Φασισμός

Το τελευταίο διάστημα είχαμε ένα κύμα ρατσιστικών επιθέσεων από την πλευρά της Χρυσής Αυγής. Το νεοναζιστικό κόμμα, ενθαρυμμένο από τη δυναμική που του δίνει η συγκυρία, αλλά και από την πολιτική κάλυψη που του παρέχουν κυρίαρχοι κύκλοι της δημοσιογραφίας, οργανωμένα εξαπέλυσε μέσα στο καλοκαίρι μια σειρά επιθέσεων με στόχο τους μετανάστες αλλά και τους ομοφυλόφιλους με σκοπό καταρχήν να τρομοκρατήσει τον πληθυσμό, αλλά ταυτόχρονα και να κάνει αισθητή την παρουσία του στην κοινωνία, με τη συνεργασία βέβαια των ΜΜΕ που πρόβαλαν κατά κόρο τη δράση τους.

Το κόμμα της ΧΑ έχει τις ιδεολογικές του ρίζες στο ναζιστικό κόμμα της Γερμανίας του 1930 και στελέχη του έχουν ταχτεί ανοιχτά υπέρ του Χίτλερ και των ιδεών του. Μάλιστα με τη δράση τους το τελευταίο διάστημα αποδεικνύουν ότι αντιγράφουν τις πρακτικές των Ναζί. Επομένως ήταν απολύτως αναμενόμενο ότι κάποια στιγμή θα στρεφόντουσαν και εναντίον των ομοφυλοφίλων σαν μια ομάδα που βρίσκεται έξω από το φυσιολογικό και άρα πρέπει να περιθωριοποιηθεί ή ακόμα και να εξαφανιστεί για το καλό της κοινωνίας. Είχαμε λοιπόν, παράλληλα με τις επιθέσεις στους μετανάστες, τις πρώτες ομοφοβικές επιθέσεις που έγιναν στους δρόμους της Αθήνας με μία από αυτές, την πιο οργανωμένη, στις 22 Αυγούστου τη νύχτα στο Ζάππειο από μια ομάδα Χρυσαυγιτών που επιτέθηκε εναντίον του κόσμου που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή στο πάρκο, μια και είναι γνωστό ότι το Ζάππειο παραδοσιακά είναι ένας χώρος όπου συναντιούνται άνδρες κυρίως τη νύχτα για εξεύρεση ερωτικού συντρόφου. Αυτή η επίθεση κατέληξε σε μαχαίρωμα ενός μετανάστη που βρισκόταν εκείνη την ώρα στο πάρκο με αποτέλεσμα τη μεταφορά του στο νοσοκομείο. Υπήρξαν ακόμα δύο ομοφοβικές επιθέσεις στη μέση του δρόμου τη νύχτα τις επόμενες μέρες, ωστόσο αυτές δε μπορούν να χρεωθούν στη φασιστική οργάνωση της ΧΑ μια και οι δράστες κανένα διακριτικό δεν είχαν επάνω τους που να τους ταυτίζει με τη ΧΑ.

Φαίνεται λοιπόν ότι η ΧΑ ακολουθεί ένα οργανωμένο πλάνο επίθεσης στα αδύνατα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας, αρχίζοντας από τους μετανάστες και συνεχίζοντας με τους ομοφυλόφιλους. Να αναφέρουμε και μερικές επιθέσεις που έχουν αρχίσει να δέχονται στη Θράκη μέλη της μουσουλμανικής μειονότητας με πιο πρόσφατη την επίθεση εναντίον του Μηλιατζήμ Τζεμαλή. Πάντοτε λοιπόν η μεθοδολογία της ΧΑ είναι η ίδια: Επίθεση εναντίον ενός ατόμου ή μιας μικρής ομάδας μελών που ανήκουν σε μια μειονότητα και αποτελούν, σύμφωνα με τη γνώμη τους απειλή εναντίον του "υγειούς" πλειοψηφικού κομματιού της κοινωνίας. Η επίθεση γίνεται από ένα πλήθος ατόμων, πάντα μεγαλύτερο από την ομάδα στην οποία επιτίθεται για να μη φάνε και ξύλο, που συνήθως έχουν έναν καθοδηγητή, κάποιον που φυλάει τσίλιες και είναι σε εγρήγορση για να ειδοποιήσει αν καμμία περίεργη κίνηση συμβεί στη γύρω περιοχή, για παράδειγμα αν σκάσει μύτη η αστυνομία. Τότε η επίθεση λήγει και οι επιτιθέμενοι, πολύ νεαρά αγόρια και κορίτσια στην πλειοψηφία τους, τρέπονται σε άτακτη φυγή.

Το πολιτικό σύστημα έχει δείξει αξιοσημείωτη ανοχή σε αυτές τις επιθέσεις μαχαιροβγαλτών οπαδών ενός κοινοβουλευτικού πολιτικού κόμματος. Μέχρι στιγμής κανείς δεν έχει διωχθεί, και σε μερικές περιπτώσεις που αυτό έχει συμβεί, είχαμε τραγελαφικά αποτελέσματα από την απόφαση της δικαιοσύνης, όπως στη Βέροια όπου τελικά καταδικάστηκε το θύμα ενώ αθωώθηκαν οι φυσικοί αυτουργοί της επίθεσης! Και αυτό είναι απολύτως φυσικό μια και με τη στάση του αυτή το πολιτικό σύστημα παίζει το τελευταίο του χαρτί διατήρησης της εξουσίας που δεν μπορεί κατά πώς φαίνεται από τις πολιτικές εξελίξεις να διατηρήσει με άλλα, νόμιμα, μέσα.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος με τα μέτρα που παίρνουν συνεχώς για την υποτιθέμενη δημοσιονομική εξυγίανση, οδηγούν τα πράγματα στο αντίθετο μονοπάτι από αυτό που υποτίθεται ότι προσπαθούν να τα οδηγήσουν. Το κράτος μειώνει τη ρευστότητα στην αγορά μέσα από την υπέρογκη φορολογία των πολιτών και την περικοπή μισθών και συντάξεων με αποτέλεσμα να παίρνει λιγότερους φόρους, μια και μειώνεται η κατανάλωση, και μετά να ξανακόβει μισθούς, συντάξεις κλπ. Αυτή η πολιτική έχει οδηγήσει το σύστημα στην κατάρρευση που ζούμε όλο αυτό το τελευταίο διάστημα. Μόνη τους λοιπόν λύση για να παραμείνουν στην εξουσία είναι η καταστολή. Το είδαμε το προηγούμενο διάστημα, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την τοποθέτηση ελεύθερων σκοπευτών στην ταράτσα του κοινοβουλίου στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου 2012 μπροστά σε μια άδεια πλατεία Συντάγματος, από το φόβο υποτίθεται επιθέσεων διαμαρτυρίας. Αυτή βέβαια η σκηνή φέρνει στο νου, σε μια σημειολογία με πολλή μεγάλη σημασία, τις περίφημες φωτογραφίες από το Σύνταγμα της 3ης Δεκεμβρίου 1944, την ημέρα που άρχισαν τα περίφημα Δεκεμβριανά που οδήγησαν στον Εμφύλιο Πόλεμο του 1947-1949. Η καταστολή όμως αυτή, που σκοπό έχει την τρομοκράτηση του πληθυσμού για να καταπνίξουν τις όποιες διαμαρτυρίες, όταν την εφαρμόζουν οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος, τούς είναι επιζήμια πολιτικά. Γι αυτό λοιπόν έχουν βρει το αποκούμπι της ΧΑ, η οποία είναι σύμφυτη με τη βία από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της. Βγαίνει λοιπόν η φασιστική συμμορία στους δρόμους και επιτίθεται στους μετανάστες καταφέρνοντας να αποπροσανατολίσει και να οδηγήσει τη συζήτηση σε άλλες ατραπούς τη στιγμή που συντελείται, με την ευλογία των τριών κομμάτων της εσωτερικής τρόικας, η μεγαλύτερη καταλήστευση εισοδημάτων που έχει συμβεί μεταπολεμικά στη χώρα μας.

Οι επιθέσεις εναντίον ομοφυλοφίλων εντάσσονται στην ίδια κατηγορία. Οι ομοφυλόφιλοι, όπως και οι μετανάστες, είναι μια μειονότητα. Σεξουαλική, και πολλές φορές αρκετά ευκατάστατη οικονομικά, αλλά μειονότητα. Και σαν μειονότητα θέλει δικαιώματα αναγνώρισης και ένταξης στην κοινωνία. Στην εποχή όμως που πραγματοποιείται μια συντηρητική στροφή θεσμικά, δε μπορεί να ικανοποιηθεί από το πολιτικό κατεστημένο κανένα δικαίωμα, έστω και αν αυτό είναι αμιγώς πολιτικό και όχι οικονομικό. Ο λόγος είναι απλούστατος: Τα δικαιώματα συνεπάγονται ελευθερία σε όλα τα επίπεδα. Ελευθερία σκέψης πρώτα από όλα και έπειτα ελευθερία δράσης. Αυτό όμως δε μπορεί να γίνει ανεκτό από το πολιτικό κατεστημένο γιατί διαφορετικά θα δινόταν το λάθος μήνυμα στο κοινωνικό σύνολο με αποτέλεσμα οι κοινωνικοί αγώνες και ταξικοί αγώνες να κινδυνεύουν να φουντώσουν και να τους πνίξουν. Θέλουν λοιπόν τον καθένα που διεκδικεί στη φωλιά του. Και σε μια τέτοια συγκυρία, με το πολιτικό σύστημα ουσιαστικά αρωγό στη φασιστική διόγκωση, οι επιθέσεις θα κλιμακωθούν.

Από την άλλη μεριά είναι η στάση της Εκκλησίας που η εξουσία θέλει να έχει σύμμαχό της μια και επηρρεάζει τις συνειδήσεις των πιστών. Η Εκλησία λοιπόν έχει εδραιώσει την κυριαρχία της μέσα από τη διασπορά του φόβου. Φόβος για τη μετά θάνατον ζωή, όπου αν δεν είναι κανείς ενάρετος δε θα του ανοίξουν οι πύλες του Παραδείσου. Φόβος στην ουσία για έναν θεό τιμωρό που επιβλέπει κάθε έκφανση της ζωής, ώστε το άτομο να μην είναι ελεύθερο και να πράττει συνεχώς με τις επιταγές των "εν τη γη" εκπροσώπων του θεού, δηλαδή τους παπάδες. Έτσι λοιπόν ωθούνται οι πιστοί αφενός να καταπιέζουν τις όποιες δικές τους ανάγκες δεν συνάδουν με αυτά που το ιερατείο έχει καθορίσει σαν ενάρετη ζωή και από την άλλη να επιτίθενται σε άλλους όταν αυτοί "αποκλίνουν". Διατηρείται με αυτόν τον τρόπο η εξουσία της Εκκλησίας, που δεν χάνει την πελατεία της. Όσον αφορά δε τους ομοφυλόφιλους, η στάση της είναι ιδιαίτερα σκληρή, παρά το αναμφισβήτητο γεγονός της ύπαρξης μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας πολλών ομοφυλοφίλων, ιερωμένων αλλά και πιστών.

Έχουμε λοιπόν την οργανωμένη επίθεση, με την αρωγή του συστήματος που βολεύεται από αυτήν την κατάσταση, εναντίον των μειονοτήτων. Και αυτή η επίθεση είναι μια επίθεση ενάντια στη δημοκρατία. Ο μόνος τρόπος να αντιδράσουμε, είναι όλοι εμείς που παλεύουμε για τα δικαιώματά μας, να συνεργαστούμε για να αντιμετωπίσουμε τη φασιστική απειλή. Και αυτή η αντίδραση πρέπει να είναι άμεση. Δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο. Αύριο μπορεί να είναι πολύ αργά. Η ώρα είναι τώρα.

 

