Καλοκαίρι στην Αυστρία

Αυτές τις μέρες βρίσκομαι μακριά από την Ελλάδα (τι πρωτότυπο ε;). Εργάζομαι περιφερόμενος στην Αυστρία και κάθε μέρα βρίσκομαι και σε άλλη πόλη. Έτσι περιφερόμενος από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο είναι μάλλον δύσκολο, αν και πολύ το θέλω, να μπορέσω να διαβάσω όλα αυτά που γράφετε όλοι εσείς στα μπλόγκια σας, αλλά και βέβαια να γράψω εγώ εδώ.

Τέλος πάντων, η ζωή που διάγω στην παρούσα φάση δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορώ να φανταστώ για τον εαυτό μου. Βέβαια βλέπω πολλά καινούργια μέρη, αν και, επειδή τα βλέπω ξανά και ξανά, κάθε βδομάδα τα ίδια, παύουν να έχουν αυτή τη συγκίνηση που έχουν όταν τα βλέπεις για πρώτη φορά. Αλλά και επίσης για να τα απολαύσεις πρέπει να τα μοιραστείς με τους ανθρώπους που επιλέγεις, ενώ εγώ εδώ είμαι σε διατεταγμένη υπηρεσία.

Τέλος πάντων, για να μην παραπονιέμαι κιόλας, πέρα από τη μοναξιά που αναπόφευκτα νιώθω, έχει και τα καλά του το πράγμα. Γνωρίζω λοιπόν πολλούς ανθρώπους, πολλοί από αυτούς πολύ αξιόλογοι. Όπως για παράδειγμα ο κυρ-Ανδρέας από την Κύπρο, ένας άνθρωπος με τέτοια θέληση για ζωή αλλά και τέτοια απλότητα που είναι πραγματικά συγκινητικό. Ένας άνθρωπος με ένα συνεχές χαμόγελο στα χείλη, έτοιμος κάθε στιγμή να πάρει τη φυσαρμόνικα και να μοιραστεί με τους άλλους αυτό που υπάρχει στην καρδιά του. Να σαι καλά κυρ-Ανδρέα μου, έστω κι αν αυτή τη στιγμή δε με διαβάζεις. Κι ελπίζω το νησί σου σύντομα να ενωθεί και να έρθω εκεί κάτω και να το γιορτάσουμε από κοντά, μαζί να σύρουμε το χορό.

Η Αυστρία πάντως το καλοκαίρι είναι πανέμορφη. Η φύση οργιάζει και οι βροχές με τον ήλιο διαδέχονται το ένα το άλλο. Η πανέμορφη πόλη του Γκρατς, με την απόλυτη ισορροπία μεταξύ μοντέρνας και παλιάς αρχιτεκτονικής, είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση.



Οι αρχές της πόλης αποφάσισαν κάποια στιγμή ότι πρέπει να επενδύσουν σε σύγχρονη αρχιτεκτονική. Να συνδέσουν το νέο με το παλιό. Και αυτό θα τους ανταπέδιδε μακροπρόθεσμα σε χρήμα αλλά και σε προβολή. Και είχαν δίκιο. Το Γκρατς πέρα από το ότι το ιστορικό του κέντρο είναι ενταγμένο στα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO, μπορεί να περηφανευτεί για το πρωτοποριακό του αυτό πρόγραμμα παντρέματος παλιού και νέου. Για παράδειγμα αυτό εδώ το κτήριο



Αυτό είναι το μουσείο σύγχρονης Τέχνης και απέχει από το ιστορικό κέντρο μόνο μερικά λεπτά με τα πόδια.

Το καλοκαίρι αυτό είναι λίγο περίεργο λοιπόν. Αντί να βρίσκομαι στη θάλασσα και να απολαμβάνω τον ήλιο και να καλλιεργώ το τροπικό μου μαύρισμα, βρίσκομαι στο κέντρο της Ευρώπης εργαζόμενος για να μπορώ να περνάω καλά στο μέλλον. Μόνο που ελπίζω αυτό το μέλλον να έρθει σύντομα, πολύ σύντομα!

Μέχρι τότε όμως μπορώ να παρηγορηθώ με μερικές καταπληκτικές εικόνες από τους αμπελώνες της Στυρίας, σαν αυτή εδώ.




Δεν είναι και άσχημα να ζεις εδώ, έτσι;

EURO

Το ξέρω χάθηκα. Ε, καμμιά φορά χρειάζεται και αυτό το διάλειμμα από μια καθημερινότητα που κουράζει.

