Συμπληρώνονται σήμερα 75 χρόνια από το θάνατο και τα 145 από τη γέννηση του Κωνσταντίνου Καβάφη, ενός από τους μεγαλύτερους ποιητές μας. Στη μνήμη του παραθέτω ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματά του και η απαγγελία του από την Έλλη Λαμπέτη.
ΦΩΝΕΣ
Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.
Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε·
κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.
Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας —
σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει.
Τρίτη 29 Απριλίου 2008
Πάσχα
Ολόκληρη τη Μεγάλη Βδομάδα παρακολουθούσα την επικαιρότητα στην Ελλάδα και απορούσα. Όλα τα δελτία ειδήσεων είχαν για πρώτο θέμα τις τιμές του οβελία, όταν στο εξωτερικό είχε βουήξει ο τόπος με την επισιτιστική κρίση.
Ποτέ δε συμπάθησα το έθιμο της Μεγάλης Βδομάδας. Όλο αυτό το ξαφνικό και υποχρεωτικό σταμάτημα της ροής της ζωής, έτσι καταναγκαστικά που γίνεται, που πρέπει ντε και καλά να νιώθεις λυπημένος και ξαφνικά την Κυριακή να έρχεται η κάθαρση και όλα να μετατρέπονται σε μια μεγάλη γιορτή, ήταν για μένα ένα μαρτύριο. Η τηλεόραση έπαιζε συνεχώς εκκλησιαστικούς ύμνους και το ραδιόφωνο θυμόταν την κλασσική μουσική. Όσο για την τελευταία, την εβδομάδα πριν το Πάσχα είχε τη τιμητική της.
Λέξεις όπως συμφωνία, πρελούδιο, φούγκα, ορατόριο και μουσική δωματίου ήταν οι μόνες φορές που ακούγονταν κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Ή μάλλον όχι... υπήρχε ακόμα μια συγκυρία που παιζόταν η κλασσική μουσική από ραδιόφωνο και τηλεόραση. Και αυτή έπρεπε να είναι μια εξαιρετικά τραγική συγκυρία. Ο θάνατος ενός εθνικού ηγέτη ή κάποιο δυστύχημα.
Τέτοια περίπτωση για παράδειγμα ήταν το περίφημο ατύχημα στη Θύρα 7 στον αγώνα Ολυμπιακού-ΑΕΚ 6-0 το 1980. Μετά από το θλιβερό περιστατικό και το τηλεοπτικό διάγγελμα του Γ. Ράλλη που τότε ήταν πρωθυπουργός, η τηλεόραση άρχισε να παίζει ατέρμονα όλο το υπόλοιπο βράδυ κλασσική μουσική χωρίς λόγια, πράγμα που με εκνεύρισε.
Η απρόσκλητη εισβολή του θανάτου μέσα στο ίδιο μου το σπίτι, αλλά και η αδυναμία να ξεφύγεις από αυτό, καθότι τότε δεν υπήρχαν άλλα κανάλια, μου μαύρισε την ψυχή.
Έτσι, στην παιδική μου ηλικία και για πολλά χρόνια, ταύτισα την κλασσική μουσική με τις κηδείες. Φαντάζομαι και πολύς άλλος κόσμος εκτός από μένα.
Αυτός ήταν και ο σοβαρότερος λόγος που τη Μεγαλοβδομάδα περνούσα των Παθών μου τον τάραχο, ο θάνατος. Μια βδομάδα μέσα στο χρόνο που δε μπορούσες να συμπεριφερθείς χαρούμενα, γιατί ήταν προσβολή. Προσέβαλλες τα ιερά και τα όσια.
Ε, λοιπόν εγώ δεν ήθελα. Δεν ήθελα να σταματάει η ζωή. Ήθελα να συνεχίζεται. Ήθελα, κόντρα στις πεποιθήσεις των γονιών μου και σ' αυτό που μάθαινα πειθαναγκαστικά στο σχολείο πως είναι το σωστό, να συνεχίσω να ζω σα να μη συμβαίνει τίποτα. Να βγαίνω με τους φίλους μου βόλτα, να πηγαίνουμε για παγωτό στο IGLOO, για χάμπουργκερ στα Hambo.
Να μπορούμε να γελάσουμε και να φωνάξουμε σαν όλες τις υπόλοιπες μέρες χωρίς να αντιμετωπίσουμε την αποδοκιμασία των γύρω μας.
Κι έπειτα ερχόταν η Κυριακή του Πάσχα και αίφνης η κλασσική μουσική μετατρεπόταν σε λαϊκά άσματα. Πάνε τα ορατόρια και οι συμφωνίες, πάει ο Μπετόβεν και ο Μπαχ, σειρά είχαν ο Τσιτσάνης, ο Καζαντζίδης και η ξαφνική αλλαγή της διάθεσης από το λυπημένο στο καταχαρούμενο. Το ψήσιμο του οβελία, που με αηδίαζε με όλες αυτές τις έντονες μυρωδιές, αλλά και η υποκρισία των γύρω μου που υποτίθεται ότι σαν καλοί χριαστιανοί είχαν νηστέψει και είχαν εξαγνιστεί από τις αμαρτίες τους τη Σαρακοστή και τώρα ήταν έτοιμοι να φάνε το κρέας που τόσο είχαν στερηθεί.