Περί χαρατσιού

Έχει πολύ ενδιαφέρον ότι παρουσιάζονται σαν δήθεν ψυχοπονιάρηδες διάφοροι εκεί στη Βουλή και γύρω από αυτήν και βγαίνουν και μιλάνε τάχα μου για ακύρωση του χαρατσιού για τη ΔΕΗ σε αυτούς που αποδεδειγμένα δεν μπορούν να πληρώσουν.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα ένα-ένα: Η επιβολή του χαρατσιού για τη ΔΕΗ από το κράτος έγινε σε ένα καθεστώς υποτιθέμενου πανικού, με εξαγγελία από τον ΥΠΟΙΚ στη ΔΕΘ το Σεπτέμβριο και εν μέσω απειλών της τρόικα για μη έγκριση της έκτης δόσης και άμεση χρεωκοπία. Η κυβέρνηση για να κλείσει τις τρύπες του προϋπολογισμού χρειαζότανε γρήγορα λεφτά και βρήκε τον τρόπο αυτό, που προφανώς είχε επεξεργαστεί ήδη και είχε στα συρτάρια της για παν ενδεχόμενο.
Με το χαράτσι, που ψηφίστηκε μερικές μέρες αργότερα από μια βουλή σε ομηρία, επιβάλλεται ένας ωμός εκβιασμός στο σύνολο του Ελληνικού λαού οριζόντια, δηλαδή χωρίς καμμία διάκριση εισοδήματος και άρα φοροδοτικής ικανότητας, μια και προβλέπει ότι θα το πληρώσουν ακόμα και οι άνεργοι και οι χαμηλοσυνταξιούχοι.
Επίσης υποχρεώνει τις εταιρείες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος να συλλέξουν ένα φόρο, μια και το χαράτσι είναι ουσιαστικά φόρος στα ακίνητα μια και καταλήγει στα ταμεία του δημοσίου. Δηλαδή υποχρεώνει εταιρείες ιδιωτικές και εισηγμένες στο χρηματιστήριο να εισπράξουν φόρους του κράτους.
Ακόμα οδηγεί σε παραβίαση της σύμβασης μεταξύ του παρόχου και του πελάτη μια και αν ο πελάτης αρνηθεί να πληρώσει το χαράτσι για οποιοδήποτε λόγο ενώ πληρώσει το ποσό για το ρεύμα, (και εδώ δε γίνεται διάκριση αν η άρνηση αφορά αδυναμία πληρωμής λόγω περιορισμένης οικονομικής δυνατότητας), τότε ο πάροχος είναι υποχρεωμένος να προβεί σε διακοπή της ηλεκτροδότησης, δηλαδή παραβιάζοντας τη σύμβαση μια και το ποσό του ρεύματος έχει πληρωθεί.
Τέλος επιβάλλοντας ένα νέο φόρο στα ακίνητα για το έτος 2011 ενώ τα ακίνητα των Ελλήνων πολιτών έχουν ήδη φορολογηθεί για το τρέχον έτος μέσα από τη φορολογική δήλωση που έχει υποβληθεί, προβαίνει σε μια ακόμα παραβίαση του συντάγματος μια και φορολογεί για δεύτερη φορά ένα ήδη φορολογηθέν αντικείμενο, πράγμα που το ελληνικό σύνταγμα ρητά απαγορεύει.
Για όλους λοιπόν τους παραπάνω λόγους η επιβολή του τέλους είναι παράνομη και αντισυνταγματική, αλλά επειδή όλο και περισσότερος κόσμος έχει αρχίσει να μη μασάει κατά το κοινώς λεγόμενο και να μην πληρώνει τα διάφορα χαράτσια που σκάνε από διάφορες μεριές και που τα κατεβάζει ο ανώμαλος φορομπηχτικός νους αυτών που δουλεύουν στο ΥΠΟΙΚ, ήθελαν να υποχρεώσουν κάποιον να πληρώσει έτσι κι αλλιώς. Και βρήκαν τον τρόπο του εκβιασμού μέσα από την απειλή διακοπής της ηλεκτροδότησης μέσα στο χειμώνα. Η αντισυνταγματικότητα του νόμου θα κριθεί βεβαίως από το συμβούλιο της επικρατείας, αλλά μέχρι να εκδοθεί η απόφαση, σε κανένα χρόνο από τώρα, κανείς δε μπορεί να ρισκάρει για όλο αυτό το διάστημα να μείνει χωρίς ρεύμα.
Όπως ήταν φυσικό μετά από μια τέτοια αλητεία ξέσπασαν αντιδράσεις τεράστιες, αρχικά από τα κόμματα της αριστεράς τα οποία ευθύς εξαρχής κάλεσαν τον κόσμο να μην ενδώσει στον εκβιασμό και να μην πληρώσει, αλλά έπειτα από όλο τον κόσμο μεμονωμένα και τις τελευταίες ημέρες από τους δήμους που μπροστά στις λαϊκές αντιδράσεις αναγκάζονται να πάρουν θέση εναντίον του χαρατσιού, αλλά και μετά από βουλευτές των κυβερνητικών κομμάτων, που ως συνήθως τελευταίοι έρχονται να αφουγκραστούν το λαό και τάχα μου καλούν την κυβέρνηση να λυπηθεί αυτούς που δεν έχουν να πληρώσουν και να τους απαλλάξει από την υποχρέωση καταβολής της οφειλής. Έτσι λοιπόν, μια που υποτίθεται ότι έρχονται και εκλογές, οι συγκεκριμένοι βουλευτές παρουσιάζουν ένα φιλολαϊκό προφίλ και από την άλλη λαϊκίζουν ανέξοδα μια και οι ίδιοι αυτοί το ψήφισαν και έγινε νόμος του κράτους πριν από δύο μήνες.
Παραβλέπουν όμως κάτι: Ότι όλοι εμείς και μνήμη έχουμε και κρίση.
Η άρνηση για οποιοδήποτε λόγο καταβολής του χαρατσιού είναι μια πράξη εξόχως πολιτική, για όποιο λόγο και αν αυτή γίνεται. Πολύ περισσότερο για αυτούς που αρνούνται να πληρώσουν ενώ ενδεχομένως έχουν, είναι απόδειξη αλληλεγγύης προς αυτούς που είναι εξαθλιωμένοι οικονομικά και αδυνατούν να καταβάλουν έστω και ένα ευρώ. Στην κρίση αυτή, αυτό που διακυβεύεται είναι η ενότητα του ελληνικού λαού. Κανείς δε θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα μόνος του στην επερχόμενη πτώχευση και την περαιτέρω εξαθλίωση που έρχεται. Θα χρειαστούμε σίγουρα ο ένας τον άλλο. Θα χρειαστούμε το φίλο, τον αδερφό, τον άγνωστο που, παρά το γεγονός ότι δε μας γνωρίζει, εν τούτοις και αυτός τα ίδια θέματα αντιμετωπίζει και τις ίδιες αγωνίες έχει για το μέλλον το δικό του και των οικείων του. Σε αυτήν την κρίση πρέπει να γίνουμε όλοι οικείοι ο ένας του άλλου για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε!
Η κοινότητα, ο χώρος δηλαδή που οι άνθρωποι μοιράζονται το βίο τους, υπήρξε το χαρακτηριστικό της ελληνικής κοινωνίας για πάρα πολλά χρόνια. Οι άνθρωποι που γνωρίζονταν μεταξύ τους βοηθούσαν ο ένας τον άλλο στα άσχημα και μοιράζονταν τις χαρές στα ωραία. Αυτή τη λειτουργία της κοινότητας την έχουμε χάσει τα τελευταία χρόνια της καπιταλιστικής οικονομικής ανάπτυξης. Μπορεί να γίναμε πιο πλούσιοι, να έχουμε επίπεδες τηλεοράσεις και έξυπνα τηλέφωνα, αλλά παρόλα αυτά γίναμε πιο μόνοι. Είναι λοιπόν ευκαιρία αυτό να το ξαναβρούμε.
Όσον αφορά τις ενδεχόμενες επιπτώσεις από την μη πληρωμή του χαρατσιού, είμαι πεπεισμένος ότι η κυβέρνηση δε θα τολμήσει να κόψει το ρεύμα μέσα στο χειμώνα σε αυτούς που δε θα πληρώσουν, αν αυτοί είναι πολλοί και είναι ενωμένοι. Γι αυτό είναι πολύ σημαντικό να αντιμετωπίσει κανείς συλλογικά αυτό το θέμα, ερχόμενος σε επαφή με φορείς που έχουν καλέσει σε ανυπακοή ενάντια στο χαράτσι, όπως είναι διάφορες οργανώσεις προστασίας καταναλωτών, αλλά και οι δήμοι, που πολλοί από αυτούς έχουν δηλώσει ότι θα συνδράμουν νομικά αυτούς που θα πληρώσουν μόνο το ρεύμα χωρίς το χαράτσι. Επίσης υπάρχουν μερικοί διακεκριμένοι νομικοί, αλλά και ο νομικός σύλλογος της πόλης στην οποία ζούμε. Νομίζω εν ολίγοις, αν κάποιος δε θέλει να πληρώσει τότε θα βρει τον τρόπο να έρθει σε επαφή με άλλους που και αυτοί δε θέλουν.
Και για να τελειώνω, θέλω να πω στον κύριο Σαμαρά, που σήμερα δήθεν συμπονώντας τα λαϊκά στρώματα ζήτησε από την κυβέρνηση να απαλλάξει από την οφειλή αυτούς που "αποδεδειγμένα" δεν μπορούν να πληρώσουν (όχι αυτούς που δε θέλουν όπως ρητά τόνισε), ότι δε χρειαζόμαστε την ελεημοσύνη του! Οι Έλληνες πολίτες έχουμε δεχτεί μια επίθεση χωρίς προηγούμενο τα τελευταία δύο χρόνια, αλλά και πριν από αυτά, όταν το κόμμα του ήταν στην εξουσία και, είμαι σίγουρος, θα δεχτούμε ακόμα μεγαλύτερη επίθεση το επόμενο διάστημα από την κυβέρνηση στην οποία και το κόμμα του συμμετέχει με τη συνεργασία μάλιστα της ακροδεξιάς. Είναι συνυπεύθυνος σα μέλος του πολιτικού συστήματος για τη σημερινή κατάσταση και καθόλου δε μας πείθουν τα κροκοδείλια δάκρυα που χύνει για μας. Όλοι εμείς μπορεί να είμαστε αδύναμοι οικονομικά, αλλά είμαστε περήφανοι και δεν εκχωρούμε σε κανέναν το δικαίωμα να μας ελεήσει.

Πολιτικες ελευθεριες

Μετά από την προχθεσινή μεγαλειώδη πορεία της Αθήνας, τη μεγαλύτερη που εγώ έχω ζήσει και το τραγικό περιστατικό που αμαύρωσε τη διαμαρτυρία του λαού της Αθήνας με το χαμό τριών συνανθρώπων μας, η αστυνομία επιδόθηκε στη συνήθη απαράδεκτη πρακτική της περιόδου Χρυσοχοΐδη. Μπήκε δηλαδή μέσα στα Εξάρχεια και αφού απέκλεισε τους δρόμους γύρω από την πλατεία, επιτέθηκε στα τυφλά και με σφοδρότητα εναντίον δύο κυρίως στόχων: Ο ένας ήταν το Στέκι Μεταναστών στην οδό Τσαμαδού 13, όπου μπήκαν μέσα και το έσπασαν απλώς, χωρίς να κάνουν ούτε μία προσαγωγή, δηλαδή ο στόχος τους ήταν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο και να σπάσουν συνειδήσεις. Ο δεύτερος στόχος ήταν η κατάληψη της οδού Ζαΐμη, όπου αφού έσπασαν την πόρτα και μπήκαν μέσα, μετέφεραν τον κόσμο που βρισκόταν εκεί στη ΓΑΔΑ γύρω στις 8 το βράδυ. Μάλιστα ήταν τέτοιο το μένος τους που δε δίστασαν όπως φαίνεται και από μαρτυρίες ανθρώπων να μπουν ακόμα και στα παρακείμενα σπίτια ανθρώπων που τους φώναζαν να φύγουν και με πρωτοφανή αγριότητα να χτυπήσουν μια γυναίκα και να της σπάσουν τα δόντια.

Παρακολουθώ αποσβολωμένος τα τρομακτικά όσο και ιστορικά γεγονότα που ζούμε αυτές τις τελευταίες ημέρες. Ωστόσο τίποτα δε με θυμώνει περισσότερο από την αμφισβήτηση θεμελιωδών δημοκρατικών ελευθεριών που επιχειρείται μέσα από όλη αυτή τη λαίλαπα κυβέρνησης και υποστηρικτών της. Γιατί κακά τα ψέματα, αυτό είναι που τους πειράζει περισσότερο. Είναι που ο κόσμος κατεβαίνει και διεκδικεί ένα πιάτο φαΐ και αρνείται το πισωγύρισμα της χώρας στο μεσαίωνα. Λυπάμαι πολύ για τις ανθρώπινες απώλειες και σηκώνω τη φωνή μου όσο μπορώ πιο δυνατά εναντίον των τυφλών χτυπημάτων βίας που δεν εξυπηρετούν κανέναν άλλον παρά την εξουσία των τραπεζών και των βιομηχάνων. Ωστόσο αυτά δε δίνουν σε κανέναν το δικαίωμα να θεωρεί τον οποιοδήποτε κάτοικο μιας περιοχής της Αθήνας οιωνεί ύποπτο. Εκτός αν έχουμε εμφύλιο πόλεμο και ακόμα δεν το έχουμε παραδεχτεί επίσημα.

Συνέντευξη του Παύλου Γερουλάνου στην εφημερίδα "La Vanguardia"

Ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος, πριν από λίγες μέρες έδωσε μια συνέντευξη στη μεγαλύτερη εφημερίδα της Καταλωνίας "La Vanguardia" στον δημοσιογράφο Justo Barranco. Σκέφτηκα λοιπόν να μεταφράσω τη συνέντευξη για να έχουμε μια καλύτερη ιδέα των απόψεων του υπουργού όσον αφορά τον πολιτισμό, μια και τέτοιες συνεντεύξεις ο ίδιος αποφεύγει να δίνει σε ελληνικά μέσα. Προτιμάει μάλλον να μαθαίνουμε το τι μέλει γενέσθαι από κατώτερους αξιωματούχους, προφανώς για να μην καρπώνεται ο ίδιος απευθείας το πολιτικό κόστος. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Για πρώτη φορά η Ελλάδα συνέπτυξε σε ένα υπουργείο τον πολιτισμό και τον τουρισμό. Και τοποθέτησε επικεφαλής τον Παύλο Γερουλάνο (Αθήνα, 1966), έναν οικονομολόγο που σπούδασε στο Harvard και το MIT. Ο Γερουλάνος, που βρέθηκε στη Βαρκελώνη σε μια άτυπη συνάντηση των υπουργών Πολιτισμού των χωρών της Ε.Ε., είναι ένας πραγματιστής, που θέλει να ενώσει τον πολιτισμό με την ανάπτυξη και δηλώνει πως οι πολιτιστικές πολιτικές πρέπει να έχουν ξεκάθαρους στόχους για να μην σπαταλούν τα χρήματα των φορολογουμένων και βλέπει στο διαδίκτυο μια ευκαιρία, παρά τα προβλήματα που εγείρει.

Στην Ισπανία έχει ανοίξει μια συζήτηση για την πειρατεία στο διαδίκτυο. Η Ισπανία θέλει να κλείσει ιστοσελίδες. Τι πιστεύετε;

Όλος ο κόσμος θέλει ελευθερία στο διαδίκτυο αλλά επίσης θέλει και τις τέχνες να ανθίσουν, γιατί είναι αυτές που διατηρούν τη γλώσσα, την κουλτούρα, τον τρόπο σκέψης μας. Θα υποστήριζα οποιαδήποτε μέθοδο προστασίας της ελληνικής δημιουργικότητας, γιατί αν δεν το κάνω, τίθεται σε κίνδυνο η μοναδικότητα της κουλτούρας μας, αλλά δεν πρέπει να σκεφτόμαστε το διαδίκτυο μόνο με όρους προστατευτισμού. Είναι μια ευκαιρία για κουλτούρες με μειωμένο κοινό, όπως η Ελληνική, να φτάσουν σε περισσότερους αποδέκτες. Ο καλύτερος τρόπος για να προστατευτεί μια κουλτούρα, είναι γίνει προσβάσιμη, και να αποτελέσει ένα στοιχείο ανάπτυξης. Στον διάλογο ανάμεσα στους καλλιτέχνες και αυτούς που προωθούν την ελευθερία στο διαδίκτυο συνηθίζω να είμαι πιο ευαίσθητος όσον αφορά τους πρώτους: Αν δημιουργήσουν κάτι που το κοινό θέλει να αποκτήσει, πρέπει να έχουν δικαιώματα. Αλλά το μεγαλύτερο λάθος θα ήταν να πάρει κανείς μια ριζοσπαστική θέση με τον έναν ή με τον άλλον, μια και η τεχνολογία και το γενικότερο πλαίσιο αλλάζουν καθημερινά. Περισσότερο από το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε πού αρχίζει σήμερα ο δημόσιος χώρος, ο χώρος όπου όλος ο κόσμος συνευρίσκεται, και πού η ιδιωτικότητα.

Τι μπορεί να κάνει η Ε.Ε;

Είναι κάπως γραφειοκρατική για την ταχύτητα αυτού που ζούμε. Κοιτάξτε τι συνέβη με την Europeana, το σχέδιο ψηφιοποίησης των βιβλίων: Η Ευρώπη αρχικά αναγνώρισε το θέμα, αλλά η Google την προσπέρασε με τρόπο αμφιλεγόμενο αλλά αποτελεσματικό. Η Ευρώπη πρέπει να ηγηθεί ενός διαλόγου σοφών. Και να δει τι πρέπει να κάνει κάνει για τον πολιτισμό της, έτσι ώστε αυτός να επιζήσει.

Τι πρέπει να κάνει;

Δεν νομίζω ότι η Ευρώπη είναι τόσο αφοσιωμένη στον πολιτσμό της όπως θα όφειλε. Πρέπει να κάνει περισσότερα για την νέα δημιουργικότητα, αλλά ταυτόχρονα και για την πολιτιστική κληρονομιά. Η Ισπανία, η Ιταλία, η Πορτογαλία, ή η Ελλάδα έχουμε μια τεράστια πολιτιστική κληρονομιά που έχει ορίσει τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό. Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να είναι μια ένωση πραγματική, πρέπει να κοιτάξει τον πολιτσμό του νότου της και να ανοίξει έναν διάλογο που ούτε καν έχει αρχίσει. Έχει ενοποιηθεί μόνο η οικονομία. Και το προβλημα, όπως φαίνεται και με την κρίση είναι ότι η οικονομική ένωση είναι τόσο ισχυρή όσο είναι η πιο αδύνατη οικονομία. Σε αντίθεση, η πολιτιστική ένωση, θα ήταν τόσο ισχυρή όσο ο πιο ισχυρός πολιτισμός.

Ενώθηκαν οι τομείς της Οικονομίας και του Τουρισμού στη χώρα σας, με έναν οικονομολόγο επικεφαλής. Ο πολιτισμός χρειάζεται μια διαχείριση περισσότερο βασισμένη σε οικονομικούς όρους;

Πρέπει να συνδυάσουμε την ελευθερία που χρειάζεται η δημιουργία, μαζί με στόχους που πρέπει να επιτευχθούν. Αν δε γίνει αυτό, κάτω από την ομπρέλα του πολιτισμού υπάρχουν οργανισμοί στους οποίους γίνεται κατασπατάληση των χρημάτων των φορολογουμένων.

