ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ:
«ΟΙ ΓΑΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΥΡΟΙ»
Στις 2 Οκτώβρη εκδικάζεται στο πρωτοδικείο της Ρόδου η αγωγή ακύρωσης των γάμων των δυο ομόφυλων ζευγαριών.
Σας καλούμε σε μια δημόσια εκδήλωση αλληλεγγύης για το αναφαίρετο δικαίωμα όλων των πολιτών και πολιτισσών στον πολιτικό γάμο την Δευτέρα 29 Σεπτέμβρη έξω από τη Βουλή των Ελλήνων στις 18.00.
Σας καλούμε να φωνάξουμε: «ΟΙ ΓΑΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΥΡΟΙ»
ΠΑΡΤΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ για το δικαστικό αγώνα: Παρασκευή 26 Σεπτέμβρη στο Στέκι Μεταναστών, Τσαμαδού 13, 23.00
ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ:
Athens Pride - Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας - Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας - Καμπάνια για τον Πολιτικό Γάμο - Σύμπραξη κατά της Ομοφυλοφοβίας - Δίκτυο Υποστήριξης Ομοφυλόφιλων - Ερμής - Be positive Εθελοντές για θέματα Φύλου και Διακρίσεων - Κέντρο Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης για το Ρατσισμό «Αντιγόνη» - Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι - Σύνθεση Ενημέρωση Ευαισθητοποίηση για το ΗIV/AIDS - Κέντρο Ζωής - Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα - Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας - Φεμινιστικό Κέντρο Αθήνας - Γυναικεία Ομάδα Αυτοάμυνας - ΟΚΔΕ/Σπάρτακος - Κόκκινο - Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά - Διεθνιστική Εργατική Αριστερά - Πρωτοβουλία Γένοβα - Δημοτική Κίνηση Ανοιχτής Πόλης - Φιλελεύθερη Συμμαχία - Οικολόγοι Πράσινοι - Νεολαία Συνασπισμού - Ομάδα για τη Σεξουαλική Ταυτότητα ΠΑΣΟΚ – ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ – Πρωτοβουλία Έλληνες Μπλόγκερς κατά των Διακρίσεων.
Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου 2008
Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2008
Καρεκλοκένταυροι
Είναι πάρα πολύ αστείο να βλέπεις τους υπουργούς της κυβέρνησης να εμφανίζονται αυτές τις μέρες σα χαμένοι στα διάφορα παράθυρα των καναλιών και να προσπαθούν να εξηγήσουν το δυσεξήγητο φαινόμενο. Πώς δηλαδή, ενώ πριν από δεκαπέντε μέρες όλες οι δημοσκοπήσεις τους έδειχναν να προηγούνται, τώρα βρίσκονται δεύτεροι και καταϊδρωμένοι και με έναν μάλιστα πρώην υφυπουργό τον κύριο Γιαννόπουλο να δηλώνει περί "οπισθίων του ΠΑΣΟΚ, που η Ν.Δ. θα βλέπει".
Όλοι αυτοί οι υπουργοί, που με τόση αλαζονεία, την αλαζονεία του θεωρητικά ισχυρού και του αλώβητου από καταστάσεις και γεγονότα, συμπεριφέρονταν και απαντούσαν σε συνεντεύξεις με ένα ξερό "κανένα σχόλιο", άρχισαν ξαφνικά να εμφανίζονται καταβεβλημένοι και ταπεινοί.
Ταπεινοί βέβαια τρόπος του λέγειν, διότι άνθρωποι όπως ο κύριος Αλογοσκούφης ο οποίος θεωρεί ότι το να παίρνεις 800 ευρώ το μήνα σε κάνουν τόσο πλούσιο και φοροφυγά που σου δίνουν τη δυνατότητα να πληρώσεις και φόρο 10% από πάνω για την ενίσχυση της οικονομίας, ή όπως ο κύριος Ρουσόπουλος, ο οποίος προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν υπάρχει διαπλοκή συμφερόντων αν η γυναίκα του υπουργού τύπου είναι η ίδια εκδότρια έντυπων μέσων, δεν υπάρχει πιθανότητα να γίνουν ταπεινοί στον αιώνα τον άπαντα.
(Μάλιστα ο κύριος Ρουσόπουλος προχώρησε ακόμα περισσότερο και με περίσσεια θράσους απάντησε σε σχετική ερώτηση στο πρες ρουμ ότι η γυναίκα του δεν παίρνει καμμία πληροφορία από αυτόν και επίσης αυτός δεν έχει καμμία απαίτηση ευνοϊκής μεταχείρισης από το κανάλι στο οποίο εκείνη δουλεύει. Μωρέ μπράβο εχεμύθεια σ' αυτό το σπίτι! Μού θυμίζει εκείνο το σκίτσο του Αρκά, που είναι δύο ζώα και συνουσιάζονται και λέει το αρσενικό στο θηλυκό: -Πρέπει να παραδεχτείς ότι ξέρω όλα τα μυστικά του έρωτα... και το θηλυκό:-Ναι αλλά είσαι πολύ εχέμυθος...)
Οι άνθρωποι λοιπόν αυτοί, αλλά και άλλοι σαν αυτούς, έχουν γραπωθεί από την καρέκλα τους και δε δίνουν λογαριασμό σε κανένα. Μόνο κάθε τέσσερα χρόνια έρχονται και ζητούν την ψήφο μας για να μας ξανακάτσουν άλλα τέσσερα χρόνια στο σβέρκο.
Κι εμείς τι παίρνουμε από όλα αυτά; Σε τι ωφελείται ο καθένας προσωπικά αλλά και όλοι μαζί από την εναλλαγή στην εξουσία όλων αυτών των καρεκλοκένταυρων;
Η απάντηση στο ερώτημα είναι σκληρή αλλά και τραγελαφική: Αν δεν είσαι της παρέας τους, λιγούρι που τους γλύφεις και τους παρακαλάς σαν να μην αξίζεις δεκάρα να σε βάλουν στο Δημόσιο για να παίρνεις κι εσύ 700 ευρώ αμειβόμενος με μπλοκάκι και να έρθουν αργότερα να σου τα πάρουν πίσω φορολογώντας σε για να ενισχύσουν την οικονομία που αυτοί με τις ανομίες και τα σκάνδαλά τους την έχουν κάνει μαντάρα, ή ακόμα και επιχειρηματίας που έχεις έρεισμα σε αυτούς που θα κυβερνήσουν για να πάρεις δουλειά με το δημόσιο, δεν ωφελείσαι σε τίποτα.
Γιατί λοιπόν τόσα χρόνια ανεχόμαστε αυτήν την κατάσταση; Μα γιατί είμαστε κι εμείς συμμέτοχοι στο έγκλημα. Κάθε λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει, έτσι και η Ελλάδα έχει αυτούς που της αξίζουν, κάτι δήθεν κυρίους και κυρίες που αυτό που τους ενδιαφέρει είναι οι δημοσκοπήσεις και το πώς θα φαίνονται στο φακό όταν θα βγουν να μιλήσουν στα κανάλια.
Βυσσοδομούν με τους συμβούλους τους πώς θα παρουσιάσουν την κυβερνητική πολιτική, πώς θα προβάλλουν τον αρχηγό και πώς τους εαυτούς τους, έτσι ώστε να διαιωνίσουν την εξουσία τους. Εκμαυλίζουν το λαό προβάλλοντας αξίες κίβδηλες, το ρουσφέτι, την κομπίνα και το λάδωμα. Και μετά έρχονται αυτοί οι ίδιοι να μας ψέξουν.
Δοξάστε τους!
Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 2008
Σκοτάδια
Την εποχή που ζούσα στο Λονδίνο επισκεπτόμουν πολύ συχνά μια γκέι σάουνα. Ήταν κάπου στο Ανατολικό Λονδίνο, στη Liverpool street, η μεγαλύτερη σάουνα της πόλης. Είχε όνομα πολύ ξακουστό ανάμεσα στους γκέι. Δεν ξέρω αν αυτό ήταν γιατί πράγματι πίστευαν ότι η σάουνα άξιζε τα λεφτά της, 15 λίρες θυμάμαι ήταν τότε η είσοδος, ή γιατί απλώς ήταν η καλύτερη σάουνα στο Λονδίνο.
