Από την "Ελευθεροτυπία":
Απάντηση στη συνέντευξη του καλλιτεχνικού διευθυντή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Τζοβάνι Πάκορ, («Ελευθεροτυπία» 22ης Ιουνίου) έστειλε ο εκπρόσωπος της Ορχήστρας στο διοικητικό συμβούλιο της ΕΛΣ, Θοδωρής Μαυρομμάτης.
Δηλώνει αγανακτισμένος υποστηρίζοντας ότι «ο κ. Πάκορ με τη συνέντευξη αυτή θέτει τον εαυτό του εκτός Λυρικής Σκηνής» και επισημαίνει «τις τεράστιες ευθύνες που βαραίνουν τον κ. Πάκορ εφόσον συμμετείχε χωρίς αντιρρήσεις στο προηγούμενο Δ.Σ., το οποίο μέσα σε δύο χρόνια ανέβασε το έλλειμμα της ΕΛΣ από περίπου 900.000 ευρώ σε περίπου 13.000.000 ευρώ ».
Αναφέρει μεταξύ άλλων:
* Οικονομικά: «Ο κ. Πάκορ κόστιζε μέχρι πρόσφατα στην ΕΛΣ πάνω από 12.000 ευρώ μηνιαίως, αφού εκτός από τις 8.500 ευρώ μισθό η ΕΛΣ του κάλυπτε ενοίκιο (1.300 ευρώ μηνιαίως), φως-νερό-τηλέφωνο, κινητό τηλέφωνο, ADSM, ασφαλιστικές εισφορές, έξοδα παράστασης, διάφορα μικροέξοδα, ενώ του παρείχε και αυτοκίνητο. Με αυτές τις παροχές ο κ. Πάκορ ουδέποτε εξέφρασε την παραμικρή αντίρρηση για τις υπερτιμημένες και πανάκριβες παραγωγές που σήμερα μνημονεύει. Ποτέ δεν εξέφρασε αντιρρήσεις όταν αφήνοντας επί 9 μήνες το ΙΚΑ απλήρωτο η ΕΛΣ σύναπτε δάνεια με τράπεζες για να πραγματοποιήσει παραγωγές. Οταν ανακοινώθηκε το τεράστιο έλλειμμα, ο κ. Πάκορ αποφάσισε να λειτουργήσει νέους τομείς με σκανδαλώδεις συμβάσεις και τεράστιο κόστος. Σύναψε συμβάσεις στα όρια του παρανόμου με τριετή διάρκεια το φθινόπωρο του 2009 και τροποποίησε τη σύμβαση του καλλιτεχνικού συμβούλου του, επεκτείνοντάς τη σε διάρκεια και μετά τη λήξη της δικής του θητείας.
»Στα μέσα του φθινοπώρου και σε μια αδιέξοδη οικονομική κατάσταση του ζητήθηκε από το Δ.Σ. η τροποποίηση του καλλιτεχνικού προγραμματισμού. Προτίμησε να λειτουργήσει με "καλλιτεχνικά κριτήρια". Ανακοίνωσε τον προγραμματισμό και δυστυχώς δεν μπόρεσε να τον υλοποιήσει. Αποτέλεσμα οι πρόσφατες παλινωδίες με ακυρώσεις και επαναλήψεις παραγωγών προκειμένου να εξασφαλιστεί η μισθοδοσία των εργαζομένων».
* Ακροπόλ: «Ο κ. Πάκορ για την καλλιτεχνική περίοδο 2009-2010 είχε προγραμματίσει για το θέατρο "Ακροπόλ", για την οπερέτα και την παιδική σκηνή, διάρκεια από Δεκέμβριο έως Φεβρουάριο. Η παράταση μέχρι και τέλος Απριλίου έγινε ύστερα από πιέσεις των εργαζομένων και του Δ.Σ.
Στις διαπραγματεύσεις με τον ιδιοκτήτη του "Ακροπόλ" δεν μετείχε ο κ. Πάκορ, αλλά ο πρόεδρος του Δ.Σ. κ. Νίκος Μουρκογιάννης. Το τελικό ποσόν της διαπραγμάτευσης ήταν 350.000 ευρώ ετησίως. Δεν ήταν μόνο αυτός ο λόγος που βάρυνε στην απόφαση της μη ανανέωσης της σύμβασης, αφού υπήρχε και αρνητική εισήγηση της επιτροπής ανασυγκρότησης. Για την καλλιτεχνική περίοδο 2008-2009 τα έσοδα από το Ακροπόλ ήταν 1.123.456, ενώ τα έξοδα ήταν 2.540.551 ευρώ. Συνεπώς, ο κ. Πάκορ δίδει αναληθή στοιχεία.
Το Δ.Σ. δεν πήρε απόφαση για κλείσιμο της οπερέτας και της παιδικής σκηνής. Οι σκηνές αυτές απασχολούσαν 150 εργαζομένους με εξάμηνες συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Ο στόχος, λόγω οικονομικής δυσχέρειας, είναι να στελεχωθούν από το μόνιμο δυναμικό της ΕΛΣ και να ενταχθούν στον προγραμματισμό της κεντρικής σκηνής».
* Ακύρωση περιοδείας στο Βισμπάντεν: «Για να πραγματοποιηθεί θα έπρεπε να δεσμευτεί μεγάλο μέρος της μισθοδοσίας των εργαζομένων».
* Ακύρωση συμπαραγωγής με Ελληνικό Φεστιβάλ: «Αλλη μια υπερτιμημένη παραγωγή με κόστος που θα πλησίαζε το 1.000.000 ευρώ ευτυχώς απεφεύχθη. Η "Νόρμα" δεν ξεπέρασε μαζί με το διαφημιστικό κόστος τα 350.000 ευρώ. Τον Μάιο του 2009 η ΕΛΣ είχε από την παραγωγή της "Αΐντα" στο Ηρώδειο έλλειμμα 150.770 ευρώ, ενώ φέτος από την παραγωγή της "Νόρμα" κέρδος 580.000 ευρώ».
* Μη ανανέωση σύμβασης του Δημήτρη Τηλιακού: «Βαραίνει αποκλειστικά τον κ. Πάκορ. Στο Δ.Σ. ουδέποτε τέθηκε θέμα ανανέωσης ή μη της συγκεκριμένης σύμβασης. Οσον αφορά τη σύμβαση της διοικητικής υπαλλήλου, η σχετική πρόταση τέθηκε με κοινή εισήγηση του ιδίου του κ. Πάκορ και του προέδρου και ενώ ο υπογράφων διαφώνησε έντονα και μειοψήφησε, ο ίδιος δεν εξέφρασε έναντι αυτών των αντιρρήσεων την παραμικρή αντίθεση». *
-------------------------------------------------------------------------------------
Είναι εξίσου εντυπωσιακά αυτά που αποκαλύπτει ο κύριος Μαυρομμάτης, μέλος του Δ.Σ. της Λυρικής Σκηνής. Οι καταγγλίες είναι βαρύνουσας σημασίας καθότι ο κύριος Μαυρομμάτης είναι σε θέση να γνωρίζει εκ των έσω την κατάσταση μια και ήταν και μέλος του προηγούμενου Δ.Σ. το οποίο σημειωτεόν πρέπει να είχε εγκρίνει και τις υψηλότατες αμοιβές του κυρίου Πάκορ. Και είναι και εντυπωσιακό μια και σαν αρχηγός κόμματος, μού έρχεται στο μυαλό ο Ανδρέας Παπανδρέου που κάθε τόσο κατέβαζε από το τρένο όσους του πήγαιναν κόντρα, προαναγγέλει την απόλυση του κυρίου Πάκορ από το πόστο του καλλιτεχνικού διευθυντή.