Θα γίνουν περικοπές με την κρίση;

Μεγάλες, αλλά διοχετεύουμε τα χρήματα από τους πιο ανεπαρκείς τομείς. Αυτή τη στιγμή έχουμε ένα πρόβλημα με την όπερα και τις επόμενες ημέρες θα πρέπει να αποφασίσουμε αν θα την διατηρήσουμε σε λειτουργία ή όχι. Ψάχνουμε τρόπους να τη σώσουμε, θέλουμε να τη διατηρήσουμε ανοιχτή, αλλά έχει ξεφύγει τόσο πολύ από τον προϋπολογισμό, που υπάρχει πρόβλημα εξεύρεσης πόρων χρηματοδότησης και προϋποθέτει μια τεράστια θυσία. Από την άλλη το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, άνοιξε έναν καινούργιο τρόπο να βλέπουμε τα μουσεία στην Ελλάδα. Πριν ήταν στατικά και αυτό είναι και μέρος του τρόπου ζωής της Αθήνας. Περίπατοι, τουρισμός, ψώνια. Η επιτυχία του επιτρέπει να σκεφτούμε με ελευθερία την πολιτιστική κληρονομιά σαν κάτι όχι μόνο για προστασία, αλλά και για ανάπτυξη.

Θα επιστρέψουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα;

Πρέπει, γιατί αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι ενός μοναδικού μνημείου. Φανταστείτε να ήταν η μισή Γκερνίκα στο Βρετανικό Μουσείο. Επιπλέον, μετά το άνοιγμα του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, το Βρετανικό Μουσείο είναι σε άμυνα, γιατί πρέπει να εξηγήσουν γιατί τα μάρμαρα συνεχίζουν να βρίσκονται εκεί. Αν ο Παρθενώνας είναι το σύμβολο του ουμανισμού στον κόσμο, είναι παράλογο με αυτή τη συμβολική αξία να είναι διαιρεμένος.

O Max Kreiser για το Ελληνικό χρέος

Κακομεταχείριση σκύλων στον ΟΠΑΠ

Διαβάστε παρακάτω την επιστολή-καταγγελία στην "Ελευθεροτυπία" των υπαλλήλων του ΟΠΑΠ για την κακομεταχείριση σκύλων έξω από το κτήριο του οργανισμού. Αλήθεια τα πιο βίαια και ζωώδη ένστικτα κρύβονται πίσω από καλολουστραρισμένους και καλοντυμένους κυρίους και κυρίες που ούτε το θάρρος της πράξης τους δεν έχουν. Είναι κοινοί χέστες!

«Ο ΟΠΑΠ μεταφέρθηκε στο Περιστέρι επί της Λεωφόρου Κηφισού 62 από το έτος 2004. Τον ίδιο χρόνο πίσω από το κτίριο της διοίκησης στην οδό Οικονομίδου άρχισε να μαζεύεται μια μικρή ομάδα από τέσσερα σκυλάκια με τα ονόματα Ντουρέ-Κεφάλας-Ανδριάνα-Όλγα. Τα σκυλάκια αυτά υιοθετήθηκαν αμέσως από μια ομάδα φιλόζωων εργαζομένων του ΟΠΑΠ και ειδικά των φυλάκων του που φύλαγαν το απέναντι παρκινγκ και έγιναν τα σκυλιά του ΟΠΑΠ. Ήταν πολύ συντροφικά και καλοί φύλακες, οι εργαζόμενοι της φύλαξης μπορούσαν να είναι ήσυχοι ότι εάν κάτι δεν πήγαινε καλά, τα σκυλιά θα τους ειδοποιούσαν γαβγίζοντας τους και ότι θα τους προστάτευαν σε μια δύσκολη στιγμή. Όπως και έκαναν 6 ολόκληρα χρόνια φυλάγοντας τον ευαίσθητο χώρο πίσω από τον ΟΠΑΠ. Το μόνο που ζήταγαν τα 4 σκυλιά ήταν λίγη αγάπη και συντροφιά. Προβλήματα κατά καιρούς υπήρχαν με ελάχιστους υπάλληλους, που πάντα ξεπερνιόντουσαν δείχνοντας κατανόηση στο πρόβλημα της φύλαξης του χώρου πίσω από τον ΟΠΑΠ και της ασφάλειας των εργαζομένων.

Τα προβλήματα άρχισαν ουσιαστικά από το περασμένο καλοκαίρι (2009) όταν η Όλγα ένα βελγικό λυκόσκυλο πέθανε κάτω από «αδιευκρίνιστες συνθήκες». Συνεχίστηκαν όταν το βράδυ της Τετάρτης 16/12/2009 και ώρα 21:55 μμ. περίπου ένας υπάλληλος του ΟΠΑΠ οδηγώντας ιδιωτικό αυτοκίνητο σκούρου χρώματος. Ο οποίος βγαίνοντας με το συγκεκριμένο αμάξι από το υπόγειο παρκινγκ του κτιρίου του ΟΠΑΠ στην οδό Οικονομίδου με δεξιά κατεύθυνση πάτησε με τους τροχούς του, τελείως αδικαιολόγητα παρόλο που μπορούσε να το αποφύγει, τον Ντουρέ ένα ποιμενικό σκυλί. Το δύστυχο σκυλί το μόνο κακό που είχε κάνει ήταν να κάθεται στην άκρη του δρόμου, πλάι στο πεζοδρόμιο, και να κοιμάται. Παρόλο που ο Ντουρέ προσπάθησε να αποφύγει το αμάξι, δυστυχώς δεν τα κατάφερε. Γιατί ο ασυνείδητος οδηγός οδηγούσε καταπάνω του με αποτέλεσμα να σπάσει το μπροστινό δεξί ποδαράκι του σκυλιού; Μετά από αυτή την αποτρόπαια πράξη του ο οδηγός θα μπορούσε καλοπροαίρετα να σταματήσει και να ελέγξει την κατάσταση του σκυλιού και να το βοηθήσει, αντί αυτού πάτησε τέρμα γκάζι και έφυγε με ιλιγγιώδη ταχύτητα από την οδό Οικονομίδου για να μην τον αντιληφθούν και κρατήσουν τον αριθμό κυκλοφορίας του. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει την πρόθεση του οδηγού, που ήταν να οδηγήσει το αμάξι του επίτηδες καταπάνω στο σκυλί για να το πατήσει, ενώ μπορούσε να το αποφύγει. Το δύστυχο σκυλί έπεσε στο δρόμο σφαδάζοντας-κλαίγοντας από τους πόνους. Συνάδελφοι που ήταν μπροστά στο συμβάν και άλλοι που εργάζονταν στην εταιρεία βγήκαν από το κτίριο για να δουν τι συνέβαινε και βρήκαν το σκυλί σε άσχημη κατάσταση και προσπάθησαν να του παρέχουν τις πρώτες βοήθειες, μάταια όμως η ζημιά είχε γίνει. Για αυτό το λόγο το σκυλί μεταφέρθηκε στο ΔΙΚΕΠΑΖ για νοσηλεία από τις 17/12/09 έως τις 9/2/10 για να γίνει «καλά» το ποδαράκι του όπου και επέστρεψε στο χώρο διαμονής του στην οδό Οικονομίδου πίσω από τον ΟΠΑΠ. Όμως συνέβησαν και κάποια άλλα ευτράπελα τα οποία αξίζει να τα αναφέρουμε: Τις επόμενες ημέρες κάποιοι συνάδελφοι-εργαζόμενοι στον ΟΠΑΠ προσπάθησαν να μάθουν τι ακριβώς είχε γίνει το συγκεκριμένο βράδυ. Μάταια όμως! Όταν ρώτησαν τους υπάλληλους της εταιρείας φύλαξης που φυλάει τον ΟΠΑΠ και ειδικά αυτούς που ήταν παρόντες στο περιστατικό με το Ντουρέ για το ποιος ήταν ο οδηγός ή ο αριθμός κυκλοφορίας του αυτοκινήτου που μακέλεψε το σκυλί, είπαν ότι δεν ήξεραν, δεν πρόλαβαν να δουν! Το χειρότερο που είπαν, όμως, είναι ότι το αμάξι δεν βγήκε από τον ΟΠΑΠ, αλλά ήταν διερχόμενο από τον δρόμο (οδό Οικονομίδου). Ψέμα πέρα για πέρα. Αυτό το είπαν για να ρίξουν στάχτη στα μάτια μας κατ’ υπόδειξη κάποιων ανώτερων υπαλλήλων ή διευθυντών του ΟΠΑΠ. Δηλαδή προσπάθησαν να "συγκαλύψουν" το γεγονός για να μην αναζητηθούν ευθύνες για την πρόκληση των σωματικών βλαβών του Ντουρέ. Υπογραμμίζουμε επίσης ότι το σχετικό έγγραφο Εισόδου-Εξόδου της πύλης του παρκινγκ «εξαφανίστηκε μυστηριωδώς». Μιλάμε για πλήρη συγκάλυψη! Από τις 5/1/2010 άρχισαν να δίνονται εντολές, προφορικά και όχι εγγράφως, σε υπαλλήλους και καθαριστές, του ΟΠΑΠ από κάποιους διευθυντές της ΟΠΑΠ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ «να μην ταΐζει κανείς τα σκυλιά», έξω από το κτίριο του ΟΠΑΠ στο δρόμο και «όποιος τα ταΐζει να σημειώνουν το όνομα του και να τους το λένε». Ήταν μια πράξη εκφοβισμού και τρομοκράτησης των εργαζομένων που τους διέσπασε σε "φιλόζωους" και "μη φιλόζωους". Μάλιστα κατ’ εντολή κάποιοι υπάλληλοι που δεν θέλουμε ούτε συναδέλφους μας να τους αποκαλέσουμε στήνονται με τις ώρες στα παράθυρα του κτιρίου του ΟΠΑΠ και παρακολουθούν μην πάει κανείς και ταΐσει στο δρόμο τα άμοιρα σκυλάκια. Όποιος το κάνει, μπαίνει στη black list και κινδυνεύει να χάσει την δουλειά του. Ένας νομικός σύμβουλος του ΟΠΑΠ στα μέσα Ιανουαρίου έπιανε τους φύλακες και τους σεκιουριτάδες και τους έλεγε «να μην αφήνουν τα σκυλιά να πλησιάζουν το κτίριο του ΟΠΑΠ και να τα διώχνουν, καθώς και να μην τα ταΐζουν». «Όποιος είναι φιλόζωος να τα πάρει στο σπίτι του».

Την Παρασκευή 5/2/2010 και ώρα 4:00 μμ. περίπου η Χ. Π. όταν σχόλασε από τον ΟΠΑΠ βγήκε στο πεζοδρόμιο της οδού Οικονομίδου και πήρε ένα αλουμινένιο πιατάκι με σουβλάκια που είχε αφήσει κάποιος υπάλληλος για να φάνε τα σκυλιά και τα πέταξε στο κάδο απορριμμάτων. Μια πράξη όχι τυχαία, γιατί την Τρίτη 16/2/2010 στις 6:00 μμ. ρίξανε φόλες πίσω από τον ΟΠΑΠ με αποτέλεσμα να δηλητηριαστεί ο Κεφάλας (το ροντβάιλερ). Το σκυλί λίγο μετά της 6:00 μμ. άρχισε να κάνει εμετούς και να παραπατάει, μέχρι που έπεσε κάτω και έτρεμε ολόκληρο. Τότε δυο εργαζόμενοι ευαισθητοποιήθηκαν και μετέφεραν το σκυλί με ένα αμάξι σε κοντινό κτηνιατρικό ιατρείο του Περιστερίου, έστω και καθυστερημένα. Μάταια όμως γιατί εκεί διαπιστώθηκε απλά ο θάνατος του και ο κτηνίατρος παρέδωσε πίσω το πτώμα του άτυχου ρουντβάιλερ όπου το πήραν οι δυο εργαζόμενοι και το έφεραν στον ΟΠΑΠ για να το πετάξουν στο κάδο απορριμμάτων του ΟΠΑΠ. Τον Κεφάλα οι άνθρωποι τον σκότωσαν δυο φορές, μια με την φόλα και μια με το πέταγμα του στα σκουπίδια. Ύστερα από αυτό το συμβάν κάποιοι εργαζόμενοι ενημερώσαμε το δήμο Περιστερίου και το ΔΙΚΕΠΑΖ για να μεταφερθούν τα εναπομείναντα δυο σκυλιά (Ντουρέ-Ανδριάνα) στο ΔΙΚΕΠΑΖ, όπου από τις 18/2/2010 τα πήγαν εκεί για να μην φάνε και αυτά φόλα, μέχρι ότου βρεθεί μια λύση. Είναι όμως δυνατό αυτοί οι λίγοι διευθυντές-δικηγόροι-μόνιμοι που παίρνουν πάνω από 100.000 ευρώ ετησίως που συμμετέχουν σε επιτροπές με 17.000 ευρώ μηνιαίως, να ασχολούνται για το κακό των αδέσποτων σκυλιών. Αντί να ασχολούνται με τον ΟΠΑΠ και την επερχόμενη οικονομική κρίση και τις συνέπειες της, σε αυτόν και την συρρίκνωση του τζίρου του που ενδέχεται να είναι καταστροφική. Τόσο μυαλό έχουν; Αυτό που γίνεται στον ΟΠΑΠ τις τελευταίες ημέρες είναι καθαρός φασισμός, έχει καταργηθεί ο ν.3170/03 και το Σύνταγμα. Απαγορεύουν να εκφράσουμε την αγάπη μας και το συναίσθημα μας στα αδέσποτα σκυλιά. Μας υποχρεώνουν να τα κυνηγάμε, ενώ αυτά μας φυλάνε και μας προστατεύουν. Μιλάμε για τον ολοκληρωτικό φασισμό μιας πολυεθνικής εταιρείας.»

Φιλόζωοι Εργαζόμενοι στον ΟΠΑΠ

Καφές

Ο καφές στην Ελλάδα είναι απίστευτα ακριβός. Οι τιμές στις καφετέριες ξεκινούν από τα 4 ευρώ και μπορεί να φτάσουν σε πολλές περιπτώσεις και τα 6 (!!!). Το θέμα είναι πολύ σοβαρό και έχει γίνει και ρεπορτάζ για αυτό από ξένα περιοδικά όπως τους Times και τον Guardian που στηλιτεύουν το γεγονός ότι η τιμή του καφέ στο Κολωνάκι είναι σε πολλά σημεία ακριβότερη και από το Champs Elysees.

Οι αιτιάσεις ότι δήθεν ο καφές είναι για τους Έλληνες και έξοδος, άρα οι καφετέριες δικαιολογούνται να χρεώνουν περισσότερο για να καλύψουν την απώλεια εισοδήματός τους από το γεγονός ότι οι πελάτες καταλαμβάνουν ένα τραπέζι παραγγέλνοντας μόνο έναν καφέ, είναι έωλες και απευθύνονται σε αδαείς.

Τι να πουν για παράδειγμα στη Βιέννη, όπου το να πιει κανείς καφέ είναι κοινωνική δραστηριότητα με πολύ μεγάλη ιστορία από την εποχή της πολιορκίας από τους Τούρκους το 1683; Τα καφέ της Βιέννης αποτελούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι πολιτισμού της πόλης, πολλά από αυτά είναι μέρη συνεύρεσης για πολυάριθμες ομάδες διανοουμένων, και σε πολλά μπορεί κανείς να περάσει ακόμα και όλη την ημέρα του πίνοντας καφέ και διαβάζοντας εφημερίδα, ή απλά ένα από τα βιβλία που πολλά έχουν στις βιβλιοθήκες τους, ακόμα και να χρησιμοποιήσει το laptop για να συνδεθεί στο διαδίκτυο μια και η σύνδεση παρέχεται δωρεάν. Τι να πουν οι καταστηματάρχες εκεί; Δεν έχουν απώλεια εισοδήματος από την πρακτική αυτή των Βιεννέζων; Κι όμως: Ο καφές εκεί στα πιο ακριβά στοιχίζει περίπου 3,5 με 4 ευρώ!

