στην εποχή όμως που πραγματοποιείται μια συντηρητική στροφή θεσμικά, δε μπορεί να ικανοποιηθεί από το πολιτικό κατεστημένο κανένα δικαίωμα, έστω και αν αυτό είναι αμιγώς πολιτικό και όχι οικονομικό. Ο λόγος είναι απλούστατος: Τα δικαιώματα συνεπάγονται ελευθερία σε όλα τα επίπεδα. Ελευθερία σκέψης πρώτα από όλα και έπειτα ελευθερία δράσης. Αυτό όμως δε μπορεί να γίνει ανεκτό από το πολιτικό κατεστημένο γιατί διαφορετικά θα δινόταν το λάθος μήνυμα στο κοινωνικό σύνολο με αποτέλεσμα οι κοινωνικοί αγώνες και ταξικοί αγώνες να κινδυνεύουν να φουντώσουν και να τους πνίξουν. Θέλουν λοιπόν τον καθένα που διεκδικεί στη φωλιά του. Και σε μια τέτοια συγκυρία, με το πολιτικό σύστημα ουσιαστικά αρωγό στη φασιστική διόγκωση, οι επιθέσεις θα κλιμακωθούν.

Από την άλλη μεριά είναι η στάση της Εκκλησίας που η εξουσία θέλει να έχει σύμμαχό της μια και επηρρεάζει τις συνειδήσεις των πιστών. Η Εκλησία λοιπόν έχει εδραιώσει την κυριαρχία της μέσα από τη διασπορά του φόβου. Φόβος για τη μετά θάνατον ζωή, όπου αν δεν είναι κανείς ενάρετος δε θα του ανοίξουν οι πύλες του Παραδείσου. Φόβος στην ουσία για έναν θεό τιμωρό που επιβλέπει κάθε έκφανση της ζωής, ώστε το άτομο να μην είναι ελεύθερο και να πράττει συνεχώς με τις επιταγές των "εν τη γη" εκπροσώπων του θεού, δηλαδή τους παπάδες. Έτσι λοιπόν ωθούνται οι πιστοί αφενός να καταπιέζουν τις όποιες δικές τους ανάγκες δεν συνάδουν με αυτά που το ιερατείο έχει καθορίσει σαν ενάρετη ζωή και από την άλλη να επιτίθενται σε άλλους όταν αυτοί "αποκλίνουν". Διατηρείται με αυτόν τον τρόπο η εξουσία της Εκκλησίας, που δεν χάνει την πελατεία της. Όσον αφορά δε τους ομοφυλόφιλους, η στάση της είναι ιδιαίτερα σκληρή, παρά το αναμφισβήτητο γεγονός της ύπαρξης μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας πολλών ομοφυλοφίλων, ιερωμένων αλλά και πιστών.

Έχουμε λοιπόν την οργανωμένη επίθεση, με την αρωγή του συστήματος που βολεύεται από αυτήν την κατάσταση, εναντίον των μειονοτήτων. Και αυτή η επίθεση είναι μια επίθεση ενάντια στη δημοκρατία. Ο μόνος τρόπος να αντιδράσουμε, είναι όλοι εμείς που παλεύουμε για τα δικαιώματά μας, να συνεργαστούμε για να αντιμετωπίσουμε τη φασιστική απειλή. Και αυτή η αντίδραση πρέπει να είναι άμεση. Δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο. Αύριο μπορεί να είναι πολύ αργά. Η ώρα είναι τώρα.

 

Pride 2010

Ειναι η συνηθισμενη πρακτικη των τελευταιων χρονων. Τις ημερες δηλαδη πριν απο την παρελαση υπερηφανειας των ομοφυλοφιλων που γινεται ανελλιπως στην Αθηνα απο το 2005, εκτοξευονται απειλες κατα της παρελασης και της σωματικης ακεραιοτητας του κοσμου ο οποιος σκεφτεται να παρευρεθει. Φετος ομως αυτες οι απειλες ξεπερασαν καθε προηγουμενο. Η ακροδεξια και φιλικα προσκειμενη προς φασιζουσες πολιτικες αντιληψεις εφημεριδα "ΣΤΟΧΟΣ" (σκοπιμα δε βαζω συνδεσμο εδω, για να μην αυξησω την επισκεψιμοτητα τους), ορμωμενη απο την υποτιθεται προκλητικη αφισα της εφετινης εκδηλωσης, εφτασε στο σημειο να εκτοξευσει επισημα απειλες, και οχι ανωνυμα οπως αλλες φορες, για οργη αγανακτισμενων πολιτων και μια σειρα υβρεις εναντιον απλων πολιτων που το μονο "επιληψιμο" που εχουν ειναι η σεξουαλικη τους ταυτοτητα και η συμμετοχη τους σε μια παρελαση υπερηφανειας.

Ειναι αληθεια οτι οι Ελληνες δεν ειναι γνωστοι για την ανεκτικοτητα που επιδεικνυουν στη διαφορετικοτητα, οποια κι αν ειναι αυτη. Η διαφορετικοτητα των πολιτικων αντιληψεων, της θρησκειας, της ποδοσφαιρικης ομαδας, του χρωματος του δερματος, της σεξουαλικης ταυτοτητας, ακομα και της εντοπιοτητας (για παραδειγμα οι Θεσσαλονικεις τα εχουν με τους Αθηναιους, οι Βολιωτες με τους Λαρισαιους κλπ.). Δεν ξερω απο που προερχεται αυτη η δυσκολια αποδοχης του διαφορετικου, οτι ο κοσμος δηλαδη ειναι πολυ πιο ενδιαφερων αν εχει πολυ περισσοτερα χρωματα απο ενα μια και αυτο το ενα ειναι συνηθως το γκριζο, εικαζω ομως οτι εχει να κανει με την κουλτουρα μας και χανεται πισω στους αιωνες. Ειναι αληθεια οτι 190 χρονια ανεξαρτησιας του Ελληνικου κρατους δεν ηταν μεχρι τωρα αρκετα για να αποβαλλουμε τις προκαταληψεις και τα κομπλεξ μας και πολυ περισσοτερο για να παψουμε να αισθανομαστε απειλη καθε φορα που βλεπουμε καποιον που δεν ειναι σαν και μας. Και επισης προκαλει θλιψη που το Ελληνικο κρατος, που τοσο κοφτεται συμφωνα με τον κυριο πρωθυπουργο για την ευμαρεια και την προκοπη των νεοελληνων, δεν εχει καταφερει μεχρι σημερα να τους διαπαιδαγωγησει ετσι ωστε να παψουν να μισουν.

Οι απειλες του "ΣΤΟΧΟΥ" και των ομοιων του δεν προκειται να με φοβισουν. Θα ειμαι κι εγω εκει, στην παρελαση υπερηφανειας, οπως καθε χρονο. Υποψιασμενος, αλλα και απαιτωντας μαχητικα να αναγνωριστω κι εγω σαν ενας ανθρωπος διαφορετικος απο τους αλλους αλλα με ισα δικαιωματα με αυτους. Δικαιωματα που δε θα μου χαρισει κανενας, οπως και κανενα δικαιωμα δε χαριζεται. Και πρωτα απο ολα το δικαιωμα του να μην ειμαι αορατος.

Μπορειτε να δειτε και σχετικες αναρτησεις των κροτκαγια, πλαγκαλ (στα αγγλικα), συκοφαντη, σοφια, αρκουδος

Τι σκοπό έχει η σημερινή διαμαρτυρία στη Λυρική;

ΟΜΟΦΥΛΟΦΥΛΙΚΗ ΛΕΣΒΙΑΚΗΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΛΛΑΔΑΣ
Μη κερδοσκοπικό σωματείο - Αρ. Απ Πρωτοδ: 4126/2004ΤΣΑΜΑΔΟΥ 13, 10683 - ΑΘΗΝΑ - ΤΗΛ: 6947434353www.olke.org - email: info@olke.org

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η ζωή δεν είναι μόνο το λυρικό θέατρο, μωρό μου.

Η ΟΛΚΕ δεν συμμετέχει στη διαμαρτυρία που διοργανώνεται το Σάββατο 14.3.2009, έξω από τη Λυρική Σκηνή. Συμμετείχε στη διαμαρτυρία που οργανώθηκε μετά από κάλεσμα της οργάνωσης «Σύνθεση-ενημέρωση για τον HIV/AIDS» στις 7.3.2009 και θεωρεί ότι έχουν ήδη γραφεί και ειπωθεί πάρα πολλά γιαυτό το θέμα.Θεωρούμε επίσης σκόπιμο, να επισημάνουμε ότι το ομοερωτοφοβικό κρούσμα με το κείμενο του Δ.Σ. της ορχήστρας της Ε.Λ.Σ. δεν είναι το μοναδικό. Καθημερινά πολλές και πολλοί λεσβίες, γκέι, αμφιφιλόφυλες/οι και τρανσέξουαλ βιώνουν την απομόνωση και τον αποκλεισμό, τη βία λεκτική και σωματική, στην οικογένεια, τη γειτονιά, το σχολείο, το στρατό, την εργασία, τον ελεύθερο χρόνο. Τέτοια κρούσματα συμβαίνουν ακόμη και σε μέρη που θα μπορούσαν να θεωρηθούν «ασφαλή» όπως η Ερεσός και η Μύκονος. Επομένως πιστεύουμε ότι χρειάζονται πολύ περισσότερες δράσεις, σε περισσότερα μέρη και με άλλες αφορμές.Η ΟΛΚΕ καλεί την κυβέρνηση, τα πολιτικά κόμματα, και όλες/ολους τις/τους πολίτες να υιοθετήσουν και να υποστηρίξουν το αίτημά της να καθιερωθεί επίσημα η 17 Μαΐου, παγκόσμια ημέρα κατά της ομοερωτοφοβίας.Ευχόμαστε ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ στις φίλες και τους φίλους που διοργανώνουν τη διαμαρτυρία και τις/τους διαβεβαιώνουμε ότι θα αγωνιστούμε και πάλι μαζί σε μελλοντικές ευκαιρίες που θα μας δοθούν, για την εξάλειψη των διακρίσεων και την επίτευξη της πλήρους ισότητας για όλες και όλους.