Είναι αλήθεια ότι ο κύριος Πάκορ στη διάρκεια της θητείας του έκανε πολύ λίγες παρεμβάσεις στην κατάσταση που επικρατούσε στην ΕΛΣ. Αντικατέστησε το μακαρίτη Στέφανο Λαζαρίδη και όταν ανέλαβε ήταν κάτι σαν βοηθός, στην πραγματικότητα το καλλιτεχνικό άλλοθι του Οδυσσέα Κυριακόπουλου, πρώην προέδρου του ΣΕΒ και εκείνη την εποχή προέδρου του Δ.Σ. της ΕΛΣ. Ο Κυριακόπουλος ήταν ο ισχυρός άνδρας της ΕΛΣ και αυτός που έπαιρνε τις αποφάσεις που αφορούσαν θέματα προϋπολογισμού, την ενοικίαση των πανάκριβων νέων γραφείων στην Πανεπιστημίου για παράδειγμα. Ο κύριος Πάκορ έδινε την εντύπωση ενός ανθρώπου που απλά διεκπεραιώνει. Μέχρι την προχθεσινή συνέντευξη η οποία όπως ήταν αναμενόμενο επέσειρε την μήνιν του προέδρου του Δ.Σ. του σωματείου των μουσικών της ορχήστρας και μέλους εξ οφίτσιο του Δ.Σ. της Λυρικής.
Υ.Γ. Τα καλλιτεχνικά κριτήρια ο κύριος Μαυρομμάτης τα βάζει σε εισαγωγικά. Ας μην ξεχνάμε και το παρελθόν του. Διαβάστε και εδώ και εδώ και εδώ. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε...
Σάββατο 26 Ιουνίου 2010
Τετάρτη 23 Ιουνίου 2010
«Το Δ.Σ. της Λυρικής είναι επικίνδυνο για το θέατρο»
Της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΜΠΑΡΚΑ
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Τζοβάνι Πάκορ, είναι ο μόνος που δεν έχει μιλήσει αυτή την κρίσιμη για το θέατρο περίοδο. Αν και είδε το έργο του να ακυρώνεται από τη μία μέρα στην άλλη, αποφάσισε συνειδητά να μην αντιδράσει μέχρι να δει τι μέτρα θα έπαιρνε το νέο διοικητικό συμβούλιο. Σήμερα με βεβαιότητα υποστηρίζει ότι οι «επιλογές τους είναι επικίνδυνες για το θέατρο».
Συγκεκριμένα τρεις αποφάσεις του νέου Δ.Σ. θεωρεί λανθασμένες και αδικαιολόγητες. Το κλείσιμο του θεάτρου «Ακροπόλ», τη ματαίωση της συμπαραγωγής της ΕΛΣ με το Ελληνικό Φεστιβάλ για μια άλλη όμως «Νόρμα» από αυτή που ανέβηκε στο Ηρώδειο και την ακύρωση της περιοδείας στο Φεστιβάλ του Βισμπάντεν στη Γερμανία.
«Το "Ακροπόλ" κοστίζει στην ΕΛΣ περίπου 250.000 ευρώ το χρόνο» εξηγεί. «Αν το ζητούμενο είναι ένα φτηνό θέατρο, τέτοιο είναι το "Ακροπόλ". Εκανα διαπραγματεύσεις με τον ιδιοκτήτη του και για τη νέα σεζόν μάς το νοίκιαζε στη μισή τιμή. Από 535.000 ευρώ στις 250.000 ευρώ το χρόνο. Φέτος, με το "Μικρόβιο της Αγάπης" του Κώστα Γιαννίδη είχαμε εισπράξεις από εισιτήρια ένα εκατομμύριο ευρώ, για την ακρίβεια 998.000. Το κόστος της παραγωγής ήταν 1.030.000 ευρώ. Και μιλάμε για εκατοντάδες παραστάσεις κάθε μέρα για όλους τους κατοίκους της Αττικής. Ηταν μια λάθος απόφαση, 100%. Και κανένας δεν με ρώτησε...»
Εχει όντως ευρύ κοινό το «Ακροπόλ», αλλά επικερδές δεν είναι. «Θέατρο χωρίς επιχορήγηση, κρατική ή ιδιωτική, δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο» απαντά. «Εκτός από την Arena di Verona, που είναι μοναδική στο είδος της». Από εκεί άλλωστε ήρθε στην Αθήνα ο 53χρονος Τζοβάνι Πάκορ πριν από δυόμισι χρόνια. Από το 2002 κατείχε τη θέση του καλλιτεχνικού συντονιστή. Ο διάσημος θεσμός για τις 50 παραστάσεις που δίνει κάθε καλοκαίρι «κόβει» κάθε μέρα κατά μέσο όρο 11.000 εισιτήρια, τα οποία αποφέρουν ημερησίως 550.000 ευρώ, ήτοι 26 εκατ. ευρώ τη θερινή σεζόν!
Αντίθετα, «σε ένα θέατρο όπως το "Ολύμπια", με 700 θέσεις, είναι αδύνατον η παραγωγή να είναι κερδοφόρα» λέει ο Τζοβάνι Πάκορ. Και ρίχνει το γάντι στους πολιτικούς. «Ενας οργανισμός, όπως η Εθνική Λυρική Σκηνή, είναι σαν την Εθνική Αμυνα. Δεν φέρνει χρήματα. Είναι εθνική περιουσία και όχι υπερβολή...»
Εντονα δυσαρεστημένος είναι και με την απόφαση του Δ.Σ. της ΕΛΣ να ακυρώσει τη συμπαραγωγή με το Ελληνικό Φεστιβάλ. «Με τον Γιώργο Λούκο καταλήξαμε από κοινού στη "Νόρμα" με σκηνοθέτη τον Γιάννη Κόκκο. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Λυρικής το Ελληνικό Φεστιβάλ θα πλήρωνε το 50% της παραγωγής και θα αναλάμβανε και τη διαφήμισή της. Με τη "Νόρμα" που παρουσιάσαμε στο Ηρώδειο το φεστιβάλ δεν ασχολήθηκε καθόλου».
