Χωρίς σχόλιο

Αστυνομικός χτυπά διαδηλωτή

Στη σημερινή πορεία για τον ένα χρόνο από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου εγκαινιάστηκε το δόγμα Χρυσοχοΐδη που δείγματα είχαμε δει όλες τις προηγούμενες ημέρες. Ένα από αυτά που συνέβησαν είναι το απίστευτο περιστατικό της απρόκλητης επίθεσης ανδρών της ομάδας Ζήτα με τις μηχανές με ιλιγγιώδη ταχύτητα εναντίον του πλήθους! Αποτέλεσμα είναι ο σοβαρός τραυτισμός μεταξύ άλλων του μέλους του ΕΕΚ Αγγελικής Κουτσουμπού, αγωνίστριας εναντίον της δικτατορίας, από την οποία είχε φυλακιστεί. Το παρακάτω βίντεο είναι από τη ΝΕΤ, κρατικό κανάλι και δείχνει ένα ζητά να περνάει μέσα από το πλήθος και να χτυπάει με τη μηχανή ένα διαδηλωτή και βέβαια να μη γυρίζει ούτε να τον κοιτάξει! Δεν γνωρίζω μέχρι αυτή την ώρα αν το άτομο που φαίνεται στο βίντεο είναι η Αγγελική Κουτσουμπού.

Κατάληψη στην Εθνική Λυρική Σκηνή

Σήμερα τη νύχτα ξεκίνησε μια κατάληψη στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Όπως διαβάζουμε και από το μπλογκ η κατάληψη γίνεται σα συνέχεια της εξέγερσης του Δεκεμβρίου, από πολίτες, όχι απαραίτητα του χώρου της Λυρικής Σκηνής ή της κλασσικής μουσικής.

Στο μπλογκ, στην αιτιολόγηση της κατάληψης παρατίθενται μια σειρά από ιστορικά γεγονότα που έχουν να κάνουν με κοινωνικούς αγώνες των τελευταίων πενήντα χρόνων στη χώρα μας και τη στάση που κράτησε η Λυρική Σκηνή τις ημέρες των γεγονότων εκείνων. Η αντιπαράθεση ιστορικών γεγονότων με τις αντίστοιχες πρεμιέρες εκείνης της περιόδου της Λυρικής Σκηνής δεν ξέρω με ποιο τρόπο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα από τα μέλη της κατάληψης για να αιτιολογήσει τους λόγους που τους ώθησαν να καταλάβουν το κτήριο της Κρατικής μας Όπερας.

Και εδώ θέλω να πω ένα απλό πράγμα: Θεωρώ ότι η Τέχνη με τις όποιες ιδιομορφίες έχει καθεμιά μορφή της, δεν πρέπει να απέχει από τους κοινωνικούς αγώνες. Η Τέχνη, όπως και κάθε εκδήλωση της ζωής, είναι αποτέλεσμα της ζωής της ίδιας. Κατά συνέπεια, όσο και να προσπαθήσει κάποιος, καλλιτέχνης ή απλός θεατής ή ακροατής, να κλείσει τα αυτιά και τα μάτια του για να αποφύγει να ακούσει αυτό που γίνεται δίπλα του, αν αυτό είναι αρκετά δυνατό δε θα μπορέσει να το αγνοήσει.

Η Εθνική Λυρική Σκηνή και οι καλλιτέχνες της όπερας, στους οποίους έχω την τιμή να ανήκω, είναι αλήθεια ότι δεν διακρίνονται για την οξεία πολιτική τους σκέψη και για τη βαθειά τους πολιτικοποίηση. Και αυτό έχει βαθειές ρίζες ιστορικές.

Το οικοδόμημα της δυτικής κλασσικής μουσικής αλλά και της όπερας αναπτύχθηκε κυρίως σε προηγούμενους αιώνες, όπου οι κοινωνικοί αγώνες δεν ήταν τόσο ανεπτυγμένοι, ή τόσο ισχυροί. Οι μουσικοί πάντα, για να τη βγάλουν καθαρή και να επιβιώσουν, αναζητούσαν μια θέση δίπλα σε ένα βασιλιά ή έναν πλούσιο, που για λόγους γοήτρου τούς προσελάμβανε για να γράφουν μουσική μόνο γι αυτόν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Josef Haydn, από τους λίγους μουσικούς που κατόρθωσαν να ζήσουν μια ζωή ισσοροπημένη και όχι πνιγμένοι στα χρέη, όπως ο μεγάλος φίλος και σύγχρονός του Wolfgang Amadeus Mozart.

Η μουσική και κυρίως η όπερα ήταν πάντα συνδεδεμένη με τους οικονομικά ισχυρούς. Και γι αυτό υπήρχε ένας πολύ σημαντικός λόγος: Η όπερα, όπως ενδεχομένως και το σινεμά είναι μια πάρα πολύ ακριβή τέχνη. Όμως η όπερα, όπως και το σινεμά, δεν είναι μια ελιτίστικη τέχνη όπως ενδεχομένως πιστεύει πολύς κόσμος και με το ποστ του ενδεχομένως το μπλογκ της κατάληψης αφήνει να διαφανεί.

Στις χώρες της κεντρικής και νότιας Ευρώπης η όπερα είναι ένα λαϊκό είδος, κάτι σαν το λαϊκό θέατρο και οι άνθρωποι παθιάζονται με αυτό. Στην Αυστρία αν κάποιος ασχημονήσει πάνω σε ένα έργο του εθνικού τους συνθέτη, του Mozart, το θέμα γίνεται πρωτοσέλιδο και οι καλλιτέχνες της όπερας είναι κάτι σα ροκ σταρ. Το ίδιο και στη Γερμανία, αλλά και στην Ιταλία και λιγότερο στην Ισπανία και τη Γαλλία ή την Αγγλία.

Στην Ελλάδα η όπερα είναι ένα ας πούμε ξενόφερτο είδος. Κι αυτό γιατί την εποχή που αναπτυσσόταν, από την Αναγέννηση και μετά, ο Ελλαδικός χώρος ήταν κάτω από την τουρκική κατοχή και άρα είχαμε την επιρροή του ανατολίτικου τρόπου σκέψης περισσότερο και κυρίως στη μουσική. Όμως, παρά το γεγονός ότι το είδος είναι ξενόφερτο, έχει πολύ μεγάλη λαϊκή αποδοχή.

Οι Έλληνες ως λαός αγαπάμε πολύ τη μελωδία και κυρίως τη μεσογειακή Ιταλική μελωδία, ας πούμε το Ιταλικό belcanto, το ωραίο τραγούδι όπως λέει και η λέξη στα Ιταλικά. Γι αυτό και πολύς κόσμος, όχι απαραίτητα πλούσιος ή μορφωμένος μουσικά συρρέει στη Λυρική Σκηνή για να ακούσει τα αγαπημένα του έργα από τους Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες. Αυτό δεν σημαίνει ότι συμφωνούν με την άποψη της άρχουσας τάξης, ή ότι χαίρονται όταν τα κινήματα καταπνίγονται.

