.jpg)
Είναι η δεύτερη φορά μου στη Φλωρεντία. Μετά τη Βενετία κατεβήκαμε εδώ, εγώ και το γκρουπ που συνοδεύω. Μένουμε σε μια πανσιόν με καθολικές καλόγριες :))
Στο ενδιάμεσο περάσαμε από μια μικρή πόλη που τη λένε Marostica όπου το γκρουπ, μια πανεπιστημιακή γυναικεία χορωδία από το Ohio, έκανε μια συναυλία σε μια εκκλησία.
Το κακό είναι ότι στο γκρουπ περιλαμβάνονται μερικές μητέρες και η μία από αυτές φαίνεται ότι με... συμπαθεί ιδιαιτέρως! Αυτό βέβαια δε μου αρέσει καθόλου και προσπαθώ να κρατήσω τις ισορροπίες όσο μπορώ περισσότερο με διακριτικότητα. Τουλάχιστον αν δεν ήταν αυτή και ήταν ο αδερφός της μπορεί κάτι να γινόταν, αν και είναι καλύτερα να μην μπλέκει κανείς την εργασία με τα προσωπικά.
Τέλος πάντων, όλα βαίνουν καλώς μέχρι εδώ, αν και με πολλή κούραση. Η Φλωρεντία είναι μια πολύ όμορφη πόλη. Τι κρίμα να μην έχω γεννηθεί εδώ!
Στο ενδιάμεσο περάσαμε από μια μικρή πόλη που τη λένε Marostica όπου το γκρουπ, μια πανεπιστημιακή γυναικεία χορωδία από το Ohio, έκανε μια συναυλία σε μια εκκλησία.
Το κακό είναι ότι στο γκρουπ περιλαμβάνονται μερικές μητέρες και η μία από αυτές φαίνεται ότι με... συμπαθεί ιδιαιτέρως! Αυτό βέβαια δε μου αρέσει καθόλου και προσπαθώ να κρατήσω τις ισορροπίες όσο μπορώ περισσότερο με διακριτικότητα. Τουλάχιστον αν δεν ήταν αυτή και ήταν ο αδερφός της μπορεί κάτι να γινόταν, αν και είναι καλύτερα να μην μπλέκει κανείς την εργασία με τα προσωπικά.
Τέλος πάντων, όλα βαίνουν καλώς μέχρι εδώ, αν και με πολλή κούραση. Η Φλωρεντία είναι μια πολύ όμορφη πόλη. Τι κρίμα να μην έχω γεννηθεί εδώ!
Βλέπω συνεχώς ζευγαράκια αγκαλιασμένα κάθε ηλικίας. Γενικώς έχει ανοίξει το μάτι μου, αλλά και το στομάχι μου.Το Φλωρεντινό, αλλά και το Βενετσιάνικο και γενικά το Ιταλικό φαγητό είναι από τα αγαπημένα μου και όταν ξεκινήσω να τρώω δεν μπορώ να σταματήσω. Αυτό λοιπόν συμβαίνει και εδώ και έχω γίνει σαν τη χοντρή του θησαυρού. Τρώω, τρώω, τρώω τρώω....
Όπως καταλαβαίνετε, έτσι που έχω γίνει κανένα τεκνό δε γυρίζει να με δει, μόνο δυστυχώς η κυρία από τη χορωδία.
Κατά τα άλλα σήμερα έχουμε μια δεύτερη συναυλία σε μια εκκλησία και πριν από αυτό έχουμε δείπνο (πάλι θα φάω γμτ).
Η αλήθεια είναι ότι σε ορισμένα, αν όχι σε πολλά πράγματα μοιάζουμε με τους φίλους μας τους Ιταλούς: Είχα ρητή και κατηγορηματική εντολή από το γραφείο που οργανώνει την εκδρομή, να μην πάρω τον παπά της εκκλησίας πριν από τις 10 το πρωί γιατί κοιμάται και αν τον ξυπνήσω θα νευριάσει και θα μου σπάσει και τα νεύρα.... Mamma mia!
Όταν τελικώς τον συνάντησα για να συνεννοηθούμε για τις λεπτομέρειες, χρειάστηκε να έχω μια απόσταση περίπου μισό μέτρο γιατί φαίνεται ότι το πρωί δεν πρόλαβε να κάνει μπάνιο...
Τι να κάνουμε, αυτά τραβάω, αλλά είμαι σε μια από τις πιο όμορφες πόλεις του κόσμου και αυτό είναι μια ανταμοιβή. Πάω να φάω, τα λέμε.