Η συμφωνία προέβλεπε και άλλο καστ. Γιατί δεν αντέδρασε ως ο καθ' ύλην αρμόδιος καλλιτεχνικός διευθυντής; «Μου ανακοινώθηκε η απόφαση ξαφνικά τον Μάιο. Η κατάσταση ήταν κρίσιμη. Περίμενα να δω τι θ' ακολουθήσει...» Και, σύμφωνα με τον ίδιο, ακολούθησαν χειρότερα. «Είμαι πια βέβαιος ότι οι επιλογές τους είναι επικίνδυνες για το θέατρο. Γιατί; Μειώνουμε τους εργαζόμενους, στέλνουμε σπίτι τους καλύτερους επαγγελματίες που το θέατρο έχει ανάγκη. Δεν ανανεώσαμε τη σύμβαση του Δημήτρη Τηλιακού, ενός διεθνή βαρύτονου που τραγουδάει στα μεγαλύτερα θέατρα της Ευρώπης. Αυτό είναι πολύ κακό για τη Λυρική. Με τέτοια τακτική δεν μπορούμε να τη σώσουμε. Και την ώρα που εγώ στέλνω στο σπίτι 20 άτομα, μου ζητάνε να υπογράψω νέο, υψηλότατο, συμβόλαιο για μία διοικητική υπάλληλο. Και μάλιστα πιεστικά».
Αναγνωρίζει τη σοβαρότητα των καταγγελιών του. «Αν υπογράψω αυτή τη σύμβαση, δεν θα μπορώ να μπω μέσα στο θέατρο». Αλλά και τώρα δεν περνάει καλύτερα. Υποστηρίζει ότι από την πρώτη μέρα που ήρθε το νέο Δ.Σ. δεν «πληρώνουμε τίποτα. Ούτε τα χρέη μας ούτε τους καλλιτέχνες. Χρωστάμε ακόμη στους καλλιτέχνες (ερμηνευτές, σκηνοθέτες κ.λπ.) της "Κακοφυλαγμένης κόρης", της "Αριάδνης στη Νάξο", του "Ριγκολέτο", της "Τραβιάτα", του "Γκαλά του Μπαλέτου" στο Μέγαρο και της φετινής "Μποέμ". Κάθε μέρα δέχομαι 20 τηλεφωνήματα... Και ακόμη δεν ξενοικιάσαμε τα πανάκριβα γραφεία μας...»
Τον περασμένο Νοέμβριο αντιμετωπίσατε μεγάλο οικονομικό πρόβλημα και μόνος σας αποφασίσατε τη ματαίωση του «Χορού των Μεταμφιεσμένων» στο Μέγαρο. Δεν έπρεπε να ληφθούν από τότε κάποια μέτρα;
«Ηταν η πρώτη φορά που θα κάναμε αληθινή συμπαραγωγή με το Μέγαρο. Μία από τις τελευταίες συναντήσεις του αείμνηστου Χρήστου Λαμπράκη ήταν μαζί μου, παρουσία του Νίκου Τσούχλου. Συναποφασίσαμε ότι τα επόμενα τρία χρόνια θα κάνουμε με το Μέγαρο συμπαραγωγές και εννοούμε αληθινές συμπαραγωγές, 50-50%. Εχω κρατήσει μάλιστα το χειρόγραφο σημείωμά του, στο οποίο έγραψε ποιες όπερες πρότεινε. Ηθελε τις "Χορό των Μεταμφιεσμένων", "Λουτσία ντι Λαμερμούρ", "Σαμψών και Δαλιδά" κ.ά. Στη Λυρική όμως μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου δεν είχαμε κάνει τίποτα. Οταν έχεις σκηνοθέτη τον Ούγκο ντε Ανα και δεν έχεις χρήματα να αγοράσεις ξύλα, υφάσματα, χρώματα, αντιλαμβάνεστε... Είχα υποχρέωση να ενημερώσω σε εύλογο χρονικό διάστημα το Μέγαρο. Σε ένα μόνο μήνα "Χορό των Μεταμφιεσμένων" δεν φτιάχνει και ο ικανότερος άνθρωπος στον κόσμο».
Τι είχατε σκεφτεί; Πως θα συνεχίζατε;
«Δεν υπάρχει πουθενά θέατρο με 17 εκατ. ευρώ επιχορήγηση το χρόνο. Δεν είμαστε Παρίσι, ούτε Βιέννη, αλλά με αυτά τα χρήματα δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Μόνο επαρχιακά θέατρα μπορούν να τα βγάλουν πέρα με αυτό το ποσό. Αλλά μιλάμε για την Εθνική Λυρική Σκηνή, τη μοναδική όπερα της χώρας. Αν επιλέξουμε τις φτηνές παραγωγές, ο κόσμος θα χάσει σύντομα το ενδιαφέρον του. Με 24 εκατ. ευρώ η Λυρική μπορεί να δουλέψει πολύ καλά με προαπαιτούμενο μια σωστή διοίκηση. Δεν αντέχει βέβαια παραγωγές όπως ο "Ταγχόιζερ" ή οι "Πουριτανοί" του ενός εκατομμυρίου ευρώ».
Ναι στην αξιολόγηση των καλλιτεχνών, αλλά με όρια
«Για πρώτη φορά στην ιστορία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής «έκλεισα» τρεις παραστάσεις στο Διεθνές Φεστιβάλ του Βισμπάντεν.
Θα παρουσιάζαμε δύο βραδιές "Μποέμ" και την τρίτη "Αριάδνη στη Νάξο". Ηταν 100% πληρωμένη όλη η περιοδεία. Δεν κόστιζε τίποτα και ήταν εξαιρετική διαφήμιση για τη Λυρική. Την ακύρωσαν τελευταία στιγμή κι ενώ οι Γερμανοί είχαν ήδη τυπώσει προγράμματα και αφίσες. Ευτυχώς δεν μας έκαναν μήνυση. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για την ακύρωση. Το καλό όνομα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής ήταν δουλειά για μένα...».
Παρ' όλα αυτά ο Τζοβάνι Πάκορ ετοιμάζει τον προγραμματισμό των επόμενων δύο χρόνων και το οργανόγραμμα -θα τα παραδώσει στις 25 Ιουλίου.
Ο νέος προγραμματισμός θα μετατρέπει την ΕΛΣ σε λαϊκή όπερα, όπως ανακοίνωσε ο νέος πρόεδρος Νίκος Μουρκογιάννης;
«Οι λαϊκές όπερες (popular operas) που πουλάνε εισιτήρια δεν ξεπερνούν τις 10. Υστερα από δύο χρόνια εξαντλούνται και θα πρέπει να ξαναρχίσουμε από την αρχή. Η "Μποέμ", που παρουσιάσαμε φέτος για τρίτη χρονιά, είχε μεν κόσμο αλλά δεν ήταν sold out. Το σημαντικότερο για μένα είναι η εκπαίδευση, τόσο των καλλιτεχνών όσο και του κοινού».
