Καλοκαίρι στην Αυστρία

Αυτές τις μέρες βρίσκομαι μακριά από την Ελλάδα (τι πρωτότυπο ε;). Εργάζομαι περιφερόμενος στην Αυστρία και κάθε μέρα βρίσκομαι και σε άλλη πόλη. Έτσι περιφερόμενος από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο είναι μάλλον δύσκολο, αν και πολύ το θέλω, να μπορέσω να διαβάσω όλα αυτά που γράφετε όλοι εσείς στα μπλόγκια σας, αλλά και βέβαια να γράψω εγώ εδώ.

Τέλος πάντων, η ζωή που διάγω στην παρούσα φάση δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορώ να φανταστώ για τον εαυτό μου. Βέβαια βλέπω πολλά καινούργια μέρη, αν και, επειδή τα βλέπω ξανά και ξανά, κάθε βδομάδα τα ίδια, παύουν να έχουν αυτή τη συγκίνηση που έχουν όταν τα βλέπεις για πρώτη φορά. Αλλά και επίσης για να τα απολαύσεις πρέπει να τα μοιραστείς με τους ανθρώπους που επιλέγεις, ενώ εγώ εδώ είμαι σε διατεταγμένη υπηρεσία.

Τέλος πάντων, για να μην παραπονιέμαι κιόλας, πέρα από τη μοναξιά που αναπόφευκτα νιώθω, έχει και τα καλά του το πράγμα. Γνωρίζω λοιπόν πολλούς ανθρώπους, πολλοί από αυτούς πολύ αξιόλογοι. Όπως για παράδειγμα ο κυρ-Ανδρέας από την Κύπρο, ένας άνθρωπος με τέτοια θέληση για ζωή αλλά και τέτοια απλότητα που είναι πραγματικά συγκινητικό. Ένας άνθρωπος με ένα συνεχές χαμόγελο στα χείλη, έτοιμος κάθε στιγμή να πάρει τη φυσαρμόνικα και να μοιραστεί με τους άλλους αυτό που υπάρχει στην καρδιά του. Να σαι καλά κυρ-Ανδρέα μου, έστω κι αν αυτή τη στιγμή δε με διαβάζεις. Κι ελπίζω το νησί σου σύντομα να ενωθεί και να έρθω εκεί κάτω και να το γιορτάσουμε από κοντά, μαζί να σύρουμε το χορό.

Η Αυστρία πάντως το καλοκαίρι είναι πανέμορφη. Η φύση οργιάζει και οι βροχές με τον ήλιο διαδέχονται το ένα το άλλο. Η πανέμορφη πόλη του Γκρατς, με την απόλυτη ισορροπία μεταξύ μοντέρνας και παλιάς αρχιτεκτονικής, είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση.



Οι αρχές της πόλης αποφάσισαν κάποια στιγμή ότι πρέπει να επενδύσουν σε σύγχρονη αρχιτεκτονική. Να συνδέσουν το νέο με το παλιό. Και αυτό θα τους ανταπέδιδε μακροπρόθεσμα σε χρήμα αλλά και σε προβολή. Και είχαν δίκιο. Το Γκρατς πέρα από το ότι το ιστορικό του κέντρο είναι ενταγμένο στα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO, μπορεί να περηφανευτεί για το πρωτοποριακό του αυτό πρόγραμμα παντρέματος παλιού και νέου. Για παράδειγμα αυτό εδώ το κτήριο



Αυτό είναι το μουσείο σύγχρονης Τέχνης και απέχει από το ιστορικό κέντρο μόνο μερικά λεπτά με τα πόδια.

Το καλοκαίρι αυτό είναι λίγο περίεργο λοιπόν. Αντί να βρίσκομαι στη θάλασσα και να απολαμβάνω τον ήλιο και να καλλιεργώ το τροπικό μου μαύρισμα, βρίσκομαι στο κέντρο της Ευρώπης εργαζόμενος για να μπορώ να περνάω καλά στο μέλλον. Μόνο που ελπίζω αυτό το μέλλον να έρθει σύντομα, πολύ σύντομα!

Μέχρι τότε όμως μπορώ να παρηγορηθώ με μερικές καταπληκτικές εικόνες από τους αμπελώνες της Στυρίας, σαν αυτή εδώ.