Αυτά συνέβαιναν όταν ήμουν μικρός, κάθε Πάσχα. Κι ήταν ακόμα πιο εκνευριστική η αέναη επανάληψη μιας ήδη εκνευριστικής συνήθειας.
Μεγαλώνοντας και βλέποντας τα πράγματα από απόσταση αλλά και βιώνοντας το σήμερα της γιορτής του Πάσχα, βλέπω ότι δε με εκνευρίζει πια τόσο πολύ. Ίσως επειδή υπάρχουν πια εναλλακτικές πολλές και η Ελλάδα δεν είναι πια τόσο προσκολημμένη στον εαυτό της. Έτσι, αυτοί που δε θέλουν να λυπηθούν, δεν είναι απομονωμένοι.
Αυτό που συνεχίζει πάντως να με εκνευρίζει είναι η υποκρισία. Άνθρωποι που διαπράττουν τρομερές αδικίες στη ζωή τους θεωρούν ότι εξαγνίζονται μέσα από τη διαδικασία της Μεγαλοβδομάδας. Σα να φτάνει η ευχή του παπά, που συνήθως είναι ο πιο αμαρτωλός από όλους, για να σβηστούν τα κρίματά τους. Και μετά πάλι τα ίδια, μέχρι το επόμενο Πάσχα.
Φέτος τη Μεγαλοβδομάδα την έζησα στη Βιέννη. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ήμουν στο εξωτερικό τέτοιες μέρες. Αλλά ήταν η πρώτη φορά που επέστρεψα Μεγάλο Σάββατο. Έτσι πέρασα μόνο το ευχάριστο κομμάτι, αυτό της χαράς, αν και θέλοντας και μη έφαγα κι εγώ αρνί, ελλείψει διαφορετικού φαγητού.
Αλλά συνειδητοποίησα και κάτι άλλο. Τα έθιμα κάνουν τη ζωή μας να περνάει πιο εύκολα.
Διακόπτουν την αβάσταχτη αέναη ροή του χρόνου και κάνουν τη ζωή μας να αποκτάει κάποιο νόημα
Ποτέ δε συμπάθησα το έθιμο της Μεγάλης Βδομάδας. Όλο αυτό το ξαφνικό και υποχρεωτικό σταμάτημα της ροής της ζωής, έτσι καταναγκαστικά που γίνεται, που πρέπει ντε και καλά να νιώθεις λυπημένος και ξαφνικά την Κυριακή να έρχεται η κάθαρση και όλα να μετατρέπονται σε μια μεγάλη γιορτή, ήταν για μένα ένα μαρτύριο. Η τηλεόραση έπαιζε συνεχώς εκκλησιαστικούς ύμνους και το ραδιόφωνο θυμόταν την κλασσική μουσική. Όσο για την τελευταία, την εβδομάδα πριν το Πάσχα είχε τη τιμητική της.
Λέξεις όπως συμφωνία, πρελούδιο, φούγκα, ορατόριο και μουσική δωματίου ήταν οι μόνες φορές που ακούγονταν κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Ή μάλλον όχι... υπήρχε ακόμα μια συγκυρία που παιζόταν η κλασσική μουσική από ραδιόφωνο και τηλεόραση. Και αυτή έπρεπε να είναι μια εξαιρετικά τραγική συγκυρία. Ο θάνατος ενός εθνικού ηγέτη ή κάποιο δυστύχημα.
Τέτοια περίπτωση για παράδειγμα ήταν το περίφημο ατύχημα στη Θύρα 7 στον αγώνα Ολυμπιακού-ΑΕΚ 6-0 το 1980. Μετά από το θλιβερό περιστατικό και το τηλεοπτικό διάγγελμα του Γ. Ράλλη που τότε ήταν πρωθυπουργός, η τηλεόραση άρχισε να παίζει ατέρμονα όλο το υπόλοιπο βράδυ κλασσική μουσική χωρίς λόγια, πράγμα που με εκνεύρισε.
Η απρόσκλητη εισβολή του θανάτου μέσα στο ίδιο μου το σπίτι, αλλά και η αδυναμία να ξεφύγεις από αυτό, καθότι τότε δεν υπήρχαν άλλα κανάλια, μου μαύρισε την ψυχή.
Έτσι, στην παιδική μου ηλικία και για πολλά χρόνια, ταύτισα την κλασσική μουσική με τις κηδείες. Φαντάζομαι και πολύς άλλος κόσμος εκτός από μένα.
Αυτός ήταν και ο σοβαρότερος λόγος που τη Μεγαλοβδομάδα περνούσα των Παθών μου τον τάραχο, ο θάνατος. Μια βδομάδα μέσα στο χρόνο που δε μπορούσες να συμπεριφερθείς χαρούμενα, γιατί ήταν προσβολή. Προσέβαλλες τα ιερά και τα όσια.
Ε, λοιπόν εγώ δεν ήθελα. Δεν ήθελα να σταματάει η ζωή. Ήθελα να συνεχίζεται. Ήθελα, κόντρα στις πεποιθήσεις των γονιών μου και σ' αυτό που μάθαινα πειθαναγκαστικά στο σχολείο πως είναι το σωστό, να συνεχίσω να ζω σα να μη συμβαίνει τίποτα. Να βγαίνω με τους φίλους μου βόλτα, να πηγαίνουμε για παγωτό στο IGLOO, για χάμπουργκερ στα Hambo.