Μπορεί να γίνει ανταγωνιστικό ένα θέατρο 750 ατόμων που το δυναμικό του δεν έχει αξιολογηθεί ή δεν δέχεται να αξιολογηθεί;
(Δυσκολεύεται να απαντήσει). «Παντού σε όλο τον κόσμο συναντάς στα θέατρα άτομα με λιγότερες ικανότητες. Με το οργανόγραμμα θα προσπαθήσω να κάνω κάτι προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά έχετε υπόψη ότι τους αορίστου χρόνου εργαζόμενους δεν μπορώ να τους πειράξω».
Πόσες θέσεις προβλέπετε;
«Λίγο πάνω από 600. Αυτό πρέπει να είναι το νούμερο όταν μιλάμε για μπαλέτο, όπερα, οπερέτα, παιδικό, παραστάσεις στο Μέγαρο, Ηρώδειο... Δεν νομίζω ότι είμαστε πολλοί. Πρέπει να προετοιμαστούμε για τη μεταφορά στο καινούργιο κτίριο. Πέρυσι είχαμε φτάσει τους 835. Αυτό το νούμερο είναι πολύ μεγάλο».
Λένε ότι είστε καλός με τους εργαζόμενους και τα σωματεία.
«Δεν είμαι καλός. Είμαι σωστός. Καταλαβαινόμαστε μεταξύ μας με το που θα συναντηθούμε. Είμαστε σαν τα σκυλάκια. Μυρίζουμε πότε ο άλλος κάνει παιχνίδια και πότε είναι ειλικρινής».
Ο κύριος Πάκορ λοιπόν αποφάσισε να μιλήσει γι αυτά που συμβαίνουν στο μοναδικό λυρικό θέατρο της Ελλάδας. Και από όσα λέει φαίνεται ότι συμβαίνουν τέρατα και σημεία! Πώς αλλιώς να κρίνει κανείς την απόλυση ενός πρωτοκλασσάτου Έλληνα βαρυτόνου με διεθνή καριέρα, του Δημήτρη Τηλιακού (και μάλιστα θα προσθέσω εδώ ότι η απόλυσή του ανακοινώθηκε στον ίδιο με τρόπο απαξιωτικό), ενώ προτίθενται να ανανεώσουν τη σύμβαση διοικητικής υπαλλήλου με παχυλό μισθό και μάλιστα από όσα λέει ο κύριος Πάκορ πιέζουν τον ίδιο να υπογράψει τη σύμβασή της; Ή το κλείσιμο του Ακροπόλ, τη στιγμή που μόνο αυτό από όλες τις σκηνές της ΕΛΣ ήταν κερδοφόρο;
Είναι πασιφανές ότι αυτή η διοίκηση που έχει έρθει στο θέατρο εδώ και μερικούς μήνες, και κυρίως ο πρόεδρος του Δ.Σ. κύριος Μουρκογιάννης, έχουν μοναδικό σκοπό το ξήλωμα του θεάτρου. Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς την ακύρωση την τελευταία στιγμή της προγραμματισμένης παράστασης στο Wiesbaden της Γερμανίας με όλα μάλιστα τα έξοδα πληρωμένα; (!!!) Είναι ή δεν είναι παράλογη αυτή η κίνηση; Και τι αντίκτυπο θα έχει αυτό στην αξιοπιστία του θεάτρου στη διεθνή αγορά τόσο όσον αφορά μελλοντικές συμπαραγωγές όσο και τη δυνατότητα μετάκλησης σημαντικών καλλιτεχνών, μια και είναι γνωστό ότι όλες οι κακές ειδήσεις διαδίδονται με ταχύτητα αστραπής και πολύ περισσότερο οι παράγοντες της όπερας παγκοσμίως επικοινωνούν μεταξύ τους και γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή τι συμβαίνει διεθνώς;
Μάλλον όλα αυτά δεν ενδιαφέρουν τον κύριο πρόεδρο του Δ.Σ. ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν είναι καλλιτέχνης ο ίδιος και έτσι έχει μειωμένες ευαισθησίες, ή και καθόλου, επί των καλλιτεχνικών θεμάτων, όπως το ίδιο συμβαίνει από ό,τι φαίνεται και με τον υπουργό που τον διόρισε, τον κύριο Γερουλάνο, που τους μήνες που είναι στον υπουργικό θώκο το έργο που έχει να παρουσιάσει είναι μηδαμινό. Γι αυτούς λοιπόν οι καλλιτεχνικοί οργανισμοί όπως η Λυρική Σκηνή είναι οργανισμοί που θα πρέπει να λειτουργούν με βάση το κέρδος και μόνο, και αν δε φέρνουν λεφτά θα πρέπει να κλείνουν.
Σύμφωνα βέβαια με αυτή τη λογική δε θα υπήρχε κανένας καλλιτεχνικός οργανισμός σε αυτή τη χώρα, αλλά και πουθενά σε όλη την Ευρώπη μια και η Τέχνη είναι παντού επιχορηγούμενη.
Στην περίπτωση της ΕΛΣ όμως ο κύριος Μουρκογιάννης δεν ακολουθεί ούτε αυτόν τον κανόνα, μια και το Ακροπόλ που είναι κερδοφόρο είναι το πρώτο που έκλεισε παρά το ότι όπως λέει ο κύριος Πάκορ, ο ιδιοκτήτης του θεάτρου κύριος Παρίσης προσφέρθηκε να μειώσει το νοίκι του θεάτρου στο μισό, δηλαδή 250.000 ευρώ το χρόνο. Ο κύριος πρόεδρος αγνόησε αυτή την προσφορά. Γιατί άραγε; Μήπως γιατί αυτό που πραγματικά διακυβευόταν ήταν η πάση θυσία απόλυση των διακοσίων περίπου εργαζομένων στο συγκεκριμένο θέατρο και όχι απαραίτητα η εξοικονόμηση χρημάτων από το νοίκι που ήταν δήθεν υψηλό;
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Τζοβάνι Πάκορ, είναι ο μόνος που δεν έχει μιλήσει αυτή την κρίσιμη για το θέατρο περίοδο. Αν και είδε το έργο του να ακυρώνεται από τη μία μέρα στην άλλη, αποφάσισε συνειδητά να μην αντιδράσει μέχρι να δει τι μέτρα θα έπαιρνε το νέο διοικητικό συμβούλιο. Σήμερα με βεβαιότητα υποστηρίζει ότι οι «επιλογές τους είναι επικίνδυνες για το θέατρο».