Τις τελευταίες μέρες δεν είχα καθόλου διάθεση να γράψω το οτιδήποτε. Από τότε που επέστρεψα από το Salzburg την περασμένη Κυριακή ζω σε μια κατάσταση μόνιμης άρνησης να ασχοληθώ με το μπλογκ και ό,τι άλλο σχετικό. Αν και υπάρχουν θέματα που μου έχουν τραβήξει την προσοχή όπως το σκάνδαλο Siemens αλλά και διάφορα άρθρα που έχω διαβάσει από δω κι από κει, εγώ ήμουν απορροφημένος στον κόσμο μου.

Αλλά νομίζω ότι μου πέρασε η μουργέλα και να μαι πάλι. Και για να ξεκινήσω από εκεί που σας άφησα θα μιλήσω για το EURO που το έζησα από κοντά. Έμεινα λοιπόν περίπου δυό εβδομάδες εκεί, τις τελευταίες μέρες στη Βιέννη.

Φτάσαμε με πολύ μεγάλες προσδοκίες ότι θα επαναλαμβανόταν η προηγούμενη επιτυχία αλλά τελικώς η ομάδα μας καταποντίστηκε. Σε αυτές τις δυό εβδομάδες είχα την τύχη να δω πολλά. Πρώτα από όλα διαπίστωσα ιδίοις όμμασι ότι το ποδόσφαιρο είναι μια πολύ μεγάλη γιορτή. Γιορτή που αφού έχει τόσο μεγάλη απήχηση στην κοινή γνώμη είναι ο καλύτερος τρόπος να προωθηθούν τα κάθε λογής πολιτικά και άλλα άσχετα θέματα.

Έτσι λοιπόν, τα πανώ που κρατούσαν οι διάφοροι είχαν συνθήματα που καθόλου δεν υποστήριζαν την ομάδα τους αλλά είχαν άλλα θέματα σε πρώτη ματιά άσχετα. Από τους Έλληνες φυσικά από τα πρώτα συνθήματα ήταν αυτά με το "Macedonia is Greek", ένεκα και της πρόσφατης πολιτικής συγκυρίας με τα Σκόπια. Έπειτα ήταν και τα συνθήματα με την Κύπρο.

Όσον αφορά την τελευταία έχω να πω ότι υπήρχαν πολλοί Κύπριοι οι οποίοι έιχαν έρθει να υποιστηρίξουν την Ελλάδα. Και βέβαια με την ευκαιρία είδαν και την πόλη όπως έκαναν και οι περισσότεροι τουρίστες που είχαν έρθει να δουν τους αγώνες.




Οι μέρες του EURO ήταν αγχωτικές και κυρίως για όλους εμάς που είχαμε πάει για να δουλέψουμε εκεί πάνω. Και μπορεί η ομάδα να μην τα πήγε καλά, αλλά ο τουρισμός άλλο τίποτα. Η προηγούμενη επιτυχία της Πορτογαλίας έδωσε, φρούδες όπως αποδείχτηκαν, ελπίδες στους συμπατριώτες μας και, σε συνάρτηση με το γεγονός ότι η Αυστρία είναι σχετικά κοντά, είχαμε τουρίστες του Σαββατοκύριακου. Άλλοι μόνοι τους, άλλοι σε γκρουπ. Μάλιστα οι περισσότεροι σε γκρουπ.

Και τα πιο πολλά από αυτά τα γκρουπ ήτανε γκρουπ εταιριών. Κάποιες εταιρίες δηλαδή, άλλες χορηγοί της διοργάνωσης και άλλες όχι, παρείχαν στους υπαλλήλους τους, όχι σε όλους βέβαια, αλλά σε αυτούς που ήταν καλά παιδιά και έπιασαν το πλάνο των πωλήσεων, πακέτα για να δουν κάποιους αγώνες. Και, ανάλογα με την εταιρία και το βαθμό του υπαλλήλου, περιλαμβάνονταν ημιδιατροφή, ή πλήρης διατροφή. Σε ένα από αυτά τα γκρουπ μάλιστα, κάποιων υψηλόβαθμων στελεχών, περιλαμβάνονταν στο πακέτο και τα προσωπικά τους έξοδα.

Μια άλλη εταιρία, είχε ναυλώσει ειδικό πούλμαν. Αυτό το πούλμαν, παρά το γεγονός ότι είχε το μέγεθος ενός μεγάλου πούλμαν 60 θέσεων, είχε μόνο 18. Και αυτές βέβαια ήταν επενδεδυμένες με δέρμα. Επίσης μέσα στο πούλμαν υπήρχε τραπεζαρία και μηχανή εσπρέσο!