Εμένα πάντως από την πρώτη φορά που βρέθηκα εκεί μού φάνηκε ότι είχε πολλά αρνητικά. Πρώτα πρώτα ήταν αρκετά βρώμικη, αλλά αυτό δεν είναι και κανένα μεγάλο πράγμα στο Λονδίνο. Τα περισσότερα clubs είναι από αρκετά έως πολύ βρώμικα. Έπειτα, υπήρχαν σε κάθε γωνία ανακοινώσεις και ενημερωτικά φυλλάδια με κάθε λεπτομέρεια γι αυτά που πρέπει και αυτά που δεν πρέπει να κάνει κανείς για να παραμείνει καθαρός και υγιής, αλώβητος από τις διάφορες σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες. Αυτές οι ανακοινώσεις και τα ενημερωτικά φυλλάδια ήταν τόσο αναλυτικά σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, για παράδειγμα μην πλύνετε ποτέ τα δόντια σας πριν κάνετε σεξ και κυρίως αν σκοπεύετε να κάνετε πίπα (κι αν έχω φάει σουβλάκι με σκόρδο τι γίνεται; Αλλά τι λέω, πού να το βρεις το σουβλάκι με το σκόρδο στο Λονδίνο...), γιατί μπορεί να δημιουργήσετε κάποια αμυχή στα ούλα και αυτό να αυξήσει τις πιθανότητες να κολλήσετε κάτι (π.χ. αν είστε πίπων δεν ξέρετε ποτέ αν ο πιπόμενος είναι υγιής...).
Αυτές οι λεπτομέρειες εμένα μου γύριζαν τα άντερα και τις περισσότερες φορές μου έφευγε κάθε διάθεση να βγάλω τα μάτια μου, που ήταν και αυτό που διακαώς επιθυμούσα αρχικά. Έτσι έμενα να τριγυρίζω ώρες ολόκληρες στους διαδρόμους της σάουνας και να κοιτάζω τους ανθρώπους σαν UFO. Νομίζω ότι και αυτοί έτσι με κοίταζαν.
Θα μού πείτε γιατί συνέχιζα να πηγαίνω εκεί πέρα αφού με χάλαγε. Ο λόγος είναι απλός. Ήταν ένας εύκολος τρόπος να κάνεις σεξ, αν και το σεξ στο Λονδίνο ήταν το μόνο εύκολο να το βρει κανείς. Επειδή όμως εγώ δεν έπαιρνα ναρκωτικά και δεν ήμουν και ο τύπος του clubbing μια και δεν έπινα και δεν κάπνιζα (ας όψεται το γαμημένο το τραγούδι...), πήγαινα εκεί γιατί ήταν πιο πολύ στα μέτρα μου. Πέρασε πολύς καιρός όμως πριν κάνω κάτι με κάποιον εκεί. Για μεγάλο διάστημα πήγαινα και έφευγα άπρακτος.
Κάποια από τις φορές που πήγα λοιπόν γνώρισα τον... ας τον πούμε John. Η προσέγγιση ήταν καθαρά σεξουαλική αρχικά. Ήταν ένας άνδρας πολύ τρυφερός και μού έδωσε την αγκαλιά του απλόχερα χωρίς ενδοιασμούς. Περνούσα μεγάλες μοναξιές εκείνη την περίοδο και η ευγενική προσφορά έγινε αμέσως δεκτή. Βεβαίως την πρώτη φορά στη σάουνα κάναμε σεξ (δεν είχα πλύνει τα δόντια μου, ούτε είχα φάει σουβλάκι!). Αλλά το πράγμα δεν έμεινε εκεί. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και τηλεφωνηθήκαμε εκείνο το Σαββατοκύριακο για πρώτη φορά.
Τις αμέσως επόμενες μέρες με κάλεσε στο σπίτι του κάπου στα Docklands, σε μια καινούργια πολυκατοικία. Εκεί γνώρισα και την παρέα του, κάτι θεότρελλους τύπους, όλους γκέι, αλλά που αλληλοϋποστηρίζονταν και αλληλοστηρίζονταν σαν μια Ελληνική παρέα. Άνθρωποι που αγαπιούνταν βαθιά, που μοιράζονταν τη ζωή τους αλλά και που στην πρώτη ευκαιρία φαγώνονταν σαν τα κοκόρια. Έτσι δεν κάνουν οι φίλοι;
Μετά από μερικές μέρες ο John με κάλεσε να συναντηθούμε μετά από τη δουλειά του κάπου στο Soho. Δούλευε σε μια τράπεζα, έτσι συναντηθήκαμε το απογευματάκι. Προς μεγάλη μου έκπληξη, αφού νόμιζα ότι ήταν ερωτικό ραντεβού, έφερε μαζί του και ένα φίλο του. Όπως θα καταλάβαινα πολύ σύντομα το είχε προγραμματίσει έτσι για κάποιο λόγο.
Πήγαμε να φάμε μια πάστα. Η Pattisserie Valerie είναι ένα από τα καλύτερα ζαχαροπλαστεία και το κατάστημα του Soho από τα πιο γνωστά τους. Αφού λοιπόν φάγαμε την πάστα ο John μού το ξεφούρνισε. Ήταν οροθετικός.
Όταν το άκουσα ένιωσα να με λούζει κρύος ιδρώτας και να παθαίνω κρίση πανικού. Παρά το γεγονός ότι γνωρίζω και άλλους ανθρώπους οροθετικούς, για πρώτη και μοναδική φορά, διαπιστωμένα και με τη βούλα, εγώ είχα κάνει σεξ με οροθετικό (και καλά που δεν είχα πλύνει και τα δόντια μου!). Προσπάθησα να χαλαρώσω και να πάρω βαθιές ανάσες. Ο John με το φίλο του είδαν ότι δεν ήμουν καλά και προσπάθησαν να με ηρεμήσουν (να σε τι χρησίμευσε ο φίλος του!).
Και πράγματι τα κατάφεραν να με ηρεμήσουν. Αφού λοιπόν πήρα μερικές ανάσες τον ρώτησα ό,τι μού κατέβηκε στο κεφάλι. Πώς το έμαθε, πώς το πήρε, ποιοί το ξέρουν και ό,τι άλλο μπορούσα να φανταστώ. Αυτός μου απάντησε με Βρετανικό φλέγμα σε όλα, όμως ήταν έκδηλη η συγκίνησή του όταν μού περιέγραφε τις στιγμές που το έμαθε. Δεν ήξερε από ποιον το είχε κολλήσει και μού ζήτησε ένα μεγάλο συγγνώμη που δε μού το είχε πει νωρίτερα και μάλιστα πριν κάνουμε σεξ.
Για να πω την αλήθεια αν μου το είχε πει πριν το κάνουμε δεν ξέρω αν θα το είχαμε κάνει, καθότι ο φόβος μου για το AIDS δε θα με είχε αφήσει. Παρολαυτά όσο προχωρούσε η συζήτηση, τόσο περισσότερη τρυφερότητα ένιωθα για κείνον, όταν μάλιστα χωρίσαμε εκείνο το βράδυ για να πάει ο καθένας σπίτι του, αγκαλιαστήκαμε πολύ σφιχτά και μείναμε έτσι αρκετή ώρα.
Η σχέση μου με το John δεν προχώρησε παρακάτω ερωτικά. Δεν έφταιγα μόνο εγώ γι αυτό, νομίζω ήταν και δική του απόφαση. Το σίγουρο είναι ότι αυτή η εμπειρία μού άλλαξε τη ζωή. Ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο με έναν από τους μεγαλύτερους φόβους μου, που είναι η αρρώστια και η ανημπόρια. Και τον υπέρτατο φόβο. Το φόβο του θανάτου.
Ο John με τη θετική του αντιμετώπιση στη ζωή και τον απλό τρόπο που μοιράστηκε την αρρώστια του σε μένα, τον άγνωστο, μού έδωσε ένα μάθημα ανθρωπιάς. Με έκανε να ντρέπομαι για την προηγούμενη συμπεριφορά μου απέναντι στους οροθετικούς, η οποία οφειλόταν στην άγνοια και στο φόβο.
Κάποιους μήνες μετά έκανα και ένα τεστ του οποίου τα αποτελέσματα πήγα να πάρω μαζί με ένα φίλο γιατρό. Το τεστ ήταν αρνητικό (είδατε άμα δεν πλένεις τα δόντια πριν το σεξ;).
Τον John συνέχισα να τον βλέπω όλο το διάστημα εκείνης της χρονιάς που ήταν η τελευταία που ήμουν στο Λονδίνο. Κάποιο καιρό μετά γνώρισε ένα παιδί από την Τουρκία με το οποίο είναι ακόμα μαζί, εδώ και τέσσερα χρόνια, σε αντίθεση με μένα που είμαι ακόμα μπάκουρος.
Ο John είναι ο άνθρωπος που με έχει αγκαλιάσει πιο σφιχτά και ζεστά από οποιονδήποτε, ίσως περισσότερο από όσο μπορώ να αντέξω.
Υ.Γ. Το ποστ αυτό το εμπνεύστηκα από αυτή την εξωφρενική είδηση... Η ομοφοβία, ταυτόχρονα με την εξάπλωση της λειτουργίας του Μεγάλου Αδελφού με τη βοήθεια της τεχνολογίας, μας ετοιμάζουν ένα μέλλον ζοφερό. Καιρός να αντισταθούμε...