Συγκεκριμένα τρεις αποφάσεις του νέου Δ.Σ. θεωρεί λανθασμένες και αδικαιολόγητες. Το κλείσιμο του θεάτρου «Ακροπόλ», τη ματαίωση της συμπαραγωγής της ΕΛΣ με το Ελληνικό Φεστιβάλ για μια άλλη όμως «Νόρμα» από αυτή που ανέβηκε στο Ηρώδειο και την ακύρωση της περιοδείας στο Φεστιβάλ του Βισμπάντεν στη Γερμανία.
«Το "Ακροπόλ" κοστίζει στην ΕΛΣ περίπου 250.000 ευρώ το χρόνο» εξηγεί. «Αν το ζητούμενο είναι ένα φτηνό θέατρο, τέτοιο είναι το "Ακροπόλ". Εκανα διαπραγματεύσεις με τον ιδιοκτήτη του και για τη νέα σεζόν μάς το νοίκιαζε στη μισή τιμή. Από 535.000 ευρώ στις 250.000 ευρώ το χρόνο. Φέτος, με το "Μικρόβιο της Αγάπης" του Κώστα Γιαννίδη είχαμε εισπράξεις από εισιτήρια ένα εκατομμύριο ευρώ, για την ακρίβεια 998.000. Το κόστος της παραγωγής ήταν 1.030.000 ευρώ. Και μιλάμε για εκατοντάδες παραστάσεις κάθε μέρα για όλους τους κατοίκους της Αττικής. Ηταν μια λάθος απόφαση, 100%. Και κανένας δεν με ρώτησε...»
Εχει όντως ευρύ κοινό το «Ακροπόλ», αλλά επικερδές δεν είναι. «Θέατρο χωρίς επιχορήγηση, κρατική ή ιδιωτική, δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο» απαντά. «Εκτός από την Arena di Verona, που είναι μοναδική στο είδος της». Από εκεί άλλωστε ήρθε στην Αθήνα ο 53χρονος Τζοβάνι Πάκορ πριν από δυόμισι χρόνια. Από το 2002 κατείχε τη θέση του καλλιτεχνικού συντονιστή. Ο διάσημος θεσμός για τις 50 παραστάσεις που δίνει κάθε καλοκαίρι «κόβει» κάθε μέρα κατά μέσο όρο 11.000 εισιτήρια, τα οποία αποφέρουν ημερησίως 550.000 ευρώ, ήτοι 26 εκατ. ευρώ τη θερινή σεζόν!
Αντίθετα, «σε ένα θέατρο όπως το "Ολύμπια", με 700 θέσεις, είναι αδύνατον η παραγωγή να είναι κερδοφόρα» λέει ο Τζοβάνι Πάκορ. Και ρίχνει το γάντι στους πολιτικούς. «Ενας οργανισμός, όπως η Εθνική Λυρική Σκηνή, είναι σαν την Εθνική Αμυνα. Δεν φέρνει χρήματα. Είναι εθνική περιουσία και όχι υπερβολή...»
Εντονα δυσαρεστημένος είναι και με την απόφαση του Δ.Σ. της ΕΛΣ να ακυρώσει τη συμπαραγωγή με το Ελληνικό Φεστιβάλ. «Με τον Γιώργο Λούκο καταλήξαμε από κοινού στη "Νόρμα" με σκηνοθέτη τον Γιάννη Κόκκο. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Λυρικής το Ελληνικό Φεστιβάλ θα πλήρωνε το 50% της παραγωγής και θα αναλάμβανε και τη διαφήμισή της. Με τη "Νόρμα" που παρουσιάσαμε στο Ηρώδειο το φεστιβάλ δεν ασχολήθηκε καθόλου».
Η συμφωνία προέβλεπε και άλλο καστ. Γιατί δεν αντέδρασε ως ο καθ' ύλην αρμόδιος καλλιτεχνικός διευθυντής; «Μου ανακοινώθηκε η απόφαση ξαφνικά τον Μάιο. Η κατάσταση ήταν κρίσιμη. Περίμενα να δω τι θ' ακολουθήσει...» Και, σύμφωνα με τον ίδιο, ακολούθησαν χειρότερα. «Είμαι πια βέβαιος ότι οι επιλογές τους είναι επικίνδυνες για το θέατρο. Γιατί; Μειώνουμε τους εργαζόμενους, στέλνουμε σπίτι τους καλύτερους επαγγελματίες που το θέατρο έχει ανάγκη. Δεν ανανεώσαμε τη σύμβαση του Δημήτρη Τηλιακού, ενός διεθνή βαρύτονου που τραγουδάει στα μεγαλύτερα θέατρα της Ευρώπης. Αυτό είναι πολύ κακό για τη Λυρική. Με τέτοια τακτική δεν μπορούμε να τη σώσουμε. Και την ώρα που εγώ στέλνω στο σπίτι 20 άτομα, μου ζητάνε να υπογράψω νέο, υψηλότατο, συμβόλαιο για μία διοικητική υπάλληλο. Και μάλιστα πιεστικά».
Αναγνωρίζει τη σοβαρότητα των καταγγελιών του. «Αν υπογράψω αυτή τη σύμβαση, δεν θα μπορώ να μπω μέσα στο θέατρο». Αλλά και τώρα δεν περνάει καλύτερα. Υποστηρίζει ότι από την πρώτη μέρα που ήρθε το νέο Δ.Σ. δεν «πληρώνουμε τίποτα. Ούτε τα χρέη μας ούτε τους καλλιτέχνες. Χρωστάμε ακόμη στους καλλιτέχνες (ερμηνευτές, σκηνοθέτες κ.λπ.) της "Κακοφυλαγμένης κόρης", της "Αριάδνης στη Νάξο", του "Ριγκολέτο", της "Τραβιάτα", του "Γκαλά του Μπαλέτου" στο Μέγαρο και της φετινής "Μποέμ". Κάθε μέρα δέχομαι 20 τηλεφωνήματα... Και ακόμη δεν ξενοικιάσαμε τα πανάκριβα γραφεία μας...»
Τον περασμένο Νοέμβριο αντιμετωπίσατε μεγάλο οικονομικό πρόβλημα και μόνος σας αποφασίσατε τη ματαίωση του «Χορού των Μεταμφιεσμένων» στο Μέγαρο. Δεν έπρεπε να ληφθούν από τότε κάποια μέτρα;
«Ηταν η πρώτη φορά που θα κάναμε αληθινή συμπαραγωγή με το Μέγαρο. Μία από τις τελευταίες συναντήσεις του αείμνηστου Χρήστου Λαμπράκη ήταν μαζί μου, παρουσία του Νίκου Τσούχλου. Συναποφασίσαμε ότι τα επόμενα τρία χρόνια θα κάνουμε με το Μέγαρο συμπαραγωγές και εννοούμε αληθινές συμπαραγωγές, 50-50%. Εχω κρατήσει μάλιστα το χειρόγραφο σημείωμά του, στο οποίο έγραψε ποιες όπερες πρότεινε. Ηθελε τις "Χορό των Μεταμφιεσμένων", "Λουτσία ντι Λαμερμούρ", "Σαμψών και Δαλιδά" κ.ά. Στη Λυρική όμως μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου δεν είχαμε κάνει τίποτα. Οταν έχεις σκηνοθέτη τον Ούγκο ντε Ανα και δεν έχεις χρήματα να αγοράσεις ξύλα, υφάσματα, χρώματα, αντιλαμβάνεστε... Είχα υποχρέωση να ενημερώσω σε εύλογο χρονικό διάστημα το Μέγαρο. Σε ένα μόνο μήνα "Χορό των Μεταμφιεσμένων" δεν φτιάχνει και ο ικανότερος άνθρωπος στον κόσμο».