Δεν είναι και άσχημα να ζεις εδώ, έτσι;

ABBA

Αυτές τις μέρες έχω μια νοσταλγική διάθεση. Και βέβαια θυμάμαι περσινά ξινά σταφύλια, πράγματα που με έχουν συγκινήσει πολύ παλιότερα. Ένα από αυτά είναι το συγκρότημα των ΑΒΒΑ και η μουσική του. Λυπάμαι που θα απογοητεύσω όσους από εσάς είστε ροκάδες και απεχθάνεστε αυτή την υποτιθέμενη ελαφράδα που έχει η μουσική τους, πάντως για μένα έχω να πω πως το ροκ αυτό καθαυτό σαν μουσική, δε με συγκίνησε ποτέ. Και ο λόγος ήταν κυρίως ότι δινόταν έμφαση στο ρυθμό και όχι στη μελωδία. Χωρίς να παραγνωρίζω την αξία πολλών συγκροτημάτων που άφησαν μεγάλη κληρονομιά στη μουσική και συγκίνησαν εκατομμύρια ανθρώπους, δεν ήταν ποτέ του γούστου μου η πολύ δυνατή και εκκωφαντική μουσική και οι υπερβολές της ροκ.

Αντιθετα οι ΑΒΒΑ είχαν πολύ ισχυρή μελωδική γραμμή και από την εποχή που παιδάκι για πρώτη φορά ήρθα σε επαφή με τη μουσική τους όταν είδα μια ταινία που αναφερόταν στο συγκρότημα και παρουσίαζε τις περιοδείες τους, τους αγάπησα πολύ. Χαίρομαι που τώρα ξαναέρχονται στη μόδα.





Το μόνο που μπορώ να πώ εγώ από εδώ για τους ΑΒΒΑ και τη μουσική τους είναι "Thank you for the music"



Υ.Γ. Εχθές το πρωί καθώς πήγαινα για μπάνιο, στο αυτοκίνητο άκουγα ένα CD της Anne Sophie von Otter όπου έχει ηχογραφήσει σε συνεργασία με τον Benny Andersson των ΑΒΒΑ πολλά τραγούδια του γκρουπ. Αυτό που μου τράβηξε την προσοχή ήταν ένα τραγούδι που δεν θυμόμουνα το "The day before you came"



Δυστυχώς από αυτή τη συνεργασία της σπουδαίας αυτής Σουηδής mezzo-soprano με τον Benny Andersson δε βρήκα πολλά πράγματα στο youtube παρά μόνο αυτό εδώ το βίντεο από ένα θαυμάσιο τραγούδι των ΑΒΒΑ



το οποίο όμως κατά τη γνώμη μου είναι καλύτερο σε αυτή την εκτέλεση

Μπάλα

Μετά από το προηγούμενο ποστ που αναφερόμουν στο EURO και στην εμπειρία μου από το τις μέρες που έμεινα στο Salzburg, δύο πολύ καλοί φίλοι bloggers, ο yellow kid και η incontinentia, μού άφησαν δύο σχόλια που μου πυροδότησαν αναμνήσεις και συναισθήματα όσον αφορά τη σχέση μου με το ποδόσφαιρο, που σκέφτηκα να αναπτύξω σε αυτό εδώ το ποστ.

Ήρθα σε επαφή με το ποδόσφαιρο σε μια πολύ μικρή ηλικία, όταν στο Δημοτικό άρχισα να παίζω με όλα τα υπόλοιπα αγόρια της τάξης ποδόσφαιρο. Στην αρχή στη θέση του τερματοφύλακα, αλλά αργότερα ως επιθετικός. Στην γειτονιά που μεγάλωσα, όπου ακόμα τότε, στη δεκαετία του 1970, μπορούσε κανείς να τη χαρακτηρίσει γειτονιά, το ποδόσφαιρο ήταν από τα παιχνίδια που έπαιζε ο "αντρικός" πληθυσμός και, το πόσο καλά έπαιζε κανείς, αποτελούσε το κριτήριο της κοινωνικής του καταξίωσης. Πρώτα από όλα τα κορίτσια ήθελαν να κάνουν μαζί του παρέα, αλλά και τα αγόρια επίσης, μια και η γνώμη αλλά και η εύνοια του καλύτερου ποδοσφαιριστή προσέδινε κύρος.

Η ενασχόλησή μου συνεχίστηκε και μάλιστα κάποια στιγμή, όταν τελείωνα το Δημοτικό, άρχισα να πηγαίνω στο γήπεδο. Ο πατέρας μου, μεγαλωμένος στον Πειραιά, σε μια περιοχή κοντά στο Χατζηκυριάκειο, ήταν φανατικός Ολυμπιακός (τι άλλο βέβαια θα μπορούσε να είναι με αυτές τις καταβολές;). Με πήρε λοιπόν και αρχίσαμε να πηγαίνουμε στο γήπεδο. Ήταν μια πολύ καλή εποχή για τον Ολυμπιακό, αρχές της δεκαετίας του 1980, με πολύ σημαντικούς παίκτες, όπως ο Γαλάκος, ο Κυράστας, ο Μίχος, αλλά και ο απόηχος του Δεληκάρη και του Κελεσίδη. Ο Γαλάκος μάλιστα ήταν ο παίκτης με τον οποίο ταυτιζόμουνα, καθώς λόγω ιδιοσυγκρασίας μου άρεσε πάντα σε μια κοινωνική εκδήλωση να πρωταγωνιστώ και άρα η επίθεση ήταν ο φυσικός μου χώρος. Έτσι μπορεί κανείς να φανταστεί την απογοήτευση που ένιωσα όταν ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής, μαζί με τον Κυράστα κάποια στιγμή μεταγράφηκαν από την αγαπημένη μου ομάδα στον "αιώνιο αντίπαλο" Παναθηναϊκό.