Αθήνα 13.3.2009

Το Δ.Σ.

Κι ένα σχόλιο του Ηνίοχου:

Μετά από συνέλευση που έγινε την Πέμπτη στο Στέκι Μεταναστών και στην οποία δυστυχώς δεν παραβρέθηκα, ακούστηκαν σύμφωνα με αυτά που μου μεταφέρθηκαν, διάφορες περίεργες απόψεις σε σχέση με μια ενδεχόμενη νέα διαμαρτυρία στη Λυρική Σκηνή πριν από την παράσταση του Σαββάτου, δηλαδή σήμερα. Η αρχική ιδέα ήταν να μαζευτεί κόσμος έξω από τη Λυρική και να φιληθούν. Αυτό βέβαια είχε και μια αναφορά όπως καταλαβαίνει κανείς στα όσα απαράδεκτα συνέβησαν στη Λυρική το περασμένο Σάββατο σε σχέση με την ομοφοβική στάση της ορχήστρας.

Όμως στη συνέλευση ακούστηκαν και διάφορες απόχεις οι οποίες καμμία σχέση δεν έχουν με την ΟΛΚΕ, τους ομοφυλόφιλους και το κίνημα για τα δικαιώματά τους. Κάποιοι λοιπόν εξέφρασαν την άποψη ότι ενδεδειγμένη είναι μια εξτρεμιστική ενέργεια, κοινώς να τα σπάσουμε όλα για να τους δείξουμε.

Μετά και από τη χθεσινή απαράδεκτη ενέργεια της απρόκλητης επίθεσης μέρα μεσημέρι στο Κολωνάκι και η κατατρομοκράτηση του κόσμου που είτε ζει ή εργάζεται εκεί, είτε ήταν απλά περαστικός, αλλά και μετά από όλες τις αντίστοιχες απαράδεκτες ενέργειες που βιώνουμε το τελευταίο διάστημα και που εκτραχύνονται οδηγώντας την πολιτική κατάσταση σε σκοτεινές ατραπούς, νομίζω ότι πρέπει όλοι εμείς οι ενεργοί πολίτες που διαφωνούμε με όλα αυτά και που δε γουστάρουμε ο αγώνας μας για ένα καλύτερο αύριο να λοιδωρείται από εγκληματικές και προβοκατόρικες ενέργειες, να αντιδράσουμε.

Καταγγέλω λοιπόν την όποια εξτρεμιστική ενέργεια γίνει σήμερα στο όνομα των ομοφυλοφίλων και των λεσβιών αλλά και στο όνομα των κοινωνικών διεκδικήσεων. Θα είναι μια ενέργεια που σκοπό θα έχει την πρόκληση αναταραχής, χωρίς κανένα πολιτικό στόχο. Μια ενέργεια που θα πάει το κίνημα και τις συλλογικές διεκδικήσεις πολύ καιρό πίσω και θα δώσει τη δυνατότητα στο αστικό κράτος να χρησιμοποιήσει μεγαλύτερη καταστολή.

update:
Το Σάββατο το βράδυ έγινε η διαμαρτυρία μπροστά στη Λυρική Σκηνή στην οποία παραβρέθηκα, όχι για να συμμετέχω, αλλά περισσότερο για να δω τι γίνεται. Όντως η διαμαρτυρία ήταν ειρηνική και δεν είχε καμμία σχέση με τις απόψεις που εκφράστηκαν τις προηγούμενες μέρες και που με έκαναν να γράψω αυτό το ποστ.
Δε μετανιώνω που το έγραψα, τη συγκεκριμένη στιγμή απηχούσε αυτά που αισθανόμουν με βάση αυτά που είχα μάθει.

Και για να το κάνω πιο σαφές: Πέρα από αυτούς που εμφανίστηκαν στο Στέκι Μεταναστών την περασμένη Πέμπτη και εξέφρασαν την άποψη να γίνει μια διαμαρτυρία με συγκρουσιακή διάθεση, ενδεχομένως και με σπασίματα, το πράγμα κυκλοφόρησε ευρέως την Παρασκευή και το Σάββατο και στη Λυρική το ήξεραν και ανησυχούσαν πολύ με δεδομένο το τεταμένο κλίμα των τελευταίων ημερών με την απαράδεκτη ενέργεια της ορχήστρας του θεάτρου να κυκλοφορήσει το ομοφοβικό της κείμενο, αλλά και με την επίσης απαράδεκτη ενέργεια των σπασιμάτων στο Κολωνάκι την Παρασκευή το μεσημέρι. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής μάλιστα της Λυρικής κύριος Πάκορ, έφυγε εσπευσμένα από το διαγωνισμό Μαρία Κάλας, στον οποίο συμμετείχε ως μέλος της κριτικής επιτροπής, για να συμμετάσχει σε σύσκεψη την Παρασκευή το βράδυ με θέμα την επικείμενη διαμαρτυρία. Ευτυχώς τίποτα άσχημο δε συνέβη, αλλά αυτό δεν αναιρεί τα γεγονότα που προηγήθηκαν. Ζητώ λοιπόν συγγνώμη αν παραπληροφόρησα κάποιους, σκοπός μου καθόλου δεν ήταν αυτός, αλλά επιτέλους ήθελα να ανιδράσω στις χωρίς στόχο και λογική βίαιες επιθέσεις του τελευταίου διαστήματος, με αποκορύφωμα την επίθεση στο Κολωνάκι την Παρασκευή το μεσημέρι.

Erik Kurmangaliev

Ο Erik Kurmangaliev είναι ένας άνθρωπος που βρήκε στη ζωή του πολλές δυσκολίες μόνο και μόνο λόγω της φύσης του και του είδους της φωνής του, σε εποχές περισσότερο ομοφοβικές από τη δική μας και σε ένα καθεστώς ανελεύθερο στο Καζακστάν, όταν αυτό ακόμα αποτελούσε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης του Μπρέζνιεφ.

Όλες αυτές οι δυκολίες όμως δεν τον εμπόδισαν να γίνει γνωστός, βασιζόμενος στο εκπληκτικό του ταλέντο, αλλά και στην εσωτερική του δύναμη ως άνθρωπος. Με αφορμή αυτά που συνέβησαν εχθές στη Λυρική Σκηνή και στα οποία ήμουν μάρτυρας παραθέτω μια άρια από την υπέροχη φωνή του Καζάχου, μια φωνή γυναίκας στο σώμα ενός άντρα. Ελπίζω η καφρίλα που βιώνουμε εδώ στην Ελλάδα κάποτε να εκλείψει.

Ομοφοβία στη Λυρική Σκηνή, μέρος 2ον

Γύρω στις 8μμ, ώρα προγραμματισμένης έναρξης της παράστασης, εισήλθαν στην πλατεία οι διαμαρτυρόμενοι ακτιβιστές, μαζί κι εγώ. Το κοινό που είχε καθήσει στις θέσεις για να παρακολουθήσει την παράσταση, παρακολουθούσε αμήχανο τα τεκταινόμενα.

Μερικοί από τους διαμαρτυρόμενους έφτασαν μπροστά από την ορχήστρα με σκοπό να διαβάσουν ένα κείμενο που είχαν ετοιμάσει για την περίσταση. Ένας από αυτούς είχε και τη σημαία με το ουράνιο τόξο και την ανέμιζε. Εκεί λοιπόν του επιτέθηκαν κάποιοι θερμόαιμοι από την ορχήστρα με γροθιές και του πήραν τη σημαία. Στο δε κομφούζιο που ακολούθησε, το κοινό χωρίστηκε στα δύο. Κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν για την παρέμβαση και κάποιοι άλλοι για την ομοφοβική στάση της ορχήστρας, η οποία σημειωτεόν μοίραζε και σήμερα το αισχρό κείμενο που μοίρασε και εχθές. Το κείμενο της παρέμβασης δεν διαβάστηκε μετά από τους προπηλακισμούς και αφού τα πνεύματα στην αίθουσα ηλεκτρίστηκαν.



Η ομοφοβική στάση της ορχήστρας είναι απαράδεκτη για πολλούς λόγους. Πρώτα από όλα η ορχήστρα δεν έχει λόγο να παρεμβαίνει στη σκηνοθετική άποψη μιας παράστασης όπερας. Ο μοναδικός απόλυτος υπέυθυνος καλλιτεχνικά για αυτό είναι ο σκηνοθέτης της παράστασης, στη συγκεκριμένη περίπτωση η κυρία Μάριον Βάσερμαν. Έπειτα η ορχήστρα με τον τρόπο που ενήργησε, καθαρά επιθετικά, ρατσιστικά και ομοφοβικά, προσέβαλλε την ανθρώπινη υπόσταση όλων των ομοφυλόφιλων Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι από τους φόρους που πληρώνουν συμβάλλουν οικονομικά στη Λυρική Σκηνή και κατ' επέκταση στην πληρωμή των μισθών των συγκεκριμένων μουσικών.