Να μπορούμε να γελάσουμε και να φωνάξουμε σαν όλες τις υπόλοιπες μέρες χωρίς να αντιμετωπίσουμε την αποδοκιμασία των γύρω μας.
Κι έπειτα ερχόταν η Κυριακή του Πάσχα και αίφνης η κλασσική μουσική μετατρεπόταν σε λαϊκά άσματα. Πάνε τα ορατόρια και οι συμφωνίες, πάει ο Μπετόβεν και ο Μπαχ, σειρά είχαν ο Τσιτσάνης, ο Καζαντζίδης και η ξαφνική αλλαγή της διάθεσης από το λυπημένο στο καταχαρούμενο. Το ψήσιμο του οβελία, που με αηδίαζε με όλες αυτές τις έντονες μυρωδιές, αλλά και η υποκρισία των γύρω μου που υποτίθεται ότι σαν καλοί χριαστιανοί είχαν νηστέψει και είχαν εξαγνιστεί από τις αμαρτίες τους τη Σαρακοστή και τώρα ήταν έτοιμοι να φάνε το κρέας που τόσο είχαν στερηθεί.
Αυτά συνέβαιναν όταν ήμουν μικρός, κάθε Πάσχα. Κι ήταν ακόμα πιο εκνευριστική η αέναη επανάληψη μιας ήδη εκνευριστικής συνήθειας.
Μεγαλώνοντας και βλέποντας τα πράγματα από απόσταση αλλά και βιώνοντας το σήμερα της γιορτής του Πάσχα, βλέπω ότι δε με εκνευρίζει πια τόσο πολύ. Ίσως επειδή υπάρχουν πια εναλλακτικές πολλές και η Ελλάδα δεν είναι πια τόσο προσκολημμένη στον εαυτό της. Έτσι, αυτοί που δε θέλουν να λυπηθούν, δεν είναι απομονωμένοι.
Αυτό που συνεχίζει πάντως να με εκνευρίζει είναι η υποκρισία. Άνθρωποι που διαπράττουν τρομερές αδικίες στη ζωή τους θεωρούν ότι εξαγνίζονται μέσα από τη διαδικασία της Μεγαλοβδομάδας. Σα να φτάνει η ευχή του παπά, που συνήθως είναι ο πιο αμαρτωλός από όλους, για να σβηστούν τα κρίματά τους. Και μετά πάλι τα ίδια, μέχρι το επόμενο Πάσχα.
Φέτος τη Μεγαλοβδομάδα την έζησα στη Βιέννη. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ήμουν στο εξωτερικό τέτοιες μέρες. Αλλά ήταν η πρώτη φορά που επέστρεψα Μεγάλο Σάββατο. Έτσι πέρασα μόνο το ευχάριστο κομμάτι, αυτό της χαράς, αν και θέλοντας και μη έφαγα κι εγώ αρνί, ελλείψει διαφορετικού φαγητού.
Αλλά συνειδητοποίησα και κάτι άλλο. Τα έθιμα κάνουν τη ζωή μας να περνάει πιο εύκολα.
Διακόπτουν την αβάσταχτη αέναη ροή του χρόνου και κάνουν τη ζωή μας να αποκτάει κάποιο νόημα
Παρασκευή 25 Απριλίου 2008
Ναυάγιο*
Μία παιδική πολυομυελίτιδα είχε αφήσει το ένα πόδι του ηλικωμένου ναυτικού προβληματικό, όχι όμως τόσο που να τον εμποδίζει να περπατάει, κουτσαίνοντας με έναν τρόπο πολύ κομψό. Είχε μπαρκάρει σε ένα αλιευτικό που ψάρευε στα ευχάριστα νερά της Μεσογείου και εξαιτίας αυτού του προβλήματος στο πόδι ήταν ο ναυτικός που πιο πολύ από όλους εκτιμούσε ο καπετάνιος.
Στο μπαρ των ψαράδων μια μέρα του μίλησα για τον καπτα-Ακάμπ.
Του είπα ότι αυτός ο τύπος, που επίσης ήταν κουτσός, αντιμετώπισε με μεγάλο κουράγιο μια δολοφόνο φάλαινα και έγινε έτσι ήρωας της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
"Εγώ παλεύω μόνο με μπαρμπούνια και καμμιά φορά με καμμιά γαρίδα"-αναφώνησε ο γέρος ναυτικός, για να κατεβάσει τη συζήτηση στο επίπεδο του μπράντι που έπινε.
Αυτός ο άνθρωπος, με τα χρόνια, είχε καταλήξει να ενσωματώσει το κούτσεμα στην προσωπικότητά του σαν ένα διακριτικό σημάδι και επιπλέον μπορούσε κανείς να σκεφτεί πως ήταν περήφανος που είχε το ένα πόδι κοντύτερο από το άλλο, αλλά μια μέρα τα πράγματα πραγματικά αναστράφηκαν.
Κατά τη διάρκεια μιας μέρας ψαρέματος έπιασε ένα ξαφνικό μπουρίνι και το καϊκι βούλιαξε, αν και ο γέρος ναυτικός κατάφερε να πιαστεί από ένα μαδέρι και να μείνει έτσι επιπλέοντας αρκετές ώρες, μέχρι που διασώθηκε από ένα εμπορικό πλοίο με γερμανική σημαία.