Παρολαυτά εμείς συνεχίσαμε να έχουμε μεγάλους ποδοσφαιριστές στις τάξεις μας και η έλευση του Νίκου Αναστόπουλου από τον Πανιώνιο, η πιο ακριβοπληρωμένη μεταγραφή όλων των εποχών μέχρι τότε στην Ελλάδα, εκείνη ακριβώς την εποχή, μου τόνωσε ξανά το ηθικό και ανανέωσε το ενδιαφέρον μου. Συνέχισα λοιπόν αδιάλειπτα να πηγαίνω στο γήπεδο.

Ήμουν πια έφηβος και οι ανάγκες μου άλλαζαν. Έβλεπα λοιπόν τον κόσμο από άλλο μάτι πια. Η πολιτική μου ένταξη στην Αριστερά, σε συνδυασμό με τα μεγάλα σκάνδαλα του τέλους του '80 και την αναπόφευκτη εμπλοκή της αγαπημένης μου ομάδας, αφού ήταν μία από τις επιχειρήσεις του Κοσκωτά, που κηλίδωσε και την πολιτική ζωή αλλά και όλο το δημόσιο βίο, συνέτειναν αποφασιστικά στο να σταματήσω να πηγαίνω στο γήπεδο και να παρακολουθώ από κοντά τα κατορθώματα των ποδοσφαιριστών. Θαρρώ πως τελευταία φορά πριν από φέτος στο EURO, πήγα στο γήπεδο το 1988. Πριν από είκοσι ολόκληρα χρόνια δηλαδή!

Και ο λόγος ήταν ότι είχα αλλάξει. Το ποδόσφαιρο πια δεν έπαιζε τόσο σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Αλλά και αηδίασα με τα πολιτικά και κομματικά παιχνίδια αυτών που, καλυμμένοι πίσω από τη δημοφιλία του συγκεκριμένου αθλήματος αναζητούν τρόπους προβολής. Αυτούς που χωρίς απαραίτητα να είναι λάτρεις του ποδοσφαίρου, παρουσιάζονται στα πολύ μεγάλα και σημαντικά παιχνίδια μόνο για επικοινωνιακούς λόγους, για να φανούν μπροστά στις κάμερες και να τους δουν οι ψηφοφόροι τους.

Συνεχίζω λοιπόν και σήμερα να πιστεύω τα ίδια πράγματα. Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα, αλλά ταυτόχρονα και ένα μέσο χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Ζούμε αυτές τις μέρες τις αποκαλύψεις του σκανδάλου Siemens, όπου ένας πρωτοκλασάτος υπουργός, από το μεγάλο πολιτικό τζάκι των Καραμανλήδων, κατά τη γνώμη μου μια απόλυτη μετριότητα ως πολιτικός, αλλά εξάδερφος του πρωθυπουργού και γι αυτό με μεγάλη πολιτική ισχύ, βρίσκεται εν μέσω ενός οργίου φημών για διαπλοκή με στέλεχος της εταιρίας που λάδωνε, κατά παραδοχή δική της, όλο το Ελληνικό πολιτικό σύστημα. Και αυτό για να δουν έναν ποδοσφαιρικό αγώνα!

Αλλά δεν είναι μόνο αυτή η περίπτωση. Είδα στο Salzburg τις μέρες του EURO, μεγάλες εταιρίες να ξοδεύουν αμύθητα ποσά εν μέσω ακρίβειας και ανέχειας υποτίθεται, μόνο για να προσφέρουν στους υπαλλήλους τους ταξίδια για να δουν τους αγώνες. Η μετατροπή του ποδοσφαίρου σε ένα προϊόν θεάματος μέσω της εμπορευματοποίησης και της επαγγελματοποίησής του, συντείνει σε όλα αυτά τα δυσάρεστα φαινόμενα.