Τι είχατε σκεφτεί; Πως θα συνεχίζατε;
«Δεν υπάρχει πουθενά θέατρο με 17 εκατ. ευρώ επιχορήγηση το χρόνο. Δεν είμαστε Παρίσι, ούτε Βιέννη, αλλά με αυτά τα χρήματα δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Μόνο επαρχιακά θέατρα μπορούν να τα βγάλουν πέρα με αυτό το ποσό. Αλλά μιλάμε για την Εθνική Λυρική Σκηνή, τη μοναδική όπερα της χώρας. Αν επιλέξουμε τις φτηνές παραγωγές, ο κόσμος θα χάσει σύντομα το ενδιαφέρον του. Με 24 εκατ. ευρώ η Λυρική μπορεί να δουλέψει πολύ καλά με προαπαιτούμενο μια σωστή διοίκηση. Δεν αντέχει βέβαια παραγωγές όπως ο "Ταγχόιζερ" ή οι "Πουριτανοί" του ενός εκατομμυρίου ευρώ».
Ναι στην αξιολόγηση των καλλιτεχνών, αλλά με όρια
«Για πρώτη φορά στην ιστορία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής «έκλεισα» τρεις παραστάσεις στο Διεθνές Φεστιβάλ του Βισμπάντεν.
Θα παρουσιάζαμε δύο βραδιές "Μποέμ" και την τρίτη "Αριάδνη στη Νάξο". Ηταν 100% πληρωμένη όλη η περιοδεία. Δεν κόστιζε τίποτα και ήταν εξαιρετική διαφήμιση για τη Λυρική. Την ακύρωσαν τελευταία στιγμή κι ενώ οι Γερμανοί είχαν ήδη τυπώσει προγράμματα και αφίσες. Ευτυχώς δεν μας έκαναν μήνυση. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για την ακύρωση. Το καλό όνομα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής ήταν δουλειά για μένα...».
Παρ' όλα αυτά ο Τζοβάνι Πάκορ ετοιμάζει τον προγραμματισμό των επόμενων δύο χρόνων και το οργανόγραμμα -θα τα παραδώσει στις 25 Ιουλίου.
Ο νέος προγραμματισμός θα μετατρέπει την ΕΛΣ σε λαϊκή όπερα, όπως ανακοίνωσε ο νέος πρόεδρος Νίκος Μουρκογιάννης;
«Οι λαϊκές όπερες (popular operas) που πουλάνε εισιτήρια δεν ξεπερνούν τις 10. Υστερα από δύο χρόνια εξαντλούνται και θα πρέπει να ξαναρχίσουμε από την αρχή. Η "Μποέμ", που παρουσιάσαμε φέτος για τρίτη χρονιά, είχε μεν κόσμο αλλά δεν ήταν sold out. Το σημαντικότερο για μένα είναι η εκπαίδευση, τόσο των καλλιτεχνών όσο και του κοινού».
Μπορεί να γίνει ανταγωνιστικό ένα θέατρο 750 ατόμων που το δυναμικό του δεν έχει αξιολογηθεί ή δεν δέχεται να αξιολογηθεί;
(Δυσκολεύεται να απαντήσει). «Παντού σε όλο τον κόσμο συναντάς στα θέατρα άτομα με λιγότερες ικανότητες. Με το οργανόγραμμα θα προσπαθήσω να κάνω κάτι προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά έχετε υπόψη ότι τους αορίστου χρόνου εργαζόμενους δεν μπορώ να τους πειράξω».
Πόσες θέσεις προβλέπετε;
«Λίγο πάνω από 600. Αυτό πρέπει να είναι το νούμερο όταν μιλάμε για μπαλέτο, όπερα, οπερέτα, παιδικό, παραστάσεις στο Μέγαρο, Ηρώδειο... Δεν νομίζω ότι είμαστε πολλοί. Πρέπει να προετοιμαστούμε για τη μεταφορά στο καινούργιο κτίριο. Πέρυσι είχαμε φτάσει τους 835. Αυτό το νούμερο είναι πολύ μεγάλο».
Λένε ότι είστε καλός με τους εργαζόμενους και τα σωματεία.
«Δεν είμαι καλός. Είμαι σωστός. Καταλαβαινόμαστε μεταξύ μας με το που θα συναντηθούμε. Είμαστε σαν τα σκυλάκια. Μυρίζουμε πότε ο άλλος κάνει παιχνίδια και πότε είναι ειλικρινής».
Ο κύριος Πάκορ λοιπόν αποφάσισε να μιλήσει γι αυτά που συμβαίνουν στο μοναδικό λυρικό θέατρο της Ελλάδας. Και από όσα λέει φαίνεται ότι συμβαίνουν τέρατα και σημεία! Πώς αλλιώς να κρίνει κανείς την απόλυση ενός πρωτοκλασσάτου Έλληνα βαρυτόνου με διεθνή καριέρα, του Δημήτρη Τηλιακού (και μάλιστα θα προσθέσω εδώ ότι η απόλυσή του ανακοινώθηκε στον ίδιο με τρόπο απαξιωτικό), ενώ προτίθενται να ανανεώσουν τη σύμβαση διοικητικής υπαλλήλου με παχυλό μισθό και μάλιστα από όσα λέει ο κύριος Πάκορ πιέζουν τον ίδιο να υπογράψει τη σύμβασή της; Ή το κλείσιμο του Ακροπόλ, τη στιγμή που μόνο αυτό από όλες τις σκηνές της ΕΛΣ ήταν κερδοφόρο;
Είναι πασιφανές ότι αυτή η διοίκηση που έχει έρθει στο θέατρο εδώ και μερικούς μήνες, και κυρίως ο πρόεδρος του Δ.Σ. κύριος Μουρκογιάννης, έχουν μοναδικό σκοπό το ξήλωμα του θεάτρου. Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς την ακύρωση την τελευταία στιγμή της προγραμματισμένης παράστασης στο Wiesbaden της Γερμανίας με όλα μάλιστα τα έξοδα πληρωμένα; (!!!) Είναι ή δεν είναι παράλογη αυτή η κίνηση; Και τι αντίκτυπο θα έχει αυτό στην αξιοπιστία του θεάτρου στη διεθνή αγορά τόσο όσον αφορά μελλοντικές συμπαραγωγές όσο και τη δυνατότητα μετάκλησης σημαντικών καλλιτεχνών, μια και είναι γνωστό ότι όλες οι κακές ειδήσεις διαδίδονται με ταχύτητα αστραπής και πολύ περισσότερο οι παράγοντες της όπερας παγκοσμίως επικοινωνούν μεταξύ τους και γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή τι συμβαίνει διεθνώς;
Μάλλον όλα αυτά δεν ενδιαφέρουν τον κύριο πρόεδρο του Δ.Σ. ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν είναι καλλιτέχνης ο ίδιος και έτσι έχει μειωμένες ευαισθησίες, ή και καθόλου, επί των καλλιτεχνικών θεμάτων, όπως το ίδιο συμβαίνει από ό,τι φαίνεται και με τον υπουργό που τον διόρισε, τον κύριο Γερουλάνο, που τους μήνες που είναι στον υπουργικό θώκο το έργο που έχει να παρουσιάσει είναι μηδαμινό. Γι αυτούς λοιπόν οι καλλιτεχνικοί οργανισμοί όπως η Λυρική Σκηνή είναι οργανισμοί που θα πρέπει να λειτουργούν με βάση το κέρδος και μόνο, και αν δε φέρνουν λεφτά θα πρέπει να κλείνουν.
Σύμφωνα βέβαια με αυτή τη λογική δε θα υπήρχε κανένας καλλιτεχνικός οργανισμός σε αυτή τη χώρα, αλλά και πουθενά σε όλη την Ευρώπη μια και η Τέχνη είναι παντού επιχορηγούμενη.
Στην περίπτωση της ΕΛΣ όμως ο κύριος Μουρκογιάννης δεν ακολουθεί ούτε αυτόν τον κανόνα, μια και το Ακροπόλ που είναι κερδοφόρο είναι το πρώτο που έκλεισε παρά το ότι όπως λέει ο κύριος Πάκορ, ο ιδιοκτήτης του θεάτρου κύριος Παρίσης προσφέρθηκε να μειώσει το νοίκι του θεάτρου στο μισό, δηλαδή 250.000 ευρώ το χρόνο. Ο κύριος πρόεδρος αγνόησε αυτή την προσφορά. Γιατί άραγε; Μήπως γιατί αυτό που πραγματικά διακυβευόταν ήταν η πάση θυσία απόλυση των διακοσίων περίπου εργαζομένων στο συγκεκριμένο θέατρο και όχι απαραίτητα η εξοικονόμηση χρημάτων από το νοίκι που ήταν δήθεν υψηλό;
Παρασκευή 4 Ιουνίου 2010
Βιντεο απο την καταληψη απο τους Ισραηλινους του πλοιου Σφενδονη
Το tvxs παρουσιασε σημερα ενα συγκλονιστικο βιντεο απο την καταληψη απο τους Ισραηλινους του πλοιου "Σφενδονη" που επλεε προς τη Γαζα τη νυχτα της 31ης Μαιου.
Το υλικο ειναι αποκαλυπτικο της βιαιοτητας των πραξεων του Ισραηλινου στρατου και τραβηχτηκε απο τη δημοσιογραφο Κατερινα Κιτιδη.
tvxs.gr | H ισραηλινή επίθεση στη Σφενδόνη from tv xoris sinora on Vimeo.
Το υλικο ειναι αποκαλυπτικο της βιαιοτητας των πραξεων του Ισραηλινου στρατου και τραβηχτηκε απο τη δημοσιογραφο Κατερινα Κιτιδη.
Πέμπτη 27 Μαΐου 2010
Pride 2010
Ειναι η συνηθισμενη πρακτικη των τελευταιων χρονων. Τις ημερες δηλαδη πριν απο την παρελαση υπερηφανειας των ομοφυλοφιλων που γινεται ανελλιπως στην Αθηνα απο το 2005, εκτοξευονται απειλες κατα της παρελασης και της σωματικης ακεραιοτητας του κοσμου ο οποιος σκεφτεται να παρευρεθει. Φετος ομως αυτες οι απειλες ξεπερασαν καθε προηγουμενο. Η ακροδεξια και φιλικα προσκειμενη προς φασιζουσες πολιτικες αντιληψεις εφημεριδα "ΣΤΟΧΟΣ" (σκοπιμα δε βαζω συνδεσμο εδω, για να μην αυξησω την επισκεψιμοτητα τους), ορμωμενη απο την υποτιθεται προκλητικη αφισα της εφετινης εκδηλωσης, εφτασε στο σημειο να εκτοξευσει επισημα απειλες, και οχι ανωνυμα οπως αλλες φορες, για οργη αγανακτισμενων πολιτων και μια σειρα υβρεις εναντιον απλων πολιτων που το μονο "επιληψιμο" που εχουν ειναι η σεξουαλικη τους ταυτοτητα και η συμμετοχη τους σε μια παρελαση υπερηφανειας.
Ειναι αληθεια οτι οι Ελληνες δεν ειναι γνωστοι για την ανεκτικοτητα που επιδεικνυουν στη διαφορετικοτητα, οποια κι αν ειναι αυτη. Η διαφορετικοτητα των πολιτικων αντιληψεων, της θρησκειας, της ποδοσφαιρικης ομαδας, του χρωματος του δερματος, της σεξουαλικης ταυτοτητας, ακομα και της εντοπιοτητας (για παραδειγμα οι Θεσσαλονικεις τα εχουν με τους Αθηναιους, οι Βολιωτες με τους Λαρισαιους κλπ.). Δεν ξερω απο που προερχεται αυτη η δυσκολια αποδοχης του διαφορετικου, οτι ο κοσμος δηλαδη ειναι πολυ πιο ενδιαφερων αν εχει πολυ περισσοτερα χρωματα απο ενα μια και αυτο το ενα ειναι συνηθως το γκριζο, εικαζω ομως οτι εχει να κανει με την κουλτουρα μας και χανεται πισω στους αιωνες. Ειναι αληθεια οτι 190 χρονια ανεξαρτησιας του Ελληνικου κρατους δεν ηταν μεχρι τωρα αρκετα για να αποβαλλουμε τις προκαταληψεις και τα κομπλεξ μας και πολυ περισσοτερο για να παψουμε να αισθανομαστε απειλη καθε φορα που βλεπουμε καποιον που δεν ειναι σαν και μας. Και επισης προκαλει θλιψη που το Ελληνικο κρατος, που τοσο κοφτεται συμφωνα με τον κυριο πρωθυπουργο για την ευμαρεια και την προκοπη των νεοελληνων, δεν εχει καταφερει μεχρι σημερα να τους διαπαιδαγωγησει ετσι ωστε να παψουν να μισουν.
