Φλωρεντία

Είναι η δεύτερη φορά μου στη Φλωρεντία. Μετά τη Βενετία κατεβήκαμε εδώ, εγώ και το γκρουπ που συνοδεύω. Μένουμε σε μια πανσιόν με καθολικές καλόγριες :))
Στο ενδιάμεσο περάσαμε από μια μικρή πόλη που τη λένε Marostica όπου το γκρουπ, μια πανεπιστημιακή γυναικεία χορωδία από το Ohio, έκανε μια συναυλία σε μια εκκλησία.

Το κακό είναι ότι στο γκρουπ περιλαμβάνονται μερικές μητέρες και η μία από αυτές φαίνεται ότι με... συμπαθεί ιδιαιτέρως! Αυτό βέβαια δε μου αρέσει καθόλου και προσπαθώ να κρατήσω τις ισορροπίες όσο μπορώ περισσότερο με διακριτικότητα. Τουλάχιστον αν δεν ήταν αυτή και ήταν ο αδερφός της μπορεί κάτι να γινόταν, αν και είναι καλύτερα να μην μπλέκει κανείς την εργασία με τα προσωπικά.

Τέλος πάντων, όλα βαίνουν καλώς μέχρι εδώ, αν και με πολλή κούραση. Η Φλωρεντία είναι μια πολύ όμορφη πόλη. Τι κρίμα να μην έχω γεννηθεί εδώ!

Βλέπω συνεχώς ζευγαράκια αγκαλιασμένα κάθε ηλικίας. Γενικώς έχει ανοίξει το μάτι μου, αλλά και το στομάχι μου.

Το Φλωρεντινό, αλλά και το Βενετσιάνικο και γενικά το Ιταλικό φαγητό είναι από τα αγαπημένα μου και όταν ξεκινήσω να τρώω δεν μπορώ να σταματήσω. Αυτό λοιπόν συμβαίνει και εδώ και έχω γίνει σαν τη χοντρή του θησαυρού. Τρώω, τρώω, τρώω τρώω....

Όπως καταλαβαίνετε, έτσι που έχω γίνει κανένα τεκνό δε γυρίζει να με δει, μόνο δυστυχώς η κυρία από τη χορωδία.

Κατά τα άλλα σήμερα έχουμε μια δεύτερη συναυλία σε μια εκκλησία και πριν από αυτό έχουμε δείπνο (πάλι θα φάω γμτ).
Η αλήθεια είναι ότι σε ορισμένα, αν όχι σε πολλά πράγματα μοιάζουμε με τους φίλους μας τους Ιταλούς: Είχα ρητή και κατηγορηματική εντολή από το γραφείο που οργανώνει την εκδρομή, να μην πάρω τον παπά της εκκλησίας πριν από τις 10 το πρωί γιατί κοιμάται και αν τον ξυπνήσω θα νευριάσει και θα μου σπάσει και τα νεύρα.... Mamma mia!

Όταν τελικώς τον συνάντησα για να συνεννοηθούμε για τις λεπτομέρειες, χρειάστηκε να έχω μια απόσταση περίπου μισό μέτρο γιατί φαίνεται ότι το πρωί δεν πρόλαβε να κάνει μπάνιο...

Τι να κάνουμε, αυτά τραβάω, αλλά είμαι σε μια από τις πιο όμορφες πόλεις του κόσμου και αυτό είναι μια ανταμοιβή. Πάω να φάω, τα λέμε.

Βενετία

Η εικόνα της Βενετίας κάθε φορά που την πρωτοαντικρύζω μού κόβει την ανάσα. Βρίσκομαι εδώ για τρίτη φορά αλλά, όσες φορές κι αν έχω πάει, η πόλη αυτή μου προκαλεί μια συγκίνηση, που παρόμοιά της συναντώ ίσως μόνο όταν βλέπω την Καλντέρα στη Σαντορίνη από το καράβι που φτάνει το δείλι μετά από ένα ολοήμερο ταξίδι.

Δεν είναι τυχαίο που αντιστοιχίζω αυτά τα δύο μέρη. Έχουν και τα δύο μια εσωτερική ενέργεια που τραβάει σα μαγνήτης. Και τα δύο είναι μέρη που θα ήθελα να βρεθώ ερωτευμένος, να βρεθώ εκεί μια βδομάδα με τον καλό μου και να μη σκέφτομαι τίποτε άλλο παρά αυτόν κι εμένα.

Έχω βρεθεί με τον καλό μου στη Βενετία δύο φορές. Καμμία από τις δύο δεν ήμουν ερωτευμένος. Μάλιστα την πρώτη φορά, πριν από δέκα χρόνια περίπου, ίσως και λίγο παραπάνω, χώρισα κιόλας. Ακριβώς εκεί, στη Βενετία. Παράξενο ε; Μοιάζει σα να διέπραξα την υπέρτατη ύβρη. Ποιος ξέρει, μπορεί από κάποιον αόρατο θεό του έρωτα να έχω τιμωρηθεί ή να τιμωρούμαι ακόμα για την πράξη μου αυτή. Να χωρίσω δηλαδή στο πιο ερωτικό μέρος του κόσμου.

Γι αυτό στη Σαντορίνη, που είναι και η πατρίδα της οικογένειάς μου και από τις δύο μεριές, δεν έχω τολμήσει ποτέ να πάω συνοδευόμενος από κάποιον. Το φυλάω στον εαυτό μου να το ζήσω όπως το θέλω πραγματικά.

Σαντορίνη και Βενετία. Δύο μέρη που είναι συνδεδεμένα με κοινή ιστορία. Όταν από το 1204 μέχρι το 1566 η Σαντορίνη και όλα τα Κυκλαδονήσια ήταν Βενετική κτήση. Και οι Βενετοί εκστασιασμένοι από την ομορφιά τους άφησαν το αποτύπωμά τους ανεξίτηλο.

Οι εικόνες αυτές είναι από σήμερα το απόγευμα που έφτασα. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένος που ήμουν εδώ, που παρά την κούραση του ταξιδιού ξεχύθηκα στους δρόμους και τραβούσα φωτογραφίες. Αυτές είναι μερικές από αυτές