Marchita el alma

μουσική: Manuel Maria Ponce
τραγουδά ο Alfredo Kraus

Απλήρωτοι εργαζόμενοι στη Λυρική Σκηνή

Η κατάσταση στην Εθνική Λυρική Σκηνή, έχει φτάσει σε οριακό σημείο όπως φαίνεται και από το δελτίο τύπου που εξέδωσαν τα σωματεία εργαζομένων στο λυρικό μας θέατρο.

Η ζοφερή κατάσταση που υπάρχει σήμερα είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που ακολουθήθηκε το διάστημα της διακυβέρνησης της χώρας από τη Ν.Δ. Στο όνομα της αναβάθμισης του λυρικού μας θεάτρου αλλά και της μείωσης του κόστους των παραγωγών ακολουθήθηκε η πολιτική της συμπαραγωγής με άλλα θέατρα και καλλιτεχνικούς οργανισμούς. Τέτοιες παραγωγές ήταν για παράδειγμα η παραγωγή της όπερας "Nixon in China" και η παραγωγή της όπερας "Tannhaeuser" που παρουσιάστηκαν αμφότερες στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Παραγωγές πανάκριβες, που οι βασικοί ρόλοι καλύφθηκαν με μετακλίσεις.

Όπως επίσης μετακλίσεις χρησιμοποιήθηκαν για μια σειρά παραγωγές που προυσιάστηκαν στην κεντρική σκηνή, ακόμα και για δεύτερους ρόλους. Αυτή η κατασπατάληση χρήματος οδήγησε στη διόγκωση του ελλείμματος, που σήμερα φτάνει αισίως τα 13 εκατομμύρια ευρώ! Μια σειρά από σπουδαίους Έλληνες καλλιτέχνες, με ιστορία στο θέατρο παραγκωνίστηκαν τα τελευταία χρόνια, ενώ θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν καλύψει ανάγκες με πολύ μικρότερο κόστος.

Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί τώρα είναι πολύ άσχημη, μάλιστα σύμφωνα με μαρτυρίες ανθρώπων που εργάζονται χρόνια στο θέατρο, είναι ίσως η χειρότερη των τελευταίων δέκα χρόνων. Αυτή τη στιγμή η Εθνική Λυρική Σκηνή συντηρεί δύο θέατρα, το θέατρο Ολύμπια στην Ακαδημίας που είναι η κεντρική σκηνή και παρουσιάζονται παραστάσεις όπερας και μπαλέτου, αλλά και το θέατρο Ακροπόλ, στην οδό Ιπποκράτους, όπου παρουσιάζεται η παιδική παράσταση και η παράσταση της οπερέτας. Και τα δύο θέατρα αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε πρόβες προετοιμάζοντας τις παραστάσεις της σεζόν. Όμως λόγω των εκλογών, τουλάχιστον για το Ακροπόλ, οι πρόβες ξεκίνησαν ένα μήνα αργότερα από ό,τι είθισται, δηλαδή την 13η Οκτωβρίου. Μάλιστα, λόγω της παραίτησης του κυρίου Κυριακόπουλου από τη θέση του προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου, αλλά και κάποιων μελών του Δ.Σ., ετέθη προς στιγμήν θέμα μη πραγματοποίησης της εφετινής παραγωγής της οπερέτας και του παιδικού, λόγω έλλειψης χρημάτων. Οι δε συμβάσεις έργου στο Ακροπόλ, με την ίδια δικαιολογία της μη ύπαρξης χρημάτων αρχικά είχε προταθεί από τη διοίκηση να διαρκέσουν μέχρι τις 14 Φεβρουαρίου, ενώ συνήθως διαρκούν μέχρι την Κυριακή των Βαΐων, δηλαδή στις 28 Μαρτίου, όπως και τελικά έγινε μετά από πίεση των σωματείων, καταδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο ότι η έλλειψη χρηματων είναι απλά μια δικαιολογία. Εδώ αξίζει να σημειώσουμε ότι οι παραστάσεις της οπερέτας και του παιδικού είναι συνήθως γεμάτες και άρα φέρνουν τα λεφτά τους πίσω. Το δε εργασιακό κόστος είναι μάλλον μικρό αφού η χορωδία για παράδειγμα πληρώνεται με το υπέρογκο ποσό των 750 ευρώ το μήνα(!), χωρίς αναγνώριση προϋπηρεσίας. Άρα η δικαιολογία της υπέρογκης δαπάνης είναι έωλη.