Επίσης αυτή η ρατσιστική συμπεριφορά συνιστά και ποινικό αδίκημα καθότι ο νόμος Ν.3304/05 προστατεύει από διάκριση με βάση το γενετήσιο προσανατολισμό. Ως εκ τούτου όλοι αυτοί που διέπραξαν τη συγκεκριμένη διάκριση, πρώτα από όλα η ορχήστρα και οι συνδικαλιστές της, αλλά και η διεύθυνση της Λυρικής Σκηνής που αποδέχτηκε το τελεσίγραφο της ορχήστρας για την απόσυρση της σκηνής του φιλιού μεταξύ δύο ανδρών στη συγκεκριμένη παράσταση, είναι υπόλογοι ενώπιον του Ελληνικού αλλά και του Ευρωπαϊκού Δικαίου.

Λυπάμαι πραγματικά για αυτούς που σκέπτονται με αυτόν τον τρόπο αν και είναι καλλιτέχνες. Θα περίμενε κανείς ότι στους καλλιτεχνικούς χώρους θα υπήρχε μια μεγαλύτερη ανεκτικότητα στις μειονότητες και κυρίως ότι οι άνθρωποι θα είχαν περισσότερο ανοιχτό μυαλό και δε θα προέβαιναν σε συμπεριφορές που εκθέτουν τους ιδίους αλλά και τη χώρα και το θέατρο στο οποίο εργάζονται όχι μόνο στα μάτια των Ελλήνων, αλλά και στα μάτια ολόκληρου του κόσμου.

Παρολαυτά το ζήτημα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων αλλά και της ελευθερίας της έκφρασης είναι ζωτικό για μια δημοκρατία και δεν θα το αφήσουμε στα χέρια κάποιων που πριν ενεργήσουν δεν κάθονται τουλάχιστον να σκεφτούν τις συνέπειες των πράξεών τους. Γι αυτό η διαμαρτυρία μας θα είναι οξύτατη και επιφυλασσόμαστε να ασκήσουμε όλα τα ένδικα μέσα.

Η διαμαρτυρία έληξε κάποια στιγμή με την αποχώρηση των ακτιβιστών από την αίθουσα. Τη στιγμή της αποχώρησης δέχτηκαν εκ νέου επίθεση από κάποιους που πρέπει να ήταν τεχνικοί και προσωπικό ασφαλείας του θεάτρου, οι οποίοι με σπρωξίματα και φωνές επιχείρησαν να "επιβάλλουν" την... τάξη. Η παράσταση έγινε κανονικά, ξεκίνησε με μισή ώρα περίπου καθυστέρηση.

Για την ιστορία το κείμενο που διανεμήθηκε από την ορχήστρα στο κοινό εχθές και σήμερα πριν αρχίσει η παράσταση ανέφερε ενδεικτικά αυτολεξεί τα εξής: «Οπως θα διαπιστώσετε παρακολουθώντας την παράσταση η συγκεκριμένη σκηνοθετική απόδοση εκτός του ότι αλλοιώνει το λιμπρέτο προσδίδει στον κεντρικό ήρωα του έργου ομοφυλοφιλικές τάσεις με ακραίες σκηνές, κάτι για το οποίο διαμαρτυρηθήκαμε εγγράφως στη Διοίκηση της Ε.Λ.Σ.».

Ομοφοβία στη Λυρική Σκηνή

Έχει μια σκηνοθέτρια δικαίωμα να σκηνοθετήσει όπως θέλει;

Προφανώς όχι! Πρέπει πρώτα η Ορχήστρα της Λυρικής Σκηνής να εγκρίνει τι είναι ηθικό και τι όχι!

Στην πρεμιέρα της όπερας Ρούσαλκα, η ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής μοίρασε χτες 6 Μαρτίου φυλλάδια που καταγγέλλουν τη γαλλίδα σκηνοθέτρια ότι μετέτρεψε ένα παραμύθι σε έκφυλη ιστορία με ομοφυλοφιλικές τάσεις.

Με απειλές κατά της ίδιας της σκηνοθέτριας ότι δεν θα παίξουν αν δεν αφαιρεθεί ένα φιλί μεταξύ δύο αντρών, αλλά και κατά του πρωταγωνιστή να μην τολμήσει να δώσει το φιλί, η Ορχήστρα της Λυρικής Σκηνής θεωρεί ότι είναι αρμόδια να αποφασίζει τι είναι ηθικό και τι όχι, καταστρατηγώντας κάθε αίσθηση δικαίου αλλά και διακριτών επαγγελματικών ρόλων.

Ο πρόεδρος του Σωματείου των Μουσικών της ΕΛΣ κ. Θοδωρής Μαυρομάτης ενώ δήλωσε ότι δεν θα μποϊκοτάρουν την παράσταση ούτε θα προβούν σε ακραία μέτρα τελικά έπραξε ακριβώς το αντίθετο, μοιράζοντας χτες φυλλάδια και προξενώντας εκρηκτική ατμόσφαιρα στο κοινό, κάποιοι από τους οποίους γιούχαραν τη σκηνοθέτρια, ενώ οι περισσότεροι προπηλάκισαν την Ορχήστρα για τη ρατσιστική, ταλιμπανιστική της στάση. Το θέμα δεν είναι το φιλί μεταξύ δύο αντρών σε μια παράσταση.

Το θέμα είναι κατά πόσο ο οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα να εμποδίζει δύο άντρες ή δύο γυναίκες να φιληθούν. Και κατά πόσο ο οποιοσδήποτε τυχάρπαστος μπορεί να φιμώνει την καλλιτεχνική ελευθερία της έκφρασης.

Οι γκέι, λεσβίες και τρανς της Ελλάδας και όλοι οι ελεύθεροι πολίτες δεν θα αφήσουμε αναπάντητη αυτή την εξωφρενική πρόκληση ομοφοβίας και φίμωσης της ελευθερίας της έκφρασης.

Απόψε, 7 Μαρτίου και ώρα 19:30 όλες και όλοι να συγκεντρωθούμε έξω από τη Λυρική Σκηνή (Ακαδημίας 59-61) για να αντισταθούμε στις μεσαιωνικές και απάνθρωπες αντιλήψεις της Ορχήστρας της Λυρικής Σκηνής.

Να είστε εκεί!

Αυτό το μήνυμα έλαβα σήμερα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο. Το θέμα το γνωρίζω από χθες το πρωί και έχω πραγματικά γίνει έξαλλος, κυρίως από το θράσσος της Ορχήστρας, που, χωρίς να νομιμοποιείται να εκφέρει λόγο επί των σκηνοθετικών θεμάτων, παρόλα αυτά συνέταξε αναφορά πριν από μερικές ημέρες αξιώνοντας να αποσυρθεί η σκηνή με το φιλί, αλλιώς εκείνοι ήταν αποφασισμένοι να προβούν σε απεργία και έτσι η παράσταση θα αναβαλλόταν!

Το δεύτερο μεγάλο αίσχος της ιστορίας ήταν το γεγονός ότι ο διευθυντής της Λυρικής Σκηνής αποδέχτηκε το τελεσίγραφο των μουσικών και έτσι η σκηνή από όσο γνωρίζω αποσύρθηκε. Φανταστείτε ότι ανάμεσα στους μουσικούς της ορχήστρας και ανάμεσα στους εργαζόμενους της Λυρικής υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είναι ομοφυλόφιλοι. Πώς αυτοί αντιμετωπίζουν αυτή την ευθεία και απροκάλυπτη προσβολή της προσωπικότητάς τους;

Η Λυρική Σκήνή, κλεισμένη στο καβούκι της θεωρεί ότι μπορεί να προβαίνει στην οποιουδήποτε είδους αυθαιρεσία χωρίς να υπάρχει καμμία αντίδραση. Θα δουν λοιπόν ότι δεν είναι έτσι.

ΟΙ ΓΑΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΥΡΟΙ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ:
«ΟΙ ΓΑΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΥΡΟΙ»

Στις 2 Οκτώβρη εκδικάζεται στο πρωτοδικείο της Ρόδου η αγωγή ακύρωσης των γάμων των δυο ομόφυλων ζευγαριών.
Σας καλούμε σε μια δημόσια εκδήλωση αλληλεγγύης για το αναφαίρετο δικαίωμα όλων των πολιτών και πολιτισσών στον πολιτικό γάμο την Δευτέρα 29 Σεπτέμβρη έξω από τη Βουλή των Ελλήνων στις 18.00.
Σας καλούμε να φωνάξουμε: «ΟΙ ΓΑΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΥΡΟΙ»

ΠΑΡΤΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ για το δικαστικό αγώνα: Παρασκευή 26 Σεπτέμβρη στο Στέκι Μεταναστών, Τσαμαδού 13, 23.00

ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ:
Athens Pride - Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας - Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας - Καμπάνια για τον Πολιτικό Γάμο - Σύμπραξη κατά της Ομοφυλοφοβίας - Δίκτυο Υποστήριξης Ομοφυλόφιλων - Ερμής - Be positive Εθελοντές για θέματα Φύλου και Διακρίσεων - Κέντρο Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης για το Ρατσισμό «Αντιγόνη» - Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι - Σύνθεση Ενημέρωση Ευαισθητοποίηση για το ΗIV/AIDS - Κέντρο Ζωής - Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα - Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας - Φεμινιστικό Κέντρο Αθήνας - Γυναικεία Ομάδα Αυτοάμυνας - ΟΚΔΕ/Σπάρτακος - Κόκκινο - Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά - Διεθνιστική Εργατική Αριστερά - Πρωτοβουλία Γένοβα - Δημοτική Κίνηση Ανοιχτής Πόλης - Φιλελεύθερη Συμμαχία - Οικολόγοι Πράσινοι - Νεολαία Συνασπισμού - Ομάδα για τη Σεξουαλική Ταυτότητα ΠΑΣΟΚ – ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ – Πρωτοβουλία Έλληνες Μπλόγκερς κατά των Διακρίσεων.