Πάνω στο πλοίο εξέτασαν τη ζημιά που μπορούσε να είχε πάθει το σώμα του. Δύο Γερμανοί άρχισαν να τραβάν το κακό του πόδι με πολύ μεγάλη αγένεια προσπαθώντας μάταια να το εξισώσουν με το καλό. "Αφήστε με, έτσι είμαι εγώ!"-ούρλιαζε ο γέρος ναυτικός ξανά και ξανά χωρίς οι διασώστες να καταλαβαίνουν το νόημα των κραυγών του. Εκείνοι αγωνίζονταν να συνταιριάσουν τα κόκκαλά του με απτόητο ενδιαφέρον. "Είμαι έτσι, είμαι κακοφτιαγμένος, αφήστε με!", μούγκριζε ο ναυαγός ανάμεσα σε βλαστήμιες και πόνο.
Τελικά οι Γερμανοί κατάφεραν να καταστρέψουν το πόδι μέχρι να το αφήσουν τελείως άχρηστο και από τότε ο γερο-ναυτικός δεν ήταν ποτέ πια ο ίδιος. Έχασε εντελώς την χάρη που είχε όταν περπατούσε και με δεδομένη την προχωρημένη του ηλικία πίστευε, καταπώς μου είπε, ότι πια δεν του έμενε χρόνος να ενσωματώσει αυτή τη νέα βλάβη στη ζωή του μέχρι να τη μετατρέψει σε ένα νέο τύπο κομψότητας.
Έχω σκεφτεί πολλές φορές αυτό το γέρο ναυτικό. Οι πληγές που σέρνονται από πολύ μακριά, τυλιγμένες στα χρόνια, είναι αυτές που μας ορίζουν πάντα και στο τέλος μας επιτρέπουν να φτάσουμε στην αξιοπρέπεια στο μέσο του ναυαγίου.
*Άρθρο του Manuel Vicent που δημοσιεύθηκε στην EL PAIS
Τρίτη 22 Απριλίου 2008
Φράουλες και αίμα
Η είδηση αλλά και οι εικόνες σοκαριστικές. Το μάζεμα της φράουλας στην πυρόπληκτη κατά τα άλλα Ηλεία έχει μετατραπεί σε ένα καινούργιο σκλαβοπάζαρο.
Αλλοδαποί, που έχουν μεταφερθεί εκεί με μόνο σκοπό τη συγκομιδή της σοδειάς του "κόκκινου χρυσού", περίπου 1500 τον αριθμό. Άνθρωποι από το Μπαγκλαντές ως επί το πλείστον, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Άνθρωποι που ήρθαν στην Ελλάδα για να βρουν μια καλύτερη τύχη και για να γλιτώσουν από την μοίρα της χώρας τους "Δεν έχει σημασία. Δεν είμαι ελεύθερος, είμαι όμως ζωντανός. Στο Μπαγκλαντές έχει ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία. Δεν είναι, όμως, όπως εδώ. Αν εκεί έρθει ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση θα σκοτώσει όποιον είναι Νέα Δημοκρατία"
Η Ελλάδα είναι πολιτισμένη χώρα. Και σαν πολιτισμένη χώρα έχει νόμους για αυτούς που εισέρχονται στην επικράτειά της. Σύμφωνα με το σύνταγμά της και με τις διεθνείς συνθήκες που έχει υπογράψει, όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι απέναντι στους νόμους της. Οι κάτοικοί της είναι γνωστοί σε όλο τον κόσμο για τη φιλοξενεία τους.
Αυτά βέβαια όταν δεν πλήττεται ο ζωτικός τους χώρος. Και στην περίπτωση αυτή ο ζωτικός χώρος των Ελλαδιτών συμπατριωτών μας είναι το μάζεμα της φράουλας και τα κέρδη που το εμπόριό της θα τους αποφέρει. Τότε πάνε περίπατο και η φιλοξενεία και οι νόμοι.
Το κράτος έχει την υποχρέωση να προστατέψει πρώτα από όλα τους δικούς του πολίτες και τα συμφέροντά τους. Γι αυτό το λόγο και προτιμά να κάνει ότι δεν ξέρει τίποτα. Τι κι αν έχει βουήξει ο τόπος; Περιμένει να μεγαλώσει το θέμα για να το αντιμετωπίσει. Μέχρι τότε έχει άλλα πράγματα πολύ πιο σοβαρά να κάνει. Υπάρχει η Μακεδονία και το όνομα της γειτονικής χώρας. Αυτό έχει πιο πολύ ψωμί και μάλιστα εκεί η κυβέρνηση παίζει στην έδρα της με τη διακομματική στήριξη της Βουλής. Πού να μπλέκεις τώρα με τους μετανάστες, να δυσαρεστήσεις την εκλογική σου πελατεία στην Ηλεία και να ξύνεις πληγές;
Στο κάτω κάτω της γραφής τι ήθελαν κι αυτοί και κάνανε τόσο δρόμο από το Μπαγκλαντές για την Ελλάδα; Τι περίμεναν ότι θα βρούν εδώ; Το δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα; Εδώ έχει δουλειά ρε! Σκληρή δουλειά! Και αν θέλεις να τα πάμε καλά, το καλό που σου θέλω να κάνεις αυτό που σου λέω για να μην έχουμε φασαρίες. Αλλιώς θα πας από κει που ήρθες.