Στην Ελλάδα η ιστορία με τον καφέ και τις καφετέριες είναι μια μεγάλη κλεψιά. Εκμεταλλευόμενοι το γεγονός της έλλειψης ενημέρωσης για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας οι καταστηματάρχες λανσάρησαν διάφορα είδη καφέ διαφορετικά από τον πατροπαράδοτο ελληνικό καφέ με το καϊμάκι και τις φουσκάλες που έπιναν οι παππούδες μας και που στα κατακάθια του μπορούσαν να διαβάσουν το μέλλον, και δημιούργησαν ένα καινούργιο είδος καταστήματος εστίασης, διαφορετικό από το πατροπαράδοτο ελληνικό καφενείο με το τσιγάρο και την πρέφα, ή το ζαχαροπλαστείο των δεκαετιών του '50 και του '60 που ο κόσμος καθόταν να φάει πάστες σοκολατίνες και αμυγδάλου.

Το καινούργιο αυτό μαγαζί εστίασης, που αγκαλιάστηκε από τη νεολαία κυρίως τη δεκαετία του '80 ονομάστηκε καφετέρια ακριβώς για να υποδηλώσει τη σύνδεση με τα ξένα, τη Δύση, από όπου προέρχεται και το είδος του καφέ που λανσαρίστηκε. Και επειδή αυτό το είδος ήταν καινούργιο στην Ελλάδα λανσαρίστηκε σαν είδος πολυτελείας με αποτέλεσμα και τις αυξημένες τιμές, οι οποίες προσέφεραν και ένα μεγάλο περιθώριο κέρδους στον καταστηματάρχη. Βεβαίως επειδή δεν γινόταν ο Έλληνας να ξεχάσει τις συνήθειές του, συνέχισαν να προσφέρουν το λεγόμενο ελληνικό καφέ, τον οποίο παλιότερα ονόμαζαν μάλιστα τούρκικο, αλλά με χαμηλότερη τιμή επειδή δεν ήταν είδος πολυτελείας, μια και ήταν ο καφές που ο κόσμος έπινε μέχρι τότε. Και επειδή ο ελληνικός δεν προσέφερε και τόσο μεγάλο περιθώριο κέρδους ήταν γραμμένος χαμηλά στον κατάλογο έτσι ώστε να μη φαίνεται καθόλου!

Έτσι λοιπόν η ιστορία συνεχίστηκε τα τελευταία τριάντα χρόνια και ο καφές αποτέλεσε και αποτελεί την κότα με τα χρυσά αυγά για τους καταστηματάρχες. Κάθε τρεις και λίγο, επικαλούμενοι μια την οικονομική κρίση, μια τα μεγάλα ενοίκια, μια τις υπέρογκες αμοιβές που πληρώνουν για προστασία από τα διάφορα μπουμπούκια της Ελληνικής κοινωνίας, που πολλές φορές ανήκουν στην Αστυνομία (αλλά αυτό το τελευταίο δεν το λέμε για το φόβο των Ιουδαίων), οι τιμές παίρνουν την ανιούσα και αυτό το βιολί φαίνεται να μην έχει τέλος δημιουργώντας ένα πολύ μεγάλο ερωτηματικό στον τρόπο που καθορίζονται οι τιμές και ποιος τις ελέγχει. Αφήνονται λοιπόν όλοι αυτοί που επωφελούνται από την ακριβή τιμή του καφέ να λυμαίνονται την αγορά και να αισχροκερδούν στην πλάτη της κοινωνίας, των καταναλωτών αλλά και της χώρας γενικότερα, μια και η μοναδική βαριά βιομηχανία μας, ο τουρισμός, πλήττεται βαθύτατα από όλη αυτή την πρακτική.

Σύμφωνα με την ιδεολογία της εξουσίας αυτή τη στιμγή θα έπρεπε η οικονομία της αγοράς να ρυθμίσει από μόνη της την τιμή. Αντίθετα η οικονομία της αγοράς ρυθμίζει την τιμή πάντα προς τα πάνω, γιατί απλούστατα υπάρχουν τα καρτέλ που αποτελούνται από τις εταιρείες που προμηθεύον με καφέ την αγορά, κάτι πανίσχυρες πολυεθνικές, αλλά και τους εγχώριους παίκτες που συνασπίζονται όλοι μαζί μπροστά στο κοινό συμφέρον που είναι η αφαίμαξη της αγοράς.

Και όλοι εμείς τι κάνουμε; Έγινε πέρυσι μια μεγάλη διαμαρτυρία, ένα Σάββατο με αποχή από τις καφετέριες, με αίτημα τη μείωση της τιμής. Ανήκω και εγώ σε αυτούς που είναι δυσαρεστημένοι με την κατάσταση έτσι όπως είναι. Ίσως λοιπόν θα έπρεπε αυτές οι διαμαρτυρίες να συνεχιστούν μέχρι να αναγκαστούν να μας πάρουν σοβαρά υπόψη και να ανατραπεί αυτή η απαράδεκτη κατάσταση.

Απλήρωτοι εργαζόμενοι στη Λυρική Σκηνή

Η κατάσταση στην Εθνική Λυρική Σκηνή, έχει φτάσει σε οριακό σημείο όπως φαίνεται και από το δελτίο τύπου που εξέδωσαν τα σωματεία εργαζομένων στο λυρικό μας θέατρο.

Η ζοφερή κατάσταση που υπάρχει σήμερα είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που ακολουθήθηκε το διάστημα της διακυβέρνησης της χώρας από τη Ν.Δ. Στο όνομα της αναβάθμισης του λυρικού μας θεάτρου αλλά και της μείωσης του κόστους των παραγωγών ακολουθήθηκε η πολιτική της συμπαραγωγής με άλλα θέατρα και καλλιτεχνικούς οργανισμούς. Τέτοιες παραγωγές ήταν για παράδειγμα η παραγωγή της όπερας "Nixon in China" και η παραγωγή της όπερας "Tannhaeuser" που παρουσιάστηκαν αμφότερες στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Παραγωγές πανάκριβες, που οι βασικοί ρόλοι καλύφθηκαν με μετακλίσεις.

Όπως επίσης μετακλίσεις χρησιμοποιήθηκαν για μια σειρά παραγωγές που προυσιάστηκαν στην κεντρική σκηνή, ακόμα και για δεύτερους ρόλους. Αυτή η κατασπατάληση χρήματος οδήγησε στη διόγκωση του ελλείμματος, που σήμερα φτάνει αισίως τα 13 εκατομμύρια ευρώ! Μια σειρά από σπουδαίους Έλληνες καλλιτέχνες, με ιστορία στο θέατρο παραγκωνίστηκαν τα τελευταία χρόνια, ενώ θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν καλύψει ανάγκες με πολύ μικρότερο κόστος.

Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί τώρα είναι πολύ άσχημη, μάλιστα σύμφωνα με μαρτυρίες ανθρώπων που εργάζονται χρόνια στο θέατρο, είναι ίσως η χειρότερη των τελευταίων δέκα χρόνων. Αυτή τη στιγμή η Εθνική Λυρική Σκηνή συντηρεί δύο θέατρα, το θέατρο Ολύμπια στην Ακαδημίας που είναι η κεντρική σκηνή και παρουσιάζονται παραστάσεις όπερας και μπαλέτου, αλλά και το θέατρο Ακροπόλ, στην οδό Ιπποκράτους, όπου παρουσιάζεται η παιδική παράσταση και η παράσταση της οπερέτας. Και τα δύο θέατρα αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε πρόβες προετοιμάζοντας τις παραστάσεις της σεζόν. Όμως λόγω των εκλογών, τουλάχιστον για το Ακροπόλ, οι πρόβες ξεκίνησαν ένα μήνα αργότερα από ό,τι είθισται, δηλαδή την 13η Οκτωβρίου. Μάλιστα, λόγω της παραίτησης του κυρίου Κυριακόπουλου από τη θέση του προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου, αλλά και κάποιων μελών του Δ.Σ., ετέθη προς στιγμήν θέμα μη πραγματοποίησης της εφετινής παραγωγής της οπερέτας και του παιδικού, λόγω έλλειψης χρημάτων. Οι δε συμβάσεις έργου στο Ακροπόλ, με την ίδια δικαιολογία της μη ύπαρξης χρημάτων αρχικά είχε προταθεί από τη διοίκηση να διαρκέσουν μέχρι τις 14 Φεβρουαρίου, ενώ συνήθως διαρκούν μέχρι την Κυριακή των Βαΐων, δηλαδή στις 28 Μαρτίου, όπως και τελικά έγινε μετά από πίεση των σωματείων, καταδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο ότι η έλλειψη χρηματων είναι απλά μια δικαιολογία. Εδώ αξίζει να σημειώσουμε ότι οι παραστάσεις της οπερέτας και του παιδικού είναι συνήθως γεμάτες και άρα φέρνουν τα λεφτά τους πίσω. Το δε εργασιακό κόστος είναι μάλλον μικρό αφού η χορωδία για παράδειγμα πληρώνεται με το υπέρογκο ποσό των 750 ευρώ το μήνα(!), χωρίς αναγνώριση προϋπηρεσίας. Άρα η δικαιολογία της υπέρογκης δαπάνης είναι έωλη.

Σήμερα, μετά από περίπου ένα μήνα προβών, κανένας από τους εργαζομένους δεν έχει πληρωθεί τα δεδουλευμένα και, ακόμα χειρότερα, η προοπτική του να γίνει αυτό άμεσα είναι μάλλον θολή. Ως εκ τούτου η απαξίωση που συνεχίζει το Ελληνικό κράτος για το λυρικό θέατρο είναι για άλλη μια φορά πρόδηλη.

Ακολουθεί η ανακοίνωση των σωματείων της ΕΛΣ για την απαράδεκτη κατάσταση.



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ





Οι εργαζόμενοι της Λυρικής καταγγέλλουν το Δ.Σ και τη Διεύθυνση της Ε.Λ.Σ. για :

1) τη μη καταβολή της εξόφλησης του Οκτωβρίου στην προβλεπόμενη ημερομηνία. Σύμφωνα με επιστολή του αντιπροέδρου του Δ.Σ κ. Αθανάσιου Θεοδωρόπουλου επιβεβαιώθηκε ότι η πληρωμή των εργαζομένων δε θα γίνει σε εύλογο χρονικό διάστημα. Η ανικανότητα του Δ.Σ της Ε.Λ.Σ. να χειριστεί σωστά την κατάσταση πιέζοντας έγκαιρα το ΥΠ.ΠΟ, για να εξασφαλίσει την προβλεπόμενη χρηματοδότηση, οδήγησε στην αδυναμία πληρωμής των εργαζομένων .

2) κακοδιαχείριση που έφτασε την Ε.Λ.Σ. σε οικονομικό αδιέξοδο με κίνδυνο ένας θεσμός δεκαετιών να πάψει να υφίσταται.



Ο μέχρι πρότινος Πρόεδρος του Δ.Σ της Ε.Λ.Σ. κ. Οδυσσέας Κυριακόπουλος παρέλαβε την Ε.Λ.Σ με μηδενικό έλλειμμα και σε διάστημα λιγότερο των τριών χρόνων δημιούργησε χρέος της τάξης των 13.000.000 €. Κατά τη διάρκεια της θητείας τόσο του Δ.Σ. όσο και το καλλιτεχνικού Διευθυντή κ.Giovani Pacor απαξιώθηκε το καλλιτεχνικό δυναμικό της Λυρικής και αγνοήθηκαν οι ικανότητες των τεχνικών και διοικητικών υπαλλήλων της. Στη συνέχεια συνυπόγραψε τη σύμβαση παραχώρησης της Ε.Λ.Σ. στο «Ίδρυμα Στ. Νιάρχος» και ολοκληρώνοντας την «επιτυχημένη του αποστολή» αποχώρησε.

Οι εργαζόμενοι απαιτούν από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού να δώσει άμεσα λύση στα προβλήματα της Ε.Λ.Σ., για τα οποία δεν φέρουν οι ίδιοι καμία ευθύνη, να εξασφαλίσει την απαραίτητη χρηματοδότηση, να διορίσει νέα Διοίκηση στην Ε.Λ.Σ. και να δεχτεί άμεσα τους εκπροσώπους των εργαζομένων σε κατ’ ιδίαν συνάντηση.





Τα Δ.Σ. των εργαζομένων της Ε.Λ.Σ.



ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΧΟΡΩΔΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡ ΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΧΟΡΕΥΤΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΕΧΝΙΚΟΥ-ΒΟΗΘΗΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ Ε.Λ.Σ.

ΕΝΩΣΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

Ενδοοικογενειακή βία

Από "ΤΑ ΝΕΑ" αλίευσα αυτή την είδηση που είναι η συνέχεια ενός περιστατικού που είχε συμβεί πριν από λίγο καιρό και το οποίο με είχε συγκλονίσει όταν το είχα διαβάσει.

Έχω υποστεί ενδοοικογενειακή βία όταν ήμουν μικρός, συγκεκριμένα μέχρι την ηλικία των 9 ετών που χώρισαν οι δικοί μου, και ένα τέτοιο περιστατικό με ευαισθητοποιεί ιδιαίτερα. Διάβασα στα σχόλια κάτω από την είδηση κάποιους που ζητούσαν θανατική καταδίκη για το δράστη. Εδώ παραθέτω την άποψή μου.


Η θανατική ποινή λόγω του οριστικού και αμετάκλητου αποτελέσματος που αποφέρει δεν είναι σε καμμιά περίπτωση αποδεκτή, ακόμα και σε εγκλήματα τόσο ειδεχθή όσο αυτό εδώ. Η θανατική ποινή από την άλλη δεν θα επέφερε κανένα αποτέλεσμα όσον αφορά την καταστολή τέτοιων περιστατικών, με την έννοια ότι ο δράστης εκείνη τη στιγμή βρίσκεται σε κατάσταση παράνοιας. Κατά συνέπεια η θανατική ποινή θα ωφελούσε και θα αφορούσε μόνο την κοινωνία που βλέπει από την κλειδαρότρυπα και τα ανθρωποφαγικά ένστικτά της και καθόλου δε θα απάλυνε τον πόνο της Βαλμπόνας, ούτε θα γυρνούσε πίσω το χρόνο έτσι ώστε να αλλάξει αυτό που έζησε.

Αυτό που πρέπει να γίνει από το κράτος νομίζω είναι να δημιουργηθεί ένα σώμα στο υπουργείο υγείας που θα αφορά αποκλειστικά την ενδοοικογενειακή βία. Το σώμα αυτό θα πρέπει να αποτελείται από ψυχολόγους, ψυχιάτρους και ανθρώπους που είναι με κάποιο τρόπο εξειδικευμένοι στην αντιμετώπιση τέτοιων περιστατικών. Πρέπει επίσης να δοθεί έμφαση σε καταγγελίες από περιοίκους για περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας και πρέπει να δημιουργηθεί ένα σώμα άμεσης επέμβασης με βάση μια καταγγελία. Έτσι μόνο θα μειωθούν αυτά τα περιστατικά και, πολύ περισσότερο, άνθρωποι που βρίσκονται υπό το φόβο της βίας μέσα στην οικογένεια θα ενθαρρυνθούν να μιλήσουν γι αυτά, χωρίς το φόβο που τους δημιουργεί η βία, καθώς θα υπάρχει κάποιος να τους προστατέψει. Επιτέλους πρέπει να υπάρξει και στην Ελλάδα ένας σοβαρός νόμος για την ενδοοοικογενειακή βία και άμεση παρέμβαση χωρίς αναστολές. Τότε μόνο θα μειωθούν αυτά τα περιστατικά και η κοινωνία μας θα γίνει πιο ανθρώπινη."