Πάντα με πείραζε η αλόγιστη κατασπατάλιση πλούτου και η επιδεικτική του χρησιμοποίηση. Πόσω μάλλον που, αυτοί οι τροφαντοί κύριοι, που ορισμένοι από τα πάχη δεν χωρούσαν να κάτσουν στην καρέκλα, είναι αυτοί που προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει να κάνουμε λιτότητα εμείς, για να μπορούν εκείνοι προφανώς να περνάνε μέσα στη χλιδή και τον πλούτο. Γι αυτούς φροντίζει η εταιρία και η ελεύθερη αγορά.

Ένας άλλος τομέας που οι συμπατριώτες μας που βρέθηκαν στο Salzburg έδωσαν ρέστα, ήταν ο πολιτισμός. Και πιο πολύ από όλα κυρίως η μουσική. Ένα βράδυ σε ένα ελληνικό εστιατόριο της πόλης, έτυχε να παραβρεθούν διάφοροι επίσημοι, μαζί και μια πολύ χαριτωμένη κυρία που όταν της έκαναν παρατήρηση απάντησε πολύ θηλυκά "στα παπάρια μου!" δείχνοντας τα γεννητικά της όργανα. (Λέτε να είχε; Διόλου παράξενο από τη σιγουριά που το είπε, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου) . Εκεί λοιπόν, οι συμπατριώτες μας έδειξαν τι θα πει Ελλάδα. Όταν είχε φτάσει στο τσακίρ κέφι η βραδιά με τα διάφορα σκυλοειδή άσματα, μπουκάρησαν ξάφνου στην κουζίνα του καταστήματος οι εν λόγω θαμώνες και πήραν όσα πιάτα υπήρχαν και τα έσπασαν ένα προς ένα. Ο καημένος ο μαγαζάτορας δεν πρόλαβε να πει κιχ. Τώρα όσον αφορά το λογαριασμό δεν ξέρω ποιος τον πλήρωσε. Θα ήθελα να πιστέψω πως ο καθένας ανέλαβε το χρέος του προσωπικά. Αλλά γνωρίζοντας τον τρόπο και τη νοοτροπία των εν λόγω τύπων που προβαίνουν σε τέτοιες ακρότητες μόνο όταν άλλος πληρώνει, πολύ αμφιβάλλω. Και επειδή εκεί ήταν και πολύ υψηλόβαθμοι του ποδοσφαίρου βγάλτε μόνοι το συμπέρασμα.

Πώς είπατε; Διασπάθιση δημόσιου χρήματος; Απαπαπα, δεν το πιστεύω...

Αυτά λοιπόν τα ωραία στο EURO. Οι μέρες πέρασαν ψιλοδύσκολα, καθότι όπως καταλαβαίνετε όλος αυτός ο κόσμος και η νοοτροπία δε μου πάει καθόλου. Και επίσης η έννοια της γιορτής δεν ήταν και τόσο διάχυτη. Περισσότερο με πανηγύρι χρημάτων μου έμοιαζε όπως στους πρόσφατους Ολυμπιακούς. Κάτι ήξεραν οι κάτοικοι που στη συντριπτική τους πλειοψηφία έμειναν στα σπίτια τους και δεν παρακολούθησαν τα παιχνίδια, παρά μόνο όταν έπαιζε η Αυστρία.

Τινέιτζερ σε περιοδεία

Το να έχεις να κάνεις με κοριτσάκια 19 χρονών δεν είναι και απλό πράγμα.
Και ειδικά όταν ταξιδεύουν για πρώτη φορά μακριά από την πατρίδα τους.
Όλες αυτές τις μέρες που τις συνοδεύω έχουν συμβεί διάφορα απρόοπτα.

Μια έχασε τη βαλίτσα της που βρέθηκε τελικά κάποιες μέρες μετά στο ξενοδοχείο στη Βενετία και ενώ είχαμε φτάσει πια στην Ελλάδα. Ακόμα είναι εκεί περιμένοντας να βρεθεί ένας τρόπος να μεταφερθεί στην Αμερική χωρίς να πιάσουν τον κώλο στην ιδιοκτήτρια. Γιατί, από ό,τι μάθαμε οι αεροπορικές εταιρίες κάνουν μεν χαμηλές τιμές στα εισιτήρια, αλλά όταν είναι να μεταφέρουν μια βαλίτσα χωρίς τον επιβάτη, τότε ζητάνε τα μαλλιά της κεφαλής τους. Μια ενδεικτική τιμή είναι περίπου 600 ευρώ(!).