Σήμερα, μετά από περίπου ένα μήνα προβών, κανένας από τους εργαζομένους δεν έχει πληρωθεί τα δεδουλευμένα και, ακόμα χειρότερα, η προοπτική του να γίνει αυτό άμεσα είναι μάλλον θολή. Ως εκ τούτου η απαξίωση που συνεχίζει το Ελληνικό κράτος για το λυρικό θέατρο είναι για άλλη μια φορά πρόδηλη.

Ακολουθεί η ανακοίνωση των σωματείων της ΕΛΣ για την απαράδεκτη κατάσταση.



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ





Οι εργαζόμενοι της Λυρικής καταγγέλλουν το Δ.Σ και τη Διεύθυνση της Ε.Λ.Σ. για :

1) τη μη καταβολή της εξόφλησης του Οκτωβρίου στην προβλεπόμενη ημερομηνία. Σύμφωνα με επιστολή του αντιπροέδρου του Δ.Σ κ. Αθανάσιου Θεοδωρόπουλου επιβεβαιώθηκε ότι η πληρωμή των εργαζομένων δε θα γίνει σε εύλογο χρονικό διάστημα. Η ανικανότητα του Δ.Σ της Ε.Λ.Σ. να χειριστεί σωστά την κατάσταση πιέζοντας έγκαιρα το ΥΠ.ΠΟ, για να εξασφαλίσει την προβλεπόμενη χρηματοδότηση, οδήγησε στην αδυναμία πληρωμής των εργαζομένων .

2) κακοδιαχείριση που έφτασε την Ε.Λ.Σ. σε οικονομικό αδιέξοδο με κίνδυνο ένας θεσμός δεκαετιών να πάψει να υφίσταται.



Ο μέχρι πρότινος Πρόεδρος του Δ.Σ της Ε.Λ.Σ. κ. Οδυσσέας Κυριακόπουλος παρέλαβε την Ε.Λ.Σ με μηδενικό έλλειμμα και σε διάστημα λιγότερο των τριών χρόνων δημιούργησε χρέος της τάξης των 13.000.000 €. Κατά τη διάρκεια της θητείας τόσο του Δ.Σ. όσο και το καλλιτεχνικού Διευθυντή κ.Giovani Pacor απαξιώθηκε το καλλιτεχνικό δυναμικό της Λυρικής και αγνοήθηκαν οι ικανότητες των τεχνικών και διοικητικών υπαλλήλων της. Στη συνέχεια συνυπόγραψε τη σύμβαση παραχώρησης της Ε.Λ.Σ. στο «Ίδρυμα Στ. Νιάρχος» και ολοκληρώνοντας την «επιτυχημένη του αποστολή» αποχώρησε.

Οι εργαζόμενοι απαιτούν από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού να δώσει άμεσα λύση στα προβλήματα της Ε.Λ.Σ., για τα οποία δεν φέρουν οι ίδιοι καμία ευθύνη, να εξασφαλίσει την απαραίτητη χρηματοδότηση, να διορίσει νέα Διοίκηση στην Ε.Λ.Σ. και να δεχτεί άμεσα τους εκπροσώπους των εργαζομένων σε κατ’ ιδίαν συνάντηση.





Τα Δ.Σ. των εργαζομένων της Ε.Λ.Σ.



ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΧΟΡΩΔΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡ ΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΧΟΡΕΥΤΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΕΧΝΙΚΟΥ-ΒΟΗΘΗΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ Ε.Λ.Σ.

ΕΝΩΣΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

Ψυχή βαθιά

Αυτές τις μέρες πήγα και είδα την ταινία του Βούλγαρη που έχει θέμα τον εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα αμέσως μετά τη λήξη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου.

Δεν προέρχομαι από οικογένεια με αριστερές καταβολές και ούτε υπήρξε κάποιος από την οικογένειά μου που πολέμησε με κάποια από τις δύο πλευρές. Τα περισσότερα πράγματα που ξέρω γι αυτόν τον πόλεμο τα έμαθα από τη σκοπιά της Αριστεράς, από την πρώτη στιγμή της πολιτικής μου ένταξης σε αυτή. Τα ονόματα με τα οποία ήταν γνωστά τα στελέχη του ΚΚΕ, όπως ο καπετάν-Γιώτης (Χαρίλαος Φλωράκης), τα σημάδια που ο πόλεμος αυτός άφησε στις ζωές των ανθρώπων, οι εξόριστοι που έκαναν να δουν τις οικογένειές τους πάνω από μισό αιώνα, πολλοί από αυτούς μάλιστα δεν κατόρθωσαν ποτέ να γυρίσουν στην πατρίδα. Μα πιο πολύ από όλα, τα σημάδια του εμφύλιου έφτασαν σε μένα μέσα από τον τρόπο που η Αριστερά, παρά το γεγονός ότι είχαν περάσει τόσα χρόνια από όλα αυτά, συνέχιζε να οργανώνει τη δουλειά της. Υπήρχε διάχυτη, τουλάχιστον τα χρόνια της δεκαετίας του '80 που εγώ ήμουν μέλος της ΚΝΕ, η άποψη ότι τα στελέχη πρέπει να παραμένουν μυστικά και η δουλειά τους ήταν κάτι που κρατούνταν επτασφράγιστο μυστικό πολλές φορές, για να διαφυλάξουν το κόμμα σε μια περίπτωση που τα πράγματα αλλάξουν και περάσει ξανά στην παρανομία.

Θυμάμαι επίσης μια φορά, πρέπει να ήμουνα 18 ή 19 χρονών, που επισκέφτηκα τη Μακρόνησο σε μια εκδρομή οργανωμένη από το ΚΚΕ και όπου είχα την ευκαιρία να γνωρίσω έναν αυθεντικό Μακρονησιώτη. Η συνάντηση μαζί του ήταν συγκλονιστική, καθώς άκουσα από κοντά αυτά που αυτοί οι άνθρωποι πέρασαν μόνο για να υπερσπιστούν τις ιδέες τους.





Έχουν περάσει πολλά χρόνια που έχω φύγει από το ΚΚΕ και άλλα τόσα που δεν έχω ακούσει τα δύο παραπάνω τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου. Όμως εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να με συγκινούν. Ο εθνικός διχασμός που προκάλεσε ο εμφύλιος πόλεμος είναι ακόμα και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, παρών. Υπάρχει στις μνήμες των ανθρώπων αυτών που τα έζησαν και μέσα από ιστορίες πέρασαν σε μας τους νεώτερους. Αλλά πολύ περισσότερο έχουν περάσει στην ιστορία της χώρας μας, μια και την καθόρισαν.

Η ταινία του Βούλγαρη κρατάει ίσες αποστάσεις από τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Χωρίς να κρύβει ότι η ματιά του είναι από τη μεριά της Αριστεράς, εξάλλου ο τίτλος "Ψυχή βαθιά" είναι από ένα σύνθημα που έλεγαν οι αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού, ενδιαφέρεται περισσότερο από τα πολιτικά γεγονότα για τις ανθρώπινες ιστορίες. Εξάλλου η πολιτική έχει σημασία γιατί καθορίζει τις ζωές των ανθρώπων.