Απλά πηγαίνουν εκεί γιατί αποζητούν λίγη ομορφιά. Και αυτό παρέχει η όπερα στην κοινωνία: Ομορφιά. Η ανάγκη για λίγη ομορφιά σε αυτόν τον άσχημο κόσμο που ζούμε, είναι αυτή που δημιούργησε την ανάγκη γι αυτή τη μορφή τέχνης. Και είναι και αυτή η ίδια η ανάγκη που συνεχίζει να τη συντηρεί. Σε μια παράσταση όπερας κάποιος ξεχνάει για λίγο την καθημερινότητα αλλά έρχεται αντιμέτωπος με ζητήματα προσωπικά, υπαρξιακά, που έχουν να κάνουν με την ουσία της ύπαρξης, όπως είναι ο έρωτας και ο θάνατος. Και τα κοινωνικά κινήματα, ναι! Ένας από τους πιο πολιτικοποιημένους συνθέτες υπήρξε ο Μπετόβεν του οποίου η όπερα Fidelio, εκτός από ένα αριστούργημα της τέχνης, είναι και ένα από τα πιο πολιτικοποιημένα έργα της κλασσικής μουσικής.

Για να τελειώνουμε: Συμφωνώ με την κατάληψη ως μορφή αγώνα. Μας δίνει τη δυνατότητα να συζητήσουμε μια σειρά ζητήματα που παρά το γεγονός ότι είναι σημαντικά, δε μας απασχολούν και τόσο το τελευταίο διάστημα, όπως η σχέση τέχνης και κοινωνικών αγώνων.

Το να αιτιολογεί την κατάληψη κάποιος όμως λοιδορώντας συλλήβδην το χώρο της όπερας και των καλλιτεχνών της ως αρωγούς στα σχέδια της άρχουσας τάξης και των εκπροσώπων της δείχνει πρώτα από όλα ότι είναι ανιστόρητος και έχει πλήρη άγνοια του χώρου.

Θα είμαι εκεί για να συζητήσουμε όλοι μαζί. Αν είστε καλλιτέχνες ή όχι το ίδιο κάνει. Ελάτε όλοι από κει.

Για το τέλος ένα κομμάτι από το Fidelio από το μεγάλο τενόρο James King.

Κατάληψη στο infocafe στου Ζωγράφου

Σήμερα το μεσημέρι από τις 12.00 περίπου έγινε κατάληψη στο infocafe στο κέντρο του Δήμου Ζωγράφου στην πλατεία Γαρδένια. Από το blog της κατάληψης αναδημοσιέυω την προκήρυξη:

Από το μεσημέρι της 14ης Ιανουαρίου η δημοτική καφετέρια στη πλατεία Γαρδένια τελεί υπο κατάληψη. Σκοπός μας είναι να λειτουργήσει ως κέντρο αντιπληροφόρησης,συζητήσεων και συντονισμού δράσεων με επίκεντρο την εξέγερση του Δεκέμβρη κι όσα ακολουθούν. Επιπλέον, ένας δημοτικός χώρος αποδεσμεύεται από την εμπορική του χρήση και επιστρέφει στους κατοίκους ως ένα σημείο αναφοράς, ισότιμης συνεύρεσης και ζύμωσης, αυτοοργάνωσης και συνδιαμόρφωσης πάνω στα ζητήματα που τους απασχολούν.

Οι μέρες των σφοδρών συγκρούσεων και των πρώτων αντανακλαστικών καταλήψεων του Δεκέμβρη ακολουθούνται από λαικές συνελεύσεις, καταλήψεις σχολών, σχολείων και δημοσίων κτηρίων.Οι πολίτες δραστηριοποιούνται και αδιαμεσολάβητα συζητούν και αναζητούν τρόπους επίλυσης των καθημερινών τους προβλημάτων.Στους ασφυκτικούς ρυθμούς που μας επιβάλουν οι τσιμεντένιες μητροπόλεις, η εργασιακή ανασφάλεια, η εντατικοποίηση της εκπαίδευσης, η καθημερινή κρατική βία και καταστολή είναι κάποιες από τις αιτίες της έκρηξης του Δεκέμβρη, που φυσικά συνεχίζουν να υφίστανται.Οι προσπάθειες συλλογικής και από τα κάτω αντιμετώπισης τους είναι σημαντικό να συνεχιστούν και να απλωθούν σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χώρο εργασίας και εκπαίδευσης.

Η κοινωνική ανταρσία θα συνεχιστεί όσο συνεχίζεται η σφαγή στην Παλαιστίνη, όσο οι εξεγερμένοι διώκονται και φυλακίζονται, όσο τα αφεντικά τρομοκρατούν (με αποκορύφωμα τη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι στην συνδικαλίστρια εργάτρια Κ.Κούνεβα) όσο τα ΜΜΕ συστηματικά κατασυκωφαντούν και διαστρεβλώνουν τα γεγονότα.Ο Δεκέμβρης δεν τελειώνει όσο υπάρχουν άνθρωποι που μπολιασμένοι με την δυναμική και τα περιεχόμενα της εξέγερσης,συνεχίζουν να αγωνίζονται για να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους.



ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ : ΠΕΜΠΤΗ 15/1 , 19:00

Κατάληψη ΕΣΗΕΑ

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ… κι όχι τα αφεντικά των ΜΜΕ
Οι χιλιάδες διαδηλωτές-τριες που πλημμύρισαν τους δρόμους πανελλαδικά την Παρασκευή 09/01 απέδειξαν ότι η φωτιά του Δεκέμβρη δεν σβήνει, ούτε από σφαίρες και βιτριόλι ενάντια σε αγωνιστές-τριες ούτε από την ιδεολογική τρομοκρατία που εξαπολύθηκε τις τελευταίες μέρες από την πλειοψηφία των ΜΜΕ. Γι’ αυτό η μόνη απάντηση του κράτους απέναντι στη νεολαία και τους εργαζόμενους ήταν γι’ άλλη μια φορά η ωμή καταστολή. Τα ΜΑΤ, έχοντας λυμένα τα χέρια τους από τις διαταγές των αφεντικών τους και την παρότρυνση των ΜΜΕ για μηδενική ανοχή, φιλοδώρησαν με χημικά, ξυλοδαρμούς και συλλήψεις όποιον βρέθηκε απλώς στον δρόμο τους.
Όταν η κρατική καταστολή στρέφεται (όπως στις 09/01) ενάντια ακόμα και σε εργαζόμενους δημοσιογράφους, οπερατέρ, φωτορεπόρτερ, δικηγόρους, που στέκονται στον δρόμο χωρίς να παίρνουν το μέρος των δολοφόνων, γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρο ότι από τα εξεγερσιακά γεγονότα του τελευταίου διαστήματος έχει τεθεί ένα ζήτημα αξιοπρέπειας στον καθένα και στην καθεμία από εμάς που η επιβίωσή του/της εξαρτάται από τον μισθό. Έτσι και κάποιοι/ες που εργαζόμαστε στον χώρο των ΜΜΕ παίρνουμε θέση στο πλάι των αγωνιζόμενων. Τόσο με την άμεση συμμετοχή μας στον αγώνα ως εργαζομένων, όσο και με τη μάχη που δίνουμε στους εργασιακούς μας χώρους για να μην περάσει η άποψη της εργοδοσίας των ΜΜΕ γύρω από τα γεγονότα, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την απόλυση του φωτορεπόρτερ Κώστα Τσιρώνη από την εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» επειδή φωτογράφησε τους μπάτσους να σηκώνουν τα όπλα μια μέρα μετά τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.
Δεν έχουμε καμία αυταπάτη ότι τα ΜΜΕ ως ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους δεν θα κάνουν ό,τι μπορούν για να γυρίσει ο κόσμος στα σπίτια του, το ξέρουμε άλλωστε καλύτερα γιατί δουλεύουμε σε αυτά. Όπως γνωρίζουμε επίσης ότι, για να παίρνει θέση ο κάθε Πρετεντέρης, ο κάθε Τράγκας, ο κάθε μεγαλοδημοσιογράφος υπέρ της κατάργησης του ασύλου και του διαχωρισμού των αγωνιζόμενων σε «κουκουλοφόρους» και «ειρηνικούς» διαδηλωτές, έχουν ανάγκη την καθημερινή σιωπή όλων μας.
Η θέση μας μαζί με τους εξεγερμένους προκύπτει και από την καθημερινή εκμετάλλευση που βιώνουμε στους χώρους εργασίας. Στη βιομηχανία των ΜΜΕ περισσεύουν όπως παντού οι ελαστικές/επισφαλείς εργασιακές σχέσεις, η άμισθη/ανασφάλιστη εργασία, η δουλειά με το κομμάτι, οι υπερωρίες και η εργοδοτική αυθαιρεσία. Το τελευταίο διάστημα, με πρόσχημα την οικονομική κρίση, έχουν επίσης ενταθεί οι απολύσεις και η τρομοκρατία της απόλυσης.
Όπως όλοι οι εργαζόμενοι, βιώνουμε κι εμείς το ξεπούλημα και την κοροϊδία των συνδικαλοπατέρων. Η ΕΣΗΕΑ ως θεσμός στρέφεται ενάντια στους αγώνες των εργαζόμενων, είτε αφορούν στην αντίσταση απέναντι στην εργοδοσία, είτε στην επιτακτική ανάγκη για ξεπέρασμα των εσωτερικών διαχωρισμών και του κλαδικού κατακερματισμού, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα ενιαίο συνδικάτο τύπου. Η συντεχνία αυτή, λειτουργώντας άλλωστε ως εργοδοτικό σωματείο, αποτελεί το βασικό στήριγμα των αφεντικών στην προσπάθειά τους να μας διαχωρίσουν από την υπόλοιπη εργατική τάξη, με τελευταίο παράδειγμα τη μη συμμετοχή της στη γενική απεργία της Τετάρτης 10/12.
Για όλους αυτούς τους λόγους, μια πρωτοβουλία έμμισθων, μπλοκάκηδων, άνεργων, «μαύρων», άμισθων και φοιτητών στον χώρο των ΜΜΕ αποφασίσαμε να καταλάβουμε το κτίριο της ΕΣΗΕΑ για να βάλουμε μπροστά όλα αυτά που μας ενώνουν με την αγωνιζόμενη κοινωνία:
-Την αντιπληροφόρηση, σε αντίθεση με την ιδεολογική προπαγάνδα των αφεντικών μας στα ΜΜΕ
-Την άμεση δράση όλων των εργαζομένων στα ΜΜΕ, αυτοοργανωμένα, αμεσοδημοκρατικά και από τα κάτω, απέναντι στην επίθεση που δεχόμαστε.
- ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ ΕΡΓΑΤΡΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ
- ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ
- ΔΕΝ ΘΑ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΘΑ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΙΣ ΑΓΡΙΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ
Κάλεσμα για ανοιχτή συνέλευση ΟΛΩΝ των εργαζομένων στα ΜΜΕ στην κατειλημμένη ΕΣΗΕΑ, Σάββατο 10/1, 20:00
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΣΗΕΑ

katalipsiesiea.blogspot.com

Καταγγελία της ομάδας νομικής βοήθειας

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ "ΠΡΟΣΑΓΩΓΕΣ" ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΤΙΣ 9.1.09
ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ
Στις 9-1-2009 μετά το τέλος του πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου μεγάλος όγκος διαδηλωτών κατά την αποχώρησή του εγκλωβίστηκε μαζί με περιοίκους και διερχόμενους πολίτες στην είσοδο πολυκατοικίας επί της οδού Ασκληπιού αρ. 14, κατόπιν εκτεταμένης χρήσης χημικών και αναίτιας καταδίωξης από αστυνομικές δυνάμεις. Μέλη της Ομάδας Νομικής Βοήθειας δεχθήκαμε καταγγελίες ότι αφ' ενός μεν αναίτια έχουν εγκλωβιστεί στο σημείο, αφ' ετέρου δε εκείνη την στιγμή υφίστανται ξυλοδαρμούς. Υπηρετώντας τον κοινωνικό μας ρόλο προστρέξαμε και επιδεικνύοντας τις δικηγορικές μας ταυτότητες σε αστυνομικά όργανα -που δεν έφεραν διακριτικά- ζητούσαμε να πληροφορηθούμε το λόγο του αποκλεισμού τους, δηλαδή εάν είχε διαπραχθεί από μέρους τους κάποια αξιόποινη πράξη και διαπιστώνοντας ότι μεταξύ τους υπάρχουν αιμόφυρτοι τραυματίες απαιτούσαμε την πρόσβαση ασθενοφόρου. Αντί για οποιαδήποτε απάντηση και ενώ η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική λόγω της συνεχόμενης ρίψης χημικών, τα “ανώνυμα” αστυνομικά όργανα μας προπηλάκησαν και με βίαιο και εξευτελιστικό τρόπο μας έσυραν στην κλούβα και μας οδήγησαν μαζί με τέσσερις ακόμα πολίτες και άλλους συναδέλφους μας στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής.
Ουδέποτε μας γνωστοποιήθηκε ο λόγος της πολύωρης και παράνομης κράτησής μας, ενώ επιπλέον στερηθήκαμε την πρόσβαση σε συνήγορο. Στους συναδέλφους μας που είχαν συγκεντρωθεί έξω από τη ΓΑΔΑ -μεταξύ των οποίων υπήρχαν και μέλη του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών- απαγορεύτηκε η είσοδος ενώ πολλοί από αυτούς προπηλακίστηκαν και τραυματίστηκαν. Εν τέλει μετά από 3 ½ ώρες παράνομης κατακράτησής μας αφεθήκαμε ελεύθεροι.
Η ανωτέρω προσβολή των δικαιωμάτων μας έρχεται σε συνέχεια της προ ημερών “έρευνας”-διάρρηξης δυνάμεων της Ασφάλειας στην κατοικία συναδέλφου μας, χωρίς να τηρηθούν οι νόμιμες διατυπώσεις, εν αγνοία και απουσία της.
Οι παράνομες εις βάρος μας αστυνομικές πρακτικές δεν είναι καινοφανείς. Έχει επανειλημμένα διαπιστωθεί πως εφαρμόζονται αδικαιολόγητα σε πολίτες, οι οποίοι είναι πρακτικά ανυπεράσπιστοι. Ειδικά η πρακτική των αθρόων “προσαγωγών” πολιτών, παρότι αυτοί αποδεικνύουν τα στοιχεία τους και φέρουν την αστυνομική τους ταυτότητα, καθώς και της πολύωρης κράτησής τους χωρίς πρόσβαση σε συνήγορο, είναι παράνομη και βαθειά αντιδημοκρατική. Συχνά δε πλήττεται κατά την “προσαγωγή” η σωματική τους ακεραιότητα και η αξιοπρέπειά τους. Αυτές οι μέθοδοι οδηγούν στην περιστολή των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων του συνέρχεσθαι, της ελεύθερης έκφρασης, της ελεύθερης μετακίνησης και της πρόσβασης σε συνήγορο, εντάσσονται δε σε ένα γενικότερο πλαίσιο εκφοβισμού και στοχοποίησης πολιτών. Η ευθύνη για αυτές τις συστηματικές παραβιάσεις δικαιωμάτων και το πάγιο καθεστώς ατιμωρησίας που τις συνοδεύει, βαρύνει πρώτα απ' όλα την πολιτική ηγεσία.
Η αναβάθμιση, ένταση και όξυνση της κρατικής καταστολής καθιστά ακόμη πιο επιτακτική την παρέμβαση και την παροχή της συνδρομής μας στo πλαίσιοo του θεσμικού και κοινωνικού ρόλου του δικηγόρου ως υπερασπιστή των δικαιωμάτων και ελευθεριών των πολιτών.
Θα εμμείνουμε στη εκπλήρωση αυτού του καθήκοντός μας.
Αθήνα, 11 Ιανουαρίου 2009
ΟΜΑΔΑ ΝΟΜΙΚΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ

Έρευνα-διάρρηξη της ΕΛ.ΑΣ

Αναδημοσίευση από το tvxs


Σύμφωνα με καταγγελία της δικηγόρου Σταυρούλας Γιαννακοπούλου, η αστυνομία εισέβαλλε στο σπίτι της, χωρίς να ειδοποιήσει ούτε την ίδια ούτε τους γείτονές της.