Μια άλλη έχασε μια πιστωτική κάρτα, που βρέθηκε στο ξενοδοχείο στη Φλωρεντία, αλλά γι αυτή δε γίνεται και πολύς λόγος μια και εύκολα ακυρώνεται.

Μια τρίτη, μόλις φτάναμε στην Ancona, ανακάλυψε ότι δεν είχε το διαβατήριό της, το οποίο είχε αφήσει σε ένα ίντερνετ καφέ στη Φλωρεντία. Ακολούθησε αγωνία και σασπένς ώσπου να μπούμε στο καράβι για την Πάτρα και διάφορα τηλεφωνήματα στο καφέ για να μας στείλουν το διαβατήριο, πράγμα που έκαναν μόλις προχθές με το ταχυδρομείο. Λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στα ΕΛΤΑ αναγκάστηκα να πάω μαζί με την κάτοχο του απωλεσθέντος διαβατηρίου στην Αμερικάνικη Πρεσβεία όπου πήρε ένα καινούργιο για να μπορέσει να επιστρέψει. Το πιο κουφό και ανέλπιστο απ' όλα όμως είναι ότι γυρνώντας στο ξενοδοχείο βρήκα το διαβατήριο που είχε χαθεί, να με περιμένει πάνω στο κρεβάτι μου! Έκανε μόνο δύο μέρες από τη Φλωρεντία για την Αθήνα!

Αυτό όμως που είναι το πιο ενδιαφέρον από όλα είναι η ηλικία τους. Κοιτάζοντάς τες μόνο στα μάτια καταλαβαίνω ότι είναι σε μια άλλη σφαίρα, ζουν μια άλλη ζωή από τη δική μου, όχι μόνο λόγω διαφοράς κουλτούρας και απόστασης, αλλά λόγω μόνο και μόνο της ηλικίας τους.

Ο αυθορμητισμός και η νεανική τους ορμή είναι αυτά που τις καθοδηγούν, δεν υπάρχουν όρια, δεν υπάρχουν άμυνες τόσο πολύ ανεπτυγμένες.

Μία πριν από μερικές μέρες, αφού είχε κάνει πολλές προσπάθειες να με γοητεύσει αλλά εγώ σταθερά κρατούσα απόσταση, όταν με είδε να φτιάχνω το μαλλί μιας άλλης από το γκρουπ μου είπε: "Γιατί δε φτιάχνεις και το δικό μου το μαλλί;" και έσπευσε να ανακατέψει τα μαλλιά της περιμένοντας ότι θα τη βοηθήσω.

Μια άλλη με ρώτησε μπροστά σε όλο το γκρουπ "Είσαι γκέι;" φέρνοντάς με σε αμηχανία. Με λύπη αναφέρω εδώ ότι σε αυτή την ερώτηση απάντησα αρνητικά, όχι μόνο γιατί φοβήθηκα ότι αυτό θα είχε αντίκτυπο στη δουλειά μου, αλλά γιατί κυρίως δεν μπορούσα, γνωρίζοντας ότι πολλές από αυτές προσπαθούσαν να με σαγηνεύσουν, να στερήσω και από αυτές αλλά και από εμένα την ομορφιά του παιχνιδιού.

Ορισμένες έχουν πολύ όμορφες φωνές και αν το θελήσουν μπορεί, μετά από σπουδές να γίνουν πολύ καλές τραγουδίστριες της όπερας. Οι συναυλίες τους πήγαν πολύ καλά μέχρι στιγμής. Είχαν δύο στην Ιταλία και μία στην Ελλάδα.

Στην Ιταλία, ειδικά στη δεύτερη συναυλία, το κοινό ενθουσιάστηκε. Βέβαια βοηθούσε και το περιβάλλον και επίσης ο κόσμος ξέρει πώς να αντιμετωπίσει αυτή τη μουσική, μια επιλογή από εκκλησιαστικά κομμάτια, νέγρικα τραγούδια αλλά και απλά τραγούδια από μιούζικαλ διασκευασμένα για χορωδία.