Εμένα πάντως από την πρώτη φορά που βρέθηκα εκεί μού φάνηκε ότι είχε πολλά αρνητικά. Πρώτα πρώτα ήταν αρκετά βρώμικη, αλλά αυτό δεν είναι και κανένα μεγάλο πράγμα στο Λονδίνο. Τα περισσότερα clubs είναι από αρκετά έως πολύ βρώμικα. Έπειτα, υπήρχαν σε κάθε γωνία ανακοινώσεις και ενημερωτικά φυλλάδια με κάθε λεπτομέρεια γι αυτά που πρέπει και αυτά που δεν πρέπει να κάνει κανείς για να παραμείνει καθαρός και υγιής, αλώβητος από τις διάφορες σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες. Αυτές οι ανακοινώσεις και τα ενημερωτικά φυλλάδια ήταν τόσο αναλυτικά σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, για παράδειγμα μην πλύνετε ποτέ τα δόντια σας πριν κάνετε σεξ και κυρίως αν σκοπεύετε να κάνετε πίπα (κι αν έχω φάει σουβλάκι με σκόρδο τι γίνεται; Αλλά τι λέω, πού να το βρεις το σουβλάκι με το σκόρδο στο Λονδίνο...), γιατί μπορεί να δημιουργήσετε κάποια αμυχή στα ούλα και αυτό να αυξήσει τις πιθανότητες να κολλήσετε κάτι (π.χ. αν είστε πίπων δεν ξέρετε ποτέ αν ο πιπόμενος είναι υγιής...).
Αυτές οι λεπτομέρειες εμένα μου γύριζαν τα άντερα και τις περισσότερες φορές μου έφευγε κάθε διάθεση να βγάλω τα μάτια μου, που ήταν και αυτό που διακαώς επιθυμούσα αρχικά. Έτσι έμενα να τριγυρίζω ώρες ολόκληρες στους διαδρόμους της σάουνας και να κοιτάζω τους ανθρώπους σαν UFO. Νομίζω ότι και αυτοί έτσι με κοίταζαν.
Θα μού πείτε γιατί συνέχιζα να πηγαίνω εκεί πέρα αφού με χάλαγε. Ο λόγος είναι απλός. Ήταν ένας εύκολος τρόπος να κάνεις σεξ, αν και το σεξ στο Λονδίνο ήταν το μόνο εύκολο να το βρει κανείς. Επειδή όμως εγώ δεν έπαιρνα ναρκωτικά και δεν ήμουν και ο τύπος του clubbing μια και δεν έπινα και δεν κάπνιζα (ας όψεται το γαμημένο το τραγούδι...), πήγαινα εκεί γιατί ήταν πιο πολύ στα μέτρα μου. Πέρασε πολύς καιρός όμως πριν κάνω κάτι με κάποιον εκεί. Για μεγάλο διάστημα πήγαινα και έφευγα άπρακτος.
Κάποια από τις φορές που πήγα λοιπόν γνώρισα τον... ας τον πούμε John. Η προσέγγιση ήταν καθαρά σεξουαλική αρχικά. Ήταν ένας άνδρας πολύ τρυφερός και μού έδωσε την αγκαλιά του απλόχερα χωρίς ενδοιασμούς. Περνούσα μεγάλες μοναξιές εκείνη την περίοδο και η ευγενική προσφορά έγινε αμέσως δεκτή. Βεβαίως την πρώτη φορά στη σάουνα κάναμε σεξ (δεν είχα πλύνει τα δόντια μου, ούτε είχα φάει σουβλάκι!). Αλλά το πράγμα δεν έμεινε εκεί. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και τηλεφωνηθήκαμε εκείνο το Σαββατοκύριακο για πρώτη φορά.
Τις αμέσως επόμενες μέρες με κάλεσε στο σπίτι του κάπου στα Docklands, σε μια καινούργια πολυκατοικία. Εκεί γνώρισα και την παρέα του, κάτι θεότρελλους τύπους, όλους γκέι, αλλά που αλληλοϋποστηρίζονταν και αλληλοστηρίζονταν σαν μια Ελληνική παρέα. Άνθρωποι που αγαπιούνταν βαθιά, που μοιράζονταν τη ζωή τους αλλά και που στην πρώτη ευκαιρία φαγώνονταν σαν τα κοκόρια. Έτσι δεν κάνουν οι φίλοι;
Μετά από μερικές μέρες ο John με κάλεσε να συναντηθούμε μετά από τη δουλειά του κάπου στο Soho. Δούλευε σε μια τράπεζα, έτσι συναντηθήκαμε το απογευματάκι. Προς μεγάλη μου έκπληξη, αφού νόμιζα ότι ήταν ερωτικό ραντεβού, έφερε μαζί του και ένα φίλο του. Όπως θα καταλάβαινα πολύ σύντομα το είχε προγραμματίσει έτσι για κάποιο λόγο.
Πήγαμε να φάμε μια πάστα. Η Pattisserie Valerie είναι ένα από τα καλύτερα ζαχαροπλαστεία και το κατάστημα του Soho από τα πιο γνωστά τους. Αφού λοιπόν φάγαμε την πάστα ο John μού το ξεφούρνισε. Ήταν οροθετικός.
Όταν το άκουσα ένιωσα να με λούζει κρύος ιδρώτας και να παθαίνω κρίση πανικού. Παρά το γεγονός ότι γνωρίζω και άλλους ανθρώπους οροθετικούς, για πρώτη και μοναδική φορά, διαπιστωμένα και με τη βούλα, εγώ είχα κάνει σεξ με οροθετικό (και καλά που δεν είχα πλύνει και τα δόντια μου!). Προσπάθησα να χαλαρώσω και να πάρω βαθιές ανάσες. Ο John με το φίλο του είδαν ότι δεν ήμουν καλά και προσπάθησαν να με ηρεμήσουν (να σε τι χρησίμευσε ο φίλος του!).
Και πράγματι τα κατάφεραν να με ηρεμήσουν. Αφού λοιπόν πήρα μερικές ανάσες τον ρώτησα ό,τι μού κατέβηκε στο κεφάλι. Πώς το έμαθε, πώς το πήρε, ποιοί το ξέρουν και ό,τι άλλο μπορούσα να φανταστώ. Αυτός μου απάντησε με Βρετανικό φλέγμα σε όλα, όμως ήταν έκδηλη η συγκίνησή του όταν μού περιέγραφε τις στιγμές που το έμαθε. Δεν ήξερε από ποιον το είχε κολλήσει και μού ζήτησε ένα μεγάλο συγγνώμη που δε μού το είχε πει νωρίτερα και μάλιστα πριν κάνουμε σεξ.
Για να πω την αλήθεια αν μου το είχε πει πριν το κάνουμε δεν ξέρω αν θα το είχαμε κάνει, καθότι ο φόβος μου για το AIDS δε θα με είχε αφήσει. Παρολαυτά όσο προχωρούσε η συζήτηση, τόσο περισσότερη τρυφερότητα ένιωθα για κείνον, όταν μάλιστα χωρίσαμε εκείνο το βράδυ για να πάει ο καθένας σπίτι του, αγκαλιαστήκαμε πολύ σφιχτά και μείναμε έτσι αρκετή ώρα.
Η σχέση μου με το John δεν προχώρησε παρακάτω ερωτικά. Δεν έφταιγα μόνο εγώ γι αυτό, νομίζω ήταν και δική του απόφαση. Το σίγουρο είναι ότι αυτή η εμπειρία μού άλλαξε τη ζωή. Ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο με έναν από τους μεγαλύτερους φόβους μου, που είναι η αρρώστια και η ανημπόρια. Και τον υπέρτατο φόβο. Το φόβο του θανάτου.
Ο John με τη θετική του αντιμετώπιση στη ζωή και τον απλό τρόπο που μοιράστηκε την αρρώστια του σε μένα, τον άγνωστο, μού έδωσε ένα μάθημα ανθρωπιάς. Με έκανε να ντρέπομαι για την προηγούμενη συμπεριφορά μου απέναντι στους οροθετικούς, η οποία οφειλόταν στην άγνοια και στο φόβο.
Κάποιους μήνες μετά έκανα και ένα τεστ του οποίου τα αποτελέσματα πήγα να πάρω μαζί με ένα φίλο γιατρό. Το τεστ ήταν αρνητικό (είδατε άμα δεν πλένεις τα δόντια πριν το σεξ;).
Τον John συνέχισα να τον βλέπω όλο το διάστημα εκείνης της χρονιάς που ήταν η τελευταία που ήμουν στο Λονδίνο. Κάποιο καιρό μετά γνώρισε ένα παιδί από την Τουρκία με το οποίο είναι ακόμα μαζί, εδώ και τέσσερα χρόνια, σε αντίθεση με μένα που είμαι ακόμα μπάκουρος.
Ο John είναι ο άνθρωπος που με έχει αγκαλιάσει πιο σφιχτά και ζεστά από οποιονδήποτε, ίσως περισσότερο από όσο μπορώ να αντέξω.
Υ.Γ. Το ποστ αυτό το εμπνεύστηκα από αυτή την εξωφρενική είδηση... Η ομοφοβία, ταυτόχρονα με την εξάπλωση της λειτουργίας του Μεγάλου Αδελφού με τη βοήθεια της τεχνολογίας, μας ετοιμάζουν ένα μέλλον ζοφερό. Καιρός να αντισταθούμε...
Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου 2008
Κύπρος της αγάπης (;)
Πέρασαν λοιπόν οι μέρες στην Αυστρία με σκληρή δουλειά και τώρα πάλι πίσω στα πάτρια εδάφη, αν και όχι για πολύ. Τόσο, όσο είναι αρκετό για ξεκούραση.
Η παραμονή μου εκεί ήταν πάρα πολύ κουραστική και με ορισμένα απρόοπτα. Δούλεψα στον τουρισμό, κάτι άσχετο με το αντικείμενο της δουλειάς μου ως μουσικού. Δυστυχώς έπρεπε από κάτι να βγάλω χρήματα και αυτό ήταν κάτι εύκολο και μέσα στα όρια του δυνατού.
Οι άνθρωποι με τους οποίους σχετίστηκα ήταν από την Κύπρο. Καλόκαρδοι στην πλειοψηφία τους άνθρωποι, οι οποίοι, σε αντίθεση με τους Έλληνες που κυρίως προτιμούν την ίδια τους τη χώρα για καλοκαιρινές διακοπές, έρχονται στη Βόρεια Ευρώπη να δροσιστούν λιγάκι. Οι άνθρωποι που γνώρισα ήταν άνθρωποι αξιολάτρευτοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία. Σε σχέση με τους Έλληνες είναι πολύ πιο χαλαροί και αυτό κατά την άποψή μου έχει να κάνει με τους πολύ πιο χαλαρούς ρυθμούς που έχουν εκεί στην πατρίδα τους.
Οι Έλληνες τα τελευταία χρόνια γινόμαστε όλο και πιο δύσκολοι και νευρικοί και γι αυτό πιο απόμακροι. Η οικονομική κατάσταση που ολοένα και χειροτερεύει κυρίως, αλλά και οι καταιγιστικοί ρυθμοί ενός κόσμου που αλλάζει και που πρέπει συνεχώς να επανατοποθετούμαστε απέναντί του, μας έχουν κάνει να μην μπορούμε να χαλαρώσουμε ούτε στις διακοπές και να είμαστε έτοιμοι να τσακωθούμε με τη μία, μια και όλα τα παίρνουμε στα σοβαρά.
Αντίθετα οι Κύπριοι δεν είναι έτσι. Κατ' αρχάς στη μεγαλόνησο η οικονομική κατάσταση είναι πολύ καλύτερη από την Ελλάδα. Μετά το 1961 και την συμφωνία ανεξαρτησίας της Κύπρου, αλλά κυρίως μετά την εισβολή του 1974 από τους Τούρκους, οι Άγγλοι ακολούθησαν ένα πολύ έξυπνο παιχνίδι. Λόγω της μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας του νησιού στο οποίο διατηρούν ακόμα και σήμερα δύο βάσεις, οι οποίες καταλαμβάνουν το 8% του εδάφους, ήταν πάρα πολύ σημαντικό για αυτούς να διατηρήσουν τους κατοίκους σε λήθαργο. Να μην εξεγερθούν δηλαδή και με αυτόν τον τρόπο να διαιωνίσουν τη διαίρεση που θα τους βοηθούσε να κρατήσουν τον έλεγχο σε αυτή την πολύ σημαντική περιοχή. Να θυμίσω εδώ ότι οι βάσεις των Άγγλων λειτούργησαν στον πρόσφατο πόλεμο στο Ιράκ καταλυτικά. Πολλά βομβαρδιστικά απογειώθηκαν από εκεί για να επιτελέσουν το θεάρεστο έργο τους και να επιβάλλουν το καινούργιο status σκοτώνοντας χιλιάδες αμάχους.
Έτσι λοιπόν άρχισαν πολλές εταιρείες από την Αγγλία αλλά και από τις χώρες-πολιτικούς δορυφόρους αυτής, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία να επενδύουν στην Κύπρο. Ακολούθησε βέβαια μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης η Ρώσικη Μαφία και η έλευση εκατομμυρίων σε συνάλλαγμα στις Κυπριακές Τράπεζες. Οι Ρώσοι επωφελήθηκαν των ευνοϊκών διατάξεων των νόμων και του τραπεζικού συστήματος του νησιού για να κάνουν ξέπλυμα. Έτσι μεταβλήθηκε το Κυπριακό κράτος από φτωχό σε πάμπλουτο κρατίδιο, με ένα νόμισμα, την Κυπριακή λίρα, που ήταν το ισχυρότερο της Ευρώπης σε ισοτιμία. Αλλά έγινε και ένα από τα μέρη που γινόταν το περισσότερο ξέπλυμα μαύρου χρήματος στην Ευρώπη.
Φτάνοντας στο σήμερα, οι άνθρωποι, που κατά ένα μεγάλο ποσοστό είναι κρατικοί υπάλληλοι με αρκετά μεγάλα προνόμια, έχουν γενικά λυμένο το βιοποριστικό τους. Φτωχοί δεν υπάρχουν, τουλάχιστον με την έννοια που αυτό μεταφράζεται στην υπόλοιπη Ευρώπη. Οι περισσότεροι έχουν ένα σπίτι να μείνουν, στην πλειοψηφία τους ιδιόκτητο, και μια σταθερή δουλειά με απολαβές πολύ μεγαλύτερες από τις αντίστοιχες Ελληνικές. Για παράδειγμα δασκάλα με προϋπηρεσία 4 χρόνια παίρνει περίπου 2.000-2.500 ευρώ.
Έχοντας λυμμένο λοιπόν το βιοποριστικό τους και χωρίς πολύ μεγάλη ανησυχία για το αύριο, οι άνθρωποι είναι πολύ πιο χαλαροί. Σε αυτό βεβαίως βοηθάνε και οι ρυθμοί ζωής στο νησί, που είναι πολύ πιο χαλαροί από τους αντίστοιχους δικούς μας. Οι αποστάσεις είναι μικρές, αλλά και οι ώρες δουλειάς πολύ λιγότερες.
Ένα πράγμα δεν υπάρχει στην Κύπρο σε σχέση με την Ελλάδα: πολιτιστική ζωή. Ο τόπος είναι μικρός και το κοινό επίσης. Και επιπλέον ο Κυπριακός τρόπος ζωής δεν ευννοεί τις υπαρξιακές ανησυχίες. Οι άνθρωποι δεν παροτρύνονται να αναζητήσουν την αλήθεια και τα θέλω τους. Κάποιος άνθρωπος με ανησυχίες θεωρείται παράξενος και άρα απορριπτέος. Και βέβαια, χωρίς ανθρώπους με ανησυχίες δεν είναι δυνατόν να υπάρξει καλλιτεχνική δημιουργία.
Αυτή η έλλειψη κουλτούρας λοιπόν είναι εμφανής. Σε έναν τόπο όπως η Αυστρία που η κουλτούρα είναι αυτό που κυρίως προσφέρει, οι Κύπριοι ήταν αμήχανοι. Είναι χαρακτηριστικό ότι, με πολύ λίγες εξαιρέσεις, αυτό που άκουγα ως απάντηση στην ερώτησή μου αν θα ήθελαν να ακούσουν κλασσική μουσική ήταν: "χριστός και παναγία!", ή "απαπαπα, κηδεία έχουμε;"
Και βεβαίως η έλλειψη της επαφής με την τέχνη και τα ρεύματα της σκέψης που κυριαρχούν στον υπόλοιπο κόσμο κάνει τους ανθρώπους πιο τραχείς και λιγότερο ανεκτικούς σε αυτό που είναι διαφορετικό από αυτούς. Αντιμετώπισα διάφορες ηλίθιες ερωτήσεις, που καμμιά φορά ξεπερνούσαν τα όρια της χυδαιότητας. Οι ερωτήσεις πρέπει να πω εδώ ότι έγιναν από μια ισχνή μειοψηφία και κυρίως από ένα γκρουπ και μόνον, αλλά είμαι σίγουρος ότι σαν αυτούς σκέφτονται κι άλλοι, απλά είναι πιο ευγενικοί. Οι ερωτήσεις αφορούσαν την ερωτική επίδοση των Αυστριακών γυναικών (ερωτήθηκα για παράδειγμα αν είναι... σφιχτοκώλες!!!). Αλλά έγιναν και ερωτήσεις, που περισσότερο υπονούμενα εναντίον εμένα προσωπικά ήταν, για τους ομοφυλόφιλους, με πάρα πολύ υποτιμητικό τρόπο εκπεφρασμένα.