Το άθλημα αυτό καθαυτό έχει μεγάλη ιστορία και πάντοτε ήταν ένα άθλημα που είχε μεγάλο έρεισμα στη φτωχή μάζα του πληθυσμού. Όμως σήμερα με τα μεγάλα ποσά που ξοδεύονται και την εμπλοκή των μεγαλοκαρχαριών της οικονομικής ζωής στα διοικητικά, η κατάσταση εκχυδαϊζεται όσο πάει και περισσότερο. Το ξέπλυμα μαύρου χρήματος αλλά και η πολιτική επιρροή και η χειραγώγηση των μαζών είναι ο καθεαυτού σκοπός όλων αυτών των κυρίων. Μάλιστα μερικοί έχουν κάνει και στρατό από ακολούθους, που είναι έτοιμοι να επέμβουν δια της βίας όποτε τους ζητηθεί, συνιστώντας ένα επικίνδυνο παρακράτος.

Το κράτος βέβαια περί άλλων τυρβάζει και συνεχίζει να ανέχεται όλη αυτή την απαράδεκτη κατάσταση χωρίς να βάζει φρένο. Μάλιστα, όπως βλέπουμε και από την περίπτωση του υπουργού Πολιτισμού αλλά και από άλλες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα η σπουδή με την οποία ο κύριος Σουφλιάς προέκρινε την κατασκευή του γηπέδου στο Βοτανικό αλλά και η απαράδεκτη σύμβαση με την οποία το Ελληνικό Δημόσιο παραχώρησε το γήπεδο Καραϊσκάκη στον Ολυμπιακό και την οικογένεια Κόκκαλη για 49 χρόνια (!), ότι το κράτος όχι μόνο αδιαφορεί αλλά και επιτείνει την κατάσταση διαπλεκόμενο οικονομικά και πολιτικά.

Εγώ σαν φίλαθλος λοιπόν αρνούμαι να ακολουθήσω αυτή την τακτική και λογική. Η κατάσταση αυτή με προσβάλλει και ως άνθρωπο και ως πολίτη και, παρά το γεγονός ότι διασκεδάζω με το ποδόσφαιρο, αρνούμαι να το ενισχύσω δια της παρουσίας μου στο γήπεδο.

Οι γλυκές αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία απέχουν πάρα πολύ από αυτή την τραγελαφική κατάσταση του σήμερα

EURO

Το ξέρω χάθηκα. Ε, καμμιά φορά χρειάζεται και αυτό το διάλειμμα από μια καθημερινότητα που κουράζει.

Τις τελευταίες μέρες δεν είχα καθόλου διάθεση να γράψω το οτιδήποτε. Από τότε που επέστρεψα από το Salzburg την περασμένη Κυριακή ζω σε μια κατάσταση μόνιμης άρνησης να ασχοληθώ με το μπλογκ και ό,τι άλλο σχετικό. Αν και υπάρχουν θέματα που μου έχουν τραβήξει την προσοχή όπως το σκάνδαλο Siemens αλλά και διάφορα άρθρα που έχω διαβάσει από δω κι από κει, εγώ ήμουν απορροφημένος στον κόσμο μου.

Αλλά νομίζω ότι μου πέρασε η μουργέλα και να μαι πάλι. Και για να ξεκινήσω από εκεί που σας άφησα θα μιλήσω για το EURO που το έζησα από κοντά. Έμεινα λοιπόν περίπου δυό εβδομάδες εκεί, τις τελευταίες μέρες στη Βιέννη.

Φτάσαμε με πολύ μεγάλες προσδοκίες ότι θα επαναλαμβανόταν η προηγούμενη επιτυχία αλλά τελικώς η ομάδα μας καταποντίστηκε. Σε αυτές τις δυό εβδομάδες είχα την τύχη να δω πολλά. Πρώτα από όλα διαπίστωσα ιδίοις όμμασι ότι το ποδόσφαιρο είναι μια πολύ μεγάλη γιορτή. Γιορτή που αφού έχει τόσο μεγάλη απήχηση στην κοινή γνώμη είναι ο καλύτερος τρόπος να προωθηθούν τα κάθε λογής πολιτικά και άλλα άσχετα θέματα.

Έτσι λοιπόν, τα πανώ που κρατούσαν οι διάφοροι είχαν συνθήματα που καθόλου δεν υποστήριζαν την ομάδα τους αλλά είχαν άλλα θέματα σε πρώτη ματιά άσχετα. Από τους Έλληνες φυσικά από τα πρώτα συνθήματα ήταν αυτά με το "Macedonia is Greek", ένεκα και της πρόσφατης πολιτικής συγκυρίας με τα Σκόπια. Έπειτα ήταν και τα συνθήματα με την Κύπρο.