Στον εμφύλιο υπήρξαν νικητές και ητημμένοι. Όμως οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές σε αυτόν τον τόσο σκληρό πόλεμο με κάνουν να ξανασκεφτώ ότι και οι δύο πλευρές ηττήθηκαν. Δε θέλω να πω ότι οι άνθρωποι πολέμησαν για το τίποτα. Ιδωμένος από τη σκοπιά της τότε πολιτικής κατάστασης ήταν μέχρι κάποιο επίπεδο φυσιολογικός αυτός ο πόλεμος. Όμως σήμερα, τόσα χρόνια μετά και με δεδομένη την πορεία της Αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος, είναι καιρός να ξανασκεφτούμε τι κρατάμε από όλο αυτό.

Η αντίδραση της Αριστεράς ήταν αναμενόμενη. Το βασικό επιχείρημα και αυτό αναμενόμενο: "Δε γίνεται να κάνεις ταινία για τον εμφύλιο με την απουσία της πολιτικής". Και είναι επόμενο να διατυπώνεται έτσι: Τα κόμματα της Αριστεράς κάνουν πολιτική και κρίνουν με αυτόν τον τρόπο το αποτέλεσμα. Όμως ο Βούλγαρης παρουσιάζει ένα καλλιτεχνικό έργο ωριμότητας που σκοπό έχει όχι να δώσει απαντήσεις στο πώς και στο γιατί, αλλά να μας βάλει να σκεφτούμε. Και νομίζω ότι η ταινία του έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από το οποιοδήποτε καταγγελτικό δημιούργημα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.

Ενδοοικογενειακή βία

Από "ΤΑ ΝΕΑ" αλίευσα αυτή την είδηση που είναι η συνέχεια ενός περιστατικού που είχε συμβεί πριν από λίγο καιρό και το οποίο με είχε συγκλονίσει όταν το είχα διαβάσει.

Έχω υποστεί ενδοοικογενειακή βία όταν ήμουν μικρός, συγκεκριμένα μέχρι την ηλικία των 9 ετών που χώρισαν οι δικοί μου, και ένα τέτοιο περιστατικό με ευαισθητοποιεί ιδιαίτερα. Διάβασα στα σχόλια κάτω από την είδηση κάποιους που ζητούσαν θανατική καταδίκη για το δράστη. Εδώ παραθέτω την άποψή μου.


Η θανατική ποινή λόγω του οριστικού και αμετάκλητου αποτελέσματος που αποφέρει δεν είναι σε καμμιά περίπτωση αποδεκτή, ακόμα και σε εγκλήματα τόσο ειδεχθή όσο αυτό εδώ. Η θανατική ποινή από την άλλη δεν θα επέφερε κανένα αποτέλεσμα όσον αφορά την καταστολή τέτοιων περιστατικών, με την έννοια ότι ο δράστης εκείνη τη στιγμή βρίσκεται σε κατάσταση παράνοιας. Κατά συνέπεια η θανατική ποινή θα ωφελούσε και θα αφορούσε μόνο την κοινωνία που βλέπει από την κλειδαρότρυπα και τα ανθρωποφαγικά ένστικτά της και καθόλου δε θα απάλυνε τον πόνο της Βαλμπόνας, ούτε θα γυρνούσε πίσω το χρόνο έτσι ώστε να αλλάξει αυτό που έζησε.

Αυτό που πρέπει να γίνει από το κράτος νομίζω είναι να δημιουργηθεί ένα σώμα στο υπουργείο υγείας που θα αφορά αποκλειστικά την ενδοοικογενειακή βία. Το σώμα αυτό θα πρέπει να αποτελείται από ψυχολόγους, ψυχιάτρους και ανθρώπους που είναι με κάποιο τρόπο εξειδικευμένοι στην αντιμετώπιση τέτοιων περιστατικών. Πρέπει επίσης να δοθεί έμφαση σε καταγγελίες από περιοίκους για περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας και πρέπει να δημιουργηθεί ένα σώμα άμεσης επέμβασης με βάση μια καταγγελία. Έτσι μόνο θα μειωθούν αυτά τα περιστατικά και, πολύ περισσότερο, άνθρωποι που βρίσκονται υπό το φόβο της βίας μέσα στην οικογένεια θα ενθαρρυνθούν να μιλήσουν γι αυτά, χωρίς το φόβο που τους δημιουργεί η βία, καθώς θα υπάρχει κάποιος να τους προστατέψει. Επιτέλους πρέπει να υπάρξει και στην Ελλάδα ένας σοβαρός νόμος για την ενδοοοικογενειακή βία και άμεση παρέμβαση χωρίς αναστολές. Τότε μόνο θα μειωθούν αυτά τα περιστατικά και η κοινωνία μας θα γίνει πιο ανθρώπινη."