Βέβαια τώρα διαμαρτύρονται και οι αγρότες. Σου λέει, τι το παράνομο κάνουμε; Εμείς δίνουμε δουλειά σε αυτούς τους ανθρώπους που είναι ανειδίκευτοι, δεν έχουνε βρακί να φορέσουνε, αυξάνουμε την παραγωγή μας και άρα συμβάλλουμε στην αύξηση του ΑΕΠ και άρα και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής στη χώρα μας (κοιτάξτε εδώ στα σχόλια). Και επίσης αν αυτούς τους ανθρώπους δεν τους πάρουμε στη δουλειά, θα καταλήξουν από το Αλλοδαπών πίσω στην χώρα τους. Άρα θα 'πρεπε να είναι ευχαριστημένοι οι εργάτες.
Όσον αφορά τους καταναλωτές αυτοί είναι διπλά ευχαριστημένοι γιατί θα απολαύσουν ένα πολύ νόστιμο φρούτο που βγαίνει μια φορά το χρόνο, σε αφθονία και σε πολύ χαμηλή τιμή. Άρα ευχαριστημένοι κι αυτοί.
Μόνο εγώ δεν είμαι ευχαριστημένος, που αισθάνομαι όλο και περισσότερο όχι σαν άνθρωπος αλλά σα ζώο, κάθε φορά που μαθαίνω τέτοιες ανατριχιαστικές ιστορίες. Βοήθεια! Πνίγομαι!
Υ.Γ. Οι βασικές πληροφορίες για αυτό το ποστ αντλήθηκαν από το μπλογκ του δημοσιογράφου της "Ελευθεροτυπίας" κυρίου Μάκη Νοδάρου και οι φωτογραφίες είναι του φωτογράφου κυρίου Γιάννη Λιάκου και είναι από το http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=851322
Δευτέρα 21 Απριλίου 2008
Παρασκευή 18 Απριλίου 2008
Jesusito sera un santo
Ο αγαπητός Βάσκες μού έδωσε μια πολύ ωραία ιδέα:
Να βρω τον πίνακα του David Alfaro Siqueiros που αναφέρω στο ερωτηματολόγιο ότι βρίσκεται στον τοίχο μου και να γράψω ένα ποστ σχετικά με αυτό.
Ο πίνακας είναι ο παραπάνω. Είναι μια από τις λιθογραφίες που έκανε ο Siqueiros σε προχωρημένη ηλικία, όταν ασχολήθηκε με πιο προσωπικά θέματα.
Η πρώτη μου γνωριμία με τον Siqueiros έγινε μέσα από τη μουσική. Και συγκεκριμένα μέσα από ένα δίσκο. Ήταν όταν πρωτοέπεσε στα χέρια μου η ηχογράφηση του κορυφαίου έργου του Μίκη Θεοδωράκη "Canto General" . Πρόκειται για την ολοκληρωμένη ηχογράφηση του έργου, σε ζωντανή ηχογράφηση΄. Από την πρώτη ηχογράφηση έλειπαν τα κομμάτια Sandino, Lautaro, Emiliano Zapata, Neruda Requiem Eternam, A mi Partido και Amor America.
Γυναίκα στη φυλακή, 1968,
David Alfaro Siqueiros
Το ένθετο του δίσκου είναι εικονογραφημένο με λεπτομέρειες από πίνακες του Siqueiros, δίπλα στην καταπληκτική μετάφραση της Δανάης Στρατηγοπούλου . Από την πρώτη στιγμή που είδα αυτές τις εικόνες μου έκαναν εντύπωση. Είχαν μια δύναμη ασυνήθιστη.
Η εικόνα της μάνας που βγαίνει μέσα από τη γη για να προστατέψει τα παιδιά της, παρά το ότι είχε ένα στόμφο, είχε εντούτοις και μια αλήθεια που με συγκινούσε.
Εδώ να πω ότι η Λατινική Αμερική ήταν ένας τόπος που πάντοτε μου τραβούσε το ενδιαφέρον. Μια χώρα μακρινή και πολύ εξωτική, με ένα λαό πάρα πολύ φτωχό, που στην πλειοψηφία του ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας, αλλά και με μια απίστευτη τρυφερότητα και τρελλό χιούμορ και ζωτικότητα. Ο Siqueiros εξέφραζε λοιπόν όλα αυτά. Οι εικόνες του μου έδιναν ακριβώς την εικόνα που είχα σχηματίσει για τη χώρα του, το Μεξικό, χωρίς να έχω πάει ποτέ. Εξέφραζαν όλη την οργή για την εκμετάλλευση του λαού και την διάθεση για αντίσταση. Όμως ταυτόχρονα επικεντρωνόταν στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών του, τού λαού του Μεξικού, σαν ένας σκηνοθέτης που κάνει γκρο πλαν στο πρόσωπο της πρωταγωνίστριάς του.
O Siqueiros είναι ένας καλλιτέχνης βέβαια που στη διάρκεια της ζωής του υπήρξε πολιτικά ενταγμένος στην Αριστερά. Ήταν κομμουνιστής.