Όσον αφορά την τελευταία έχω να πω ότι υπήρχαν πολλοί Κύπριοι οι οποίοι έιχαν έρθει να υποιστηρίξουν την Ελλάδα. Και βέβαια με την ευκαιρία είδαν και την πόλη όπως έκαναν και οι περισσότεροι τουρίστες που είχαν έρθει να δουν τους αγώνες.




Οι μέρες του EURO ήταν αγχωτικές και κυρίως για όλους εμάς που είχαμε πάει για να δουλέψουμε εκεί πάνω. Και μπορεί η ομάδα να μην τα πήγε καλά, αλλά ο τουρισμός άλλο τίποτα. Η προηγούμενη επιτυχία της Πορτογαλίας έδωσε, φρούδες όπως αποδείχτηκαν, ελπίδες στους συμπατριώτες μας και, σε συνάρτηση με το γεγονός ότι η Αυστρία είναι σχετικά κοντά, είχαμε τουρίστες του Σαββατοκύριακου. Άλλοι μόνοι τους, άλλοι σε γκρουπ. Μάλιστα οι περισσότεροι σε γκρουπ.

Και τα πιο πολλά από αυτά τα γκρουπ ήτανε γκρουπ εταιριών. Κάποιες εταιρίες δηλαδή, άλλες χορηγοί της διοργάνωσης και άλλες όχι, παρείχαν στους υπαλλήλους τους, όχι σε όλους βέβαια, αλλά σε αυτούς που ήταν καλά παιδιά και έπιασαν το πλάνο των πωλήσεων, πακέτα για να δουν κάποιους αγώνες. Και, ανάλογα με την εταιρία και το βαθμό του υπαλλήλου, περιλαμβάνονταν ημιδιατροφή, ή πλήρης διατροφή. Σε ένα από αυτά τα γκρουπ μάλιστα, κάποιων υψηλόβαθμων στελεχών, περιλαμβάνονταν στο πακέτο και τα προσωπικά τους έξοδα.

Μια άλλη εταιρία, είχε ναυλώσει ειδικό πούλμαν. Αυτό το πούλμαν, παρά το γεγονός ότι είχε το μέγεθος ενός μεγάλου πούλμαν 60 θέσεων, είχε μόνο 18. Και αυτές βέβαια ήταν επενδεδυμένες με δέρμα. Επίσης μέσα στο πούλμαν υπήρχε τραπεζαρία και μηχανή εσπρέσο!

Πάντα με πείραζε η αλόγιστη κατασπατάλιση πλούτου και η επιδεικτική του χρησιμοποίηση. Πόσω μάλλον που, αυτοί οι τροφαντοί κύριοι, που ορισμένοι από τα πάχη δεν χωρούσαν να κάτσουν στην καρέκλα, είναι αυτοί που προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει να κάνουμε λιτότητα εμείς, για να μπορούν εκείνοι προφανώς να περνάνε μέσα στη χλιδή και τον πλούτο. Γι αυτούς φροντίζει η εταιρία και η ελεύθερη αγορά.

Ένας άλλος τομέας που οι συμπατριώτες μας που βρέθηκαν στο Salzburg έδωσαν ρέστα, ήταν ο πολιτισμός. Και πιο πολύ από όλα κυρίως η μουσική. Ένα βράδυ σε ένα ελληνικό εστιατόριο της πόλης, έτυχε να παραβρεθούν διάφοροι επίσημοι, μαζί και μια πολύ χαριτωμένη κυρία που όταν της έκαναν παρατήρηση απάντησε πολύ θηλυκά "στα παπάρια μου!" δείχνοντας τα γεννητικά της όργανα. (Λέτε να είχε; Διόλου παράξενο από τη σιγουριά που το είπε, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου) . Εκεί λοιπόν, οι συμπατριώτες μας έδειξαν τι θα πει Ελλάδα. Όταν είχε φτάσει στο τσακίρ κέφι η βραδιά με τα διάφορα σκυλοειδή άσματα, μπουκάρησαν ξάφνου στην κουζίνα του καταστήματος οι εν λόγω θαμώνες και πήραν όσα πιάτα υπήρχαν και τα έσπασαν ένα προς ένα. Ο καημένος ο μαγαζάτορας δεν πρόλαβε να πει κιχ. Τώρα όσον αφορά το λογαριασμό δεν ξέρω ποιος τον πλήρωσε. Θα ήθελα να πιστέψω πως ο καθένας ανέλαβε το χρέος του προσωπικά. Αλλά γνωρίζοντας τον τρόπο και τη νοοτροπία των εν λόγω τύπων που προβαίνουν σε τέτοιες ακρότητες μόνο όταν άλλος πληρώνει, πολύ αμφιβάλλω. Και επειδή εκεί ήταν και πολύ υψηλόβαθμοι του ποδοσφαίρου βγάλτε μόνοι το συμπέρασμα.

Πώς είπατε; Διασπάθιση δημόσιου χρήματος; Απαπαπα, δεν το πιστεύω...

Αυτά λοιπόν τα ωραία στο EURO. Οι μέρες πέρασαν ψιλοδύσκολα, καθότι όπως καταλαβαίνετε όλος αυτός ο κόσμος και η νοοτροπία δε μου πάει καθόλου. Και επίσης η έννοια της γιορτής δεν ήταν και τόσο διάχυτη. Περισσότερο με πανηγύρι χρημάτων μου έμοιαζε όπως στους πρόσφατους Ολυμπιακούς. Κάτι ήξεραν οι κάτοικοι που στη συντριπτική τους πλειοψηφία έμειναν στα σπίτια τους και δεν παρακολούθησαν τα παιχνίδια, παρά μόνο όταν έπαιζε η Αυστρία.

Αόρατος

Η πορεία ήταν εντυπωσιακή. Πολλοί περισσότεροι από ό,τι τις τρεις προηγούμενες χρονιές αποφάσισαν φέτος να συμμετέχουν. Από τη μια μεριά ήταν αναμενόμενο. Οι πολιτικοί γάμοι στην Τήλο και η δημοσιότητα που τους ακολούθησε οδήγησαν πολλούς, που από φόβο ή δειλία δεν το αποφάσιζαν, να συμμετάσχουν. Θα διακινδύνευα να πω πως ήταν περίπου οι διπλάσιοι από πέρυσι.
Εκεί είδα πολύ κόσμο. Ανθρώπους που είχα να δω χρόνια, παλιούς γκόμενους, απλούς φίλους, αλλά και μερικούς bloggers με τους οποίους έχουμε γνωριστεί τελευταία. Αλλά πολύ περισσότερο είδα ανθρώπους άγνωστους, που δε μας ενώνει μια κοινή πορεία ή ένα κοινό χαρακτηριστικό πέρα από τη σεξουαλική μας ταυτότητα, για όσους είναι ομοφυλόφιλοι, ή , για όσους δεν είναι, την αλληλεγγύη τους σε εμάς που είμαστε και στα δικαιώματά μας.
Εκεί λοιπόν αισθάνθηκα, τη στιγμή που βγήκα στο δρόμο να διαδηλώσω γι αυτό που είμαι, πως δεν είμαι μόνος. Ενάντια σε όλους αυτούς που συνεχίζουν να μας αγνοούν, στην υπερσυντηρητική πλειοψηφία της Εκκλησίας και την υποκριτική στάση της Πολιτείας, εμείς συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε. Να ονειρευόμαστε και να διεκδικούμε.

Θυμάμαι πριν από χρόνια, πριν βγω κι εγώ από τη "ντουλάπα" και παραδεχτώ την ομοφυλοφιλία μου, δε μπορούσα να διακρίνω τους ομοφυλόφιλους. Οι χειρονομίες, τα κρυφά χαμόγελα, οι ματιές, τα αγγίγματα με νόημα, και όλος ο κώδικας συμπεριφοράς των ομοφυλοφίλων, πράγματα που τώρα πια μού είναι πολύ οικεία, μού ήταν τότε αδύνατο να τα παρατηρήσω.
Ένας λόγος ήταν ότι δε μπορούσα εγώ να τα δω. Αλλά και ότι οι κινήσεις αυτές ήταν κρυφές, κάτι σα σήματα μορς. Και βεβαίως ήταν αναγνωρίσιμες μόνο από αυτούς στους οποίους απευθύνονταν. Λόγω της κοινωνικής απόρριψης οι ομοφυλόφιλοι ζούσαν για πολλά χρόνια, αιώνες ολόκληρους, αόρατοι. Η χριστιανική λαίλαπα τους απέκλειε από το κοινωνικό γίγνεσθαι. Και έτσι, μέσα στη ντροπή, στην ενοχή και στο φόβο, ζούσαν τις ζωές τους προσπαθώντας να ξεφύγουν από το "πάθος" τους. Προσπαθώντας να βρουν κάποιον άλλο με τον οποίο να μοιραστούν κάποιες στιγμές τρυφερότητας και σαρκικής ικανοποίησης σύχναζαν σε όλα τα απόμερα μέρη. Πάρκα, τουαλέτες, έρημες παραλίες, για να πάρουν κι αυτοί μέσα από την επαφή τους με ένα άλλο σώμα, ένα κομμάτι ζωής που τους αναλογεί, ένα μικρό, ελάχιστο κομματάκι από αυτό που ζουν οι άλλοι, οι "φυσιολογικοί", που μέσα στη θαλπωρή της οικογένειάς τους, στην υποτιθέμενη αγάπη που τους περιτριγυρίζει, την "αγάπη του θεού", που όμως δε μπορούν να τη νιώσουν παρά μόνο αν είναι να πάρουν κάτι πίσω σαν ανταμοιβή, αποστρέφουν το βλέμμα με βδελυγμία στη θέα της "ανωμαλίας".