Αυτό βέβαια δεν πρέπει να εκπλήσσει. Η ομοφυλοφιλία στην Κύπρο είναι κάτι σαν τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα. Η ομοφυλοφιλία θεωρείται ακόμα κυρίως ψυχική ασθένεια και λόγω και της πολύ μεγάλης πολιτκής δύναμης της κυπριακής εκκλησίας είναι εξοβελιστέα στο πυρ το εξώτερο. Να μην ξεχνάμε ότι η Κύπρος μαζί με τη Ρουμανία ήταν οι τελευταίες χώρες στην Ευρώπη που η ομοφυλοφιλία ήταν ποινικό αδίκημα. Ο νόμος καταργήθηκε μόνο για την εισαγωγή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (διαβάστε και εδώ) αλλά οι βαθιές διακρίσεις, αυτές οι διακρίσεις που κατά βάση είναι άγραφες, παραμένουν. Οι άνθρωποι
αντιμετωπίζουν τους ομοφυλόφιλους σαν να μην υπάρχουν. Ήταν χαρακτηριστική η αντίδραση ενός κυρίου από ένα γκρουπ ο οποίος όταν είδε στην πλατεία του Graz να φιλιούνται δύο κοπέλες έκανε το σταυρό του και είπε: "Παναϊα μου, εμείς στη Κύπρον 'εν έχομεν έτσι πράμματα!"
Το θέμα της ομοφυλοφιλίας στην Κύπρο, χρειάζεται μεγάλη ανάλυση, την οποία κάποια στιγμή θα παρουσιάσω. Ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ανοχής της διαφορετικότητας είναι κάτι που δεν πρέπει να το αφήσουμε στη διακριτική ευχέρεια της κάθε κυβέρνησης χωρίς εμείς οι πολίτες να πούμε τη γνώμη μας.
Το σίγουρο είναι ότι αυτές οι βδομάδες στην Αυστρία με τους Κύπριους με έκαναν να πιστέψω ακόμα περισσότερο αυτό που ήδη γνώριζα. Οι Έλληνες και οι Κύπριοι μοιάζουμε πάρα πολύ, στην ουσία είμαστε αδέρφια από την ίδια μάνα. Με τις κοινές μας καταβολές, την ανατολίτική μας παράδοση που μας θυμώνει όταν επωφθαλμιούμε την ευμάρεια και την οργάνωση της Δύσης αλλά και όταν κοιτάζουμε το Βυζαντινό μας παρελθόν και θρηνούμε για αυτά που χάσαμε, με πιο πρόσφατο ένα κομμάτι της ίδιας της Κύπρου, αλλά και που είμαστε περήφανοι γι αυτή την ανατολίτικη παράδοση όταν είναι να διασκεδάσουμε και να δείξουμε ότι εμείς είμαστε διαφορετικοί από αυτούς τους ξενέρωτους τους Βόρειους, έξω καρδιά.
Είμαστε αδέρφια που μαζί μεγαλώσαμε χωρίς ποτέ να ζήσουμε μαζί και που ακριβώς για αυτό αγαπάμε,ζηλεύουμε και μισούμε ο ένας την πρόοδο του άλλου. Αλλά ένα πράγμα δεν μπορούμε να αλλάξουμε όσο κι αν προσπαθούμε και οι δύο. Ότι στην ουσία έχουμε μόνο ο ένας τον άλλο.
Η παραμονή μου εκεί ήταν πάρα πολύ κουραστική και με ορισμένα απρόοπτα. Δούλεψα στον τουρισμό, κάτι άσχετο με το αντικείμενο της δουλειάς μου ως μουσικού. Δυστυχώς έπρεπε από κάτι να βγάλω χρήματα και αυτό ήταν κάτι εύκολο και μέσα στα όρια του δυνατού.
Οι άνθρωποι με τους οποίους σχετίστηκα ήταν από την Κύπρο. Καλόκαρδοι στην πλειοψηφία τους άνθρωποι, οι οποίοι, σε αντίθεση με τους Έλληνες που κυρίως προτιμούν την ίδια τους τη χώρα για καλοκαιρινές διακοπές, έρχονται στη Βόρεια Ευρώπη να δροσιστούν λιγάκι. Οι άνθρωποι που γνώρισα ήταν άνθρωποι αξιολάτρευτοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία. Σε σχέση με τους Έλληνες είναι πολύ πιο χαλαροί και αυτό κατά την άποψή μου έχει να κάνει με τους πολύ πιο χαλαρούς ρυθμούς που έχουν εκεί στην πατρίδα τους.
Οι Έλληνες τα τελευταία χρόνια γινόμαστε όλο και πιο δύσκολοι και νευρικοί και γι αυτό πιο απόμακροι. Η οικονομική κατάσταση που ολοένα και χειροτερεύει κυρίως, αλλά και οι καταιγιστικοί ρυθμοί ενός κόσμου που αλλάζει και που πρέπει συνεχώς να επανατοποθετούμαστε απέναντί του, μας έχουν κάνει να μην μπορούμε να χαλαρώσουμε ούτε στις διακοπές και να είμαστε έτοιμοι να τσακωθούμε με τη μία, μια και όλα τα παίρνουμε στα σοβαρά.
Αντίθετα οι Κύπριοι δεν είναι έτσι. Κατ' αρχάς στη μεγαλόνησο η οικονομική κατάσταση είναι πολύ καλύτερη από την Ελλάδα. Μετά το 1961 και την συμφωνία ανεξαρτησίας της Κύπρου, αλλά κυρίως μετά την εισβολή του 1974 από τους Τούρκους, οι Άγγλοι ακολούθησαν ένα πολύ έξυπνο παιχνίδι. Λόγω της μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας του νησιού στο οποίο διατηρούν ακόμα και σήμερα δύο βάσεις, οι οποίες καταλαμβάνουν το 8% του εδάφους, ήταν πάρα πολύ σημαντικό για αυτούς να διατηρήσουν τους κατοίκους σε λήθαργο. Να μην εξεγερθούν δηλαδή και με αυτόν τον τρόπο να διαιωνίσουν τη διαίρεση που θα τους βοηθούσε να κρατήσουν τον έλεγχο σε αυτή την πολύ σημαντική περιοχή. Να θυμίσω εδώ ότι οι βάσεις των Άγγλων λειτούργησαν στον πρόσφατο πόλεμο στο Ιράκ καταλυτικά. Πολλά βομβαρδιστικά απογειώθηκαν από εκεί για να επιτελέσουν το θεάρεστο έργο τους και να επιβάλλουν το καινούργιο status σκοτώνοντας χιλιάδες αμάχους.
Έτσι λοιπόν άρχισαν πολλές εταιρείες από την Αγγλία αλλά και από τις χώρες-πολιτικούς δορυφόρους αυτής, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία να επενδύουν στην Κύπρο. Ακολούθησε βέβαια μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης η Ρώσικη Μαφία και η έλευση εκατομμυρίων σε συνάλλαγμα στις Κυπριακές Τράπεζες. Οι Ρώσοι επωφελήθηκαν των ευνοϊκών διατάξεων των νόμων και του τραπεζικού συστήματος του νησιού για να κάνουν ξέπλυμα. Έτσι μεταβλήθηκε το Κυπριακό κράτος από φτωχό σε πάμπλουτο κρατίδιο, με ένα νόμισμα, την Κυπριακή λίρα, που ήταν το ισχυρότερο της Ευρώπης σε ισοτιμία. Αλλά έγινε και ένα από τα μέρη που γινόταν το περισσότερο ξέπλυμα μαύρου χρήματος στην Ευρώπη.
Φτάνοντας στο σήμερα, οι άνθρωποι, που κατά ένα μεγάλο ποσοστό είναι κρατικοί υπάλληλοι με αρκετά μεγάλα προνόμια, έχουν γενικά λυμένο το βιοποριστικό τους. Φτωχοί δεν υπάρχουν, τουλάχιστον με την έννοια που αυτό μεταφράζεται στην υπόλοιπη Ευρώπη. Οι περισσότεροι έχουν ένα σπίτι να μείνουν, στην πλειοψηφία τους ιδιόκτητο, και μια σταθερή δουλειά με απολαβές πολύ μεγαλύτερες από τις αντίστοιχες Ελληνικές. Για παράδειγμα δασκάλα με προϋπηρεσία 4 χρόνια παίρνει περίπου 2.000-2.500 ευρώ.
Έχοντας λυμμένο λοιπόν το βιοποριστικό τους και χωρίς πολύ μεγάλη ανησυχία για το αύριο, οι άνθρωποι είναι πολύ πιο χαλαροί. Σε αυτό βεβαίως βοηθάνε και οι ρυθμοί ζωής στο νησί, που είναι πολύ πιο χαλαροί από τους αντίστοιχους δικούς μας. Οι αποστάσεις είναι μικρές, αλλά και οι ώρες δουλειάς πολύ λιγότερες.
Ένα πράγμα δεν υπάρχει στην Κύπρο σε σχέση με την Ελλάδα: πολιτιστική ζωή. Ο τόπος είναι μικρός και το κοινό επίσης. Και επιπλέον ο Κυπριακός τρόπος ζωής δεν ευννοεί τις υπαρξιακές ανησυχίες. Οι άνθρωποι δεν παροτρύνονται να αναζητήσουν την αλήθεια και τα θέλω τους. Κάποιος άνθρωπος με ανησυχίες θεωρείται παράξενος και άρα απορριπτέος. Και βέβαια, χωρίς ανθρώπους με ανησυχίες δεν είναι δυνατόν να υπάρξει καλλιτεχνική δημιουργία.