Αόρατος

Η πορεία ήταν εντυπωσιακή. Πολλοί περισσότεροι από ό,τι τις τρεις προηγούμενες χρονιές αποφάσισαν φέτος να συμμετέχουν. Από τη μια μεριά ήταν αναμενόμενο. Οι πολιτικοί γάμοι στην Τήλο και η δημοσιότητα που τους ακολούθησε οδήγησαν πολλούς, που από φόβο ή δειλία δεν το αποφάσιζαν, να συμμετάσχουν. Θα διακινδύνευα να πω πως ήταν περίπου οι διπλάσιοι από πέρυσι.
Εκεί είδα πολύ κόσμο. Ανθρώπους που είχα να δω χρόνια, παλιούς γκόμενους, απλούς φίλους, αλλά και μερικούς bloggers με τους οποίους έχουμε γνωριστεί τελευταία. Αλλά πολύ περισσότερο είδα ανθρώπους άγνωστους, που δε μας ενώνει μια κοινή πορεία ή ένα κοινό χαρακτηριστικό πέρα από τη σεξουαλική μας ταυτότητα, για όσους είναι ομοφυλόφιλοι, ή , για όσους δεν είναι, την αλληλεγγύη τους σε εμάς που είμαστε και στα δικαιώματά μας.
Εκεί λοιπόν αισθάνθηκα, τη στιγμή που βγήκα στο δρόμο να διαδηλώσω γι αυτό που είμαι, πως δεν είμαι μόνος. Ενάντια σε όλους αυτούς που συνεχίζουν να μας αγνοούν, στην υπερσυντηρητική πλειοψηφία της Εκκλησίας και την υποκριτική στάση της Πολιτείας, εμείς συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε. Να ονειρευόμαστε και να διεκδικούμε.

Θυμάμαι πριν από χρόνια, πριν βγω κι εγώ από τη "ντουλάπα" και παραδεχτώ την ομοφυλοφιλία μου, δε μπορούσα να διακρίνω τους ομοφυλόφιλους. Οι χειρονομίες, τα κρυφά χαμόγελα, οι ματιές, τα αγγίγματα με νόημα, και όλος ο κώδικας συμπεριφοράς των ομοφυλοφίλων, πράγματα που τώρα πια μού είναι πολύ οικεία, μού ήταν τότε αδύνατο να τα παρατηρήσω.
Ένας λόγος ήταν ότι δε μπορούσα εγώ να τα δω. Αλλά και ότι οι κινήσεις αυτές ήταν κρυφές, κάτι σα σήματα μορς. Και βεβαίως ήταν αναγνωρίσιμες μόνο από αυτούς στους οποίους απευθύνονταν. Λόγω της κοινωνικής απόρριψης οι ομοφυλόφιλοι ζούσαν για πολλά χρόνια, αιώνες ολόκληρους, αόρατοι. Η χριστιανική λαίλαπα τους απέκλειε από το κοινωνικό γίγνεσθαι. Και έτσι, μέσα στη ντροπή, στην ενοχή και στο φόβο, ζούσαν τις ζωές τους προσπαθώντας να ξεφύγουν από το "πάθος" τους. Προσπαθώντας να βρουν κάποιον άλλο με τον οποίο να μοιραστούν κάποιες στιγμές τρυφερότητας και σαρκικής ικανοποίησης σύχναζαν σε όλα τα απόμερα μέρη. Πάρκα, τουαλέτες, έρημες παραλίες, για να πάρουν κι αυτοί μέσα από την επαφή τους με ένα άλλο σώμα, ένα κομμάτι ζωής που τους αναλογεί, ένα μικρό, ελάχιστο κομματάκι από αυτό που ζουν οι άλλοι, οι "φυσιολογικοί", που μέσα στη θαλπωρή της οικογένειάς τους, στην υποτιθέμενη αγάπη που τους περιτριγυρίζει, την "αγάπη του θεού", που όμως δε μπορούν να τη νιώσουν παρά μόνο αν είναι να πάρουν κάτι πίσω σαν ανταμοιβή, αποστρέφουν το βλέμμα με βδελυγμία στη θέα της "ανωμαλίας".

Έχω τη μεγάλη ευτυχία να έχω φίλους που από τότε που εγώ αποδέχτηκα τη σεξουαλικότητά μου, με αποδέχτηκαν και αυτοί. Με αποδέχτηκαν γι αυτό που είμαι, χωρίς να ζητούν τίποτα σε αντάλλαγμα. Άνθρωποι που γνωρίζω πάρα πολλά χρόνια και που εξακολουθούν να παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Αυτούς που εγώ θεωρώ οικογένεια, μια οικογένεια που εγώ επέλεξα. Θεωρώ ότι σε αυτό το κομμάτι στάθηκα τυχερός.Υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που και μόνο με την ανακοίνωση της ομοφυλοφιλίας τους, είδαν να γκρεμίζεται το σύμπαν. Που ακόμα και οι φυσικοί τους γονείς τους πέταξαν στο δρόμο. Το διακύβευμα ήταν φαντάζομαι τότε, όπως και τώρα, το τι θα πει ο κόσμος, το ότι "η ομοφυλοφιλία είναι ενάντια στη θέληση του θεού", είναι αμαρτία και άρα εξοβελιστέα στο πυρ το εξώτερο.
Πάντοτε μου έκανε εντύπωση τέτοια σκληρότητα. Αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατό να χαλάνε σχέσεις φιλικές και πολύ περισσότερο σχέσεις αίματος, μόνο για το γεγονός ότι κάποιος αποφασίζει να διαλέξει το δρόμο της ελεύθερης έκφρασης και να ζήσει τη ζωή του χωρίς να φυλακιστεί σε ένα ψέμμα. Δε μπορούσα αυτό να το καταλάβω. Ίσως γιατί εγώ ήμουνα από την αντίθετη πλευρά αυτών των απόψεων. Για μένα ήταν σημαντική η ειλικρίνεια περισσότερο από ότιδήποτε άλλο. Και πέρασα από διάφορες φάσεις μέχρι τώρα. Από την εποχή που πρωτοβγήκα σε μπαρ φοβισμένος για το τι θα συναντήσω, την πρώτη μου σχέση, την πρώτη φορά που πήγα στο πάρκο αναζητώντας το περιστασιακό γαμήσι. Και δεν ήταν όλα αυτά εκφάνσεις ενός πάθους από το οποίο προσπαθούσα να ξεφύγω, παρά συνειδητές επιλογές. Παρόλα αυτά υπήρχαν πάντοτε πράγματα που δε μπορούσα ή που δεν τολμούσα να κάνω, όπως το να φιλήσω το φίλο μου στη μέση του δρόμου μέρα μεσημέρι, να τον καλέσω σε μια συγκέντρωση σαν τον επίσημο συνοδό μου, να πάω ένα ταξίδι μαζί του και φτάνοντας στο ξενοδοχείο να ζητήσω δωμάτιο με διπλό κρεβάτι. Γιατί όσο και να το αρνιόμουν ήμουν κι εγώ σε κάποια κομμάτια δειλός. Γιατί είχα μάθει να είμαι κι εγώ αόρατος. Έτσι ζούσα σε μια απόλυτη μοναξιά.
Όμως, προχθές δεν ήταν έτσι. Το πλήθος που συνέρρευσε στο κέντρο της Αθήνας για να συμμετάσχει στην εκδήλωση ήταν πέραν των προβλέψεων μεγάλο. Και βγήκε στο δρόμο χωρίς ενοχές, με παλμό, με συνθήματα, με κέφι.

Εκεί λοιπόν, μέσα στην πορεία, ένιωσα περήφανος που είμαι αυτό που είμαι και, παρά το γεγονός ότι εκείνη τη στιγμή περπατούσα μόνος, αισθάνθηκα πως δεν είμαι πια μόνος. Δεν είμαι πια αόρατος.

Σχόλιο στο ιστολόγιο του Μητροπολίτη Καλαβρύτων

Αγαπητέ Κύριε Καλαβρύτων
είχα πολύ καιρό να επισκεφτώ το ιστολόγιό σας, αλλά οι εμπρηστικές απόψεις που εκφράζετε πάλι, ξεκομμένος από την ηγεσία της εκκλησίας, με υποχρεώνουν να σας απαντήσω. Ξέρω ότι είναι πολύ πιθανό να μη δημοσιεύσετε το σχόλιό μου στο ιστολόγιο, παρόλα αυτά θα το κάνω.
Πρώτα από όλα εκφράζετε τις γνωστές εμπρηστικές σας απόψεις περί ανωμαλιών που έχετε εκφράσει και στο παρελθόν. Πέρα από το νομικά κολάσιμο των χαρακτηρισμών, που επιφυλάσσομαι να τις καταγγείλω στο μέλλον, εγείρονται μια σειρά άλλα θέματα.

Πρώτα από όλα μιλάτε λες και πράγματι εκροσωπείτε το 95% του Ελληνικού λαού. Αυτό δεν είναι αλήθεια και το ξέρετε. Και με τις εμπρηστικές σας αυτές δηλώσεις γίνονται όλο και περισσότεροι αυτοί που γυρίζουν την πλάτη στην εκκλησία και την εξουσία της επ' αυτών. Γιατί η εκκλησία είναι,ή θα έπρεπε να είναι, σε αντιδιαστολή με τη συμπεριφορά τη δική σας, μια δύναμη που ενώνει. Μόνο έτσι μπορεί κάποιος να βρει γαλήνη, όπως εσείς διατείνεστε ότι παρέχετε όταν κηρύττετε το λόγο του θεού. Γιατί κάποιος έρχεται υποτίθεται στην εκκλησία, όχι για να δει έναν παπά να τον ψέγει και να απειλεί με τιμωρία, αλλά για να βρει αμέριστη και ανιδιοτελή αποδοχή.