Πολιτισμός 2

Η αρχική ιδέα για τη δημιουργία αυτής της ανάρτησης ήταν να παρουσιάσω μια αποτίμηση του τι έγινε στον Πολιτισμό τα χρόνια που η Νέα Δημοκρατία ήταν στην κυβέρνηση. Και όπως ανέφερα τα πράγματα που έγιναν ήταν λιγοστά.

Ο απολογισμός μου σταμάτησε στην εποχή Καραμανλή. Και ίσως εκεί να σταμάτησε και η πραγματική προσοχή και σημασία που έδινε το κυβερνών κόμμα στον πολιτισμό. Οι επόμενοι υπουργοί Γιώργος Βουλγαράκης και Μιχάλης Λιάπης δεν τοποθετήθηκαν εκεί με κριτήριο την αγάπη τους και τη γνώση τους για τον πολιτισμό στη χώρα μας. Ο διορισμός τους υπήρξε αποτέλεσμα τήρησης πολιτικών ισορροπιών και η ατζέντα τους υπήρξε σχεδόν κενή. Οι οραματικές εξαγγελίες του προηγούμενου διαστήματος δεν υλοποιήθηκαν. Η Ακαδημία Τεχνών δεν δημιουργήθηκε ποτέ, παρά το γεγονός ότι διορίστηκαν ξεχωριστές επιτροπές για κάθε ένα τομέα. Αυτές συνεδρίασαν κάποιες φορές και έκαναν σοβαρές προτάσεις οι οποίες όμως δεν πραγματοποιήθηκαν. Οι επιχορηγήσεις μειώθηκαν, ήδη από την έλευση στο υπουργείο του Γιώργου Βουλγαράκη, ο οποίος βεβαίως καμμία σχέση δεν είχε με τα πολιτιστικά. Προσπάθησε να συμπεριφερθεί ως καλός μάνατζερ, αλλά από την πρώτη στιγμή φάνηκε προς τα πού πήγαιναν τα πράγματα. Ο Γιώργος Βουλγαράκης μιλούσε πολύ, για να κρύψει μάλλον την ουσία αυτού που είχε να πει: τίποτα...

Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με το Μιχάλη Λιάπη. Ένας υπουργός που σε όλα τα υπουργικά πόστα που του ανατέθηκαν αποδείχτηκε μια μετριότητα, ξαφνικά βρέθηκε σε ένα υπουργείο στο οποίο δεν ήξερε τι να κάνει. Η πρώτη του διαπίστωση ήταν ότι "χωρίς λεφτά δεν μπορούμε να κάνουμε πολιτιστική πολιτική". Παρόλα αυτά, δεν δίστασε να καταρτήσει έναν τεράστιο προϋπολογισμό για τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης τα οποία κυοφορούνταν για περίπου ένα χρόνο και έγιναν σε χρόνο κοντά στις εκλογές για ευνόητους λόγους. Τον προϋπολογισμό αυτόν αναίρεσε ο επόμενος υπουργός Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος υπήρξε και αυτός που τελικά εγκαινίασε το καινούργιο μουσείο.