Στη δεκαετία του 1910-1920 που εκείνος ανδρώθηκε, η πολιτική ένταξη στην Κομμουνιστική Αριστερά ήταν το πιο προοδευτικό πράγμα που μπορούσε κάποιος να κάνει. Ο Siqueiros λοιπόν υπηρέτησε το σκοπό της Αριστεράς καταπώς τον καταλάβαινε εκείνος. Υπήρξε ένας άνθρωπος δογματικός, που ακολούθησε το κίνημα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Μάλιστα υπήρξε τόσο δογματικός που κάποτε αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Leon Trotsky (δείτε επίσης εδώ). Υπήρξε κοσμοπολίτης που έζησε σε πολλές χώρες εκτός από το Μεξικό (Γαλλία, Ιταλία, ΗΠΑ, Ισπανία, περισσότερες πληροφορίες εδώ). Και υπήρξε και ένας πολύ μεγάλος καινοτόμος, μαζί με τους φίλους του Diego Rivera και Jose Clemente Orozco υπήρξαν πρωτοπόροι της ανανέωσης των murales μιας τέχνης που αποτελεί πρόδρομο του γκράφιτι.
Χρόνια μετά από την πρώτη μου επαφή με το έργο του Μεξικανού ζωγράφου, μου δόθηκε για πρώτη φορά η ευκαιρία να επισκεφτώ το Μεξικό. Ήταν ένα ταξίδι που ήρθε χωρίς να το έχω προγραμματίσει.
Και όταν βρέθηκα εκεί, ανακάλυψα ότι όλα ήταν όπως τα είχα φανταστεί. Μια τεράστια χώρα, απίστευτα όμορφη, αλλά και με πολλές αντιθέσεις. Ο πληθυσμός του Μεξικού, που αυτή τη στιγμή που μιλάμε πλησιάζει τα 107 εκατομμύρια, είναι στη μεγάλη του πλειοψηφία φτωχός. Κι όταν λέω φτωχός, εννοώ ότι το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζει με ένα δολλάριο τη μέρα. Αυτό βέβαια δεν εμποδίζει τη χώρα να έχει ένα σωρό εκατομμυριούχους στις λίστες του Forbes με τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου.
Είναι μια χώρα με τεράστιο ορυκτό πλούτο, με παραγωγή χρυσού και πετρελαίου και με σπάνιες φυσικές ομορφιές. Για παράδειγμα το Ακαπούλκο με τον καταπληκτικό κόλπο, που έγινε στη δεκαετία του 60 διάσημος από τις Αμερικανικές ταινίες. Δίπλα στα πανάκριβα ξενοδοχεία της πόλης βρίσκονται οι φαβέλες. Αλουμινένιες κατασκευές όπου δε μπορεί κανείς να πιστέψει ότι μένουν άνθρωποι, βρίσκονται κρυμμένες δίπλα από τα χλιδάτα και πανάκριβα holiday resorts της πόλης.
Είναι μια χώρα με τεράστια βία. Μια βία που αντικατοπτρίζεται στα χρώματα. Υπάρχει στο Μεξικό μια ποικιλία χρωμάτων απίστευτη. Στη χώρα μας δεν συναντούμε πουθενά κάτι τέτοιο. Το ίδιο συμβαίνει και στους πίνακες του Siqueiros. Υπάρχει μια πανδαισία χρωμάτων, με κύριο πρωταγωνιστή το κόκκινο. Δεν είναι όμως ένα κόκκινο λαμπερό, φωτεινό. Είναι ένα κόκκινο σκοτεινό, το κόκκινο του αίματος και του θανάτου, σε απευθείας συνομιλία με το κόκκινο της Ισπανίας και του Λόρκα.
Στο Μεξικό πήγα δύο φορές. Τη δεύτερη φορά μόνος, να επισκεφτώ φίλους που είχα κάνει από το πρώτο μου ταξίδι. Έμεινα περίπου 3 εβδομάδες, όμως σε καμμιά περίπτωση δεν αισθάνθηκα μόνος. Υπήρχαν πάντοτε άνθρωποι γύρω μου διαθέσιμοι να μου κάνουν παρέα και προσφέρονταν μετά χαράς αμέσως μόλις μάθαιναν ότι είμαι Griego, Έλληνας, να με ξεναγήσουν. Όλοι τους είχαν να μου εκφράσουν το θαυμασμό τους για την Ελλάδα. Και πάντα μου ανέφεραν όσα γνώριζαν για τον Ωνάση και την Κάλας.
Η μεγάλη Ελληνίδα ντίβα, στην αρχή της καριέρας της και πριν γίνει ακόμη γνωστή, τραγούδησε δύο συνεχή χρόνια, το 1951 και 1952, στο περίφημο Palacio de Bellas Artes, την όπερα της Πόλης του Μεξικού. Οι ερμηνείες της εκείνης της περιόδου χρησιμοποιούνται σήμερα σαν παραδείγματα της μεγάλης της τέχνης και σαν πρώιμα παραδείγματα των δυνατοτήτων της φωνής της.
Σε ένα βιβλιοπωλείο στο Μέξικο Σίτι βρήκα το πόστερ με τον πινακα του Siqueiros "Jesusito sera un santo", δηλαδή ο μικρός Χεσούς θα γίνει άγιος. Δε με εντυπωσίαζαν πια τα τεράστια έργα του τού σοσιαλιστικού ρεαλισμού, αλλά σαν ένα φόρο τιμής στην παιδικότητά μου και στη εφηβεία μου τον αγόρασα και τον κρέμασα στον τοίχο της κρεβατοκάμαράς μου. Απέναντι υπάρχει ένα απόσπασμα από το Amor America του Νερούδα.