Αυτή η έλλειψη κουλτούρας λοιπόν είναι εμφανής. Σε έναν τόπο όπως η Αυστρία που η κουλτούρα είναι αυτό που κυρίως προσφέρει, οι Κύπριοι ήταν αμήχανοι. Είναι χαρακτηριστικό ότι, με πολύ λίγες εξαιρέσεις, αυτό που άκουγα ως απάντηση στην ερώτησή μου αν θα ήθελαν να ακούσουν κλασσική μουσική ήταν: "χριστός και παναγία!", ή "απαπαπα, κηδεία έχουμε;"
Και βεβαίως η έλλειψη της επαφής με την τέχνη και τα ρεύματα της σκέψης που κυριαρχούν στον υπόλοιπο κόσμο κάνει τους ανθρώπους πιο τραχείς και λιγότερο ανεκτικούς σε αυτό που είναι διαφορετικό από αυτούς. Αντιμετώπισα διάφορες ηλίθιες ερωτήσεις, που καμμιά φορά ξεπερνούσαν τα όρια της χυδαιότητας. Οι ερωτήσεις πρέπει να πω εδώ ότι έγιναν από μια ισχνή μειοψηφία και κυρίως από ένα γκρουπ και μόνον, αλλά είμαι σίγουρος ότι σαν αυτούς σκέφτονται κι άλλοι, απλά είναι πιο ευγενικοί. Οι ερωτήσεις αφορούσαν την ερωτική επίδοση των Αυστριακών γυναικών (ερωτήθηκα για παράδειγμα αν είναι... σφιχτοκώλες!!!). Αλλά έγιναν και ερωτήσεις, που περισσότερο υπονούμενα εναντίον εμένα προσωπικά ήταν, για τους ομοφυλόφιλους, με πάρα πολύ υποτιμητικό τρόπο εκπεφρασμένα.
Αυτό βέβαια δεν πρέπει να εκπλήσσει. Η ομοφυλοφιλία στην Κύπρο είναι κάτι σαν τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα. Η ομοφυλοφιλία θεωρείται ακόμα κυρίως ψυχική ασθένεια και λόγω και της πολύ μεγάλης πολιτκής δύναμης της κυπριακής εκκλησίας είναι εξοβελιστέα στο πυρ το εξώτερο. Να μην ξεχνάμε ότι η Κύπρος μαζί με τη Ρουμανία ήταν οι τελευταίες χώρες στην Ευρώπη που η ομοφυλοφιλία ήταν ποινικό αδίκημα. Ο νόμος καταργήθηκε μόνο για την εισαγωγή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (διαβάστε και εδώ) αλλά οι βαθιές διακρίσεις, αυτές οι διακρίσεις που κατά βάση είναι άγραφες, παραμένουν. Οι άνθρωποι
αντιμετωπίζουν τους ομοφυλόφιλους σαν να μην υπάρχουν. Ήταν χαρακτηριστική η αντίδραση ενός κυρίου από ένα γκρουπ ο οποίος όταν είδε στην πλατεία του Graz να φιλιούνται δύο κοπέλες έκανε το σταυρό του και είπε: "Παναϊα μου, εμείς στη Κύπρον 'εν έχομεν έτσι πράμματα!"
Το θέμα της ομοφυλοφιλίας στην Κύπρο, χρειάζεται μεγάλη ανάλυση, την οποία κάποια στιγμή θα παρουσιάσω. Ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ανοχής της διαφορετικότητας είναι κάτι που δεν πρέπει να το αφήσουμε στη διακριτική ευχέρεια της κάθε κυβέρνησης χωρίς εμείς οι πολίτες να πούμε τη γνώμη μας.
Το σίγουρο είναι ότι αυτές οι βδομάδες στην Αυστρία με τους Κύπριους με έκαναν να πιστέψω ακόμα περισσότερο αυτό που ήδη γνώριζα. Οι Έλληνες και οι Κύπριοι μοιάζουμε πάρα πολύ, στην ουσία είμαστε αδέρφια από την ίδια μάνα. Με τις κοινές μας καταβολές, την ανατολίτική μας παράδοση που μας θυμώνει όταν επωφθαλμιούμε την ευμάρεια και την οργάνωση της Δύσης αλλά και όταν κοιτάζουμε το Βυζαντινό μας παρελθόν και θρηνούμε για αυτά που χάσαμε, με πιο πρόσφατο ένα κομμάτι της ίδιας της Κύπρου, αλλά και που είμαστε περήφανοι γι αυτή την ανατολίτικη παράδοση όταν είναι να διασκεδάσουμε και να δείξουμε ότι εμείς είμαστε διαφορετικοί από αυτούς τους ξενέρωτους τους Βόρειους, έξω καρδιά.
Είμαστε αδέρφια που μαζί μεγαλώσαμε χωρίς ποτέ να ζήσουμε μαζί και που ακριβώς για αυτό αγαπάμε,ζηλεύουμε και μισούμε ο ένας την πρόοδο του άλλου. Αλλά ένα πράγμα δεν μπορούμε να αλλάξουμε όσο κι αν προσπαθούμε και οι δύο. Ότι στην ουσία έχουμε μόνο ο ένας τον άλλο.
Παρασκευή 25 Ιουλίου 2008
Καλοκαίρι στην Αυστρία
Αυτές τις μέρες βρίσκομαι μακριά από την Ελλάδα (τι πρωτότυπο ε;). Εργάζομαι περιφερόμενος στην Αυστρία και κάθε μέρα βρίσκομαι και σε άλλη πόλη. Έτσι περιφερόμενος από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο είναι μάλλον δύσκολο, αν και πολύ το θέλω, να μπορέσω να διαβάσω όλα αυτά που γράφετε όλοι εσείς στα μπλόγκια σας, αλλά και βέβαια να γράψω εγώ εδώ.
Τέλος πάντων, η ζωή που διάγω στην παρούσα φάση δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορώ να φανταστώ για τον εαυτό μου. Βέβαια βλέπω πολλά καινούργια μέρη, αν και, επειδή τα βλέπω ξανά και ξανά, κάθε βδομάδα τα ίδια, παύουν να έχουν αυτή τη συγκίνηση που έχουν όταν τα βλέπεις για πρώτη φορά. Αλλά και επίσης για να τα απολαύσεις πρέπει να τα μοιραστείς με τους ανθρώπους που επιλέγεις, ενώ εγώ εδώ είμαι σε διατεταγμένη υπηρεσία.
Τέλος πάντων, για να μην παραπονιέμαι κιόλας, πέρα από τη μοναξιά που αναπόφευκτα νιώθω, έχει και τα καλά του το πράγμα. Γνωρίζω λοιπόν πολλούς ανθρώπους, πολλοί από αυτούς πολύ αξιόλογοι. Όπως για παράδειγμα ο κυρ-Ανδρέας από την Κύπρο, ένας άνθρωπος με τέτοια θέληση για ζωή αλλά και τέτοια απλότητα που είναι πραγματικά συγκινητικό. Ένας άνθρωπος με ένα συνεχές χαμόγελο στα χείλη, έτοιμος κάθε στιγμή να πάρει τη φυσαρμόνικα και να μοιραστεί με τους άλλους αυτό που υπάρχει στην καρδιά του. Να σαι καλά κυρ-Ανδρέα μου, έστω κι αν αυτή τη στιγμή δε με διαβάζεις. Κι ελπίζω το νησί σου σύντομα να ενωθεί και να έρθω εκεί κάτω και να το γιορτάσουμε από κοντά, μαζί να σύρουμε το χορό.
Η Αυστρία πάντως το καλοκαίρι είναι πανέμορφη. Η φύση οργιάζει και οι βροχές με τον ήλιο διαδέχονται το ένα το άλλο. Η πανέμορφη πόλη του Γκρατς, με την απόλυτη ισορροπία μεταξύ μοντέρνας και παλιάς αρχιτεκτονικής, είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση.
Οι αρχές της πόλης αποφάσισαν κάποια στιγμή ότι πρέπει να επενδύσουν σε σύγχρονη αρχιτεκτονική. Να συνδέσουν το νέο με το παλιό. Και αυτό θα τους ανταπέδιδε μακροπρόθεσμα σε χρήμα αλλά και σε προβολή. Και είχαν δίκιο. Το Γκρατς πέρα από το ότι το ιστορικό του κέντρο είναι ενταγμένο στα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO, μπορεί να περηφανευτεί για το πρωτοποριακό του αυτό πρόγραμμα παντρέματος παλιού και νέου. Για παράδειγμα αυτό εδώ το κτήριο
Αυτό είναι το μουσείο σύγχρονης Τέχνης και απέχει από το ιστορικό κέντρο μόνο μερικά λεπτά με τα πόδια.