Επί της ουσίας λοιπόν ουδέν νεώτερον στον πολιτισμό τα χρόνια της Νέας Δημοκρατίας. Οι θεσμικές αλλαγές που εξαγγέλθηκαν δεν έγιναν και η πολιτιστική πολιτική αναλώθηκε σε κινήσεις εντυπωσιασμού όπως ο επαναπατρισμός αρχαίων, ή οι εξαγγελίες δημιουργίας καινούργιων κτηριακών μονάδων, όπως το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο Φιξ το οποίο βέβαια κατέληξε σε φιάσκο. Ανίθετα οι άνθρωποι που συνδέθηκαν με τον πολιτισμό ως αξιωματούχοι όπως ο Χρήστος Ζαχόπουλος ή ο Γιώργος Βουλγαράκης ενεπλάκησαν σε σκάνδαλα που συγκλόνισαν τη χώρα. Το επώνυμο σκάνδαλο ο πρώτος, την υπόθεση των Πακιστανών ο δεύτερος, καθώς και την υπόθεση του Βατοπεδίου. Μάλιστα με αφορμή αυτό σε μια συνέντευξή του είχε πει τη ρήση η οποία παραμένει σαν μνημείο αλλαζονίας: "Ότι είναι νόμιμον είναι και ηθικόν".

Η καινούργια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ μάλλον θα φέρει στο υπουργείο Πολιτισμού τη Μαρία Δαμανάκη, τομεάρχη πολιτισμού μέχρι τώρα. Υποδέχομαι τον ή την καινούργια υπουργό με πολύ μεγάλο σκεπτικισμό γιατί τα πράγμα δεν είναι εύκολα και, κυρίως, για να γίνει έργο στον πολιτισμό πρέπει να αλλάξουν πολλά και κυρίως νοοτροπίες, πράγμα όχι εύκολο μια και υπάρχουν πολλοί άνθρωποι βολεμένοι στη λιμνάζουσα κατάσταση για χρόνια.

Αλλά κυρίως αυτό που χρειάζεται είναι ένα: Να υπάρξει επιτέλους ένα όραμα για τα πολιτιστικά πράγματα που θα υλοποιηθεί απαρέγκλιτα, από το οποιοδήποτε πρόσωπο. Τέτοιο όραμα είχε μόνο η Μελίνα Μερκούρη από τα χρόνια της ίδρυσης του υπουργείου το 1977.

Update: Και το όνομα αυτού Παύλος Γερουλάνος! Ο καινούργιος υπουργός πολιτισμού, που ανακοινώθηκε το απόγευμα είναι κόντρα στις προβλέψεις ένας άνθρωπος που δεν έχει κάποια προηγούμενη επαγγελματική ενασχόληση με τον πολιτισμό, ούτε κάποια προηγούμενη κυβερνητική εμπειρία. Το βιογραφικό του είναι εδώ. Οι απαιτήσεις μας εξακολουθούν να είναι μεγάλες, το ίδιο και τα προβλήματα. Του εύχομαι κάθε επιτυχία όπως και στην υφυπουργό Άντζελα Γκερέκου

Πολιτισμός 1

Μια που έρχονται λοιπόν και οι εκλογές είναι νομίζω καιρός να ασχοληθούμε με το φτωχό συγγενή της Ελληνικής πολιτικής σκηνής, τον πολιτισμό.

Η ΝΔ ήρθε στην εξουσία το 2004 με πολύ μεγάλες εξαγγελίες για τον πολιτισμό. Για πρώτη φορά από τη σύστασή του, το 1977, το υπουργείο πολιτισμού αναλήφθηκε από τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Και αυτό, με βάση τις εξαγγελίες του, έγινε για να καταδειχτεί η σημασία που έδινε η νέα κυβέρνηση στον τομέα αυτόν. Αρωγούς του στο πολιτιστικό έργο είχε τότε τους Φάνη Πάλλη-Πετραλιά ως αναπληρώτρια υπουργό και τους Πέτρο Τατούλη, Γιώργο Ορφανό ως υφυπουργούς, με αρμοδιότητες τον καλλιτεχνικό τομέα ο πρώτος και τον αθλητισμό ο δεύτερος. Γενικός γραμματέας του υπουργείου τοποθετήθηκε ο Χρήστος Ζαχόπουλος, ο οποίος και τελικά από ό,τι φάνηκε είχε και τον ρόλο του γενικού δερβέναγα μια και ήταν αυτός που ήλεγχε τον ειδικό λογαριασμό από τον οποίο χρηματοδοτούνταν σχεδόν τα πάντα στο υπουργείο και ο οποίος τώρα που έχει καταργηθεί (από τη ΝΔ, να μην ξεχνιόμαστε μετά από τα πράματα και θάματα που βγήκαν στη φόρα με το σκάνδαλο Ζαχόπουλου) έχουν κλάψει μανούλες μια και ούτε λεφτά για χαρτί για τον εκτυπωτή δεν έχουν.