Μετά από αυτό το ποστ που γράφτηκε με επιθυμία του Βάσκες, θα ήθελα να προσκαλέσω οποιονδήποτε θέλει να αποκαλύψει τι έχει στον τοίχο του, και κυρίως τους Yellow kid, incontinentia και Βάσκες.
Για το τέλος ένα κομμάτι από το Canto General στη μελοποίηση του Θεοδωράκη με τον Πέτρο Πανδή. Δυστυχώς δε βρήκα το "Amor America", αυτό είναι το "America Insurrecta"
Τρίτη 15 Απριλίου 2008
40 ερωτήσεις
Βρήκα αυτό το παιχνίδι στην σελίδα του Ισπανού (ή Ισπανόφωνου) Βάσκες και είπα να αυτοπροσκαλεστώ και να παίξω. Πρόκειται για 40 ερωτήσεις, στην πλειοψηφία τους προσωπικές. Πάμε λοιπόν:
1. Όνομα(τα): Ηνίοχος
2. Γενέθλια: 15 Αυγούστου, τη χρονολογία την αφήνουμε προς το παρόν
3. Ζώδιο: Λιοντάρι με ωροσκόπο Τοξότη
4. Χρώμα μαλλιών: Μαύρα ακόμα αν και τελευταία έχουν αρχίσει να γκριζάρουν λίγο, το οποίο μου αρέσει αν και με φοβίζει
5. Χρώμα ματιών: Καφέ
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Ναι, βέβαια! Τελευταία φορά πριν από αρκετό καιρό όμως
7. Είδος μουσικής που ακούς; Κλασσική, κυρίως όπερα λόγω επαγγέλματος, αλλά και άλλα είδη αλλά μόνο παρέα με φίλους (Έχω εξηγήσει σχετικά σε προηγούμενο ποστ)
8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross : Από Disney ο Σκρουτζ επειδή είναι πάντα γρουσούζης και γκρινιάρης. (Ελπίζω να μην του μοιάζω πολύ, μαμάκα μου!). Επίσης μου αρέσει ο Μπιπ (πιάνεται αυτός;) γιατί έχει το κογιότ λίγο στο τρέξιμο και δείχνει, αλλά καθόλου δεν είναι, βλάκας
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά; Ο Francis στη Νέα Υόρκη και ο Abraham στο Μεξικό.
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Καφεεεεεεεεεε
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Το εκάστοτε βιβλίο που διαβάζω
12. Τι έχεις στον τοίχο σου; Ένα πίνακα του David Alfaro Siqueiros, ενός Μεξικανού ζωγράφου, με τίτλο "Jesusito sera un santo", που δείχνει ένα παιδάκι στην έρημο και που σύμφωνα με μια φίλη μου μάλλον είμαι εγώ
13. Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου; Συνήθως περιοδικά! Α, ναι: Και σκόνη...
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες; Θα ανατρίχιαζα!
15. Αγαπημένος αριθμός: 2
16. Αγαπημένο όνομα: Κίμωνας
17. Τα χόμπι σου: Σινεμά, φανατικά!
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα; Στο Ακαπούλκο με τους φίλους μου να βλέπω τον κόλπο από κάτω
19. Μια ευχή για το μέλλον: Να βρω το σπίτι μου
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες;
Στη δεκαετία του 60
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Το πιάνο (λίγο βαρύ, ε;)
22. Αγαπημένο λουλούδι: Κόκκινο τριαντάφυλλο
23. Αγαπημένη σειρά: Absolutelly fabulous (έτσι για να είμαι όσο πιο gay μπορώ!)
24. Αγαπημένη ταινία: Into the wild από τις φετεινές, γενικά ισχύει το προφίλ όπου γράφω περισσότερες
25. Αγαπημένο τραγούδι: Μενεξεδένια τα βουνά (Θεοδωράκης) και Ένα σπίρτο στο τραπέζι (Χατζιδάκις)
26. Aγαπημένο βιβλίο: Εκατό χρόνια μοναξιά (η πρώτη αγάπη δεν ξεχνιέται εύκολα!)
27. Αγαπημένο ζώο: Σκύλος
28. Αγαπημένο ρούχο: Σκισμένα τζιν
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Marc Chagall
30. Αγαπημένο χρώμα: Κόκκινο
31. Αγαπημένο φαγητό: Εσκαλόπ μινιόν με σάλτσα μαδέρας, σαν αυτό που έχει στον Ισοβίτη του Αρκά
32. Με ποιόν χαρακτήρα από cartoon ταυτίζεσαι; Σούπερ Γκούφη, Τανταχ!
33. Κακή συνήθεια: Σκαλίζω τη μύτη μου όταν είμαι πολύ αποροφημμένος από σκέψεις
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Είμαι πιστός
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Είμαι πιστός
36. Συνηθισμένη ατάκα: Δε μας χέζεις ρε Νταλάρα!
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Αγαπώ πολύ τη μουσική για να κάνω άλλη δουλειά
38. Μεγαλύτερος φόβος: Η μοναξιά
39. Η καλύτερη pizza: Στην Ιταλία
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι: Μεγάλη συντροφιά
Μια και είμαι καινούργιος μπλόγκερ σχετικά, οι φίλοι είναι περιορισμένοι αλλά θα ήθελα να καλέσω το Κιτρινόπαιδο αλλά και το Δρ Φλάντζα ( με όλον μου τον σεβασμόν και όταν βρείτε τον χρόνον δόκτωρα μια και γνωρίζω ότι είστε απησχολημένος με το καινούργιο σας πόνημα αλλά και κυρίως με τας επιστημονικάς σας δραστηριότητας) να με ακολουθήσουν.
1. Όνομα(τα): Ηνίοχος
2. Γενέθλια: 15 Αυγούστου, τη χρονολογία την αφήνουμε προς το παρόν
3. Ζώδιο: Λιοντάρι με ωροσκόπο Τοξότη
4. Χρώμα μαλλιών: Μαύρα ακόμα αν και τελευταία έχουν αρχίσει να γκριζάρουν λίγο, το οποίο μου αρέσει αν και με φοβίζει
5. Χρώμα ματιών: Καφέ
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Ναι, βέβαια! Τελευταία φορά πριν από αρκετό καιρό όμως
7. Είδος μουσικής που ακούς; Κλασσική, κυρίως όπερα λόγω επαγγέλματος, αλλά και άλλα είδη αλλά μόνο παρέα με φίλους (Έχω εξηγήσει σχετικά σε προηγούμενο ποστ)
8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross : Από Disney ο Σκρουτζ επειδή είναι πάντα γρουσούζης και γκρινιάρης. (Ελπίζω να μην του μοιάζω πολύ, μαμάκα μου!). Επίσης μου αρέσει ο Μπιπ (πιάνεται αυτός;) γιατί έχει το κογιότ λίγο στο τρέξιμο και δείχνει, αλλά καθόλου δεν είναι, βλάκας
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά; Ο Francis στη Νέα Υόρκη και ο Abraham στο Μεξικό.
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Καφεεεεεεεεεε
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Το εκάστοτε βιβλίο που διαβάζω
12. Τι έχεις στον τοίχο σου; Ένα πίνακα του David Alfaro Siqueiros, ενός Μεξικανού ζωγράφου, με τίτλο "Jesusito sera un santo", που δείχνει ένα παιδάκι στην έρημο και που σύμφωνα με μια φίλη μου μάλλον είμαι εγώ
13. Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου; Συνήθως περιοδικά! Α, ναι: Και σκόνη...
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες; Θα ανατρίχιαζα!
15. Αγαπημένος αριθμός: 2
16. Αγαπημένο όνομα: Κίμωνας
17. Τα χόμπι σου: Σινεμά, φανατικά!
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα; Στο Ακαπούλκο με τους φίλους μου να βλέπω τον κόλπο από κάτω
19. Μια ευχή για το μέλλον: Να βρω το σπίτι μου
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες;
Στη δεκαετία του 60
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Το πιάνο (λίγο βαρύ, ε;)
22. Αγαπημένο λουλούδι: Κόκκινο τριαντάφυλλο
23. Αγαπημένη σειρά: Absolutelly fabulous (έτσι για να είμαι όσο πιο gay μπορώ!)
24. Αγαπημένη ταινία: Into the wild από τις φετεινές, γενικά ισχύει το προφίλ όπου γράφω περισσότερες
25. Αγαπημένο τραγούδι: Μενεξεδένια τα βουνά (Θεοδωράκης) και Ένα σπίρτο στο τραπέζι (Χατζιδάκις)
26. Aγαπημένο βιβλίο: Εκατό χρόνια μοναξιά (η πρώτη αγάπη δεν ξεχνιέται εύκολα!)
27. Αγαπημένο ζώο: Σκύλος
28. Αγαπημένο ρούχο: Σκισμένα τζιν
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Marc Chagall
30. Αγαπημένο χρώμα: Κόκκινο
31. Αγαπημένο φαγητό: Εσκαλόπ μινιόν με σάλτσα μαδέρας, σαν αυτό που έχει στον Ισοβίτη του Αρκά
32. Με ποιόν χαρακτήρα από cartoon ταυτίζεσαι; Σούπερ Γκούφη, Τανταχ!
33. Κακή συνήθεια: Σκαλίζω τη μύτη μου όταν είμαι πολύ αποροφημμένος από σκέψεις
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Είμαι πιστός
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Είμαι πιστός
36. Συνηθισμένη ατάκα: Δε μας χέζεις ρε Νταλάρα!
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Αγαπώ πολύ τη μουσική για να κάνω άλλη δουλειά
38. Μεγαλύτερος φόβος: Η μοναξιά
39. Η καλύτερη pizza: Στην Ιταλία
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι: Μεγάλη συντροφιά
Μια και είμαι καινούργιος μπλόγκερ σχετικά, οι φίλοι είναι περιορισμένοι αλλά θα ήθελα να καλέσω το Κιτρινόπαιδο αλλά και το Δρ Φλάντζα ( με όλον μου τον σεβασμόν και όταν βρείτε τον χρόνον δόκτωρα μια και γνωρίζω ότι είστε απησχολημένος με το καινούργιο σας πόνημα αλλά και κυρίως με τας επιστημονικάς σας δραστηριότητας) να με ακολουθήσουν.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