Καλό μήνα χωρίς κάπνισμα σε κλειστούς χώρους

Μουσείο Ακρόπολης

Πήγα πριν από μερικές μέρες να δω το καινούργιο μουσείο της Ακρόπολης. Ένα μουσείο που πέρασε κυριολεκτικά από σαράντα κύματα μέχρι να αποφασιστεί τελεσίδικα η κατασκευή του στο οικόπεδο Μακρυγιάννη.

Θυμάμαι την περιοχή από την εποχή της δεκαετίας του '80. Μια περιοχή σαν όλες τις άλλες στην Αθήνα, μικροαστική, γεμάτη πολυκατοικίες, χαρακτηριστικό παράδειγμα της ανάπτυξης που συντελέστηκε στην Αθήνα τις δεκαετίες '60 και '70 του περασμένου αιώνα. Μικρά και μεγάλα διαμερίσματα σε πολυκατοικίες χωρίς καμμία αρχιτεκτονική έμπνευση, ειδικά όσο απομακρυνόταν κανείς από τον Παρθενώνα και κυρίως από την οδό Αποστόλου Παύλου, που τότε ακόμα δεν είχε πεζοδρομηθεί, όπως σήμερα. Ήταν ένας μικρόκοσμος χαρακτηριστικός της εποχής του, όχι τόσο μακρινής είναι αλήθεια από τη σημερινή.

Σήμερα ή περιοχή έχει αποκτήσει μια ατμόσφαιρα ολότελα διαφορετική από παλιά. Η πεζοδρόμηση της Αποστόλιυ Παύλου στα τέλη του '90, με την αρχή της ενοποίησης αρχαιολογικών χώρων, ενός φιλόδοξου σχεδίου που δεν ολοκληρώθηκε καθότι απομένουν ακόμα πολλά να γίνουν έτσι ώστε η Αθήνα να αναδείξει τα μνημεία της και να γίνει μια πιο όμορφη πόλη, άλλαξε τα δεδομένα. Το Μουσείο της Ακρόπολης έρχεται να συμβάλλει σε αυτή την παράξενη γκλαμουριά που ξαφνικά έχει κατακλύσει τα πάντα. Είναι ίσως το κερασάκι στην τούρτα, μια επένδυση τόσο οικονομική, όσο συναισθηματική, ένα χρέος που η Αθήνα όφειλε στους κατοίκους και την ιστορία της.

Είμαι χαρούμενος που το μουσείο επιτέλους άνοιξε τις πύλες του και μπορούμε να το χαρούμε όλοι. Πέρασε πραγματικά από σαράντα κύματα μέχρι να γίνει. Τα δύο μεγάλα κόμματα μπλέχτηκαν σε ατέρμονους αγώνες και συγκρούσεις για να πείσει το καθένα από τη μεριά του για την αλήθεια της υποτιθέμενης θέσης του. Χρησιμοποίησαν και τα δύο την κατασκευή του μουσείου για να κερδίσουν εκλογική πελατεία και τελικά να πείσουν ότι οι άλλοι είχαν άδικο.

Η Μελίνα Μερκούρη ήταν αυτή που πίστεψε στην κατασκευή του μουσείου και το πάλεψε όσο κανείς άλλος για να γίνει πραγματικότητα. Αντίθετα, στελέχη της ΝΔ και κυρίως ο Πέτρος Τατούλης, για ψηφοθηρικούς λόγους βεβαίως, ήταν αυτοί που αντιστάθηκαν σθεναρά. Σήμερα βέβαια προσπαθούν να το αποσιωπήσουν και να σπεύσουν να δηλώσουν λάτρεις του κτηρίου και του εθνικού ρόλου που υπηρετεί.

Το κτήριο αυτό καθαυτό δεν είναι ένα πολύ σπουδαίο αρχιτεκτόνημα. Ή τουλάχιστον δεν είναι ένα εντυπωσιακό κτήριο στα δικά μου μάτια. Όμως αυτό δεν με πειράζει καθόλου, μια και δεν ανταγωνίζεται το μεγαλείο που έχει κληθεί να υπηρετήσει, δηλαδή την Ακρόπολη. Ωστόσο τα εκθέματα είναι πάρα πολύ ωραία τοποθετημένα και τα κείμενα που τα συνοδεύουν δίνουν με λίγα λόγια την ουσία. Ο τελευταίος όροφος περιέχει τα γλυπτά της ζωφόρου τοποθετημένα περιμετρικά, όπως ακριβώς ήταν τοποθετημένα στον Παρθενώνα, πριν ο Έλγιν, αμόρφωτος και ανάλγητος υπερόπτης Δυτικός, τα αφαιρέσει για να τα μεταφέρει στην Αγγλία. Τα κομμάτια που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο έχουν αντικατασταθεί με αντίγραφα και έχουν τοποθετηθεί στη θέση που ήταν πριν αφαιρεθούν. Έτσι παίρνει κανείς μια γενική και ολοκληρωμένη εικόνα της ζωφόρου.

Αυτό που σοκάρει είναι ο αριθμός των γλυπτών που ο Έλγιν αφαίρεσε. Στην πραγματικότητα αυτά είναι η συντριπτική πλειοψηφία. Και οι Άγγλοι συνεχίζοντας να είναι υπερόπτες και αλαζόνες, αρνούνται ακόμα και σήμερα να τα επιστρέψουν.

Η κλασσική ομορφιά της Ακρόπολης και η θέα του ιερού βράχου κόβουν πραγματικά την ανάσα. Το μουσείο αυτό ξεπληρώνει ένα χρέος. Το χρέος που έχουμε απέναντι στην ιστορία αυτού του τόπου στον οποίο έτυχε να γεννηθούμε. Δεν ξέρω αν αισθάνομαι περήφανος βλέποντας όλα αυτά, σίγουρα όμως αισθάνομαι συγκίνηση, γαλήνη και ανακούφιση.

Νέοι πυροβολισμοί κατά αστυνομικών

Δύο αστυνομικοί της ομάδας «Δ» σταμάτησαν μία μοτοσυκλέτα με δύο επιβάτες για έλεγχο στην οδό Σκιάθου στην Κυψέλη. Οι δύο άγνωστοι τράβηξαν όπλα και πυροβόλησαν τους δύο αστυνομικούς.

Ο ένας αστυνομικός χτυπήθηκε από τη σφαίρα στο κεφάλι και ο δεύτερος στο λαιμό. Μετά τους πυροβολισμούς οι άγνωστοι απέσπασαν το πιστόλι του ενός, τύπου CZ και εξαφανίστηκαν αναπτύσσοντας ταχύτητα.

Οι δύο αστυνομικοί διακομίστηκαν στον Ερυθρό Σταυρό, ο ένας σε κρίσιμη κατάσταση και ο άλλος σε σοβαρή. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες η Αστυνομία έχει στη διάθεσή της τον αριθμό κυκλοφορίας της μοτοσυκλέτας.

Και οι δύο αστυνομικοί ανήκουν στο σώμα των ειδικών φρουρών.

Ο σοβαρά τραυματισμένος αστυνομικός ονομάζεται Σ.Θ. και έχει γεννηθεί το 1979 και ο δεύτερος Γ. Α. ίδιας περίπου ηλικίας.

Η περιοχή έχει αποκλειστεί από αστυνομικές δυνάμεις ενώ στις έρευνες συμμετέχει η Αντιτρομοκρατική υπηρεσία.

Στην περιοχή του συμβάντος επικρατεί τρομερή αναστάτωση με δεκάδες περιπολικά να ψάχνουν τους γύρω δρόμους και περιοχές να έχουν αποκλειστεί από την Αστυνομία. Στο νοσοκομείο έχει σπεύσει η ηγεσία της ΕΛΑΣ και ο αρχηγός της Βασίλης Τσιατούρας, ενώ στις 02:30 έφτασε και ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών αρμόδιος για θέματα Δημόσιας Τάξης Χρ. Μαρκογιαννάκης.

Εν τω μεταξύ γενική κινητοποίηση διέταξε το αρχηγείο της ΕΛΑΣ. Όλοι οι αστυνομικοί του Λεκανοπεδίου σπεύδουν στις υπηρεσίες τους και οι άδειες ανακαλούνται. Στις έρευνες συμμετέχει η Αντιτρομοκρατική. Οι αστυνομικοί κάνουν λόγο για «εκτέλεση» και είναι σοκαρισμένοι από την πρόθεση των δραστών να σκοτώσουν. Ωστόσο αποφεύγουν ακόμη να κάνουν λόγο για τρομοκρατική ή μη επίθεση.

Πως βρέθηκαν στην οδό Σκιάθου

Οι αστυνομικοί έσπευσαν στην οδό Σκιάθου μετά από τηλεφώνημα που κατήγγειλε κλοπή αυτοκινήτου εν εξελίξει. Επί τόπου έσπευσε ομάδα 11 αστυνομικών με περιπολικά και μοτοσυκλέτες.

Οι δύο ειδικοί φρουροί που είχαν φθάσει πρώτοι απομακρύνθηκαν λίγο από την υπόλοιπη ομάδα για να ελέγξουν ένα σημείο στην συμβολή των οδών Σκιάθου και Σκόπα, δίπλα στο σχολικό συγκρότημα της Γράβας. Πρόκειται για ένα κακοφωτισμένο σημείο. Εκεί σταμάτησαν έναν ύποπτο μοτοσικλετιστή για έλεγχο.

Τότε, συνεργός του μοτοσικλετιστή που ήταν κρυμμένος στο σκοτάδι πυροβόλησε εν ψυχρώ τους δύο άτυχους αστυνομικούς. Στη συνέχεια οι δύο δράστες εξαφανίστηκαν.

(Πρώτη καταχώρηση 3 Απριλίου 2009, 00:15)

αναδημοσίευση από την ζούγκλα

Ομοφοβία στη Λυρική Σκηνή, μέρος 2ον

Γύρω στις 8μμ, ώρα προγραμματισμένης έναρξης της παράστασης, εισήλθαν στην πλατεία οι διαμαρτυρόμενοι ακτιβιστές, μαζί κι εγώ. Το κοινό που είχε καθήσει στις θέσεις για να παρακολουθήσει την παράσταση, παρακολουθούσε αμήχανο τα τεκταινόμενα.

Μερικοί από τους διαμαρτυρόμενους έφτασαν μπροστά από την ορχήστρα με σκοπό να διαβάσουν ένα κείμενο που είχαν ετοιμάσει για την περίσταση. Ένας από αυτούς είχε και τη σημαία με το ουράνιο τόξο και την ανέμιζε. Εκεί λοιπόν του επιτέθηκαν κάποιοι θερμόαιμοι από την ορχήστρα με γροθιές και του πήραν τη σημαία. Στο δε κομφούζιο που ακολούθησε, το κοινό χωρίστηκε στα δύο. Κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν για την παρέμβαση και κάποιοι άλλοι για την ομοφοβική στάση της ορχήστρας, η οποία σημειωτεόν μοίραζε και σήμερα το αισχρό κείμενο που μοίρασε και εχθές. Το κείμενο της παρέμβασης δεν διαβάστηκε μετά από τους προπηλακισμούς και αφού τα πνεύματα στην αίθουσα ηλεκτρίστηκαν.



Η ομοφοβική στάση της ορχήστρας είναι απαράδεκτη για πολλούς λόγους. Πρώτα από όλα η ορχήστρα δεν έχει λόγο να παρεμβαίνει στη σκηνοθετική άποψη μιας παράστασης όπερας. Ο μοναδικός απόλυτος υπέυθυνος καλλιτεχνικά για αυτό είναι ο σκηνοθέτης της παράστασης, στη συγκεκριμένη περίπτωση η κυρία Μάριον Βάσερμαν. Έπειτα η ορχήστρα με τον τρόπο που ενήργησε, καθαρά επιθετικά, ρατσιστικά και ομοφοβικά, προσέβαλλε την ανθρώπινη υπόσταση όλων των ομοφυλόφιλων Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι από τους φόρους που πληρώνουν συμβάλλουν οικονομικά στη Λυρική Σκηνή και κατ' επέκταση στην πληρωμή των μισθών των συγκεκριμένων μουσικών.

Επίσης αυτή η ρατσιστική συμπεριφορά συνιστά και ποινικό αδίκημα καθότι ο νόμος Ν.3304/05 προστατεύει από διάκριση με βάση το γενετήσιο προσανατολισμό. Ως εκ τούτου όλοι αυτοί που διέπραξαν τη συγκεκριμένη διάκριση, πρώτα από όλα η ορχήστρα και οι συνδικαλιστές της, αλλά και η διεύθυνση της Λυρικής Σκηνής που αποδέχτηκε το τελεσίγραφο της ορχήστρας για την απόσυρση της σκηνής του φιλιού μεταξύ δύο ανδρών στη συγκεκριμένη παράσταση, είναι υπόλογοι ενώπιον του Ελληνικού αλλά και του Ευρωπαϊκού Δικαίου.

Λυπάμαι πραγματικά για αυτούς που σκέπτονται με αυτόν τον τρόπο αν και είναι καλλιτέχνες. Θα περίμενε κανείς ότι στους καλλιτεχνικούς χώρους θα υπήρχε μια μεγαλύτερη ανεκτικότητα στις μειονότητες και κυρίως ότι οι άνθρωποι θα είχαν περισσότερο ανοιχτό μυαλό και δε θα προέβαιναν σε συμπεριφορές που εκθέτουν τους ιδίους αλλά και τη χώρα και το θέατρο στο οποίο εργάζονται όχι μόνο στα μάτια των Ελλήνων, αλλά και στα μάτια ολόκληρου του κόσμου.

Παρολαυτά το ζήτημα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων αλλά και της ελευθερίας της έκφρασης είναι ζωτικό για μια δημοκρατία και δεν θα το αφήσουμε στα χέρια κάποιων που πριν ενεργήσουν δεν κάθονται τουλάχιστον να σκεφτούν τις συνέπειες των πράξεών τους. Γι αυτό η διαμαρτυρία μας θα είναι οξύτατη και επιφυλασσόμαστε να ασκήσουμε όλα τα ένδικα μέσα.

Η διαμαρτυρία έληξε κάποια στιγμή με την αποχώρηση των ακτιβιστών από την αίθουσα. Τη στιγμή της αποχώρησης δέχτηκαν εκ νέου επίθεση από κάποιους που πρέπει να ήταν τεχνικοί και προσωπικό ασφαλείας του θεάτρου, οι οποίοι με σπρωξίματα και φωνές επιχείρησαν να "επιβάλλουν" την... τάξη. Η παράσταση έγινε κανονικά, ξεκίνησε με μισή ώρα περίπου καθυστέρηση.

Για την ιστορία το κείμενο που διανεμήθηκε από την ορχήστρα στο κοινό εχθές και σήμερα πριν αρχίσει η παράσταση ανέφερε ενδεικτικά αυτολεξεί τα εξής: «Οπως θα διαπιστώσετε παρακολουθώντας την παράσταση η συγκεκριμένη σκηνοθετική απόδοση εκτός του ότι αλλοιώνει το λιμπρέτο προσδίδει στον κεντρικό ήρωα του έργου ομοφυλοφιλικές τάσεις με ακραίες σκηνές, κάτι για το οποίο διαμαρτυρηθήκαμε εγγράφως στη Διοίκηση της Ε.Λ.Σ.».