Έχω τη μεγάλη ευτυχία να έχω φίλους που από τότε που εγώ αποδέχτηκα τη σεξουαλικότητά μου, με αποδέχτηκαν και αυτοί. Με αποδέχτηκαν γι αυτό που είμαι, χωρίς να ζητούν τίποτα σε αντάλλαγμα. Άνθρωποι που γνωρίζω πάρα πολλά χρόνια και που εξακολουθούν να παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Αυτούς που εγώ θεωρώ οικογένεια, μια οικογένεια που εγώ επέλεξα. Θεωρώ ότι σε αυτό το κομμάτι στάθηκα τυχερός.Υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που και μόνο με την ανακοίνωση της ομοφυλοφιλίας τους, είδαν να γκρεμίζεται το σύμπαν. Που ακόμα και οι φυσικοί τους γονείς τους πέταξαν στο δρόμο. Το διακύβευμα ήταν φαντάζομαι τότε, όπως και τώρα, το τι θα πει ο κόσμος, το ότι "η ομοφυλοφιλία είναι ενάντια στη θέληση του θεού", είναι αμαρτία και άρα εξοβελιστέα στο πυρ το εξώτερο.
Πάντοτε μου έκανε εντύπωση τέτοια σκληρότητα. Αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατό να χαλάνε σχέσεις φιλικές και πολύ περισσότερο σχέσεις αίματος, μόνο για το γεγονός ότι κάποιος αποφασίζει να διαλέξει το δρόμο της ελεύθερης έκφρασης και να ζήσει τη ζωή του χωρίς να φυλακιστεί σε ένα ψέμμα. Δε μπορούσα αυτό να το καταλάβω. Ίσως γιατί εγώ ήμουνα από την αντίθετη πλευρά αυτών των απόψεων. Για μένα ήταν σημαντική η ειλικρίνεια περισσότερο από ότιδήποτε άλλο. Και πέρασα από διάφορες φάσεις μέχρι τώρα. Από την εποχή που πρωτοβγήκα σε μπαρ φοβισμένος για το τι θα συναντήσω, την πρώτη μου σχέση, την πρώτη φορά που πήγα στο πάρκο αναζητώντας το περιστασιακό γαμήσι. Και δεν ήταν όλα αυτά εκφάνσεις ενός πάθους από το οποίο προσπαθούσα να ξεφύγω, παρά συνειδητές επιλογές. Παρόλα αυτά υπήρχαν πάντοτε πράγματα που δε μπορούσα ή που δεν τολμούσα να κάνω, όπως το να φιλήσω το φίλο μου στη μέση του δρόμου μέρα μεσημέρι, να τον καλέσω σε μια συγκέντρωση σαν τον επίσημο συνοδό μου, να πάω ένα ταξίδι μαζί του και φτάνοντας στο ξενοδοχείο να ζητήσω δωμάτιο με διπλό κρεβάτι. Γιατί όσο και να το αρνιόμουν ήμουν κι εγώ σε κάποια κομμάτια δειλός. Γιατί είχα μάθει να είμαι κι εγώ αόρατος. Έτσι ζούσα σε μια απόλυτη μοναξιά.
Όμως, προχθές δεν ήταν έτσι. Το πλήθος που συνέρρευσε στο κέντρο της Αθήνας για να συμμετάσχει στην εκδήλωση ήταν πέραν των προβλέψεων μεγάλο. Και βγήκε στο δρόμο χωρίς ενοχές, με παλμό, με συνθήματα, με κέφι.

Εκεί λοιπόν, μέσα στην πορεία, ένιωσα περήφανος που είμαι αυτό που είμαι και, παρά το γεγονός ότι εκείνη τη στιγμή περπατούσα μόνος, αισθάνθηκα πως δεν είμαι πια μόνος. Δεν είμαι πια αόρατος.