Έπειτα ο λόγος αυτός που εσείς κηρύττετε είναι λόγος πολιτικός και όχι πνευματικός. Ενδιαφέρεστε να κατατροπώσετε τους ιδεολογικούς σας αντιπάλους με όποιο τίμημα. Γι αυτό και η προβολή αυτών των ακραίων θέσεων, που σκοπό έχουν να προκαλέσουν το κοινό αίσθημα και με αυτόν τον τρόπο να σας εξασφαλίσουν μεγαλύτερη προβολή. Έτσι θα αυξηθεί και η επισκεψιμότητα στο ιστολόγιό σας αλλά και στην εκκλησία σας και θα γεμίσει πιο εύκολα το παγκάρι. Έτσι βεβαίως εξηγείται και η συνεχής από τη μεριά σας ενημέρωση στα σχόλια για την επισκεψιμότητα αυτού του ιστολογίου.

Και βεβαίως επιθυμείτε να ακούγονται μόνο οι απόψεις που εσείς προκρίνετε. Γι αυτό και έχετε ενεργοποιήσει και το μετριασμό σχολίων. Αποδεικνύοντας για μιαν ακόμα φορά πόσο έωλα είναι τα επιχειρήματα της εκκλησίας που δεν αντέχουν απευθείας αντιπαράθεση με την αντίθετη άποψη. Είναι βεβαίως δικαίωμά σας να θεωρείτε ανωμαλία, κτηνοβασία, αιμομιξία και ό,τι άλλο βδελυρό και μιαρό μπορείτε να φανταστείτε, τους ομοφυλόφιλους. Όπως είναι και δικαίωμα όλων εμάς των ομοφυλοφίλων, να διαφωνούμε μαζί σας.
Είναι μια αντιπαράθεση απόψεων λοιπόν, που επειδή εσείς φοβάστε το ξεγύμνωμα των δικών σας, αρνείστε να συζητήσετε.

Θα επιθυμούσα μια απάντηση
Καλησπέρα

Πολιτικός γάμος ομοφυλοφίλων 2

Μέσα από αυτό το ιστολόγιο θέλω να εκφράσω την αλληλεγγύη μου στους ομοφυλόφιλους και ομοφυλόφιλες, που αποφάσισαν να τελέσουν τους πρώτους γάμους ατόμων του ιδίου φύλλου στην Ελλάδα, παρά τις αντιδράσεις υπερσυντηρητικών κύκλων της Δικαιοσύνης και της κυβέρνησης που φοβάται το πολιτικό κόστος.
Επίσης εκφράζω τις ευχαριστίες μου και την αλληλεγγύη μου στο Δήμαρχο Τήλου, κύριο Τάσο Αλιφέρη, που αψηφώντας τις επιθέσεις που δέχτηκε από κρατικούς μηχανισμούς, αποφάσισε ότι ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του Συντάγματος, που δεν απαγορεύει γάμο ομοφύλων, είναι σημαντικότερα από την οποιαδήποτε ταλαιπωρία των ποινικών διώξεων που ενδεχομένως θα υποστεί.

Πολιτικός γάμος ομοφυλοφίλων

Διαβάζοντας εδώ και εδώ βλέπουμε ότι επιτέλους κάτι κινείται στο θέμα της τέλεσης γάμων ομοφυλοφίλων στην Ελλάδα. Βεβαίως υπάρχουν και κάποιοι που αντιδρούν. Και αυτοί οι κάποιοι είναι εκπρόσωποι του επίσημου κράτους.
Ο κύριος Σανιδάς με το έγγραφό του ζητά "να τηρηθούν τα νόμιμα", δηλαδή να προετοιμαστεί μια ποινική δίωξη εναντίον του Δημάρχου Τήλου και όσων ενδεχομένως θελήσουν να ακολουθήσουν το παράδειγμά του και αποδεχτούν την τέλεση γάμων ομόφυλων ζευγαριών.

Έτσι λοιπόν πέφτουν οι μάσκες. Η επίσημη πολιτεία, μετά από μια πρωτοποριακή για τα ελληνικά δεδομένα πρωτοβουλία και ένα σχέδιο νόμου για την ελεύθερη συμβίωση, δείχνει τα δόντια της. Καταφεύγει μετά προφανώς από πιέσεις της Εκκλησίας, στο τελευταίο της όπλο, τον αυταρχισμό και την τρομοκρατία. Με την απειλή ποινικών διώξεων ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, προφανώς σε αγαστή σύμπνοια με κάποια κλιμάκια της κυβέρνησης, επιχειρεί να σταματήσει το ογκούμενο κύμα ομόφυλων ζευγαριών που ζητούν να επισημοποιήσουν τη σχέση τους.

Και είναι σαφές το γιατί. Η θεσμοθέτηση της ισότητας και ισονομίας για τα ομόφυλα ζευγάρια είναι η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση στο οικογενειακό δίκαιο που έγινε στην Ελλάδα από την εποχή της καθιέρωσης του πολιτικού γάμου το 1982 και φυσιολογικά προκαλεί αντιδράσεις από αυτούς που πλήττονται, κυρίως την Εκκλησία. Και, όπως και τότε, έτσι και σήμερα, αυτή η μεταρρύθμιση μάς έρχεται από τις Βρυξέλλες. Τα Ευρωπαϊκά σύμμαχα κράτη εδώ και χρόνια, από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, έχουν καθιερώσει το σύμφωνο συμβίωσης και τα περισσότερα έχουν προχωρήσει επεκτείνοντάς το στα ομόφυλα ζευγάρια.

Το 1982 ο Ανδρέας Παπανδρέου, στην πρώτη του διακυβέρνηση, καθιέρωσε τον πολιτικό γάμο. Για μια κοινωνία υπερσυντηρητική στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπου όλα τα τρώει η μαρμάγκα του κουκουλώματος και του στρουθοκαμηλισμού, όπως η δική μας, ήταν αυτή μια τεράστια μεταρρύθμιση. Και από ό,τι λέγεται, αυτή η μεταρρύθμιση, μαζί και με την μεταρρύθμιση για την απλούστευση των διαδικασιών έκδοσης διαζυγίου, έγιναν γιατί τον βόλευαν. Θυμόμαστε με ποιο τρόπο χώρισε από τη γυναίκα του και παντρεύτηκε τη Δήμητρα Λιάνη. Έστω κι έτσι, αυτή η μεταρρύθμιση ήταν μια μεγάλη τομή.

Όμως έγινε μισή. Η παράκαμψη της Εκκλησίας και των αξιώσεών της να είναι η μόνη που θα τελεί τους γάμους (εμ βέβαια, δεν ήταν χαζοί να χάσουν το μονοπώλιο και τις οικονομικές απολαβές που τους απέφερε), προκάλεσε τεράστιες αντιδράσεις. Και υπό το βάρος αυτών των αντιδράσεων και του πολιτικού κόστους, ο Παπανδρέου υποχώρησε. Και αυτή η μεταρρύθμιση έφτασε μέχρι εκεί που τον εξυπηρετούσε.


Και σήμερα λοιπόν επιχειρείται το ίδιο. Κάποιοι, ίσως και μέσα στην κυβέρνηση, θα επωφεληθούν από το νέο νόμο. Όμως η Εκκλησία και οι κύκλοι του σκοταδισμού στην Ελληνική κοινωνία, που από ό,τι φαίνεται έχουν μεγάλο έρεισμα στη Δικαιοσύνη, όπως δείχνει η σπουδή του διορισμένου από την κυβέρνηση κυρίου Σανιδά, αλλά και άλλες ενέργειες που έχουν εκθέσει τη χώρα μας διεθνώς και την έχουν κάνει περίγελω όπως αυτή εδώ, δεν το έχουν σκοπό να παραδοθούν αμαχητί.

Το ίδιο όμως θα κάνουμε και εμείς οι ομοφυλόφιλοι αλλά και όσοι δημοκρατικοί πολίτες πιστεύουμε στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών και το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Καλώ λοιπόν όλους εσάς που είστε ενεργοί πολίτες και επιθυμείτε να συμμετάσχετε σε έναν δημόσιο διάλογο μέσα από αυτό εδώ το blog, αλλά και από όπου αλλού, με σκοπό να συντονίσουμε τις ενέργειές μας για να αντιδράσουμε στο σκοταδισμό και το πισωγύρισμα που επιχειρείται.

Η Λέσβος ανήκει... στους Λέσβιους!

Διαβάζοντας εδώ, αλλά και εδώ και εδώ και εδώ και εδώ βλέπω πως η σύγχρονη ακροδεξιά αλλά και η επιεικώς ηλίθια νοούμενη "πολιτική ορθότητα" κάποιων κυρίων από το νησί της Λέσβου ξεπερνάει τα όρια!

Η χρήση του όρου λεσβία για την περιγραφή των ομοφυλόφιλων γυναικών έχει καταξιωθεί διεθνώς εδώ και πολλές δεκαετίες, ίσως και παραπάνω.

Όμως το σκοταδιστικό μένος κάποιων δεν καταλαβαίνει από τέτοια. Προσπαθούν να "καθαρίσουν" το νησί τους από το κουσούρι του να είναι ταυτισμένο με την επονείδιστη ιδιότητα της ομοφυλοφιλίας. Έχουν και παιδιά να μεγαλώσουν οι άνθρωποι... Δε μπορούν τα μικρά κοριτσάκια να παίρνουν αυτό το κακό παράδειγμα.