Ομοφοβία στη Λυρική Σκηνή

Έχει μια σκηνοθέτρια δικαίωμα να σκηνοθετήσει όπως θέλει;

Προφανώς όχι! Πρέπει πρώτα η Ορχήστρα της Λυρικής Σκηνής να εγκρίνει τι είναι ηθικό και τι όχι!

Στην πρεμιέρα της όπερας Ρούσαλκα, η ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής μοίρασε χτες 6 Μαρτίου φυλλάδια που καταγγέλλουν τη γαλλίδα σκηνοθέτρια ότι μετέτρεψε ένα παραμύθι σε έκφυλη ιστορία με ομοφυλοφιλικές τάσεις.

Με απειλές κατά της ίδιας της σκηνοθέτριας ότι δεν θα παίξουν αν δεν αφαιρεθεί ένα φιλί μεταξύ δύο αντρών, αλλά και κατά του πρωταγωνιστή να μην τολμήσει να δώσει το φιλί, η Ορχήστρα της Λυρικής Σκηνής θεωρεί ότι είναι αρμόδια να αποφασίζει τι είναι ηθικό και τι όχι, καταστρατηγώντας κάθε αίσθηση δικαίου αλλά και διακριτών επαγγελματικών ρόλων.

Ο πρόεδρος του Σωματείου των Μουσικών της ΕΛΣ κ. Θοδωρής Μαυρομάτης ενώ δήλωσε ότι δεν θα μποϊκοτάρουν την παράσταση ούτε θα προβούν σε ακραία μέτρα τελικά έπραξε ακριβώς το αντίθετο, μοιράζοντας χτες φυλλάδια και προξενώντας εκρηκτική ατμόσφαιρα στο κοινό, κάποιοι από τους οποίους γιούχαραν τη σκηνοθέτρια, ενώ οι περισσότεροι προπηλάκισαν την Ορχήστρα για τη ρατσιστική, ταλιμπανιστική της στάση. Το θέμα δεν είναι το φιλί μεταξύ δύο αντρών σε μια παράσταση.

Το θέμα είναι κατά πόσο ο οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα να εμποδίζει δύο άντρες ή δύο γυναίκες να φιληθούν. Και κατά πόσο ο οποιοσδήποτε τυχάρπαστος μπορεί να φιμώνει την καλλιτεχνική ελευθερία της έκφρασης.

Οι γκέι, λεσβίες και τρανς της Ελλάδας και όλοι οι ελεύθεροι πολίτες δεν θα αφήσουμε αναπάντητη αυτή την εξωφρενική πρόκληση ομοφοβίας και φίμωσης της ελευθερίας της έκφρασης.

Απόψε, 7 Μαρτίου και ώρα 19:30 όλες και όλοι να συγκεντρωθούμε έξω από τη Λυρική Σκηνή (Ακαδημίας 59-61) για να αντισταθούμε στις μεσαιωνικές και απάνθρωπες αντιλήψεις της Ορχήστρας της Λυρικής Σκηνής.

Να είστε εκεί!

Αυτό το μήνυμα έλαβα σήμερα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο. Το θέμα το γνωρίζω από χθες το πρωί και έχω πραγματικά γίνει έξαλλος, κυρίως από το θράσσος της Ορχήστρας, που, χωρίς να νομιμοποιείται να εκφέρει λόγο επί των σκηνοθετικών θεμάτων, παρόλα αυτά συνέταξε αναφορά πριν από μερικές ημέρες αξιώνοντας να αποσυρθεί η σκηνή με το φιλί, αλλιώς εκείνοι ήταν αποφασισμένοι να προβούν σε απεργία και έτσι η παράσταση θα αναβαλλόταν!

Το δεύτερο μεγάλο αίσχος της ιστορίας ήταν το γεγονός ότι ο διευθυντής της Λυρικής Σκηνής αποδέχτηκε το τελεσίγραφο των μουσικών και έτσι η σκηνή από όσο γνωρίζω αποσύρθηκε. Φανταστείτε ότι ανάμεσα στους μουσικούς της ορχήστρας και ανάμεσα στους εργαζόμενους της Λυρικής υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είναι ομοφυλόφιλοι. Πώς αυτοί αντιμετωπίζουν αυτή την ευθεία και απροκάλυπτη προσβολή της προσωπικότητάς τους;

Η Λυρική Σκήνή, κλεισμένη στο καβούκι της θεωρεί ότι μπορεί να προβαίνει στην οποιουδήποτε είδους αυθαιρεσία χωρίς να υπάρχει καμμία αντίδραση. Θα δουν λοιπόν ότι δεν είναι έτσι.

Επίθεση στο Στέκι Μεταναστών

Προχθές τη νύχτα γύρω στις 11, το παρακράτος πέρασε από τη θεωρία στην πράξη. Ίσως δεν είναι η πρώτη φορά, δυστυχώς αίσθησή μου είναι ότι δεν θα είναι και η τελευταία.

Το Στέκι των Μεταναστών είναι ένας χώρος που στεγάζονται διάφορες οργανώσεις που στόχο έχουν την υπεράσπιση των πολιτικών και κοινωνικών ομάδων των μειονοτήτων κάθε είδους. Εκεί είναι και το σημείο όπου συνεδριάζει η ΟΛΚΕ μία φορά την εβδομάδα, στις συνεδριάσεις της οποίας παραβρίσκομαι. Γνωρίζω λοιπόν το χώρο και τους ανθρώπους αρκετά καλά.

Η ρίψη χειροβομβίδας εναντίον του Στεκιού Μεταναστών στην οδό Τσαμαδού 13 στα Εξάρχεια, σηματοδοτεί μια σκλήρυνση της στάσης των συγκεκριμένων κύκλων που ωθούν σε παρακρατική βία. Σύμφωνα με αυτά που έγραψε ο Άνεμος η ημερομηνία που επιλέχθηκε να χτυπηθεί το συγκεκριμένο μέρος είναι χαρακτηριστική. Στις 24 Φεβρουαρίου, ημέρα της επίθεσης, είναι η ημερομηνία της ίδρυσης τους Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος του Hitler στη Γερμανία το 1920. Έτσι μπορεί κανείς να σκεφτεί ότι η προχθεσινή δολοφονική επίθεση έγινε σαν απότιση φόρου τιμής.

Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Το πολιτικό κλίμα των τελευταίων μηνών, η πολιτική κρίση που ξέσπασε με αφορμή την υπόθεση Βατοπεδίου, η εξέγερση του Δεκέμβρη, δημιουργούν ένα κλίμα πρόσφορο προς κάθε είδους, μικρή ή μεγάλη, εκτροπή. Η αστική τάξη και η εξουσία, πανικοβλημένες από τις μέχρι τώρα εξελίξεις, αλλά και, κυρίως, τρέμοντας αυτές που πρόκειται να έρθουν με αιτία την οικονομική κρίση, έχουν ξαναβγάλει το παρακράτος στην επιφάνεια. Οι τελευταίες επιθέσεις από διάφορες τρομοκρατικές οργανώσεις, αρχής γενομένης από την επίθεση στον αστυνομικό Διαμαντή Ματζούνη, εξυπηρετούν τα σχέδιά τους.

Προφανώς έχουν στόχο την τρομοκράτηση του κόσμου που διαφωνεί με τις πολιτικές τους επιλογές και τον τρόπο άσκησης της εξουσίας. Έτσι, αφού όλοι θα έχουν τρομοκρατηθεί και ο καθένας θα κάθεται στο σπιτάκι του για να μη φάει καμμιά αδέσποτη, θα είναι ελεύθεροι να επιβάλλουν αυτά που σήμερα δεν μπορούν να επιβάλλουν. Δηλαδή καινούργια αντιλαϊκά μέτρα και εξυπηρέτηση των οικονομικών συμφερόντων με περαιτέρω άρμεγμα του λαού.

Οι παρακρατικοί μηχανισμοί που ποτέ δε σταμάτησαν να υπάρχουν, παρά το γεγονός ότι περάσαμε σε καθεστώς δημοκρατίας από το 1974 και μετά, τον τελευταίο καιρό έχουν εντείνει τη στάση τους και τα μέτρα που παίρνουν για την καταστολή του κινήματος. Η αγαστή τους συνεργασία με τις ομάδες κρούσης της Χρυσής Αυγής, αλλά και η δημιουργία υποτίθεται αριστερών οργανώσεων κρούσης που στην πραγματικότητα είναι ασφαλίτες, είναι κάποιοι από τους τρόπους τους. Κάποιοι άλλοι είναι η περιπολία στους δρόμους ατόμων που συνεργάζονται με την Ασφάλεια, φορούν πολιτικά και βρίσκονται σε συγκεκριμένα σημεία συλλέγοντας πληροφορίες, ή ακόμα και συμμετέχοντας οι ίδιοι σε προβοκατόρικες ενέργειες. Στις διαδηλώσεις από το Δεκέμβρη και μετά, ειδικά σε αυτές που έγιναν επεισόδια που έμοιαζαν να έρχονται από το πουθενά, χωρίς προφανή αιτία δηλαδή, αναρωτήθηκα πολλές φορές για την ταυτότητα ατόμων που είχα δει να συμμετέχουν με το μεγαλύτερο ζήλο. Αποτέλεσμα ήταν βέβαια ότι μετά από αυτά η Αστυνομία επιδιδόταν σε ένα όργιο βίας και καταστολής, όπου την πλήρωνε η μάζα των διαδηλωτών.

Είμαι σίγουρος ότι μια αντίστοιχη προβοκατόρικη ομάδα υπάρχει και στο διαδίκτυο. Μπλόγκερς οι οποίοι εμφανίζονται σαν υπέρμαχοι των διαδηλώσεων και του κινήματος, στην πραγματικότητα όμως ενεργούν για σκοτεινούς παρακρατικούς μηχανισμούς, συλλέγοντας πληροφορίες για όλους και για όλα και στην ουσία φακελώνοντας κόσμο.

Δεν ξέρω αυτή τη στιγμή πώς μπορεί κανείς να αντιδράσει σε όλα αυτά. Για την ώρα νομίζω ότι πρέπει να υπάρχει η μέγιστη δυνατή επαγρύπνηση. Όσον αφορά αυτό που συνέβη στο Στέκι Μεταναστών, υπάρχει μια κινητοποίηση σήμερα το απόγευμα στην πλατεία Εξαρχείων στις 6μμ. Ελάτε όλοι εκεί.

Απλά μαθήματα οικονομίας

Μόλις έπεσε στην αντίληψή μου ένα καταπληκτικό κείμενο του motorcycleboy με θέμα την οικονομική κρίση. Αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε και τα σχόλια είναι δικά σας

Σκέψου ότι ζεις σε µια γειτονιά παλαιού τύπου. Από αυτές που ßλέπεις στις ασπρόµαυρες ελληνικές ταινίες, ας πούµε -Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιµο. Έχεις τώρα σ´αυτή τη γειτονιά ένα µπακάλικο -το αφεντικό του µαγαζιού, χοντρός αντιπαθέστατος αλλά αναγκαίος επειδή φέρνει τα πάντα, παστέλια, µαντολάτα, απορρυπαντικά, τρόφιµα, τσιγάρα -διαθέτει και τηλέφωνο «δια το κοινόν». Έχει και υπαλλήλους διάφορους ο χοντρός, ßάλτους κι αυτούς στην ιστορία. Τι κάνει λοιπόν ο χοντρός; Αγοράζει κοψοχρονιά και πουλάει σε τσιµπηµένες τιµές, κλέßει και στο ζύγι -κονοµάει γενικώς. Και όσο κονοµάει, τόσο αγοράζει κι όσο αγοράζει, τόσο πουλάει όλο κι ακριßότερα -κονοµάει χοντρικώς. Πουλώντας λιανικώς. Έχει φτιάξει τώρα ο χοντρός ένα κοµπόδεµα µεγαλύτερο από τη µπάκα του. Τι να το κάνει; Οι τράπεζες δε δίνουν καλά επιτόκια, µε τοκογλυφίες δε θέλει να µπλέκει καθότι επίφοßα πράγµατα, για την πάρτη του δε γουστάρει να ξοδέψει επειδή τυγχάνει ολιγαρκής καρµίρης ο χοντρός -σκέφτεται λοιπόν, σπάει την κεφάλα του, τι να το κάνει το µπαγιόκο. «Ρε δεν ανοίγω ακόµα ένα µπακάλικο -να κονοµάω από δυο πάντες;» λέει στο τέλος. Τώρα υπάρχουν δυο µπακάλικα στη γειτονιά, µόνο που οι τιµές δεν πέφτουν (χαζός είναι ο χοντρός να τις ρίξει; αφού µόνος του κάνει παιχνίδι), αντιθέτως, λόγω εξόδων της αναπτυσσόµενης επιχείρησης (του χοντρού), οι τιµές ανεßαίνουν. Τι γίνεται µετά;

Τι να γίνει; Μεροκαµατιάρηδες οι άνθρωποι της γειτονιάς, δεν διαθέτουν κανένα µηχάνηµα να κόßει αßέρτα χρήµατα -οπότε δεν µπορούν πλέον να αγοράσουν τα εµπορεύµατα του χοντρού.
Πέφτουν τα έσοδα ανεßαίνουν τα έξοδα -τρελαίνεται ο χοντρός! Τι θ
´απογίνει;

Αποφασίζει να ανοίξει µπλοκάκι µε ßερεσέδια, καλύτερα να του χρωστάνε παρά να σαπίζει το εµπόρευµα στα ράφια. Αναθαρρεύουν λοιπόν οι µεροκαµατιάρηδες της γειτονιάς κι αρχίζουν να ψωνίζουν όλο και περισσότερα µε ßερεσέ -το µπλοκάκι του χοντρού γίνεται κανονικός τηλεφωνικός κατάλογος. Ξυπνάει, που λες, ένα πρωί ο χοντρός µέσα στον ιδρώτα. «Ρε τι γίνεται εδώ; Έχω καταντήσει να µου χρωστάνε µέχρι και τα καναρίνια το καναßούρι τους -που θα πάει αυτή η κατάσταση; Δεν έκανα καλά να ξανοιχτώ τόσο πολύ -άσε που ψυλλιάζοµαι ότι οι µπαταξήδες της γειτονιάς δεν θα έχουν να µε ξεχρεώσουν στον αιώνα τον άπαντα». Τι σκαρφίζεται λοιπόν ο
µπακάλης ο χοντρός; Πάει στον γερο- τσιφούτη της γειτονίας, τον σιχαµερό που δανείζει µε τόκους δέκα φορές πάνω από το νόµιµο. «Γερο-Λαδά αδερφέ µου, σώσε µε!» παρακαλάει ο χοντρός.
«Ξανοίχτηκα µε τα ßερεσέδια -κάνε κάτι να έρθω στα ίσα µου γιατί οι
προµηθευτές πιέζουν κι εγώ µόνο το µπλοκάκι έχω!»Ο τσιφούτης την έχει από καιρό ανθιστεί τη φτιάξη, καθότι παλιός στο επάγγελµα και στην οικονοµική ανάλυση. Αγοράζει λοιπόν το µπλοκάκι του χοντρού (κοψοχρονιά φυσικά) και όλα µέλι-γάλα. Τώρα, αυτό το µπλοκάκι µε τα ßερεσέδια πρέπει κάπως να κλείσει -αλλά ο τσιφούτης είναι λεπτοκαµωµένο άτοµο, καχεκτικό και φιλάσθενο ας πούµε. Φωνάζει λοιπόν κάτι καλόπαιδα της γειτονιάς, µε πτυχία και περγαµηνές από τα καλύτερα Σωφρονιστικά Ιδρύµατα της χώρας και τους ξηγιέται.«Φέρτε µου τα φράγκα κι από ότι µαζεύετε, 2% δικά σας». Ξαµολιούνται τα παιδιά, απειλούν, δέρνουν,σπάνε-κάτι µαζεύουν. Φτιάχνει την πρώτη µπάζα ο τσιφούτης αλλά είναι ακόµα παθητικός. Το µπλοκάκι ούτε που αδυνάτισε καθόλου, τετράπαχο
παραµένει. Πάει λοιπόν στα δικαστήρια και τις αστυνοµίες. «Βοηθήστε µε καλοί µου άνθρωποι, φτωχός είµαι, το κοµπόδεµά
µου δάνεισα και τώρα δε µε πληρώνουν επειδής είµαι γέρος κι
ανήµπορος!» Φιλότιµοι οι σταυρωτήδες κάνουνε µια έτσι και ξεσπιτώνουν ένα κάρο κόσµο, αφού οι έρηµοι οι άνθρωποι δεν έχουν να πληρώσουν. Κάθεται τώρα ο τσιφούτης και ξαναµετράει. Τι πήρε; Λίγα λεφτά και µπόλικα χαµόσπιτα. Ούτε καν τα χρήµατα που έδωσε στον χοντρό µπακάλη δεν έπιασε, τραßάει τις αραιές τρίχες που του έχουν αποµείνει ο τσιφούτης. «Πως την πάτησα µε τον κανάγια! Που, ακόµα και σκλάßους να τους πουλήσω όσους είναι εδώ µέσα στο µπλοκάκι -τα λεφτά µου δεν θα τα ßγάλω!»