Το πρώτο διάστημα υπήρχε ένας ενθουσιασμός, μέχρι τα πράγματα να δείξουν προς τα πού κατευθύνονταν. Η πραγματικότητα φάνηκε περίπου ενάμισι χρόνο αργότερα όταν έγινε ο πρώτος ανασχηματισμός και ανέλαβε ο επόμενος υπουργός Γιώργος Βουλγαράκης. Το έργο που παρουσιάστηκε ήταν πολύ μικρό και περισσότερο για το θεαθήναι. Έγιναν πολύ μεγάλες εξαγγελίες οι οποίες έμειναν μετέωρες με πρώτη και κύρια την θεσμοθέτηση της Ακαδημίας Τεχνών, που ήταν ένα πάγιο αίτημα των ανθρώπων της τέχνης εδώ και δεκαετίες. Δημιουργήθηκαν κάποιες επιτροπές εργασίας που στελεχώθηκαν με ανθρώπους αναγνωρισμένης καλλιτεχνικής αξίας οι οποίες συνεδρίασαν πολλές φορές μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια της ΝΔ αλλά το έργο που παρήγαγαν δεν αξιοποιήθηκε. Έτσι οι βαρύγδουπες εξαγγελίες παρέμειναν απλά εξαγγελίες και η Ελλάδα έμεινε να είναι μια από τις λίγες χώρες στην Ευρώπη που οι καλλιτεχνικές σπουδές, με εξαίρεση τα εικαστικά, δεν έχουν πανεπιστημιακή διαπίστευση.

Στον πρώτο αυτό ενάμιση χρόνο της διακυβέρνησης της ΝΔ στο υπουργείο πολιτισμού επικράτησαν έριδες, λόγω και του γεγονότος ότι υπήρχαν πολλοί πολιτικοί προϊστάμενοι οι οποίοι διαγκωνίζονταν πώς θα επικρατήσει ο ένας του άλλου και θα προβληθεί περισσότερο. Αυτός που επικράτησε τελικά και παρέμεινε κιόλας στο πόστο παρά τις αλλαγές πολιτκών προϊσταμένων, ήταν ο Χρήστος Ζαχόπουλος, μέχρι την απόπειρα αυτοκτονίας του. Φάνηκε από τους πρώτους μήνες ότι η ανάληψη του υπουργείου από τον πρωθυπουργό ήταν απλά ένα επικοινωνιακό τρικ που καμμία ουσία δεν είχε και γι αυτό το λόγο δεν παρήγαγε και έργο. Ο πρωθυπουργός βρέθηκε στο υπουργείο μόνο δύο φορές (!) κατά τη διάρκεια της θητείας του σε αυτό.

Από τις αλλαγές που έγιναν στο πρώτο αυτό διάστημα σε επίπεδο προσώπων να σημειώσουμε την τοποθέτηση του Γιώργου Λούκου στο πόστο του επικεφαλής του Φεστιβάλ Αθηνών και του Στέφανου Λαζαρίδη στο πόστο του καλλιτεχνικού διευθυντή της Λυρικής Σκηνής. Ο πρώτος, ο οποίος και σήμερα παραμένει στο πόστο του κατόρθωσε να αλλάξει το φεστιβάλ και να το μετατρέψει σε έναν καλλιτεχνικό θεσμό με κύρος, σημαντικό στη ζωή της πόλης κάθε καλοκαίρι. Δεν ήταν εύκολο, ο κύριος Λούκος χρειάστηκε να συγκρουστεί πολλές φορές με λογικές που επικρατούσαν καθώς και με πολιτικούς ακόμα και μέσα από τη ΝΔ, όπως ο δήμαρχος Αθηναίων, ο οποίος γελοιοποιήθηκε. Αποτέλεσμα πάντως του έργου του κυρίου Λούκου είναι το γεγονός ότι ολόκληρη η πόλη έχει αγκαλιάσει αυτό το άνοιγμα του φεστιβάλ, το οποίο είναι από τα πλέον επιτυχημένα πράγματα που έχουν συμβεί.