Στην Ελλάδα το κοινό δεν ήταν το ίδιο καλό. Τραγούδησαν σε μια επαρχιακή πόλη που έχει μια απρόσμενα καλή αίθουσα και ένα πιάνο με ουρά παρακαλώ. Όμως μετα σχεδόν όλα πήγαν στραβά. Κινητά χτυπούσαν συνεχώς και οι ιδιοκτήτες τους αντί να τα κλείνουν, απαντούσαν στην αρχή χαμηλόφωνα, αλλά όταν τραγουδούσε η χορωδία, καθότι δεν άκουγαν, ανέβαζαν τον τόνο της φωνής τους, με αποτελέσματα τραγελαφικά, ειδικά σε απότομες μειώσεις της έντασης από τη Χορωδία. Μια κυρία μάλιστα ακούστηκε να λέει σολάροντας μόνη αυτή: "Εγώ τα τηγανίζω με λάδι"!

Ας αφήσουμε δε τους ήχους των κινητών. Σε μια συναυλία κλασσικής εκκλησιαστικής μουσικής, είχαμε μια αντισυναυλία κινητών με ποτ-πουρί από Βανδή, Μαζωνάκη, Βίσση αλλά και Σφακιανάκη. Ο τελευταίος δε ήχος κινητού στη συναυλία ακούστηκε ακριβώς στο φινάλε του τελευταίου κομματιού και πριν ο μαέστρος κατεβάσει τα χέρια του. Ήταν μια μπουζουκοειδής εισαγωγή κάποιου σκυλάδικου και το κινητό ήταν του αντιδημάρχου.

Ένα άλλο θέμα ήταν οι φωτογραφίες. Την ώρα που ήταν σε εξέλιξη ένα κομμάτι, όλοι μαζί, λες και ήταν συνεννοημένοι, έβγαζαν ομαδικά φωτογραφίες με φλας. Μερικοί μάλιστα σηκώνονταν από τις θέσεις τους και περπατούσαν μπροστά από όλους για να έχουν καλύτερη λήψη.

Πάντως ένα πράγμα έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο σε αυτό το ταξίδι, και αυτό ήταν το φαγητό. Και εδώ αλλά και στην Ιταλία, όπως είπα και στο προηγούμενο ποστ, το φαγητό ήταν υπέροχο. Ανησυχώ μόνο πότε θα χάσω τα παραπάνω κιλά που πήρα από τα παγωτά που έφαγα, σαν αυτό εδώ.

Τέλος πάντων, γι αυτό υπάρχουν και τα γυμναστήρια, προβλέπω να χτυπάω υπερωρίες από δω και πέρα.

Σήμερα το βράδυ στις 9, έχουν την τελευταία συναυλία τους στην Αγγλικάνική Εκκλησία. Όσοι πιστοί προσέλθετε, είναι και μια ευκαιρία να γνωριστούμε, έστω και για λίγο.

Αύριο επιστρέφουν αυτές στην Αμερική και πάω κι εγώ στο σπιτάκι μου και το κρεβατάκι μου. Αρκετό μπέιμπι σίτινγκ έκανα.

Φλωρεντία

Είναι η δεύτερη φορά μου στη Φλωρεντία. Μετά τη Βενετία κατεβήκαμε εδώ, εγώ και το γκρουπ που συνοδεύω. Μένουμε σε μια πανσιόν με καθολικές καλόγριες :))
Στο ενδιάμεσο περάσαμε από μια μικρή πόλη που τη λένε Marostica όπου το γκρουπ, μια πανεπιστημιακή γυναικεία χορωδία από το Ohio, έκανε μια συναυλία σε μια εκκλησία.

Το κακό είναι ότι στο γκρουπ περιλαμβάνονται μερικές μητέρες και η μία από αυτές φαίνεται ότι με... συμπαθεί ιδιαιτέρως! Αυτό βέβαια δε μου αρέσει καθόλου και προσπαθώ να κρατήσω τις ισορροπίες όσο μπορώ περισσότερο με διακριτικότητα. Τουλάχιστον αν δεν ήταν αυτή και ήταν ο αδερφός της μπορεί κάτι να γινόταν, αν και είναι καλύτερα να μην μπλέκει κανείς την εργασία με τα προσωπικά.

Τέλος πάντων, όλα βαίνουν καλώς μέχρι εδώ, αν και με πολλή κούραση. Η Φλωρεντία είναι μια πολύ όμορφη πόλη. Τι κρίμα να μην έχω γεννηθεί εδώ!

Βλέπω συνεχώς ζευγαράκια αγκαλιασμένα κάθε ηλικίας. Γενικώς έχει ανοίξει το μάτι μου, αλλά και το στομάχι μου.

Το Φλωρεντινό, αλλά και το Βενετσιάνικο και γενικά το Ιταλικό φαγητό είναι από τα αγαπημένα μου και όταν ξεκινήσω να τρώω δεν μπορώ να σταματήσω. Αυτό λοιπόν συμβαίνει και εδώ και έχω γίνει σαν τη χοντρή του θησαυρού. Τρώω, τρώω, τρώω τρώω....

Όπως καταλαβαίνετε, έτσι που έχω γίνει κανένα τεκνό δε γυρίζει να με δει, μόνο δυστυχώς η κυρία από τη χορωδία.

Κατά τα άλλα σήμερα έχουμε μια δεύτερη συναυλία σε μια εκκλησία και πριν από αυτό έχουμε δείπνο (πάλι θα φάω γμτ).
Η αλήθεια είναι ότι σε ορισμένα, αν όχι σε πολλά πράγματα μοιάζουμε με τους φίλους μας τους Ιταλούς: Είχα ρητή και κατηγορηματική εντολή από το γραφείο που οργανώνει την εκδρομή, να μην πάρω τον παπά της εκκλησίας πριν από τις 10 το πρωί γιατί κοιμάται και αν τον ξυπνήσω θα νευριάσει και θα μου σπάσει και τα νεύρα.... Mamma mia!

Όταν τελικώς τον συνάντησα για να συνεννοηθούμε για τις λεπτομέρειες, χρειάστηκε να έχω μια απόσταση περίπου μισό μέτρο γιατί φαίνεται ότι το πρωί δεν πρόλαβε να κάνει μπάνιο...

Τι να κάνουμε, αυτά τραβάω, αλλά είμαι σε μια από τις πιο όμορφες πόλεις του κόσμου και αυτό είναι μια ανταμοιβή. Πάω να φάω, τα λέμε.

Βενετία

Η εικόνα της Βενετίας κάθε φορά που την πρωτοαντικρύζω μού κόβει την ανάσα. Βρίσκομαι εδώ για τρίτη φορά αλλά, όσες φορές κι αν έχω πάει, η πόλη αυτή μου προκαλεί μια συγκίνηση, που παρόμοιά της συναντώ ίσως μόνο όταν βλέπω την Καλντέρα στη Σαντορίνη από το καράβι που φτάνει το δείλι μετά από ένα ολοήμερο ταξίδι.

Δεν είναι τυχαίο που αντιστοιχίζω αυτά τα δύο μέρη. Έχουν και τα δύο μια εσωτερική ενέργεια που τραβάει σα μαγνήτης. Και τα δύο είναι μέρη που θα ήθελα να βρεθώ ερωτευμένος, να βρεθώ εκεί μια βδομάδα με τον καλό μου και να μη σκέφτομαι τίποτε άλλο παρά αυτόν κι εμένα.

Έχω βρεθεί με τον καλό μου στη Βενετία δύο φορές. Καμμία από τις δύο δεν ήμουν ερωτευμένος. Μάλιστα την πρώτη φορά, πριν από δέκα χρόνια περίπου, ίσως και λίγο παραπάνω, χώρισα κιόλας. Ακριβώς εκεί, στη Βενετία. Παράξενο ε; Μοιάζει σα να διέπραξα την υπέρτατη ύβρη. Ποιος ξέρει, μπορεί από κάποιον αόρατο θεό του έρωτα να έχω τιμωρηθεί ή να τιμωρούμαι ακόμα για την πράξη μου αυτή. Να χωρίσω δηλαδή στο πιο ερωτικό μέρος του κόσμου.

Γι αυτό στη Σαντορίνη, που είναι και η πατρίδα της οικογένειάς μου και από τις δύο μεριές, δεν έχω τολμήσει ποτέ να πάω συνοδευόμενος από κάποιον. Το φυλάω στον εαυτό μου να το ζήσω όπως το θέλω πραγματικά.

Σαντορίνη και Βενετία. Δύο μέρη που είναι συνδεδεμένα με κοινή ιστορία. Όταν από το 1204 μέχρι το 1566 η Σαντορίνη και όλα τα Κυκλαδονήσια ήταν Βενετική κτήση. Και οι Βενετοί εκστασιασμένοι από την ομορφιά τους άφησαν το αποτύπωμά τους ανεξίτηλο.

Οι εικόνες αυτές είναι από σήμερα το απόγευμα που έφτασα. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένος που ήμουν εδώ, που παρά την κούραση του ταξιδιού ξεχύθηκα στους δρόμους και τραβούσα φωτογραφίες. Αυτές είναι μερικές από αυτές