Από την άλλη πλευρά ο µπακάλης έχει πέσει στα µαύρα πανιά. Γιατί όσα του έδωσε ο τσιφούτης δε φτάνουν ούτε για «ζήτω» -έχει ξανοιχτεί πολύ,έχει τιγκάρει τις αποθήκες σε εµπόρευµα, χρωστάει στους
προµηθευτές και ο κόσµος δεν περνάει να ψωνίσει ούτε λουµίνια για το καντήλι. Πώς να περάσουν; Αφού δεν τους έχει µείνει ούτε κεραµίδι να ßάλουν πάνω από το χάλι τους, να µην τους ßλέπουν τα σύννεφα και τους φτύνουν καταιγιστικά,που λέει ο λόγος. Αρχίζει λοιπόν τις
απολύσεις ο µπακάλης -την πληρώνουν οι µπακαλόγατοι και το παράρτηµα ειδών µπακαλικής, µπας και σωθεί η επιχείρηση. Έχουµε τώρα έναν τσιφούτη στα πρόθυρα αυτοκτονίας, έναν µπακάλη στα πρόθυρα εµφράγµατος και τους µεροκαµατιάρηδες δυο-τρία χιλιόµετρα ßαθύτερα από τα πρόθυρα, στα υστερόθυρα, Καθαρτηρίου και Κολάσεως γωνία, για την ακρίßεια. Επειδή όµως τέτοια πράγµατα δεν πρέπει να συµßαίνουν σε µια ευυπόληπτη κοινωνία, παρεµßαίνει το κράτος, να ßάλει τάξη. Γιατί άνευ τσιφούτη δεν κινείται το χρήµα, άνευ µπακάλη δεν εισάγονται φουά γκρα και άνευµεροκαµατιάρηδων δεν εισπράττονται φόροι για να αγοραστεί το φουά γκρα -µε νιώθεις;

Ερώτηση: τι πρέπει να κάνει το κράτοςστη συγκεκριµένη περίπτωση; Τι µέτρα πρέπει να πάρει; Απαντήστε και εισπράττετε την ßάσην ας πούµε ! Απαντήσεις που δώθηκαν από τυχάρπαστους φωστήρες της µπακαλικής:

1.Μειώνει τους φόρους το κράτος, οπότε περισσεύουν χρήµατα στους
φτωχοµεροκαµατιάρηδες και ξεχρεώνουν το µπακάλη και τον τσιφούτη.

Σχόλιο: Αγαπητό µου παιδί, µάλλον διαßάζεις πολλές ιστορίες του Έκτορος Μαλό και της Μυρτώς Κοντοßά -δεν εξηγείται αλλιώς τόση απλοϊκότης! Και τι είναι ßρέ το κράτος που θα µειώσει τους φόρους; Σύλλογος προστασίας αναξιοπαθούντων µισθωτών; Πως θα
ζήσει το κράτος; Εδώ αυτά που παίρνει και δεν του φτάνουν -εσύ προτείνεις µείωση; Άσε που, αν περισσέψουν λεφτά οι φτωχοί, σιγά µην πάνε να ξεχρεώσουν! Θα αγοράσουν ένα κάρο ανοησίες και θα ßρεθούν ακόµα πιο χρεωµένοι -έτσι όπως ακριßώς κάνουν τα
τελευταία χρόνια! Ξαναπέρνα το Σεπτέµßρη µε τον κηδεµόνα σου αγαπητό µου παιδί.

2.Ξεχρεώνει το κράτος τα χρωστούµενα από την τσέπη του και τα κρατάει λίγα-λίγα από τα µισθά των φτωχώνε. Σχόλιο: Από τον προηγούµενο αντέγραψες και άλλαξες λίγο το συµπέρασµα
για να µη σε πάρουν είδηση;

Βρέ µπούφε αφού και το κράτος από τον τσιφούτη δανείζεται, πού θα ßρει λεφτά να τον ξεχρεώσει;

3.Αφήνει το κράτος τον τσιφούτη και τον χοντρό να ψοφήσουν επειδή
κάνανε ανοησίες και ανοίγει ένα δικό του µπακάλικο µαζί µε µια κρατική τσιφουτερί για να ßολευτεί ο κοσµάκης.

Σχόλιο: Μόνο που πρώτον αν ψοφήσει το κεφάλαιο ποιος θα χρηµατοδοτεί τους ßουλευτές να ßουλεύονται και τους υπουργούς να υποεργάζονται; Κατά δεύτερον, φαίνεται ότι αριστερίζεις
και η ιστορία σε έχει καταδικάσει στο πυρ το εξώτερον! Ξαναπέρνα το
Σεπτέµßρη που θα έχει τελειώσει η τουριστική περίοδος και θα
ξαναλειτουργήσουµε τη Μακρόνησο, να δούµε τι θα κάνουµε µε σένα.

4.Αγοράζει το κράτος ένα ολοκαίνουργο τεφτέρι, λευκό σαν αθώα
περιστερά και το δίνει στον χοντρό. Δίνει κι ένα στον τσιφούτη για να µη γκρινιάζει. Και τους λέει «µην ανησυχείτε, εγώ είµαι εδώ -γράψτε κατά ßούληση, εγγυώµαι εγώ τα λεφτά σας».
Σχόλιο: Να συλληφθεί πάραυτα ο γράψας την παραπάνω τούφα και να του απαγγελθούν επιτόπου κατηγορίες περιύßρισης αρχής, παρακώλυσης συγκοινωνιών, σύστασης συµµορίας καθώς και κατανάλωσης ψυχότροπων ουσιών εν ώρα µαθήµατος.
Σύµφωνοι;
Στο ξεκίνηµα της παγκόσµιας κρίσης του χρηµατοπιστωτικού συστήµατος,σύµπασα η ανθρωπότης προσκύνησε τον προφήτη Γκόρντον Μπράουν που είχε την έµπνευση να «δανείσει» χρήµατα
στις τράπεζες, ßάζοντας πόδι στους διοικητικούς τους µηχανισµούς,
προκειµένου να εκτονωθεί η κρίση. Αυτό έγινε στην Αγγλία και οι ηγέτες των υπόλοιπων χωρών έσπευσαν να κάνουν το ίδιο.
Σήµερα όλο και περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες µπερδεύονται στο
άκουσµα του παραπάνω ονόµατος. Η συνήθης αντίδραση είναι του στυλ «Μπράουν; Άι θινκ χι ιζ εν οßερεστιµέιτεντ πλέιερ Παντελής Μπράουν ιζ φορ δε µπάζα άι τελ γιου». Κοντολογίς, όλο και περισσότεροι θέλουν να ξεχάσουν τη ßλακεία του Γκόρντονα του Καφέ. Γιατί; Διότι το πρόßληµα ήταν το πλεόνασµα παραγωγής που κυκλοφόρησε στην αγορά και η οικονοµική αδυναµία των καταναλωτών να το απορροφήσουν. Πράγµα το οποίο οδήγησε στην κυκλοφορία πλασµατικού χρήµατος µέσω του υπερδανεισµού. Που µε τη σειρά του οδήγησε σε κατάρρευση των αγορών εφόσον το πλασµατικό χρήµα δεν µπορεί µε τίποτα να γίνει πραγµατικό. Όταν έρχεσαι εσύ και λες ότι θα ρίξεις ΚΙ ΑΛΛΟ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ, για να διορθώσεις την κατάσταση -είσαι, το λιγότερο, µαστουρωµένος! Μάλιστα ο δικός µας οικονοµικός κεφάλας δεν άντεξε και το έσκασε το παραµύθι σε συνέντευξη τύπου. «Δεν είναι πραγµατικά τα κεφάλαια που θα δώσουµε για την στήριξη των τραπεζών, απλώς θα εγγυηθούµε την χρηµατοπιστωτική επάρκεια για να αποκαταστήσουµε την εµπιστοσύνη», έτσι ακριßώς όπως στο λέω το είπε ο άνθρωπος! Μα φυσικά και δεν είναι πραγµατικά τα κεφάλαια κύριέ Παραλογοσκούφη µου! Εσείς µέχρι χτες δανειζόσασταν από τις τράπεζες εκδίδοντας οµόλογα για να καλύψετε τους προϋπολογισµούς σας (το επιτρεπτό ετήσιο έλλειµµα στην Ε.Ε. είναι 3%, πράγµα που σηµαίνει ότι κάθε χρόνο τα κράτη-µέλη πρέπει να δανείζονται χρήµατα για να αντιµετωπίσουν τις ανάγκες τους) -τώρα πως ßρεθήκατε να
δανείζετε τις τράπεζες; Τσου ρε λάκηδες!

Ξεκαθαρίζω -η λύση που προωθείται από τις κυßερνήσεις των ανεπτυγµένων χωρών για την αντιµετώπιση της κρίσης µοιάζει µε συνταγή αλµπάνη γιατρού για την αντιµετώπιση του καρκίνου.
«Από πού να πάρω αυτά τα φάρµακα γιατρέ µου;» «Μα δεν χρειάζεται να πάρετε τα φάρµακα αγαπητέ! Αρκεί να φάτε το χαρτί της συνταγής και θα γίνετε σίγουρα καλά!»

Ξεκαθαρίζω -µέχρι να ρεφάρει η αγορά τη χασούρα της, µέχρι δηλαδή να αντιµετωπίσουν τη ζηµιά από το πλασµατικό χρήµα, θα περάσουν πολλές αναποτελεσµατικές νύχτες του Αγίου Βαρθολοµαίου ακόµα και µέρα-µεσηµέρι.Άρχισαν ήδη να κλείνουν τα παραρτήµατά τους οι αυτοκινητοßιοµηχανίες, θα ακολουθήσουν εταιρείες ειδών εικόνας- ήχου, κινηµατογραφικά στούντιο, εταιρείες παροχής υπηρεσιών και ειδών ψυχαγωγίας και αναψυχής, τουριστικά καταλύµατα. Με λίγα λόγια, η πολυτέλεια θα φάει πρώτη χώµα.

Ξεκαθαρίζω -άνθρωποι θα µείνουν στο δρόµο, προγράµµατα ανεργίας θα αποτύχουν να καλύψουν τις ανάγκες τους και η αγορά θα υπολειτουργεί χειροτερεύοντας συνεχώς την κατάσταση.

Ξεκαθαρίζω -αυτή τη φάση οι γραµµατιζούµενοι τη λένε «ύφεση». Και κουßαλάει στασιµοπληθωρισµό (υψηλό πληθωρισµό που δεν πέφτει µε τίποτα), συνεχώς αυξανόµενη ανεργία, µείωση των παραγωγικών διαδικασιών µέχρι τη στιγµή που . Που;
Δεν θα αναλύσω το µαρξιστικό σενάριο, όπου το σύστηµα καταρρέει µέσα στις αντιφάσεις του. Ξέρεις γιατί; Επειδή αυτό είναι το ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ σενάριο. Θα σου πω όµως για την άλλη προοπτική, αυτή που διδάσκονται οι οικονοµολόγοι στο µάθηµα της οικονοµικής θεωρίας -όταν µελετάνε τα νεώτερα οικονοµικά µοντέλα.

Για να ξεπεραστεί η ύφεση, έχει αποδειχτεί από την ιστορική εµπειρία
ότι θα πρέπει να επέλθει ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ.Μόνο έτσι θα µειωθεί το αγοραστικό κοινό παράλληλα µε τη (σε µεγαλύτερο ßαθµό) µείωση της προσφοράς αγαθών και υπηρεσιών και µόνο µε αυτόν τον τρόπο θα οδηγηθούµε σε αύξηση της αγοραστικής ικανότητας και, ακολούθως, αύξηση των τιµών. Μαγικό, έτσι;

Τι σηµαίνει όµως «καταστροφή µέρους των παραγωγικών μηχανισµών»; Παραγωγικοί µηχανισµοί είναι οι εργαζόµενοι και τα µέσα παραγωγής (µηχανήµατα, κτίρια κ.λ.π.) -να το ξεκαθαρίσω αυτό. Και πως καταστρέφονται; Πανεύκολα! Οι άνθρωποι-εργαζόµενοι σκοτώνονται µαζικά σε πεδία µαχών, τα εργοστάσια ßοµßαρδίζονται, οι οδικές αρτηρίες µεταφοράς εµπορευµάτων ανατινάζονται, η αεροπορία και το ναυτικό χρησιµοποιούνται για τη διεξαγωγή
εχθροπραξιών . Χρειάζεται να σου πω κι άλλα για να καταλάßεις ότι η
«καταστροφή µέρους των παραγωγικών µηχανισµών» συνεπάγεται πόλεµο; Παγκόσµιο κατά προτίµηση, να µην κάνουµε διπλές και τρίδιπλες δουλειές -να ξεµπερδεύουµε µε τη µία. Ο µπακάλης δεν θα πάει στον πόλεµο γιατί έχει πλατυποδία, ο γερο-τσιφούτης επίσης δεν θα πάει, λόγω ηλικίας. Αλλά θα είναι εδώ όταν εσύ δεν θα γυρίσεις για να συνεχίσουν τις δουλειές τους µε καλύτερες συνθήκες και έχοντας σßήσει τις συνέπειες των ßλακωδών ενέργειών τους. Ο Καφές Γκόρντον δεν θα πάει στον πόλεµο λόγω στραßισµού, ο Σαρκοζί δεν θα πάει επειδή είναι προστάτης οικογενείας, η Μέρκελ θα το παίξει γυναίκα και δεν θα καταταγεί, ο Αµερικάνος Πρόεδρος δεν θα πάει επίσης -επειδή εκεί η θητεία είναι προαιρετική. Θα µείνουν πίσω να περιµένουν εσένα, να τους διευκολύνεις ψοφώντας σε κάποιον ßοµßαρδισµένο παλιότοπο για χάρη της σηµαίας. Της δικής τους σηµαίας - όχι της δικής σου, εσύ άλλωστε δεν έχεις. Επειδή και τη σηµαία σου µε υπερχρεωµένη πιστωτική την αγόρασες.Αραγε πέφτω πολύ έξω; Ας το ελπίσουμε!!