Όσον αφορά το Στέφανο Λαζαρίδη και τη θητεία του στο τιμόνι της ΕΛΣ, αυτή δε στέφθηκε με επιτυχία. Ο κύριος Λαζαρίδης ήρθε με περισσή αλλαζονεία και σνομπισμό να επιβάλλει μια καινούργια τάξη πραγμάτων, μη λαμβάνοντας υπόψη του την πρότερη κατάσταση. Και τα όποια πολιτικά ερείσματα είχε εξανεμίστηκαν μέσα σε πολύ λίγο διάστημα, μια και το πάνω χέρι έλαβε ένα καινούργιο ισχυρό πρόσωπο στο ΔΣ της ΕΛΣ, ο κύριος Οδυσσέας Κυριακόπουλος. Η αναμόρφωση της ΕΛΣ που επιχειρήθηκε δεν απέδωσε καρπούς, μια και το διάστημα παραμονής του Λαζαρίδη ήταν μικρό, αλλά και γιατί επί της ουσίας η νοοτροπία δεν άλλαξε καθόλου. Η έλευση αμφιβόλου ποιότητας τραγουδιστών και συγκροτημάτων τα οποία χρυσοπληρώνονταν, αλλά και η αδιαφορία για το εγχώριο οπερατικό δυναμικό δημιούργησαν μια πολεμική η οποία στοίχισε τα μέγιστα.

Στα θετικά αυτής της περιόδου η υπογραφή της σύμβασης με το ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος για την κατασκευή του καινούργιου κτηρίου της ΕΛΣ αλλά και της Εθνικής Βιβλιοθήκης στο Δέλτα του Φαλήρου. Επιτέλους, ένα όνειρο δεκαετιών γίνεται πραγματικότητα. Ο χώρος του Ιπποδρόμου στο Φάληρο, παρά το αρνητικό γεγονός της μεγάλης του απόστασης από το κέντρο θα μετατραπεί σε ένα πολύ μεγάλο πολιτιστικό πάρκο και η γύρω περιοχή θα αναβαθμιστεί. Αρκεί βέβαια στην καινούργια Λυρική να μην επικρατήσουν τάσεις εξυπηρέτησης μιας οικονομικής ελίτ και μόνον και παραγωγής παραστάσεων προσβάσιμων μόνο σε αυτήν λόγω κόστους. Αυτό μένει να το δούμε.

Τι πραγματικά έγινε το βράδυ της 4ης Σεπτεμβρίου στα Εξάρχεια

Μετά από την απίστευτη και απαράδεκτη υπόθεση της τρομοκράτησης των πολιτών στα Εξάρχεια την 4η Σεπτεμβρίου 2009 με την αναίτια εισβολή των ΜΑΤ και τον ξυλοδαρμό πολιτών με μόνο λόγο ότι βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στο συγκεκριμένο μέρος, αναδημοσιεύω από το tvxs τη συνέντευξη του πολίτη ο οποίος ξυλοκοπήθηκε από τους αστυνομικούς επί της οδού Μπενάκη αρχικά, έπειτα αφού του φόρεσαν χειροπέδες τον έδεσαν σε ένα δέντρο (!), όπου συνέχισαν να τον ξυλοκοπούν, στη συνέχεια τον μετέφεραν στη ΓΑΔΑ και μετά από δικό του αίτημα στο νοσοκομείο "Γ. Γεννηματάς", όπου διαγνώστηκε ότι έχει σπάσει ένα πλευρό του το οποίο του έχει τρυπήσει τον πνεύμονα!

ΕΛ.ΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ!