Βενετία

Η εικόνα της Βενετίας κάθε φορά που την πρωτοαντικρύζω μού κόβει την ανάσα. Βρίσκομαι εδώ για τρίτη φορά αλλά, όσες φορές κι αν έχω πάει, η πόλη αυτή μου προκαλεί μια συγκίνηση, που παρόμοιά της συναντώ ίσως μόνο όταν βλέπω την Καλντέρα στη Σαντορίνη από το καράβι που φτάνει το δείλι μετά από ένα ολοήμερο ταξίδι.

Δεν είναι τυχαίο που αντιστοιχίζω αυτά τα δύο μέρη. Έχουν και τα δύο μια εσωτερική ενέργεια που τραβάει σα μαγνήτης. Και τα δύο είναι μέρη που θα ήθελα να βρεθώ ερωτευμένος, να βρεθώ εκεί μια βδομάδα με τον καλό μου και να μη σκέφτομαι τίποτε άλλο παρά αυτόν κι εμένα.

Έχω βρεθεί με τον καλό μου στη Βενετία δύο φορές. Καμμία από τις δύο δεν ήμουν ερωτευμένος. Μάλιστα την πρώτη φορά, πριν από δέκα χρόνια περίπου, ίσως και λίγο παραπάνω, χώρισα κιόλας. Ακριβώς εκεί, στη Βενετία. Παράξενο ε; Μοιάζει σα να διέπραξα την υπέρτατη ύβρη. Ποιος ξέρει, μπορεί από κάποιον αόρατο θεό του έρωτα να έχω τιμωρηθεί ή να τιμωρούμαι ακόμα για την πράξη μου αυτή. Να χωρίσω δηλαδή στο πιο ερωτικό μέρος του κόσμου.

Γι αυτό στη Σαντορίνη, που είναι και η πατρίδα της οικογένειάς μου και από τις δύο μεριές, δεν έχω τολμήσει ποτέ να πάω συνοδευόμενος από κάποιον. Το φυλάω στον εαυτό μου να το ζήσω όπως το θέλω πραγματικά.

Σαντορίνη και Βενετία. Δύο μέρη που είναι συνδεδεμένα με κοινή ιστορία. Όταν από το 1204 μέχρι το 1566 η Σαντορίνη και όλα τα Κυκλαδονήσια ήταν Βενετική κτήση. Και οι Βενετοί εκστασιασμένοι από την ομορφιά τους άφησαν το αποτύπωμά τους ανεξίτηλο.

Οι εικόνες αυτές είναι από σήμερα το απόγευμα που έφτασα. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένος που ήμουν εδώ, που παρά την κούραση του ταξιδιού ξεχύθηκα στους δρόμους και τραβούσα φωτογραφίες. Αυτές είναι μερικές από αυτές