Αλέκα Παϊζη

Θυμάμαι ήταν το χειμώνα του 1991, νομίζω πρέπει να ήταν Δεκέμβριος. Είχα ακούσει πολλά για μια παράσταση στο Απλό Θέατρο του Αντώνη Αντύπα. Ο τίτλος της ήταν: "Η διήγηση της υπηρέτριας Τσερλίνε". Τότε ήμουν ακόμα φοιτητής στο Μαθηματικό και παρά το ότι ήμουν καλλιτεχνίζων και αισθανόμουν πολύ οικεία με το θέατρο σαν τέχνη, δεν είχα πάει πολλές φορές να δω παραστάσεις μόνος μου.

Δεν ξέρω πώς αυτή η παράσταση μού είχε κάτσει στο μυαλό, αλλά είχα αποφασίσει να πάω να τη δω. Μάλιστα τότε είχα μια σχέση και με μια κοπέλα και είχαμε πει να πάμε να τη δούμε μαζί. Οι μέρες περνούσαν και δεν το αποφασίζαμε. Έτσι αποφάσισα να πάω μόνος μου. Και βρήκα εισιτήριο στην τελευταία παράσταση, πριν το έργο κατέβει.

Πήγα στο θέατρο την τελευταία στιγμή και με κάποιες τύψεις γιατί είχα πάει μόνος μου αγνοώντας την κοπέλα μου. Το σημείο όπου βρίσκεται το Απλό Θέατρο, πίσω από την Παντειο, τότε ήταν ένα μέρος σκοτεινό και περίεργο. Ήταν πολύ δύσκολο να το βρει κανείς. Φτάνοντας κάθισα σε ένα πολύ στενό κάθισμα και έμεινα, απόγευμα Κυριακής ήταν θυμάμαι, να περιμένω να αρχίσει το έργο. Για το έργο αυτό καθεαυτό δεν ήξερα τίποτα, απλά ότι η παράσταση που είχα πάει να δω ήταν λέει καλή.

Το έργο ξεκίνησε, ήταν ένας μονόλογος μια γυναίκας που την έλεγαν Τσερλίνε, υπηρέτριας μιας βαρώνης. Δε μπορώ να θυμηθώ πολλά από τις λεπτομέρειες του έργου μετά από τόσα χρόνια. Θυμάμαι το όνομα του συγγραφέα: Χέρμαν Μπροχ

Αλλά δε θυμάμαι μόνο αυτόν. Αυτό που μού έχει μείνει από αυτή την παράσταση είναι η Αλέκα Παϊζη. Ήταν αυτή που ενσάρκωσε την υπηρέτρια Τσερλίνε. Τη θυμάμαι έτσι λεπτοκαμωμένη, με εκείνη την ευγενική φυσιογνωμία της αλλά και τη συγκλονιστική της ενέργεια πάνω στη σκηνή να μού μεταδίδει ρίγη συγκίνησης από το μονόλογο του Μπροχ. Θυμάμαι να μην μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου, θυμάμαι όλες μου τις αισθήσεις σε εγρήγορση για να μπορέσω να πάρω από εκείνη την παράσταση όσο περισσότερα μπορούσα. Θυμάμαι επίσης να απορώ πώς γινόταν εκείνη η ηθοποιός, η Παϊζη, με πατημένα ήδη τα 70 από όσο μπορούσα να υπολογίσω, να θυμάται τόσο καλά όλα εκείνα τα λόγια του ρόλου της.

Μετά από τόσα χρόνια ακόμα θυμάμαι την Παϊζη λουσμένη στα φώτα της σκηνής να παίζει με τη φωνή της. Σίγουρα εκείνη η παράσταση ήταν από τα πιο σημαντικά πράγματα που έχω δει στο θέατρο. Είδα την Αλέκα Παϊζη ακόμα μια φορά στο θέατρο, ήταν σε μια παράσταση του Δημήτρη Μαυρίκιου, σε κάποιο θέατρο στην Κυψέλη. Εξέπεμπε πάντα την ίδια μαγεία στη σκηνή, αλλά εκείνη η πρώτη φορά θα μού μείνει αξέχαστη.

Οι ηθοποιοί και οι μουσικοί έχουμε μια πολύ σημαντική ομοιότητα: Η τέχνη μας τη στιγμή που παράγεται ακριβώς εκείνη τη στιγμή πεθαίνει. Είναι όμως παρήγορο όταν καλλιτέχνες σαν την Αλέκα Παϊζη είναι το παράδειγμα ότι αυτός ο κανόνας δεν ισχύει πάντα. Η τέχνη της παραμένει μέσα μου χαραγμένη ανεξίτηλα. Ας είναι ελαφρό το χώμα που τη σκεπάζει.

Αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα

ΠΑΟ, ΣΥΡΙΖΑ και Βωβός

Σήμερα το απόγευμα η ΠΑΕ Παναθηναϊκός μαζί με το χουντοδήμαρχο Κακλαμάνη πραγματοποίησαν σύσκεψη για να δουν τι θα κάνουν με το θέμα της διπλής ανάπλασης στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και στον Ελαιώνα, την κατασκευή του καινούργιου γηπέδου του Παναθηναϊκού αλλά και κυρίως αυτό που τους καίει που δεν είναι άλλο βέβαια από την κατασκευή του εμπορικού κέντρου του Βωβού στον Ελαιώνα.

Κατέληξαν σε μια ανακοίνωση όπου καλούν το ΣΥΡΙΖΑ σε διάλογο με στόχο να αποσύρει τις υποτιθέμενες προσφυγές του και αυτοί μετά να τα βρουν για το γήπεδο και το Βωβοκτήριο. Βγήκαν μάλιστα σε όλα τα κανάλια και προπαγάνδιζαν αυτή την απόφαση που υποτίθεται τους δείχνει διαλλακτικούς απέναντι στο κόμμα της Αριστεράς και για το "δημόσιο συμφέρον" αλλά και "για το καλό της ομάδας του Παναθηναϊκού" να προχωρήσουν απρόσκοπτα οι διαδικασίες για την κατασκευή του γηπέδου.

Βεβαίως πρόκειται για επικοινωνιακό τέχνασμα το οποίο αμέσως βγήκαν να το προπαγανδίσουν στα κανάλια τους και έτσι να έχουν τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση. Αφενός καλούν σε διάλογο έναν ολόκληρο πολιτικό σχηματισμό σαν αυτός να είναι ο αποκλειστικός υπεύθυνος για την κατάθεση των προσφυγών αλλά και για όλη την εν γένει υπόθεση. Παρακάπτουν έτσι την επιτροπή κατοίκων και τη συζήτηση από την ουσία του θέματος, που είναι η κατασκευή ενός τσιμεντένιου μεγαθήριου μέσα στο κέντρο της Αθήνας και η υποβάθμιση που θα φέρει στις ζωές όλων των κατοίκων αυτής της πόλης. Αντίθετα παρουσιάζουν το θέμα σαν να είναι αποκλειστικά και μόνο για το καλό της ομάδας του Παναθηναϊκού και γι αυτήν βρε αδερφέ θα βάλουν νερό στο κρασί τους και θα συναντήσουν τους αντιπαναθηναϊκούς του ΣΥΡΙΖΑ μόνο "για το καλό της ομάδας".

Ο λόγος βέβαια αυτής της αναδίπλωσης δεν είναι το "καλό της ομάδας". Μετά από την τελευταία απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για σταμάτημα των έργων στο Βωβοκτήριο παρά τις ασφυκτικές πιέσεις που ασκήθηκαν από τον τύπο συλλήβδην, έντυπο και ηλεκτρονικό, με μερικές μόνο εξαιρέσεις μετρημένες στα δάχτυλα, το όλο εγχείρημα τέθηκε σε αμφιβολία. Με δεδομένη και τη συζήτηση της κύριας προσφυγής στις 6 Μαρτίου στο ΣτΕ και την επικείμενη έκδοση της απόφασης μετά από περίπου 1 χρόνο, η βαλίτσα τραβάει σε μάκρος. Σε ένα χρόνο περίπου από τώρα θα έχουμε και διαφορετική κυβέρνηση κατά πάσα πιθανότητα και η δημιουργία τετελεσμένων είναι κάτι που θα της δέσει τα χέρια για να μπορέσει να τηρήσει τις συμφωνίες.

Επίσης ένα άλλο θέμα είναι ότι η κοινή γνώμη έχει αρχίσει και αλλάζει. Παρά το γεγονός ότι έχουν δαπανήσει τόνους μελάνης για να πείσουν τον κόσμο για την ορθότητα των απόψεών τους τα πράγματα αρχίζουν και παίρνουν άσχημη τροπή. Σε ψηφοφορία που έχει ξεκινήσει εδώ και μέρες από το forthnet.gr ερωτάται ο κόσμος να ψηφίσει ποιος φταίει για το ότι δε γίνεται το γήπεδο του Παναθηναϊκού. Υπάρχουν εναλλακτικές ότι φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Βωβός, ο δήμαρχος, η διοίκηση, το ΣτΕ. Στην αρχή τα αποτελέσματα έδειχναν 85% ότι φτάιει ο ΣΥΡΙΖΑ και 10% οι άλλοι. Σήμερα όμως αυτό έχει ανατραπεί και δείχνει ότι φταίει κατά 35% ο ΣΥΡΙΖΑ και 60% περίπου όλοι οι υπόλοιποι, ενώ έχουν ψηφίσει 5223. Δείτε τα αποτελέσματα εδώ . Άρα η υπόθεση τείνει να μετατραπεί σε Βατερλώ γι αυτούς και τις μεθοδεύσεις τους και να τους πάρουν με τις πέτρες πρώτα από όλα οι οπαδοί τού ίδιου του Παναθηναϊκού!

Γι αυτό λοιπόν επινόησαν όλο αυτό το επικοινωνιακό παιχνιδάκι για να μπορέσουν να κρύψουν πάλι λίγο τη μπάλα. Το πιο αστείο από όλα όμως ξέρετε ποιό είναι; Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ το 'χαψε! Έβγαλε μια ηλίθια ανακοίνωση όπου ανταποκρίνεται υποτίθεται στην πρόσκληση του Παναθηναϊκού για διάλογο! Γράφουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος να συμβάλλει θετικά στην κατεύθυνση της κατασκευής του γηπέδου αν αυτοί το σκέφτονται σοβαρά. Αυτός βέβαια ο χαριεντισμός του κόμματος της Αριστεράς και το ανοιχτό παραθυράκι που αφήνει να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με τους μεγαλοεργολάβους και τους μεγαλοεπιχειρηματίες που επιδιώκουν να θησαυρίσουν πάλι στην πλάτη μας με το πρόσχημα του γηπέδου για την αγαπημένη ομάδα, είναι εμετικός. Δεν ξέρω ποιος άνθρωπος έβγαλε αυτή την ανακοίνωση από το γραφείο τύπου του ΣΥΡΙΖΑ και αν αυτή υιοθετείται από την ηγεσία του. Αν είναι πράγματι αυτή η θέση του, τότε το κόμμα της Αριστεράς μάλλον έχει κάνει ένα πολύ μεγάλο λάθος, όχι απέναντι στον Παναθηναϊκό, αλλά απέναντι στους πολίτες που παλεύουν για να μη γεμίσει τσιμέντο η πόλη μας. Δυστυχώς κύριοι ομελέτα δε γίνεται χωρίς να σπάσεις αυγά. Ούτε γίνεται να τα έχεις καλά με τα επιχειρηματικά συμφέροντα για να αυξήσεις τα ποσοστά σου τη στιγμή που αυτά εγκληματούν στην πλάτη του Ελληνικού λαού.

Πατησίων και Κύπρου

Ο Δήμος Αθηναίων σήμερα στις 4 περίπου το πρωί με μπουλντόζες και φορτηγά και με την υποστήριξη αστυνομικών δυνάμεων προχώρησε στην κοπή περίπου 50 δέντρων, ανάμεσά τους και αιωνόβιων πεύκων και δύο πολύ μεγάλων φοινίκων, στη γωνία των οδών Πατησίων και Κύπρου που είχε το όνομα "πάρκο Λέλας Καραγιάννη" από την αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης που είχε το σπίτι της στην περιοχή.

Πρόκειται για το πάρκο, που έχει επίσης την ονομασία Αλεπότρυπα, στο οποίο έχουν γίνει διάφορες εκδηλώσεις στο παρελθόν για τη σωτηρία του. Οι βουλευτές του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη και Αντώνης Σκυλλάκος κατέθεσαν επερώτηση στη Βουλή ρωτώντας την Πολιτεία για το τι πρόκειται να κάνει για την προστασία του πάρκου. Το κείμενο της ερώτησης εδώ.

Η μελέτη για την κατασσκευή του πάρκιν είχε απορριφθεί από τη δευτεροβάθμια επιτροπή αρχιτεκτονικού ελέγχου της Περιφέρειας, όμως ο δήμος το επανέφερε στην πρωτοβάθμια επιτροπή από την οποία και τελικά εγκρίθηκε. Προφανώς είχαν μαγειρέψει διαφορετικά τους συσχετισμούς και τη δεύτερη φορά τους βγήκε. Σημειωτέον ότι ο Δήμος είχε παραχωρήσει το οικόπεδο για την κατασκευή πάρκιν στην εταιρεία ΔΟΜΟΤΕΚΑ και σύμφωνα με τη σύμβαση μπορεί να το εκμεταλλεύεται για 30 χρόνια. Το πάρκιν, σύμφωνα με αυτά που ειπωθηκαν σήμερα το πρωί στους ραδιοφωνικούς σταθμούς θα έχει χωρητικότητα περίπου 150 αυτοκινήτων. Όπως καταλαβαίνει κάποιος ο οποίος ξέρει την περιοχή αυτές οι 150 θέσεις δε δημιουργούν μεγάλη διαφορά στον αριθμό των θέσεων στάθμευσης. Αντίθετα τα οικονομικά συμφέροντα είναι πολύ μεγάλα και πίεζαν εδώ και πολύ καιρό, όπως κάνουν και σε διάφορα άλλα σημεία της Αθήνας (χαρακτηριστική περίπτωση ο ναός της Αγροτέρας Αρτέμιδος στο Μετς) για την κατασκευή του πάρκιν.

Ο δήμαρχος Αθηναίων ο οποίος είναι ο απολογητής του κυρίου Βωβού το τελευταίο διάστημα, με την απροκάλυπτη υπεράσπιση των συμφερόντων του μεγαλοεπιχειρηματία για την κατασκευή του εμπορικού κέντρου στο Βοτανικό, προβαίνει σε ακόμα μια προκλητική πράξη που υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής όλων των ανθρώπων που ζούμε σε αυτή την πόλη. Με μια μαφιόζικη ενέργεια τη νύχτα, προφανώς για να προλάβει κυριολεκτικά στον ύπνο τους κατοίκους, αποδεικνύει το πραγματικό του πρόσωπο.

Και για να θυμηθούμε και τα έργα και τις ημέρες του στον τομέα αυτόν ο κύριος Κακλαμάνης πέρα από το πάρκο Λέλας Καραγιάννη και το κτήριο του Βωβού στον Ελαιώνα, για το οποίο έφτασε μέχρι και να καλεί σε συγκέντρωση, αυτός, ένας εκπρόσωπος της πολιτικής ηγεσίας, εναντίον ενός Ανωτάτου Δικαστηρίου(!), διαπράττοντας τεράστιο ατόπημα, έχει ταχθεί υπέρ και της ανάπλασης του Άλσους Παγκρατίου με την κατασκευή θεάτρου μέσα στο πάρκο, επιτιθέμενος σε έναν ακόμα ελεύθερο χώρο στο κέντρο της Αθήνας.

Προφανώς λοιπόν ο κύριος Κακλαμάνης έχει βάλει σκοπό να μην αφήσει τίποτα όρθιο από ελεύθερους χώρους τα χρόνια της παρουσίας του στο Δήμο Αθηναίων. Η καταδίκη του πρέπει να είναι πολιτική και καθολική.