Η δικηγόρος έλειπε σε ταξίδι και γυρίζοντας σπίτι της τα ξημερώματα της Τρίτης, βρήκε την πόρτα ξεκλείδωτη, ενώ στο σπίτι επικρατούσε χάος. Η Σ. Γιαννακοπούλου, που μένει στα Εξάρχεια, πήγε στο ΑΤ της περιοχής για να καταγγείλει τη «ληστεία». Εκεί πληροφορήθηκε από τους αστυνομικούς ότι είχαν πραγματοποιήσει έρευνα στο σπίτι της, μετά τους πυροβολισμούς στους τρεις αστυνομικούς.

Ο ΔΣΑ αναφέρει ότι «σύμφωνα με το άρθρο 256 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, σε περίπτωση απουσίας του ενοίκου ή του ιδιοκτήτη της κατοικίας που ερευνάται, θα πρέπει να προσκαλείται από την αστυνομία και να παρευρίσκεται ένας γείτονας ως μάρτυρας. Η ίδια διάταξη επιβάλλει να προσκαλείται προηγουμένως ο ένοικος του διαμερίσματος που πρόκειται ερευνηθεί. Παράλληλα, με το άρθρο 255 παράγραφος 3 της Ποινικής Δικονομίας, προβλέπεται υποχρέωση παράδοσης από την αστυνομία αντιγράφου της έκθεσης έρευνας στον ένοικο της κατοικίας που έγινε αυτή».

Επίσης από σχόλιο στο ίδιο άρθρο αναφέρεται:

Έρευνα σε ιδιωτικό χώρο

Η έρευνα σε ιδιωτικό χώρο, όπως σπίτι, γραφείο κλπ, μπορεί να γίνει μόνο με «ένταλμα έρευνας» που πρέπει να το ζητήσετε πριν ανοίξετε την πόρτα. Επιπλέον, απαιτείται να διενεργήσουν την έρευνα τουλάχιστον δύο άτομα, από τα οποία ο ένας πρέπει να είναι δικαστικός, όχι αστυνομικός! Ελέγξτε τα στοιχεία των αστυνομικών και του δικαστικού, ελέγξτε το ένταλμα έρευνας και μόνο τότε ανοίξτε την πόρτα.
Αν η έρευνα γίνει μέσα στην ημέρα, τότε αρκούν τα παραπάνω.
Αν, όμως, η έρευνα γίνει νύχτα, πρέπει να υπάρχει και ένταλμα σύλληψης συγκεκριμένου προσώπου ή να διενεργείται αυτόφωρο έγκλημα. Σημειωτέον πως νύχτα είναι από τις 8μ.μ.-6π.μ. το χειμώνα (1 Οκτωβρίου - 31 Μαρτίου) και 9μ.μ.-5π.μ. το καλοκαίρι (1 Απριλίου - 30 Σεπτεμβρίου).

ΠΡΟΣΟΧΗ! Άλλο είναι το «ένταλμα έρευνας» και άλλο το «ένταλμα σύλληψης». Το ένταλμα έρευνας αναφέρεται σε συγκεκριμένο χώρο, ενώ το ένταλμα σύλληψης σε συγκεκριμένο άτομο, το οποίο πρέπει να βρίσκεται στο σπίτι, την ώρα που θέλουν να εισέλθουν για να τον συλλάβουν. Αν δεν υπάρχει ένταλμα σύλληψης τη νύχτα, τότε οι αστυνόμοι πρέπει να σας πουν ότι διενεργείται αυτόφωρο έγκλημα και θέλουν να ερευνήσουν γι’ αυτό. Πρέπει να μιλήσουν συγκεκριμένα και ειδικά πχ «Ακούστηκε πυροβολισμός και κραυγές, κάνουμε έρευνα για ανθρωποκτονία και σωματικές βλάβες».
[..]

Της Έλλης Ισμαηλίδου,
Δικηγόρου Αθηνών"

Φυσική βία

Το θέμα είναι πολύ σοβαρό και νομίζω ότι σηκώνει πολύ συζήτηση. Κατ' αρχάς να πω ότι γενικά δε χρησιμοποιώ βία. Τουλάχιστον βία με τα χέρια μου, αν το θέλετε κι αλλιώς δεν έχω χειροδικήσει ποτέ. Ανέκαθεν ο τρόπος μου να λύνω τα πράγματα ήταν ο λόγος και η συζήτηση.

Δεν ξέρω αν έκανα καλά. Υπήρχαν πάντως και υπάρχουν ακόμα, στιγμές όπου η χειροδικία αισθάνομαι ότι είναι η μόνη μου διέξοδος. Τέτοιες είναι οι στιγμές όπου αισθάνομαι ότι με έχουν αδικήσει κατάφωρα, χωρίς να μπορώ να αντιδράσω. Όπως για παράδειγμα την εποχή που ήμουνα στο Γυμνάσιο, σε ένα διαγώνισμα Θρησκευτικών ο καθηγητής θεωρώντας ότι έχω αντιγράψει από κάποιον άλλο καθώς οι κόλλες μας ήταν πανομοιότυπες, με μηδένισε παρά τις εντονότατες διαμαρτυρίες μου.Ή όπως στις τελευταίες πορείες αισθανόμουνα την οργή να με πλημμυρίζει τόσο που ήθελα να πάρω κι εγώ μια πέτρα και ν' αρχίσω να ρίχνω με όλη μου τη δύναμη στους μπάτσους. Να πιάσω έναν από αυτούς και ν' αρχίσω να τον βαράω τόσο που να βγάλω το άχτι μου και να το φχαριστηθώ. Και στις δύο περιπτώσεις αυτό που θα με έκανε να ξαναποκτήσω τη χαμένη μου αυτοεκτίμηση, να ξανααισθανθώ άνθρωπος αξιοπρεπής ίσος με αυτόν που με αδίκησε, είναι η βία.

Αυτό το συναίσθημα είναι αυτό που μας έβγαλε στους δρόμους το Δεκέμβρη. Η αίσθηση της αδικίας για μια δολοφονία χωρίς λογική, για την υποβάθμιση της ζωής μας. Τα σκουλήκια που συχνάζουν στα Εξάρχεια, οι χαμερπείς, οι απαίσιοι, βγήκαν και διεκδικούν μια θέση στον ήλιο.

Η βία είναι ένα συναίσθημα, μια κατάσταση, ένα ένστικτο αν θέλετε, που ενυπάρχει σε όλους μας. Είναι από εκείνα τα ένστικτα που κανείς από τότε που είναι μικρός μαθαίνει να τα καταπιέζει και να μην τα αφήνει να εκδηλωθούν. Είναι όμως πάντοτε η βία κακή; Είναι πάντοτε εξοβελιστέα στο πυρ το εξώτερο; Να διευκρινίσω εδώ ότι μιλώ πάντοτε για τη φυσική βία.

Η φυσική βία δεν είναι κατά τη γνώμη μου πάντοτε κακή. Ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε σαφώς υποδεέστερη θέση δεν έχει άλλο τρόπο να αντιδράσει παρά μόνο με τη φυσική βία. Σπάζοντας, χτυπώντας, φωνάζοντας. Καμμιά φορά ακόμα και προσφέροντας την ίδια τη ζωή του στο βωμό ενός ιδανικού μιας ζωής καλύτερης για αυτούς που θα έρθουν αργότερα, όπως έκαναν οι κομμουνιστές.

Ποιο είναι όμως το όριο της βίας; Πότε αυτή η τρομερή οργή που παρασέρνει τα πάντα γύρω της σαν ορμητικό ποτάμι πρέπει να σταματά; Πότε η επισταμένη εφαρμογή της βίας μεταβάλλει τους αδικημένους σε αδικούντες, τους εξουσιαζόμενους σε εξουσιαστές και τους βασανιζόμενους σε βασανιστές;

Θεωρώ τα παραπάνω σαν τα καίρια ερωτήματα που πρέπει να μας απασχολήσουν αυτή τη στιγμή. Η απόπειρα δολοφονίας του αστυνομικού στα Εξάρχεια πριν από δύο ήμέρες και το πογκρόμ που σημειώθηκε έπειτα από την αστυνομία στα Εξάρχεια, στο βωμό της εκδίκησης για το χτύπημα σε έναν δικό τους, επιβάλλουν νομίζω να κάτσουμε και να σκεφτούμε ο καθένας μόνος του, αλλά και όλοι μαζί το πού πηγαίνουμε καθώς και τις μορφές αγώνα που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε.

Πρωταπριλιά την Πρωτοχρονιά!

Το blog "καί Νουδου και Light" δημοσίευσε πριν μερικές μέρες μία όντως ψαρωτική φωτοσοπία- μαύρη φάρσα με σάιτ στοιχημάτων, για το αν θα ξανακαεί το δέντρο των Χριστουγέννων στο Σύνταγμα!!!Οι δημοσιογράφοι των τηλεοπτικών σταθμών ΑΝΤ1 και ΣΚΑΙ (που οφείλουμε να τους δώσουμε Πούλιζτερ μετά από αυτό) χωρίς να διασταυρώσουν και πολλά πολλά μετέδωσαν την φωτοσοπία σαν ένα τεκμηριωμένο γεγονός!



Ενημέρωση δηλαδή, όχι μαλακίες!

Αναδημοσίευση από το μπλογκ ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ

What x-mas? What street? What party? - 25/12

Αγαπητοί μας φίλοι. Λόγω των τελευταίων γεγονότων το wsp έμεινε -ευλόγως- όλο αυτό το διάστημα ανενεργό. Ύστερα από πολλές συζητήσεις και ζυμώσεις -όπως παντού αυτήν την εποχή- το wsp ανακοινώνει :

"Πολλά συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες και νύχτες –πάρα πολλά! Οι δημιουργικές δυνάμεις του τόπου ασφυκτιούν! Αυτά τα χριστούγεννα (που δεν είναι χριστ/να) δε θα κλειδωθούμε σε σπίτια, μαγαζιά ή κάτω από το «δέντρο» του δήμου αθηναίων. Δεν είμαστε ίδιοι. Φέτος θα κάνουμε χριστούγεννα ΌΛΟΙ ΜΑΖΊ!".

Στις 6 μαζευόμαστε στο Θησείο/σταθμό ΗΣΑΠ (δε χρειάζεται να ειπωθεί πως πρέπει από την αρχή να είμαστε αρκετοί και καλά ντυμένοι). Κατόπιν, περνώντας μέσα από τον αρχαιολογικό χώρο που ενώνει την απ. παύλου με τη ρωμαΙκή αγορά (διόσκουρους) κατεβαίνουμε στη νέα πλατεία μοναστηρακίου (no man's land ακόμα) στις 8. Από την Αθηνάς μεταφερόμαστε στη βαρβάκειο αγορά στις 10 ενώ αργότερα (κρίνοντας την κατάσταση επιτόπου) επιλέγουμε ανάμεσα σε 2 ήδη σχεδιασμένες διαδρομές με κατάληξη την πλ. σάνταρόζα (έναντι rex) στις 00.

Σε περίπτωση "κωλλύματος" : Προπύλαια όπως την προηγούμενη φορά.
Σε περίπτωση βροχής : Στοά βαρβακείου αγοράς

Λόγω εκτάκτων συνθηκών δημιουργήθηκε εκτάκτως νέα αφίσα και ο "διαγωνισμός" αναβάλλεται. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε όσους συμμετείχαν.

Προωθήστε αυτό το μήνυμα παντού -ο χρόνος είναι λίγος! Μη λυπηθείτε τα χαμένα σας λεπτά. Άλλωστε, έχουμε αλλάξει. Δε θα το κάνει κάποιος άλλος, θα το κάνουμε εμείς..


the what street party family


whatstreetparty@gmail.com

facebook event : http://www.facebook.com/event.php?eid=47393524041(share it)
http://www.facebook.com/pages/What-street-party-/80414280651
http://www.myspace.com/whatstreetparty
http://whatstreetparty.blogspot.com/

Οδός Τοσίτσα 1Β

Στην οδό Τοσίτσα 1Β, ακριβώς δίπλα από το Πολυτεχνείο, οι ένοικοι της πολυκατοικίας, μην μπορώντας να αντέξουν την ατμόσφαιρα από τους τόνους τα δακρυγόνα των τελευταίων ημερών έχουν όλοι εξαγριωθεί και έχουν στραφεί εναντίον των μπάτσων.

Τους ζητούσαν λοιπόν να φύγουν, ή να σταματήσουν να πετούν δακρυγόνα, μια και στην πολυκατοικία μένουν πολλοί ηλικιωμένοι και μωρά που έχουν πολλά αναπνευστικά προβλήματα και με τα δακρυγόνα τίθεται σε κίνδυνο η ζωή τους. Το σημείο όμως δεν τους ευννοεί καθόλου, όσο όμορφο κι αν είναι αυτό το κομμάτι της Αθήνας, δίπλα στην οδό Μπουμπουλίνας και πίσω από το Αρχαιολογικό Μουσείο και το Πολυτεχνείο.

Και ο λόγος είναι ότι εκεί στη Μπουμπουλίνας είναι το κτήριο του Υπουργείου Πολιτισμού, το παλιό ιστορικό κτήριο των κρατητηρίων της ΕΣΑ επί χούντας, όπου βασανίστηκαν τόσοι πολίτες και όπου είχαν μεταφερθεί οι πρώτοι πολιτικοί κρατούμενοι στις 21 Απριλίου του 1967, μεταξύ των οποίων και ο Μίκης Θεοδωράκης. Το κτήριο αυτό στη μεταπολίτευση μετατράπηκε σε κτήριο γραφείων της κομματικής οργάνωσης Αθήνας του ΚΚΕ και όταν αυτό έφυγε από εκεί, στεγάστηκε το υπουργείο Πολιτισμού. Στην είσοδο αυτού του κτηρίου λοιπόν τις τελευταίες μέρες σταθμεύουν μόνιμα τα ΜΑΤ και από εκεί εφορμούν για να σκορπίσουν τον τρόμο στις γειτονιές των Εξαρχείων και να γεμίσουν την περιοχή χημικά. (Είναι καταπληκτικό το πώς η ζωή φέρνει κύκλους και τα πράγματα επιστρέφουν εκεί από όπου ξεκίνησαν, με τους παρακρατικούς να επιτρέφουν στο κτήριο που κάποτε ήταν το σπίτι τους!)

Οι ένοικοι λοιπόν της πολυκατοικίας, απηυδησμένοι από την τρομοκρατία δίπλα από την πόρτα τους, ανάρτησαν δίπλα στην είσοδο, με πρωτοβουλία μιας ενοίκου της πολυκατοικίας, μια αφίσα που κυκλοφόρησε τις τελευταίες μέρες στα Εξάρχεια και που καλούσε τους μπάτσους να τους αδειάσουν τη γωνιά.

Σήμερα το πρωί η αφίσα έλειπε. Κάποια καλά παιδιά, προφανώς από τη συμπαθή τάξη των ανεγκέφαλων μπάτσων την είχαν ξεκολλήσει. Όμως το μένος τους δεν έμεινε μόνο στη αφίσα. Μπήκαν στο εσωτερικό της πολυκατοικίας και έσπασαν το χρονοδιακόπτη που ρύθμιζε τα φώτα της εισόδου καθώς και τα εσωτερικά και εξωτερικά φώτα, με αποτέλεσμα οι κοινόχρηστοι χώροι της πολυκατοικίας να μείνουν στο σκοτάδι και σήμερα οι ένοικοι χρονιάρα μέρα και κυριακάτικα να ψάχνουν να βρουν ηλεκτρολόγο να τους φτιάξει τα φώτα.

Το σημείο που βρίσκεται η πολυκατοικία, δίπλα από το σημείο που σταθμεύουν οι μπάτσοι, δεν αφήνει καμμία αμφιβολία για το ποιος έκανε τη συγκεκριμένη ενέργεια, καθώς αν ήταν ο οποιοσδήποτε πολίτης θα τον συνελάμβαναν σίγουρα.

Όσο για τους ηλίθιους που επιτίθενται σε πολίτες μόνο και μόνο επειδή δεν μπορούν να βγάλουν το μένος τους αλλού, να ξέρουν ότι προκαλούν το κοινό αίσθημα και αποδεικνύουν σε όλους μας πόσο επικίνδυνοι για την δημόσια ασφάλεια είναι. Αποκαλύπτεται έτσι ότι η αστυνομία δεν είναι αυτή που φυλάει τον πολίτη, όπως θα έπρεπε. Αντίθετα είναι αυτή που τον επιβουλεύεται.

Βάλε τα καλά τα πλάνα!

Όμορφη πόλη, άσχημα καίγεσαι

Επίθεση στους σταθμούς Πανεπιστήμιο και Βικτώρια

Τη Δευτέρα 15-12 έγινε επίθεση στο σταθμό Πανεπιστήμιο και γράφτηκαν συνθήματα στους τοίχους, όπως φαίνεται στις φωτογραφίες.

Επίσης εχθές έγινε επίθεση στο σταθμό Βικτώρια από όπου έχω δύο φωτογραφίες





Η κυβέρνηση και οι υποτακτικοί της προσπαθούν να σβήσουν τα σημάδια της εξέγερσης από παντού, αλλά εδώ είναι τα πειστήρια

Παναγόπουλος και Δημοκρατία: Δύο έννοιες ασύμβατες

Έχει πραγματικά πολύ πλάκα να βλέπει κανείς τον κύριο Παναγόπουλο, πρόεδρο της ΕΡΤ να βγαίνει και να ομιλεί περί Δημοκρατίας, τώρα που σφίξαν οι κώλοι και τρίζει η καημενούλα η καρέκλα του.

Εδώ και πολύ καιρό ο κύριος Παναγόπουλος συμπεριφερόταν εντελώς απολυταρχικά στο κρατικό κανάλι εξαπολύοντας μια τρομοκρατία που σκοπό είχε να πατάξει κάθε διαφορετική φωνή και απρόσκοπτα το κανάλι να επιτελεί το θεάρεστο έργο της προβολής του κυβερνητικού έργου.

Εκτός λοιπόν από την απόλυση του Στέλιου Κούλογλου με αφρομή μια εκπομπή του για τη γενιά των 700 ευρώ, που πολύ καθώς φαίνεται δυσαρέστησε τον κύριο Παναγόπουλο, χαρακτηριστικό του δημοκρατικού ήθους του ανδρός είναι και το θέμα των συμβασιούχων των μουσικών συνόλων της ΕΡΤ και κυρίως της Χορωδίας, ένα θέμα που τυχαίνει να γνωρίζω άμεσα.

Η Χορωδία της ΕΡΤ δημιουργήθηκε το 1977, από τον αείμνηστο Μάνο Χατζιδάκι, τότε διευθυντή του Τρίτου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Έγιναν ακροάσεις, προσελήφθη κόσμος αρκετός και άξιος, μερικοί από τους οποίους είναι ακόμα μέλη της Χορωδίας 31 χρόνια μετά.

Το εργασιακό τους καθεστώς όλα αυτά τα χρόνια ήταν τραγικό καθότι δε μονιμοποιήθηκαν ποτέ, αν και εξυπηρετούσαν πάγιες και διαρκείς ανάγκες της εταιρείας. Δούλευαν 11 μήνες το χρόνο, τον Αύγουστο το μαγαζί έκλεινε και βέβαια πληρώνονταν όσο δούλευαν. Ούτε επιδόματα, ούτε δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα, ούτε φυσικά τον Αύγουστο τον πληρώνονταν.

Το 2006 λοιπόν μετά από δύο χρόνια δικαστηρίων κατόρθωσαν να μονιμοποιηθούν. Η εταιρεία δε μπορούσε να κάνει τίποτα πια για να αποτρέψει το γεγονός, αλλά ο κύριος Παναγόπουλος, έχοντας προφανώς και άνωθεν εντολές, άρχισε έναν πόλεμο νεύρων μαζί τους με το να μην τους αναγνωρίζει την προϋπηρεσία. Επειδή μάλιστα πολλοί από αυτούς ήταν στα δικαστήρια με την ΕΡΤ διεκδικώντας αναδρομικά, τους ζητούσε να παραιτηθούν από το δικαστήριο για τα αναδρομικά για να τους αναγνωρίσει την προϋπηρεσία.

Μάλιστα έφτασε στο σημείο να προσπαθεί απροκάλυπτα να διασπάσει την ενότητα των εργαζομένων δηλώνοντας ξεκάθαρα ότι θα συναντηθεί μαζί τους μόνο αν αλλάξουν συνδικαλιστική εκπροσώπηση, δηλαδή αλλάξουν από εκπρόσωπο τους τον κύριο Λουκά Πανουργιά που ήταν τότε και αντιπρόεδρος της ΠΟΣΠΕΡΤ!

Σήμερα οι εργαζόμενοι στα Μουσικά Σύνολα είναι ακόμα στα δικαστήρια με την εταιρεία για τα αναδρομικά, ενώ η προϋπηρεσία δεν τους έχει αναγνωριστεί.

Απάντηση σε σχόλιο του Ναυτίλου

Αγαπητέ μου Ναυτίλε έστω και μετά από μερικές μέρες έρχομαι να απαντήσω στο σχόλιο που μου έκανες σε προηγούμενο ποστ.

Αυτό που αισθάνομαι είναι σίγουρα θυμός. Ένας θυμός που με τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου βρήκε την αφορμή που χρειαζόταν για να ξεχυθεί. Είναι ο θυμός που προέχεται από την κατάσταση που υπάρχει εδώ και πολύ καιρό στην Ελληνική κοινωνία και που όσο πάει και εκτραχύνεται.