Το καλοκαίρι αυτό είναι λίγο περίεργο λοιπόν. Αντί να βρίσκομαι στη θάλασσα και να απολαμβάνω τον ήλιο και να καλλιεργώ το τροπικό μου μαύρισμα, βρίσκομαι στο κέντρο της Ευρώπης εργαζόμενος για να μπορώ να περνάω καλά στο μέλλον. Μόνο που ελπίζω αυτό το μέλλον να έρθει σύντομα, πολύ σύντομα!
Μέχρι τότε όμως μπορώ να παρηγορηθώ με μερικές καταπληκτικές εικόνες από τους αμπελώνες της Στυρίας, σαν αυτή εδώ.
Δεν είναι και άσχημα να ζεις εδώ, έτσι;
Τέλος πάντων, η ζωή που διάγω στην παρούσα φάση δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορώ να φανταστώ για τον εαυτό μου. Βέβαια βλέπω πολλά καινούργια μέρη, αν και, επειδή τα βλέπω ξανά και ξανά, κάθε βδομάδα τα ίδια, παύουν να έχουν αυτή τη συγκίνηση που έχουν όταν τα βλέπεις για πρώτη φορά. Αλλά και επίσης για να τα απολαύσεις πρέπει να τα μοιραστείς με τους ανθρώπους που επιλέγεις, ενώ εγώ εδώ είμαι σε διατεταγμένη υπηρεσία.
Τέλος πάντων, για να μην παραπονιέμαι κιόλας, πέρα από τη μοναξιά που αναπόφευκτα νιώθω, έχει και τα καλά του το πράγμα. Γνωρίζω λοιπόν πολλούς ανθρώπους, πολλοί από αυτούς πολύ αξιόλογοι. Όπως για παράδειγμα ο κυρ-Ανδρέας από την Κύπρο, ένας άνθρωπος με τέτοια θέληση για ζωή αλλά και τέτοια απλότητα που είναι πραγματικά συγκινητικό. Ένας άνθρωπος με ένα συνεχές χαμόγελο στα χείλη, έτοιμος κάθε στιγμή να πάρει τη φυσαρμόνικα και να μοιραστεί με τους άλλους αυτό που υπάρχει στην καρδιά του. Να σαι καλά κυρ-Ανδρέα μου, έστω κι αν αυτή τη στιγμή δε με διαβάζεις. Κι ελπίζω το νησί σου σύντομα να ενωθεί και να έρθω εκεί κάτω και να το γιορτάσουμε από κοντά, μαζί να σύρουμε το χορό.
Η Αυστρία πάντως το καλοκαίρι είναι πανέμορφη. Η φύση οργιάζει και οι βροχές με τον ήλιο διαδέχονται το ένα το άλλο. Η πανέμορφη πόλη του Γκρατς, με την απόλυτη ισορροπία μεταξύ μοντέρνας και παλιάς αρχιτεκτονικής, είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση.
Οι αρχές της πόλης αποφάσισαν κάποια στιγμή ότι πρέπει να επενδύσουν σε σύγχρονη αρχιτεκτονική. Να συνδέσουν το νέο με το παλιό. Και αυτό θα τους ανταπέδιδε μακροπρόθεσμα σε χρήμα αλλά και σε προβολή. Και είχαν δίκιο. Το Γκρατς πέρα από το ότι το ιστορικό του κέντρο είναι ενταγμένο στα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO, μπορεί να περηφανευτεί για το πρωτοποριακό του αυτό πρόγραμμα παντρέματος παλιού και νέου. Για παράδειγμα αυτό εδώ το κτήριο
Αυτό είναι το μουσείο σύγχρονης Τέχνης και απέχει από το ιστορικό κέντρο μόνο μερικά λεπτά με τα πόδια.
Το καλοκαίρι αυτό είναι λίγο περίεργο λοιπόν. Αντί να βρίσκομαι στη θάλασσα και να απολαμβάνω τον ήλιο και να καλλιεργώ το τροπικό μου μαύρισμα, βρίσκομαι στο κέντρο της Ευρώπης εργαζόμενος για να μπορώ να περνάω καλά στο μέλλον. Μόνο που ελπίζω αυτό το μέλλον να έρθει σύντομα, πολύ σύντομα!
Μέχρι τότε όμως μπορώ να παρηγορηθώ με μερικές καταπληκτικές εικόνες από τους αμπελώνες της Στυρίας, σαν αυτή εδώ.
Δεν είναι και άσχημα να ζεις εδώ, έτσι;
Δευτέρα 7 Ιουλίου 2008
ABBA
Αυτές τις μέρες έχω μια νοσταλγική διάθεση. Και βέβαια θυμάμαι περσινά ξινά σταφύλια, πράγματα που με έχουν συγκινήσει πολύ παλιότερα. Ένα από αυτά είναι το συγκρότημα των ΑΒΒΑ και η μουσική του. Λυπάμαι που θα απογοητεύσω όσους από εσάς είστε ροκάδες και απεχθάνεστε αυτή την υποτιθέμενη ελαφράδα που έχει η μουσική τους, πάντως για μένα έχω να πω πως το ροκ αυτό καθαυτό σαν μουσική, δε με συγκίνησε ποτέ. Και ο λόγος ήταν κυρίως ότι δινόταν έμφαση στο ρυθμό και όχι στη μελωδία. Χωρίς να παραγνωρίζω την αξία πολλών συγκροτημάτων που άφησαν μεγάλη κληρονομιά στη μουσική και συγκίνησαν εκατομμύρια ανθρώπους, δεν ήταν ποτέ του γούστου μου η πολύ δυνατή και εκκωφαντική μουσική και οι υπερβολές της ροκ.
Αντιθετα οι ΑΒΒΑ είχαν πολύ ισχυρή μελωδική γραμμή και από την εποχή που παιδάκι για πρώτη φορά ήρθα σε επαφή με τη μουσική τους όταν είδα μια ταινία που αναφερόταν στο συγκρότημα και παρουσίαζε τις περιοδείες τους, τους αγάπησα πολύ. Χαίρομαι που τώρα ξαναέρχονται στη μόδα.
Το μόνο που μπορώ να πώ εγώ από εδώ για τους ΑΒΒΑ και τη μουσική τους είναι "Thank you for the music"
Υ.Γ. Εχθές το πρωί καθώς πήγαινα για μπάνιο, στο αυτοκίνητο άκουγα ένα CD της Anne Sophie von Otter όπου έχει ηχογραφήσει σε συνεργασία με τον Benny Andersson των ΑΒΒΑ πολλά τραγούδια του γκρουπ. Αυτό που μου τράβηξε την προσοχή ήταν ένα τραγούδι που δεν θυμόμουνα το "The day before you came"
Δυστυχώς από αυτή τη συνεργασία της σπουδαίας αυτής Σουηδής mezzo-soprano με τον Benny Andersson δε βρήκα πολλά πράγματα στο youtube παρά μόνο αυτό εδώ το βίντεο από ένα θαυμάσιο τραγούδι των ΑΒΒΑ
το οποίο όμως κατά τη γνώμη μου είναι καλύτερο σε αυτή την εκτέλεση
Αντιθετα οι ΑΒΒΑ είχαν πολύ ισχυρή μελωδική γραμμή και από την εποχή που παιδάκι για πρώτη φορά ήρθα σε επαφή με τη μουσική τους όταν είδα μια ταινία που αναφερόταν στο συγκρότημα και παρουσίαζε τις περιοδείες τους, τους αγάπησα πολύ. Χαίρομαι που τώρα ξαναέρχονται στη μόδα.
Το μόνο που μπορώ να πώ εγώ από εδώ για τους ΑΒΒΑ και τη μουσική τους είναι "Thank you for the music"
Υ.Γ. Εχθές το πρωί καθώς πήγαινα για μπάνιο, στο αυτοκίνητο άκουγα ένα CD της Anne Sophie von Otter όπου έχει ηχογραφήσει σε συνεργασία με τον Benny Andersson των ΑΒΒΑ πολλά τραγούδια του γκρουπ. Αυτό που μου τράβηξε την προσοχή ήταν ένα τραγούδι που δεν θυμόμουνα το "The day before you came"
Δυστυχώς από αυτή τη συνεργασία της σπουδαίας αυτής Σουηδής mezzo-soprano με τον Benny Andersson δε βρήκα πολλά πράγματα στο youtube παρά μόνο αυτό εδώ το βίντεο από ένα θαυμάσιο τραγούδι των ΑΒΒΑ
το οποίο όμως κατά τη γνώμη μου είναι καλύτερο σε αυτή την εκτέλεση
Παρασκευή 4 Ιουλίου 2008
Μπάλα
.jpg)
Μετά από το προηγούμενο ποστ που αναφερόμουν στο EURO και στην εμπειρία μου από το τις μέρες που έμεινα στο Salzburg, δύο πολύ καλοί φίλοι bloggers, ο yellow kid και η incontinentia, μού άφησαν δύο σχόλια που μου πυροδότησαν αναμνήσεις και συναισθήματα όσον αφορά τη σχέση μου με το ποδόσφαιρο, που σκέφτηκα να αναπτύξω σε αυτό εδώ το ποστ.