Σχόλιο στο ιστολόγιο του Μητροπολίτη Καλαβρύτων

Αγαπητέ Κύριε Καλαβρύτων
είχα πολύ καιρό να επισκεφτώ το ιστολόγιό σας, αλλά οι εμπρηστικές απόψεις που εκφράζετε πάλι, ξεκομμένος από την ηγεσία της εκκλησίας, με υποχρεώνουν να σας απαντήσω. Ξέρω ότι είναι πολύ πιθανό να μη δημοσιεύσετε το σχόλιό μου στο ιστολόγιο, παρόλα αυτά θα το κάνω.
Πρώτα από όλα εκφράζετε τις γνωστές εμπρηστικές σας απόψεις περί ανωμαλιών που έχετε εκφράσει και στο παρελθόν. Πέρα από το νομικά κολάσιμο των χαρακτηρισμών, που επιφυλάσσομαι να τις καταγγείλω στο μέλλον, εγείρονται μια σειρά άλλα θέματα.

Πρώτα από όλα μιλάτε λες και πράγματι εκροσωπείτε το 95% του Ελληνικού λαού. Αυτό δεν είναι αλήθεια και το ξέρετε. Και με τις εμπρηστικές σας αυτές δηλώσεις γίνονται όλο και περισσότεροι αυτοί που γυρίζουν την πλάτη στην εκκλησία και την εξουσία της επ' αυτών. Γιατί η εκκλησία είναι,ή θα έπρεπε να είναι, σε αντιδιαστολή με τη συμπεριφορά τη δική σας, μια δύναμη που ενώνει. Μόνο έτσι μπορεί κάποιος να βρει γαλήνη, όπως εσείς διατείνεστε ότι παρέχετε όταν κηρύττετε το λόγο του θεού. Γιατί κάποιος έρχεται υποτίθεται στην εκκλησία, όχι για να δει έναν παπά να τον ψέγει και να απειλεί με τιμωρία, αλλά για να βρει αμέριστη και ανιδιοτελή αποδοχή.

Έπειτα ο λόγος αυτός που εσείς κηρύττετε είναι λόγος πολιτικός και όχι πνευματικός. Ενδιαφέρεστε να κατατροπώσετε τους ιδεολογικούς σας αντιπάλους με όποιο τίμημα. Γι αυτό και η προβολή αυτών των ακραίων θέσεων, που σκοπό έχουν να προκαλέσουν το κοινό αίσθημα και με αυτόν τον τρόπο να σας εξασφαλίσουν μεγαλύτερη προβολή. Έτσι θα αυξηθεί και η επισκεψιμότητα στο ιστολόγιό σας αλλά και στην εκκλησία σας και θα γεμίσει πιο εύκολα το παγκάρι. Έτσι βεβαίως εξηγείται και η συνεχής από τη μεριά σας ενημέρωση στα σχόλια για την επισκεψιμότητα αυτού του ιστολογίου.

Και βεβαίως επιθυμείτε να ακούγονται μόνο οι απόψεις που εσείς προκρίνετε. Γι αυτό και έχετε ενεργοποιήσει και το μετριασμό σχολίων. Αποδεικνύοντας για μιαν ακόμα φορά πόσο έωλα είναι τα επιχειρήματα της εκκλησίας που δεν αντέχουν απευθείας αντιπαράθεση με την αντίθετη άποψη. Είναι βεβαίως δικαίωμά σας να θεωρείτε ανωμαλία, κτηνοβασία, αιμομιξία και ό,τι άλλο βδελυρό και μιαρό μπορείτε να φανταστείτε, τους ομοφυλόφιλους. Όπως είναι και δικαίωμα όλων εμάς των ομοφυλοφίλων, να διαφωνούμε μαζί σας.
Είναι μια αντιπαράθεση απόψεων λοιπόν, που επειδή εσείς φοβάστε το ξεγύμνωμα των δικών σας, αρνείστε να συζητήσετε.

Θα επιθυμούσα μια απάντηση
Καλησπέρα

Πολιτικός γάμος ομοφυλοφίλων 2

Μέσα από αυτό το ιστολόγιο θέλω να εκφράσω την αλληλεγγύη μου στους ομοφυλόφιλους και ομοφυλόφιλες, που αποφάσισαν να τελέσουν τους πρώτους γάμους ατόμων του ιδίου φύλλου στην Ελλάδα, παρά τις αντιδράσεις υπερσυντηρητικών κύκλων της Δικαιοσύνης και της κυβέρνησης που φοβάται το πολιτικό κόστος.
Επίσης εκφράζω τις ευχαριστίες μου και την αλληλεγγύη μου στο Δήμαρχο Τήλου, κύριο Τάσο Αλιφέρη, που αψηφώντας τις επιθέσεις που δέχτηκε από κρατικούς μηχανισμούς, αποφάσισε ότι ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του Συντάγματος, που δεν απαγορεύει γάμο ομοφύλων, είναι σημαντικότερα από την οποιαδήποτε ταλαιπωρία των ποινικών διώξεων που ενδεχομένως θα υποστεί.