Είναι ο θυμός για την αλλαζονεία των πλουσίων που μας γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια και για τα φερέφωνά τους από την κάθε κυβέρνηση που πειθήνια εφαρμόζουν αυτά που λένε τα αφεντικά τους. Θυμώνω πολύ με την παράδοση όλων εμάς στη δύναμη του κεφαλαίου, στη υλισμό που έχει κυριεύσει τα πάντα και έχει καθηλώσει όλους μας μπροστά από μια οθόνη τηλεόρασης.

Δυστυχώς δε μπορώ να συμμεριστώ την άποψή σου περί κοινωνικής ειρήνης. Κοινωνική ειρήνη δεν θα υπάρξει όσο η εκμετάλλευση κάθε μέρα θα γίνεται και πιο μεγάλη. Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θα χύνουν τον ιδρώτα του προσώπου τους για να πάρουν ένα κομμάτι ψωμί, ενώ άλλοι χωρίς να κάνουν τίποτα θα βγάζουν κάποια εκατομμύρια.

Ευτυχώς ή δυστυχώς δε γεννήθηκα πλούσιος. Γι αυτό και επιθυμώ μια δικαιότερη κατανομή του πλούτου από την κοινωνία μας. Και δεν τρέφω αυταπάτες: αυτό δε θα γίνει χαϊδεύοντας τους κρατούντες και τους έχοντες την εξουσία, αλλά θα γίνει με σύγκρουση. Και η σύγκρουση θα γεννηθεί μέσα από τα σπλάχνα του κόσμου που ζούμε, θα είναι αποτέλεσμά του, ακριβώς όπως και η σύγκρουση αυτών των ημερών.

Το μίσος δεν είναι πάντα ένα κακό συναίσθημα. Και δεν μπορώ παρά να το παραδεχτώ: Μισώ αυτούς που με υποτιμούν, αυτούς που με εκμεταλλεύονται, αυτούς που με θέλουν υποταγμένο. Και θα παλέψω με όλες μου τις δυνάμεις να νικηθούν. Ένας κόσμος γεμάτος αγάπη είναι ουτοπικός. Είναι ο κόσμος που πρεσβεύει ο χριστιανισμός και ο κόσμος αυτός πολύ απλά δεν υπάρχει.

Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου ήταν μια αφορμή. Και βεβαίως ο Αλέξης έγινε σύμβολο, ακόμα και αν δεν το ήθελε, γιατί κάθε αγώνας θέλει και τα σύμβολά του. Όμως μη γελιόμαστε. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που αυθόρμητα κατέβηκαν στο δρόμο για να διαδηλώσουν, ακόμα και καίγοντας και καταστρέφοντας, δεν το έκαναν από θλίψη για τον Αλέξη που στο κάτω κάτω ούτε που τον ήξεραν. Βγήκαν να διαδηλώσουν την αγωνία και το θυμό τους για τη ζωή τους που δεν έχει διέξοδο. Και γι αυτό δεν χρειάστηκαν να αναλογιστούν ούτε σε τι έφταιγαν οι ίδιοι, ούτε να κάνουν ψυχανάλυση. Σε μας εναπόκειται τώρα να σκεφτούμε τους λόγους που γίνονται όλα αυτά και να τοποθετηθούμε απέναντί τους.

Με τιμή

Ηνίοχος

Απώθηση των μαθητών σε ειρηνική διαμαρτυρία στο Σύνταγμα 13-12-2008

Τα "ηρωικά ΜΑΤ" όπως έλεγε κι ο Χουντοπολύδωρας εχθές το βράδυ απώθησαν τους μαθητές που έκαναν ειρηνική καθιστική διαμαρτυρία στο Σύνταγμα ψεκάζοντάς τους με χημικά στα πρόσωπα. Το παρακάτω βίντεο δημοσιεύτηκε από έναν μαθητή που έπαιρνε μέρος στη διαμαρτυρία. Είναι χαρακτηριστικό των μεθόδων της καταστολής που χρησιμοποιεί η αστυνομία και όσον αφορά την καραμέλα ότι όλα τα κάνουν οι κουκουλοφόροι το βίντεο μιλάει από μόνο του. Στην παρούσα περίπτωση οι κουκουλοφόροι φορούν αντιασφυξιογόνες μάσκες και ανήκουν στην αστυνομία, στη δε νοοτροπία είναι απλό: φασίστες... Αν νομίζουν ότι έτσι θα κάμψουν τις διαματρυρίες μας, είναι μακριά νυχτωμένοι! Όλοι στο δρόμο!



Αυτή είναι η μαρτυρία του νεαρού που τράβηξε το βίντεο όπως δημοσιεύτηκε στο youtube


Κάθε βράδυ στο Σύνταγμα, από την δευτέρα 8/12/08, μαζευόμαστε και κάνουμε μια ειρηνική διαδήλωση. Στις 13/12/2008 έγινε μία ειρηνική διαδήλωση. Φωνάζαμε συνθήματα, τραγουδούσαμε, μέχρι που, γύρω στις 12 το βράδυ, μας περικύκλωσαν τα ΜΑΤ. Τους είδαμε ότι είχαν προετοιμαστεί, φορόντας μάσκες και μετά, χωρίς να έχει προηγηθεί κάτι, προσπαθούσαν να διαλύσουν την ειρηνική διαδήλωση με χημικά (παρεπιπτώντος, επειδή έφαγα το χημικό στην μούρη, δεν μπορείτε να φανταστείτε πως πονάει) και ξύλο με τα γκλοπ. Δύο κοπέλες και ένα παλληκάρι πήγαν στο νοσοκομείο, η μία κοπέλα και το παιδί λόγω άσθματος, και η άλλη λιποθύμησε από το χημικό και την έδειραν. Ένα παιδί το βάρεσαν στο κεφάλι, και ένα άλλο το χτύπησαν στα πόδια.

Την προηγούμενη νύχτα, γύρω στις 2:00, που τελείωσε η προηγούμενη διαδήλωση ήσυχως, είχαμε μείνει μιά ομάδα 10 παιδιών μπροστά από την Βουλή και ετοιμαζόμασταν να αποχωρήσουμε. Εκείνη την στιγμή, προς εκπλήξεως μας, βλέπουμε τον Παυλόπουλο, μαζί με την φρουρά του, να έρχεται προς το μέρος μας και να μας λέει ότι έτσι πρέπει να γίνονται οι διαμαρτυρίες, ειρηνικά και ότι τον συγκινήσαμε.
Τα σχόλια δικά σας...

Κινητοποιήσεις στις οποίες συμμετέχει και καλεί το ΔΙΚΤΥΟ

Επειδή, δημιουργούνται καλοπροαίρετες, αγχωμένες ή και κακοπροαίρετες ερμηνείες για το ποια πορεία ακολουθεί το Δίκτυο, ανεβάζουμε το κάλεσμα με το οποίο το Δίκτυο έκλεισε την κατάληψη στον 9.84 και όχι τις κινητοποιήσεις...

Κυριακή 14/12, 18:00: Τζαβέλα και Μεσολογγίου Πρωτοβουλία Κατοίκων Εξαρχείων

Δευτέρα 15/12,11:00: ΓΑΔΑ Φοιτητικό Μαθητικό συλλαλητήριο.

Τρίτη 16/12,18:00 Αστυνομικό Τμήμα Εξαρχείων Πρωτοβουλία Κατοίκων Εξαρχείων

Πέμπτη 18/12,12:00 Προπύλαια Πανεκπαιδευτικό Συλλαλητήριο και Απεργιακή Συγκέντρωση Εργαζομένων

17:00 Σύνταγμα Αντιρατσιστικό Συλλαλητήριο

Παράλληλα, έχει συγκροτηθεί ένα Δίκτυο Πανελλαδικής Αλληλεγγύης σε συλληφθέντες-είσες (γηγενείς και αλλοδαπούς). Όποιος διαδηλωτής –τρια γνωρίζει για συλλήψεις ή /και συλληφθέντες ανά την Ελλάδα, ας καλέσει (ή ας προωθήσει σε λίστες) τα τηλέφωνα 6944277516, 6972245791, 6977423127

Σιχαίνομαι

Σιχαίνομαι τους φιλήσυχους, τους νομοταγείς, αυτούς που αναζητούν την τάξη. Που θέλουν να πηγαίνουν κάθε μέρα στη δουλειά τους, να συνεχίζουν τη ζωή τους απρόσκοπτα, χωρίς κανένας εξωτερικός παράγοντας να τους σταματά. Αυτούς που με μια θεσούλα στο Δημόσιο, τις πιο πολλές φορές με μέσο, έχουν λύσει πια τα υπαρξιακά και βιοποριστικά τους προβλήματα και περιφέρονται σα ζόμπι από το γραφείο στο σπίτι και τανάπαλιν, σε έναν αέναο φαύλο κύκλο χωρίς νόημα. Τις νοικοκυρούλες, κλεισμένες ολόκληρη την ημέρα στο σπίτι τους, να καθαρίζουν και να ετοιμάζουν το φαϊ για τα παιδιά, να παρακολουθούν τα πρωινάδικα, το Μαμαλάκη να μαγειρεύει και τα σίριαλ να παίζουν.

Σιχαίνομαι τους πωλητές και τις πωλήτριες των τραπεζικών καρτών και κάθε είδους τηλεφωνικού ντίλινγκ που με ενοχλούν κάθε τρεις και λίγο, οποιαδήποτε ώρα και στιγμή τους καπνίσει. Τα παχουλά και καλοντυμένα αφεντικά τους, που πηγαίνουν με τη Μερσεντές στη δουλειά κάθε πρωί και αναλόγως πώς έχουν ξυπνήσει τα βάζουν με τους υφισταμένους τους. Τα λαμόγια που αγοράζουν μικρές επιχειρήσεις οι οποίες πάνε κατά διαόλου και τις κρατάνε μόνο και μόνο για να κάνουν ξέπλυμα χρημάτων που έχουν αποκτήσει από άλλες δραστηριότητες.

Σιχαίνομαι τους δικηγόρους, συμβολαιογράφους, δικαστές, νομικούς, μπάτσους και λοιπούς κρατικούς και μη ταγούς που σε απευθείας διασύνδεση με το σύστημα και τους "θεσμούς" είναι υπεύθυνοι για το φίμωμα κάθε διαφορετικής φωνής. Που είναι ο τρόπος κάθε εκτελεστικής εξουσίας να επιβάλλει τη γνώμη της. Που είναι οι στυλοβάτες της Δημοκρατίας.

Σιχαίνομαι τους κάθε είδους κρατικούς λειτουργούς, βουλευτές, δημάρχους, νομάρχες, διοικητές κρατικών οργανισμών, γενικούς γραμματείς υπουργείων, προέδρους ασφαλιστικών ταμείων, διοικητές τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων. Που προσπαθώντας να αποκομίσουν όλο και μεγαλύτερο κέρδος μάς έχουν σφίξει τη θηλειά στο λαιμό.

Σιχαίνομαι τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς του, που είναι τόσο ανίκανοι ακόμα και να παραιτηθούν. Παραδομένοι στα οικονομικά συμφέροντα που τους υποστηρίζουν, έχουν γίνει ξεκάθαρα πια μαριονέτες αδύναμες και αμήχανες, που είναι χωρίς λόγο στην εξουσία απλά επειδή έτυχε να έχουν γεννηθεί με ένα ισχυρό επίθετο. Τα πολιτικά κόμματα που προσπαθούν να χειραγωγήσουν τις πολιτικές εξελίξεις για να αποκτήσουν πολιτικά οφέλη.

Σιχαίνομαι τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα, τις εφημερίδες, τους τηλεοπτικούς σταθμούς, τις μεγάλες διαδικτυακές ιστοσελίδες που σκόπιμα παραπληροφορούν, που τρέχουν πίσω από τις διαδηλώσεις για να πάρουν πλάνα αλλά που όταν βλέπουν ότι η κατάσταση τραβάει παραπάνω, λένε "έλα φτάνει τώρα, επιστρέψτε στα σπίτια σας", έντρομοι μπροστά στο γεγονός ότι δε μπορούν να ελέγξουν την κοινή γνώμη, που βλέπουν τη δύναμή τους να φυλλοροεί.

Σιχαίνομαι τους πνευματικούς ανθρώπους, τους "αναγνωρισμένους", τους ανθρώπους του σιναφιού μου, που κλεισμένοι μέσα σε ένα δικό τους κόσμο, παραδομένοι σε ένα λήθαργο που διαρκεί για πάντα και που τίποτα δε φαίνεται ικανό να τους βγάλει από κει. Μαυλιστές του λαού, ζουν μια γκλαμουράτη ζωή, κουτσομπολεύοντας και σκάβοντας το λάκκο ο ένας του άλλου, αποσκοπώντας σε όλο και μεγαλύτερη "αναγνώριση". Που έχουν μετατραπεί σε ουραγούς των εξελίξεων, τρέμοντας μήπως και η κατάσταση αλλάξει και χάσουν την εύνοια των ισχυρών που υποστηρίζουν.

Σιχαίνομαι τους δασκάλους, αυτούς που αναλαμβάνουν να διδάξουν τα παιδιά μας το σωστό, το ηθικό, το νόμιμο.

Σιχαίνομαι εσένα μικρέ, αδύναμε και δειλέ ανθρωπάκο, που "κοιτάς τη δουλειά σου".

Σιχαίνομαι τα χυδαία σου σκανδαλοθηρικά και αιμοβόρα ένστικτα που ενώ φοβάσαι να τα εκφράσεις δυνατά, κάθεσαι μπροστά από την τηλεόραση, κοιτάς την καταστροφή και κατά βάθος χαίρεσαι με τη δυστυχία του άλλου εκφράζοντας ένα θυμό που στην ουσία απευθύνεται στον εαυτό σου.

Σιχαίνομαι εμένα τον ίδιο και τη γενιά μου, τη γενιά αυτών που μπαίνουμε σε λίγο στα 40, που απεμπολήσαμε τα όνειρά μας για ένα καλύτερο κόσμο. Που χαθήκαμε μέσα στην καθημερινότητα και σήμερα είμαστε βολεμένοι. Πώς μπορούμε να κοιτάξουμε στα μάτια αυτά τα παιδιά που τούτες τις μέρες κατεβαίνουν στις πόλεις και διαδηλώνουν απαιτώντας έναν καλύτερο και πιο δίκαιο κόσμο; Μίζεροι και τραγικά ανεπαρκείς κρυμμένοι στο καβούκι μας προσευχόμαστε όλο αυτό να τελειώσει το γρηγορότερο. Γεράσαμε!

Οδός Αλεξάνδρου Γρηγορόπουλου

Αυτή είναι η οδός Μεσσολογγίου στα Εξάρχεια, στο σημείο ακριβώς όπου δολοφονήθηκε ο Αλέξης. Κάποιοι σήμερα τοποθέτησαν αυτή την ταμπέλα στη γωνία με τη Τζαβέλα, εκεί όπου ξεψύχησε.