Ήρθα σε επαφή με το ποδόσφαιρο σε μια πολύ μικρή ηλικία, όταν στο Δημοτικό άρχισα να παίζω με όλα τα υπόλοιπα αγόρια της τάξης ποδόσφαιρο. Στην αρχή στη θέση του τερματοφύλακα, αλλά αργότερα ως επιθετικός. Στην γειτονιά που μεγάλωσα, όπου ακόμα τότε, στη δεκαετία του 1970, μπορούσε κανείς να τη χαρακτηρίσει γειτονιά, το ποδόσφαιρο ήταν από τα παιχνίδια που έπαιζε ο "αντρικός" πληθυσμός και, το πόσο καλά έπαιζε κανείς, αποτελούσε το κριτήριο της κοινωνικής του καταξίωσης. Πρώτα από όλα τα κορίτσια ήθελαν να κάνουν μαζί του παρέα, αλλά και τα αγόρια επίσης, μια και η γνώμη αλλά και η εύνοια του καλύτερου ποδοσφαιριστή προσέδινε κύρος.
Η ενασχόλησή μου συνεχίστηκε και μάλιστα κάποια στιγμή, όταν τελείωνα το Δημοτικό, άρχισα να πηγαίνω στο γήπεδο. Ο πατέρας μου, μεγαλωμένος στον Πειραιά, σε μια περιοχή κοντά στο Χατζηκυριάκειο, ήταν φανατικός Ολυμπιακός (τι άλλο βέβαια θα μπορούσε να είναι με αυτές τις καταβολές;). Με πήρε λοιπόν και αρχίσαμε να πηγαίνουμε στο γήπεδο. Ήταν μια πολύ καλή εποχή για τον Ολυμπιακό, αρχές της δεκαετίας του 1980, με πολύ σημαντικούς παίκτες, όπως ο Γαλάκος, ο Κυράστας, ο Μίχος, αλλά και ο απόηχος του Δεληκάρη και του Κελεσίδη. Ο Γαλάκος μάλιστα ήταν ο παίκτης με τον οποίο ταυτιζόμουνα, καθώς λόγω ιδιοσυγκρασίας μου άρεσε πάντα σε μια κοινωνική εκδήλωση να πρωταγωνιστώ και άρα η επίθεση ήταν ο φυσικός μου χώρος. Έτσι μπορεί κανείς να φανταστεί την απογοήτευση που ένιωσα όταν ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής, μαζί με τον Κυράστα κάποια στιγμή μεταγράφηκαν από την αγαπημένη μου ομάδα στον "αιώνιο αντίπαλο" Παναθηναϊκό.
Παρολαυτά εμείς συνεχίσαμε να έχουμε μεγάλους ποδοσφαιριστές στις τάξεις μας και η έλευση του Νίκου Αναστόπουλου από τον Πανιώνιο, η πιο ακριβοπληρωμένη μεταγραφή όλων των εποχών μέχρι τότε στην Ελλάδα, εκείνη ακριβώς την εποχή, μου τόνωσε ξανά το ηθικό και ανανέωσε το ενδιαφέρον μου. Συνέχισα λοιπόν αδιάλειπτα να πηγαίνω στο γήπεδο.
Ήμουν πια έφηβος και οι ανάγκες μου άλλαζαν. Έβλεπα λοιπόν τον κόσμο από άλλο μάτι πια. Η πολιτική μου ένταξη στην Αριστερά, σε συνδυασμό με τα μεγάλα σκάνδαλα του τέλους του '80 και την αναπόφευκτη εμπλοκή της αγαπημένης μου ομάδας, αφού ήταν μία από τις επιχειρήσεις του Κοσκωτά, που κηλίδωσε και την πολιτική ζωή αλλά και όλο το δημόσιο βίο, συνέτειναν αποφασιστικά στο να σταματήσω να πηγαίνω στο γήπεδο και να παρακολουθώ από κοντά τα κατορθώματα των ποδοσφαιριστών. Θαρρώ πως τελευταία φορά πριν από φέτος στο EURO, πήγα στο γήπεδο το 1988. Πριν από είκοσι ολόκληρα χρόνια δηλαδή!
Και ο λόγος ήταν ότι είχα αλλάξει. Το ποδόσφαιρο πια δεν έπαιζε τόσο σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Αλλά και αηδίασα με τα πολιτικά και κομματικά παιχνίδια αυτών που, καλυμμένοι πίσω από τη δημοφιλία του συγκεκριμένου αθλήματος αναζητούν τρόπους προβολής. Αυτούς που χωρίς απαραίτητα να είναι λάτρεις του ποδοσφαίρου, παρουσιάζονται στα πολύ μεγάλα και σημαντικά παιχνίδια μόνο για επικοινωνιακούς λόγους, για να φανούν μπροστά στις κάμερες και να τους δουν οι ψηφοφόροι τους.
Συνεχίζω λοιπόν και σήμερα να πιστεύω τα ίδια πράγματα. Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα, αλλά ταυτόχρονα και ένα μέσο χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Ζούμε αυτές τις μέρες τις αποκαλύψεις του σκανδάλου Siemens, όπου ένας πρωτοκλασάτος υπουργός, από το μεγάλο πολιτικό τζάκι των Καραμανλήδων, κατά τη γνώμη μου μια απόλυτη μετριότητα ως πολιτικός, αλλά εξάδερφος του πρωθυπουργού και γι αυτό με μεγάλη πολιτική ισχύ, βρίσκεται εν μέσω ενός οργίου φημών για διαπλοκή με στέλεχος της εταιρίας που λάδωνε, κατά παραδοχή δική της, όλο το Ελληνικό πολιτικό σύστημα. Και αυτό για να δουν έναν ποδοσφαιρικό αγώνα!
Αλλά δεν είναι μόνο αυτή η περίπτωση. Είδα στο Salzburg τις μέρες του EURO, μεγάλες εταιρίες να ξοδεύουν αμύθητα ποσά εν μέσω ακρίβειας και ανέχειας υποτίθεται, μόνο για να προσφέρουν στους υπαλλήλους τους ταξίδια για να δουν τους αγώνες. Η μετατροπή του ποδοσφαίρου σε ένα προϊόν θεάματος μέσω της εμπορευματοποίησης και της επαγγελματοποίησής του, συντείνει σε όλα αυτά τα δυσάρεστα φαινόμενα.
Το άθλημα αυτό καθαυτό έχει μεγάλη ιστορία και πάντοτε ήταν ένα άθλημα που είχε μεγάλο έρεισμα στη φτωχή μάζα του πληθυσμού. Όμως σήμερα με τα μεγάλα ποσά που ξοδεύονται και την εμπλοκή των μεγαλοκαρχαριών της οικονομικής ζωής στα διοικητικά, η κατάσταση εκχυδαϊζεται όσο πάει και περισσότερο. Το ξέπλυμα μαύρου χρήματος αλλά και η πολιτική επιρροή και η χειραγώγηση των μαζών είναι ο καθεαυτού σκοπός όλων αυτών των κυρίων. Μάλιστα μερικοί έχουν κάνει και στρατό από ακολούθους, που είναι έτοιμοι να επέμβουν δια της βίας όποτε τους ζητηθεί, συνιστώντας ένα επικίνδυνο παρακράτος.
Το κράτος βέβαια περί άλλων τυρβάζει και συνεχίζει να ανέχεται όλη αυτή την απαράδεκτη κατάσταση χωρίς να βάζει φρένο. Μάλιστα, όπως βλέπουμε και από την περίπτωση του υπουργού Πολιτισμού αλλά και από άλλες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα η σπουδή με την οποία ο κύριος Σουφλιάς προέκρινε την κατασκευή του γηπέδου στο Βοτανικό αλλά και η απαράδεκτη σύμβαση με την οποία το Ελληνικό Δημόσιο παραχώρησε το γήπεδο Καραϊσκάκη στον Ολυμπιακό και την οικογένεια Κόκκαλη για 49 χρόνια (!), ότι το κράτος όχι μόνο αδιαφορεί αλλά και επιτείνει την κατάσταση διαπλεκόμενο οικονομικά και πολιτικά.
Εγώ σαν φίλαθλος λοιπόν αρνούμαι να ακολουθήσω αυτή την τακτική και λογική. Η κατάσταση αυτή με προσβάλλει και ως άνθρωπο και ως πολίτη και, παρά το γεγονός ότι διασκεδάζω με το ποδόσφαιρο, αρνούμαι να το ενισχύσω δια της παρουσίας μου στο γήπεδο.
Οι γλυκές αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία απέχουν πάρα πολύ από αυτή την τραγελαφική κατάσταση του σήμερα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