Όπως έλεγε και η κυρά-Φλάτζενα σε ένα σχόλιο της σε ένα ποστ του αγ(ρ)ίου Καλαβρύτων: "Ανησυχώ για τα μικρά παιδάκια μητροπολίτα μου, που δε γεννιούνται με ομοφυλοφιλία και την κολλάνε στην πορεία από αυτά που βλέπουνε". Τέτοιες αφελείς απόψεις φαίνεται ότι συμμερίζονται και οι αξιότιμοι κύριοι(;) που υπέβαλλαν την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, οι οποίοι μάλιστα ανακοινώνουν πως, σε ενδεχόμενη θετική έκβαση της δίκης, θα προσφύγουν στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια.

Ή μήπως υπάρχει κάτι άλλο ή κάποιοι άλλοι που κρύβονται πίσω από όλη αυτή την ιστορία;
Η πρόσφατη ανακοίνωση της προώθησης του νομοσχεδίου για την ελεύθερη διαβίωση προκαλεί αθέλητα συνειρμούς.

Μήπως όλο αυτό εντάσσεται σε έναν γενικότερο πόλεμο που έχει ξεσπάσει από κάποιους σκοταδιστικούς κύκλους με προεξάρχουσα την εκκλησία έτσι ώστε να υπάρχει πίεση προς πάσα κατεύθυνση με σκοπό τις μικρότερες δυνατές απώλειες από τις προωθούμενες μεταρρυθμίσεις;

Στην οποιαδήποτε περίπτωση το θέμα εκθέτει τη χώρα μας, η οποία από τις ευρωπαϊκές χώρες αποδεικνύεται από τις πιο ομοφοβικές. Περιμένουμε την απόφαση του δικαστηρίου.

Παραθέτω και μια παλιότερη διαφήμιση του ούζου "Πλωμάρι" καθαρά λεσβιακού περιεχομένου

Απάντηση στο Μητροπολίτη Καλαβρύτων

Πάρα πολλά από αυτά που γράφονται εδώ δεν έχουν καμμία βάση και κανένα λογικό ειρμό. Ακούγονται απόψεις για ευνουχισμό από την κυρά αποτέτοια, ότι πολλοί ομοφυλόφιλοι θα προσεταιριστούν γριές αδερφές για να τις κληρονομήσουν και πολλά άλλα φαιδρά!

Όσον αφορά βέβαια το τελευταίο, είναι γνωστή τακτική της Εκκλησίας και των παπάδων εδώ και αιώνες. Να προσεταιρίζονται δηλαδή μοναχικούς ηλικιωμένους, με ένα γερό κομπόδεμα, να εκμεταλλεύονται το φόβο του θανάτου, που είναι ανθρώπινος, και τη μοναξιά τους και με τον τρόπο αυτό να περιέρχονται στην κατοχή του μετρητού, μετά θάνατον του ανθρώπου αυτού. Οπότε αυτός που το έγραψε, μάλλον έκρινε εξ ιδίων τα αλλότρια.

Όσον αφορά τους ομοφυλόφιλους, επειδή είμαι και ένας από αυτούς, έχω να πω τα εξής:

Πρώτα πρώτα τα ποστ σας κύριε Καλαβρύτων, δυστυχώς δε γνωρίζω το όνομά σας συγχωρήστε με, (όσον αφορά το Σεβασμιώτατε, ένας άνθρωπος τόσο απεχθής που κηρύσσει το μίσος σαν εσάς, μόνο σεβάσμιος δε μου είναι) είναι μισαλλόδοξα. Κηρύσσουν το μίσος, ωθούν τους ανθρώπους σε εξέγερση και στρέφουν διάφορες κοινωνικές ομάδες, τη μία εναντίον της άλλης. Έτσι λοιπόν είμαι εναντίον σας.
Και να ξέρετε ότι αν συνεχίσετε να μας υβρίζετε και εσείς και ο Θεσσαλονίκης και ο Πειραιώς και ο οποιοσδήποτε άλλος από το συνάφι σας υπάρχουν και οι μηνύσεις.

Είμαι ομοφυλόφιλος από τότε που κατάλαβα τον εαυτό μου, το έχω αποδεχτεί και μπορώ να σας πω ότι από τότε που το αποδέχτηκα έχω μια ζωή πάρα πολύ καλή σε αυτό τον τομέα, σε πλήρη αρμονία με τον εαυτό μου. Όλος μου ο κοινωνικός περίγυρος το γνωρίζει, όχι γιατί αν ήθελα δε μπορούσα να το κρύψω, αλλά γιατί ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ να το κάνω. Ήθελα από την πρώτη στιγμή να μη ζω μια διπλή ζωή, όπως κάνουν και πάρα πολλοί συμπατριώτες μου, ακόμα και μέσα στην Εκκλησία.
Οφείλω να σας πω ότι το ξέρει και η ίδια η μητέρα μου, από μένα τον ίδιο.

Όλο αυτό όπως καταλαβαίνετε είναι μια στάση ζωής. Είναι μια πορεία απόλυτα συμβατή με τον εαυτό της, χωρίς σε κανένα σημείο να παρεκλίνει, και κυρίως είναι ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ.

Εσείς βεβαίως με λέτε "ανώμαλο".
Πάει πολύς καιρός που το τι είναι ομαλό και τι όχι καθοριζόταν από την Εκκλησία. Ο λόγος είναι ότι η Εκκλησία στην πορεία των αιώνων παρέμεινε κολλημένη σε πολλά στεγανά και ξεπεράστηκε από την κοινωνία. Τα στεγανά αυτά αφορούν το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την ισονομία, τους διακριτούς ρόλους κράτους και Εκκλησίας. Τις αρχές δηλαδή του Διαφωτισμού, ο οποίος στην Ελλάδα δε μας άγγιξε, καθότι ήμασταν υπό τούρκικη κατοχή.

Τα τελευταία χρόνια ένας άλλος παράγοντας έχει κάνει την Εκκλησία να μένει ακόμα πιο πίσω και να αδυνατεί να παρακολουθήσει τις εξελίξεις στην κοινωνία. Και αυτός είναι η τεχνολογική εξέλιξη. Σήμερα μπορούν να κλωνοποιηθούν ακόμα και άνθρωποι, μπορεί να δημιουργηθεί ανθρώπινη ζωή χωρίς την ερωτική συνεύρεση δύο ανθρώπων.Η τεχνολογική εξέλιξη και η πρόοδος της επιστήμης επέτρεψαν και στο Χροστόδουλο να μεταβεί στην Αμερική για να κάνει άμεσα μεταμόσχευση ήπατος, μια εξέλιξη που δε θα ήταν δυνατή πριν από μερικά χρόνια.

Παρόλα αυτά εσείς εδώ μέσα συνεχίζετε να μιλάτε για ανωμαλίες και ευνουχισμό(!). Απλά προδίδετε την αμηχανία σας απέναντι σε όλα αυτά.Για σας είναι καλύτερα ο κόσμος να παραμείνει εκεί που είναι και να μην προχωρήσει άλλο. Δε θέλετε να εκπολιτιστεί ο λαός. Θέλετε να τον κρατάτε δέσμιο της Εκκλησίας σας και των παραδόσεών της, και να μην του επιτρέπετε να δει το σήμερα. Δε θέλετε τα φώτα του πολιτισμού. Θέλετε τα σκοτάδια και το βόρβορο της αμορφωσιάς και του μίσους.

Λέτε ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν έχουν τα ίδια διαιώματα γιατί ο Θεός σας δεν τα ευλόγησε.
Ξεχνάτε όμως ότι ζούμε σε ένα κοσμικό κράτος. Και σε ένα κοσμικό κράτος με δημοκρατικό πολίτευμα, όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στο νόμο. Και είναι αυτό κατάκτηση της κοινωνίας μας, που τόσα έχει υποφέρει σε αυτό το κομμάτι.
Να μη ξεχάσουμε τις δικατορίες του τελευταίου αιώνα και ιδιαίτερα την πιο πρόσφατη. Εκεί πράγματι, και είμαι σίγουρος ότι θα υπάρχουν πολλοί θιασώτες της εδώ μέσα, κανείς δε σεβόταν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Εκεί μας προτρέπετε να γυρίσουμε κύριε Καλαβρύτων; Ίσως γι αυτό η Εκκλησία σας συνεργάστηκε με τους Συνταγματάρχες.
Γιατί μπορούσε να καταλάβει περισσότερο εκείνο το σύστημα διακυβέρνησης και αισθανόταν περισσότερη ασφάλεια. Σήμερα με όλα αυτά τα "ακαταλαβίστικα έργα του Σατανά" δε μπορείτε να είστε ασφαλείς. Αισθάνεστε την Εκκλησία σας να φυλλοροεί και άρα να μειώνεται η επιρροή σας.

Όμως, κύριε Καλαβρύτων δε θα σας αφήσουμε να μας πισωγυρίσετε.
Όλοι οι Δημοκρατικοί πολίτες αυτού του τόπου, ομοφυλόφιλοι και μη, θα σας εμποδίσουμε. Θα αντισταθούμε με όλη μας τη δύναμη και να είστε σίγουρος δε θα περάσει το δικό σας. Θα βρούμε συμμάχους σε όλο το φάσμα της κοινωνίας για να υπερασπιστούν όσα έχουν κατακτηθεί και να κατακτήσουν ακόμα περισσότερα.
Εσείς μπορείτε να βουλιάζετε κάθε μέρα όλο και πιο βαθιά στη λάσπη και να τυφλώνεστε όλο και πιο πολύ από το μίσος.

Καλημέρα σας

Σχόλιο που δημοσιεύτηκε στο blog του Μητροπολίτη Καλαβρύτων (mkka.blogspot.com)

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!/ A DOMESTIC PARTNERSHIP THAT DISCRIMINATES? NO THANKS!

Στην Ελλάδα οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ γνωρίζουν από διακρίσεις. Τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο.
Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα "συμβόλαιο συμβίωσης" ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό "συμβόλαιο" μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.

Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο. Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ

In Greece gays, lesbians and transexuals know about discrimination. They face it daily from their families, in their social lives and in the professional field.But sometimes, all it takes is a single straw to break the camel's back.

According to press reports, the greek government is preparing to introduce a domestic partnership "contract" EXCLUSIVELY for unmarried heterosexual couples. We do not believe that a mere "contract" can resolve the issues same-sex couples face or ensure their fair treatment under the law. However this discriminatory proposal is a direct contravention of the greek Constitution, as well as european human rights treaties. Especially since same-sex couples already enjoy legal rights in 18 european nations.

The aim of this intervention is to make sure that european institutions, human rights organisations, websites and weblogs from around the world learn about these proposals. What we ask for is equal rights for all. Nothing more and nothing less.
This time around we will not sit idly by. This time around we will not keep silent.

GREEK BLOGGERS AGAINST DISCRIMINATION
...................................................................................

Ιερά Σύνοδος

Η Ιερά Σύνοδος στη θυελλώδη συνεδρίασή της εχθές αποφάσισε ότι οποιαδήποτε διαφορετική σχέση δύο ατόμων έξω από τον ευλογημένο από τη εκκλησία θρησκευτικό γάμο είναι "πορνεία".

Αυτή η ανακοίνωση έρχεται σε ένα διάστημα που είχαν δημιουργηθεί πολλές ελπίδες για μια διαφορετική συμπεριφορά του ιερατείου όσον αφορά τις παρεμβάσεις του στα εγκόσμια και σε θέματα που αφορούν κυρίως το κράτος, μια και ο καινούργιος αρχιεπίσκοπος έχει αφήσει να εννοηθεί ότι ακόμα και το χωρισμό εκκλησίας και κράτους μπορεί να υποστηρίξει.

Πρόκειται φυσικά για μια μεγάλη απογοήτευση. Η εκκλησία συνεχίζει να στρουθοκαμηλίζει και να παραβλέπει τις εξελίξεις στην κοινωνία. Πράγματα που ντε φάκτο έχουν γίνει δεκτά και απομένει η τυπική τους έγκριση με νόμο του κράτους, όπως οι σχέσεις εκτός γάμου, εκείνη συνεχίζει να τα αρνείται.

Ο λόγος είναι ότι αυτό που οι περισσότεροι παπάδες φοβούνται, είναι το χάσιμο της πελατείας τους. Είναι το ότι φοβούνται ότι τις Κυριακές θα μιλούν σε όλο και μικρότερα ακροατήρια και έτσι θα γεμίζει όλο και πιο δύσκολα το παγκάρι. Γι αυτό ντύνουν όλη τους την αντίδραση με το λόγο του Θεού, ενός Θεού τιμωρού τη μέρα της Κρίσεως, όπου όλοι οι αμαρτωλοί θα καταλήξουν να βράζουν στα καζάνια της Κολάσεως στην αιωνιότητα.



Ο λόγος ενός από τους μετριοπαθείς αρχιερείς εχθές του Ιωαννίνων Θεόκλητου ο οποίος υποστήριξε μια πιο μετριοπαθή ανακοίνωση, ήταν χαρακτηριστικός: "Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω". Και το μεγαλύτερο ηθικό ζήτημα που εγείρεται αυτή τη στιγμή είναι το εξής: Όλα αυτά τα μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την ανηθικότητα του καινούργιου νομοσχεδίου, είναι σίγουρα αναμάρτητοι οι ίδιοι;

Τι γίνεται με τα σκάνδαλα μέσα στην Εκκλησία, με τις οικονομικές ατασθαλίες; Τελευταίο παράδειγμα η ΜΚΟ "Αλληλεγγύη" που ανήκει στην Εκκλησία της Ελλάδος και το Υπουργείο της ζητάει πίσω περίπου 5 εκατομμύρια ευρώ.

Επίσης τι γίνεται με την ομοφυλοφιλία μέσα στην εκκλησία; Η ύπαρξή της είναι ένα παλιό θέμα ταμπού που δεν το παραδέχονται μέσα στην ιεραρχία, όμως υπάρχουν πολλές αποδείξεις περί του αντιθέτου, μέχρι και blog έχει δημιουργηθεί για αυτό το θέμα και μάλιστα από ιερωμένο.



Η Εκκλησία της Ελλάδος δεν αποδέχεται τα αυτονόητα. Και έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με το κυρίως σώμα της κοινωνίας, προσπαθώντας ακόμα μια φορά να εμποδίσει την πρόοδο και προκρίνοντας την οπισθοδρόμηση για ιδιοτελείς σκοπούς

Περί συμφώνου ελεύθερης διαβίωσης

Επιτέλους η κυβέρνηση αποφάσισε να προωθήσει το νομοσχέδιο για την ελεύθερη διαβίωση των ζευγαριών.

Ένας νόμος που υπάρχει εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία στο οικογενειακό δίκαιο χωρών όπως η Γαλλία, μας έρχεται και στην Ελλάδα. Ας είναι, ποτέ δεν είναι αργά.

Τι όμως καινούργιο φέρνει αυτός ο νόμος; Είναι μόνο ζήτημα στυλ να μπορεί κανείς να νομιμοποιεί τη σχέση του μέσα από μια συμβολαιογραφική πράξη; Είναι ζήτημα μόδας μιας νέας γεννιάς που, σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να επιβεβαιώσει τον εαυτό της, θα συρρέει μαζικά στα συμβολαιογραφικά γραφεία για να παντρευτεί με το γκόμενο ή τη γκόμενα και να τη σπάσει στους γονείς με τους οποίους βρίσκεται σε κόντρα;

Ενδεχομένως να γίνει και αυτό, τουλάχιστον τον πρώτο καιρό της ισχύος του καινούργιου νόμου και μετά από τη διαφήμιση που θα του έχει γίνει δια της μεθόδου των αντιδράσεων.

Όμως επί της ουσίας το πράγμα είναι διαφορετικό.

Αυτό που κομίζει ο καινούργιος νόμος στην Ελληνική κοινωνία, και γι αυτό αποτελεί καινοτομία, είναι μια μεγάλη ηθική διαφορά.

Στην Ελλάδα, όσον αφορά το θέμα της οικογένειας υπήρξε για πολλά χρόνια μια ταύτιση του κράτους με την Εκκλησία. Ήταν πολύ εύκολο να παντρευτείς, αλλά τρομερά δύσκολο να χωρίσεις. Και μάλιστα θα έλεγα ότι ήταν επιβεβλημένο κάποιος στη διάρκεια της ζωής του να κάνει ένα γάμο.

Για τις μεν γυναίκες το να μείνουν στο ράφι ήταν κάτι σα φυσική καταστροφή. Πέρα από το γεγονός ότι θα έμεναν άκληρες, δε θα είχαν ποτέ τη δυνατότητα να έχουν τη συντροφιά και την προστασία ενός άντρα, καθότι οι σχέσεις εκτός γάμου ισοδυναμούσαν με πορνεία και άρα ήταν εξοβελιστέες. Έτσι, καταδικάζονταν σε μια αιώνια μοναξιά και είχαν τον οίκτο του κοινωνικού περίγυρου.

Για τους δε άντρες, αν και δεν υπήρχε ο ίδιος περιορισμός που υπήρχε στις εξωγαμιαίες σχέσεις σε σχέση με τις γυναίκες, ισχυρό φύλλο γαρ, υπήρχε ο φόβος και άρα η υποψία της οποιασδήποτε παρέκλισης από το φυσιολογικό, σε σχέση με τις σεξουαλικές προτιμήσεις. Ε, δεν ήταν και το πιο ωραίο πράγμα να σου βγει το όνομα...

Ο γάμος λοιπόν ήταν κάτι ιερό, ένας σταθμός στη ζωή του κάθε ανθρώπου. Και γι αυτό το λόγο ήταν πολύ δύσκολο να λυθεί. "Ους ο Θεός συνέζευξε άνθρωπος μη χωριζέτω" λέει η Εκκλησία.

Και αυτό ακούγεται πολύ όμορφο, στην πράξη όμως είναι κάτι διαφορετικό.

Πάρα πολλοί άνθρωποι έζησαν δυστυχισμένες ζωές μόνο και μόνο επειδή από τις κοινωνικές συμβάσεις ήταν υποχρεωμένοι να συνεχίσουν σε ένα γάμο ο οποίος από ένα σημείο και μετά δεν είχε κανένα λόγο ύπαρξης. Και μαζί με αυτούς έγιναν δυστυχισμένα και τα παιδιά τους που ήταν υποχρεωμένα να ζουν μέσα σε μια οικογένεια όπου δεν υπήρχε καμμία επικοινωνία μεταξύ των μελών. Και ταυτόχρονα να παίρνουν το πρότυπο μιας διαλυμμένης σχέσης, το οποίο μετέφεραν και τα ίδια στα δικά τους παιδιά.

Η μητέρα μου στη δεκαετία του 70, όπου ακόμα και τότε, αν και θεωρητικά υπήρχε η δυνατότητα του διαζυγίου, στην πράξη αυτό ήταν σχεδόν αδύνατο, ξεκίνησε έναν τεράστιο δικαστικό αγώνα. Τότε, έπρεπε ο οποιοσδήποτε ήθελε να πάρει διαζύγιο, να περάσει πρώτα από την Αρχιεπισκοπή και να εξηγήσει τους λόγους που ήθελε να χωρίσει. Μετά από αυτό, αν υπήρχαν σοβαροί λόγοι, πχ. μοιχεία ή εγκατάλειψη συζυγικής στέγης, δινόταν ένας χρόνος παράταση στο αίτημα, έτσι ώστε το ζευγάρι να τα ξαναβρεί. Τι να ξαναβρεί δηλαδή, η κατάσταση μεταξύ τους είχε ήδη τελειώσει, ενώ δε θάπρεπε να έχει καν αρχίσει. Παρόλα αυτά και επειδή ο πατέρας μου δε συναινούσε, το διαζύγιο δεν έβγαινε και προχώρησε η υπόθεση ως αντιδικία.

Τα επόμενα 6 χρόνια πέρασαν σαν εφιάλτης, και το διαζύγιο για τους γονείς μου βγήκε μόλις το 1985, περίπου 7 χρόνια μετά τον αρχικό τους χωρισμό και αφού στο μεταξύ ζούσαν χωριστά. Η έκδοση του διαζυγίου δε, κατέστη δυνατή μόνο μετά από το νόμο για το αυτόματο διαζύγιο, που ήταν και ένα από τα πιο σημαντικά νομοσχέδια της πρώτης περιόδου της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου.

Η ελληνική κοινωνία από τότε έχει αλλάξει.

Δεν είναι μόνο η χειραφέτηση των γυναικών, που πια μπορούν να κάνουν ακόμα και τα πιο αντρικά επαγγέλματα και να πληρώνονται αντίστοιχα παχυλούς μισθούς, πολλές φορές μεγαλύτερους από τους άντρες συναδέλφους τους. Είναι όλο το μπέρδεμα που υπάρχει στις διαπροσωπικές σχέσεις. Οι άνθρωποι έχουν γίνει πάρα πολύ περίπλοκοι στη γεννιά του Internet. Περισσότερο απόμακροι και γι αυτό ίσως πιο μόνοι.

Είναι μια αλλαγή που έχει συντελεστεί βήμα το βήμα, αν και με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα από ότι συνέβαινε στις αντίστοιχες αλλαγές μέχρι τώρα.

Είναι λοιπόν στο χέρι του κράτους να αποφασίσει αν θα παρακολουθήσει τις αλλαγές στην κοινωνία, αλλαγές που πια είναι παγιωμένες, ή θα διαλέξει να παραμείνει ουραγός, στο όνομα κάποιων αξιών που εκφράζουν όλο και λιγότερους.

Κακά τα ψέμματα, οι σχέσεις δεν κρατάνε για πάντα., όσο κι αν πονάει αυτό να το παραδέχεται κανείς. Έχω δει ανθρώπους που παντρεύτηκαν μετά από τρελλό έρωτα και μετά από κάποια χρόνια αυτό τους τελείωσε, είτε και στους δύο, είτε απλά στον ένα από τους δύο.

Και αν ήταν παντρεμένοι, όπως οι γονείς μου, είχαν πάρα πολύ μεγάλο πρόβλημα, γιατί τους ήταν πάρα πολύ δύσκολο να χωρίσουν. Το νομοθετικό πλαίσιο με ένα πατερναλιστικό τρόπο στο στυλ "ξέρουμε πριν από σας για σας" τους επέβαλλε το τι θα κάνουν στη ζωή τους.

΄Με τον καινούργιο νόμο αυτό έρχεται να αλλάξει. Η επισημοποίηση της σχέσης είναι πάρα πολύ εύκολη, το ίδιο και η λύση της. Έτσι κι αλλιώς τις σχέσεις δεν τις κάνουν ούτε τα συμβολαιογραφικά γραφεία, ούτε οι δήμαρχοι ούτε πολύ περισσότερο οι παπάδες. Τις σχέσεις τις δημιουργούν οι άνθρωποι, είτε αυτές είναι επίσημες, είτε ανεπίσημες. Τις δημιουργεί η ανάγκη για συντροφικότητα, για να πάρεις και να δώσεις αγάπη, για ευτυχία. Και είναι πολύ δύσκολο να δεχτούμε, μέσα στην ανθρώπινη ασημαντότητά μας, όπου όλα στερούνται νοήματος, ότι μπορεί να υπάρχει ένα τέλος. Θα ήταν σαν παραδεχόμασταν την παντοδυναμία του θανάτου. Είναι όμως περισσότερο υγιές κάποιος να το παραδεχτεί.

Ο νέος νόμος δίνει λοιπόν τη δυνατότητα σε νέα ζευγάρια να επισημοποιήσουν τη σχέση τους με μια διαδικασία πολύ πιο απλή και από τα δύο είδη γάμων που υπάρχουν μέχρι στιγμής. Συμπεριλαμβάνονται όλα τα κληρονομικά δικαιώματα που έχουν οι σύζυγοι, το δικαίωμα διατροφής, η αναγνώριση των τέκνων που προκύπτουν.


Όσον αφορά το δικαίωμα της υιοθεσίας, σύμφωνα με μια συνέντευξη του υπουργού Δικαιοσύνης στο ¨Βήμα της Κυριακής", η κατάσταση είναι ασαφής. Σύμφωνα με αυτή το δικαίωμα της υιοθεσίας δε δίνεται στα ζευγάρια που "διαβιούν ελεύθερα" και συνεχίζει να ισχύει το ίδιο απαρχαιωμένο νομικό πλαίσιο που ισχύει μέχρι και σήμερα, που κάνει την υιοθεσία μια υπόθεση πάρα πολύ δύσκολη και μόνο για λίγους στην Ελλάδα.

Αυτά βέβαια για τα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια. Για τα ομοφυλόφιλα το νομοσχέδιο, ποιεί την νύσσαν, ή αλλιώς, κατά το λαϊκότερον, κάνει τουμπεκί.

Τη στιγμή πού σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, όπου το σύμφωνο ισχύει, συμπεριλαμβάνονται οι ομοφυλόφιλοι, στην Ελλάδα αυτό δε συμβαίνει. Η τόλμη του νομοθετήματος δε φτάνει μέχρι εκεί. Το ελληνικό κράτος και οι εκλεγμένοι εκπροσωποί του συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν τα ζευγάρια του ιδίου φύλλου σαν να μην υπάρχουν.

Και είναι αυτό μεγάλη υποκρισία καθώς είναι γνωστό ότι κάθε πολιτικός και κοινωνικός χώρος έχει από ένα ποσοστό ομοφυλοφίλων. Πάρα πολλοί από αυτούς απλώς κρύβονται, φοβούμενοι την κοινωνική κατακραυγή. Κάποιοι άλλοι, πιο τολμηροί, έχουν κάνει γνωστή την ομοφυλοφιλία τους στο κοινωνικό τους περιβάλλον, ίσως και πέρα από αυτό μερικοί.

Παρόλα αυτά για όλους η υποκριτική στάση του κράτους είναι πολύ περιοριστική.

Και ο νόμος αυτός έρχεται να το επιβεβαιώσει. Μιά από τις βασικές αρχές του διαφωτισμού αλλά και του Ελληνικού συντάγματος, η αρχή της αυτοδιάθεσης καταστρατηγείται. Τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια, και αυτό με τη σφραγίδα του κράτους για άλλη μια φορά, με αυτό το νομοσχέδιο δεν απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα με τα ετεροφυλόφιλα. Είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας, με τη ρετσινιά της ομοφυλοφιλίας τους από πάνω.

Σίγουρα αυτή η άποψη στην Ελληνική κοινωνία έχει αλλάξει. Τις τελευταίες δεκαετίες οι ομοφυλόφιλοι έχουν πάψει να είναι πια οι γραφικοί του χωριού, πολλοί από αυτούς, κυρίως στα αστικά κέντρα, ζουν μια ανοιχτή ζωή και χωρίς να κρύβουν τη σεξουαλική τους ταυτότητα. Παρόλα αυτά το κράτος δε μπορεί ακόμα να το αναγνωρίσει. Δύο άνδρες ή δύο γυναίκες οι οποίοι/ες έχουν σχέση δε θεωρούνται ισότιμοι με ένα ετεροφυλόφιλο ζευγάρι.

Ο κύριος Χατζηγάκης σε σχετική ερώτηση της συνέντευξης αναφέρει ότι το νομοσχέδιο δεν αποδέχεται την ελεύθερη διαβίωση ζευγαριών του ιδίου φύλλου, επειδή (το νομοσχέδιο) είναι σύμφωνο με τις "Ελληνικές" παραδόσεις και αξίες. Λες και είναι μέσα στις Ελληνικές παραδόσεις και αξίες ένας γάμος χωρίς παπά και κουμπάρο!

Είναι βέβαια προφανές ότι η υποκριτική αυτή τοποθέτηση του υπουργού, προσπαθεί να κρύψει ότι η κυβέρνηση δεν αντέχει το ενδεχόμενο πολιτικό κόστος και δε θέλει να δυσαρεστήσει τη συντηρητική εκλογική της πελατεία.

Είναι κρίμα γιατί το νομοσχέδιο αυτό είναι, επί της αρχής, μια προοδευτική ιδέα. Από μια κυβέρνηση που όμως δεν είναι αρκετά τολμηρή. Και επειδή πηγαίνει κόντρα στο κοινοτικό δίκαιο για μη διάκριση των ανθρώπων όσον αφορά τη σεξουαλική ταυτότητα, θα προσβληθεί στο Συμβούλιο της Επικρατείας και στα Κοινοτικά Δικαστήρια. Όπου δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα σταθεί...