Οι απειλες του "ΣΤΟΧΟΥ" και των ομοιων του δεν προκειται να με φοβισουν. Θα ειμαι κι εγω εκει, στην παρελαση υπερηφανειας, οπως καθε χρονο. Υποψιασμενος, αλλα και απαιτωντας μαχητικα να αναγνωριστω κι εγω σαν ενας ανθρωπος διαφορετικος απο τους αλλους αλλα με ισα δικαιωματα με αυτους. Δικαιωματα που δε θα μου χαρισει κανενας, οπως και κανενα δικαιωμα δε χαριζεται. Και πρωτα απο ολα το δικαιωμα του να μην ειμαι αορατος.
Μπορειτε να δειτε και σχετικες αναρτησεις των κροτκαγια, πλαγκαλ (στα αγγλικα), συκοφαντη, σοφια, αρκουδος
Δευτέρα 17 Μαΐου 2010
Ανακοινωσεις της ΟΛΚΕ για τα προσφατα γεγονοτα
Πηρα δυο ανακοινωσεις του Δ.Σ. της ΟΛΚΕ και τις αναδημοσιευω. Και οι δυο αφορουν τα προσφατα γεγονοτα που συνεβησαν στο κεντρο της Αθηνας την Τεταρτη 5 Μαιου. Πρωτα απ' ολα ο εμπρησμος της Marfin στη Σταδιου:
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Αθήνα, Κυριακή 16 Μαΐου 2010
Θέμα: Τραγικός θάνατος τριών υπαλλήλων της Marfin και μορφές της κινηματικής δράσης
Η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας θέλει να εκφράσει τη βαθιά θλίψη και οργή της για τον τραγικό θάνατο τριών υπαλλήλων της Marfin Bank μετά από τον εμπρησμό του υποκαταστήματος της στην οδό Σταδίου από άτομα που συνυπήρχαν με την πορεία διαμαρτυρίας της 5ης Μαΐου και καταδικάζει την εγκληματική αυτή ενέργεια.
Με αφορμή το συγκεκριμένο τραγικό γεγονός θα επιθυμούσε επίσης να μοιραστεί μαζί σας κάποιους προβληματισμούς της σχετικά με την κινηματική δράση.Την Τετάρτη 5 Μαΐου δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι κατέβηκαν στο κέντρο της Αθήνας για να εκφράσουν μαζικά την αντίδρασή τους απέναντι στις πρόσφατες ρυθμίσεις της κυβέρνησής, για τους μισθούς, την κοινωνική ασφάλιση και γενικά την περικοπή των δημοσίων δαπανών.
Όποια και να είναι η άποψή του καθενός και καθεμιάς μας για τα συγκεκριμένα μέτρα, οπότε και για το δικαιολογημένο ή μη της αντίδρασης προς αυτά, γεγονός είναι σε κάθε περίπτωση πως μια μαζικότατη πορεία αμαυρώθηκε από μία εγκληματική ενέργεια και ότι το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης στράφηκε, δικαιολογημένα, στο τραγικό γεγονός. Από το Δεκέμβρη του 2008, όταν μια δραματική ευκαιρία να ευαισθητοποιηθεί η ελληνική κοινωνία για το φαινόμενο της αστυνομικής βίας χάθηκε μέσα σε μια φαντασμαγορία από φλόγες και καταστροφές, φθάσαμε σήμερα να μιλάμε για νεκρούς.
Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια οι πρακτικές τυφλής βίας (ως μέσο για ένα "πολιτικό μήνυμα") συσσωρεύθηκαν, γιγαντώθηκαν και κατέληξαν πλέον να έχουν και κόστος σε ανθρώπινες ζωές.
Η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας συνυπάρχει στο χώρο της διεκδίκησης πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων με μια ποικιλία από ομάδες και οργανώσεις, κάποιες από τις οποίες έχουν υπερασπιστεί στο παρελθόν (ή ακόμα υπερασπίζονται) την "κινηματική αντιβία" ώς μέσο κοινωνικής δράσης και αντίδρασης. Πιστεύουμε πως οι συγκεκριμένες ομάδες και οργανώσεις οφείλουν να σκεφτούν σοβαρά ποια ακριβώς είναι η "κινηματική αντιβία" την οποία υποστηρίζουν ως κοινωνικά χρήσιμη, πού οδηγεί, αν αυτή μπορεί να αποκλείσει με βεβαιότητα τις "παράπλευρες συνέπειες", και το σημαντικότερο από όλα, με ποιο ρεαλιστικά εφαρμόσιμο τρόπο.
Από τη μεριά της η ΟΛΚΕ θα συνεχίσει να κατεβαίνει στο δρόμο για να διαμαρτυρηθεί απέναντι στην αδικία, για να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη ή για να παρουσιαστεί ορατή και περήφανη μαζί με την υπόλοιπη κοινότητα στο Athens Pride. Πιστεύει όμως ότι είναι πλέον επιτακτική η ανάγκη για μια κουλτούρα μαχητικής διεκδίκησης, που δε θα επιτρέπει στον εαυτό της ούτε μια φορά να συνυπάρχει με τραγικές "παράπλευρες απώλειες".
Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΟΛΚΕ
και επειτα για την εισβολη το απογευμα της ιδιας μερας, απροκλητα, αστυνομικων δυναμεων στο Στεκι Μεταναστων, στην οδο Τσαμαδου 13, ενα χωρο που στεγαζει πολλες εναλλακτικες ομαδες απο διαφορους χωρους, αναμεσα σε αυτες και την ΟΛΚΕ. Για περισσοτερες πληροφοριες κοιταξτε εδω.
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Θέμα: Εισβολή αστυνομικών δυνάμεων στο Στέκι Μεταναστών στις 5 Μαΐου
Το απόγευμα της Τετάρτης 5 Μαΐου, μετά από τη μαζική πορεία διαμαρτυρίας στο κέντρο της Αθήνας κατά τη διάρκεια της οποίας διαπράχθηκε η τραγική δολοφονία τριών ανθρώπων στο υποκατάστημα της Marfin από ανεγκέφαλους εγκληματίες, αστυνομικές δυνάμεις εισέβαλαν στο κτίριο του Στεκιού Μεταναστών στην Τσαμαδού 13 στα Εξάρχεια, έκαναν εκτεταμένες ζημιές στο χώρο σπάζοντας πόρτες, τζάμια και έπιπλα, τραυμάτισαν ελαφρά αρκετούς/ες από τους παρευρισκόμενους και παρευρισκόμενες αλλά και σοβαρά ένα μέλος του Δικτύου για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το οποίο οδηγήθηκε στο νοσοκομείο λόγω σοβαρής αιμορραγίας.
Η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας καταδικάζει απερίφραστα το γεγονός, όχι μόνο γιατί στεγάστηκε εδώ και χρόνια στο Στέκι Μεταναστών, αλλά κυρίως γιατί είναι βαθιά ανήσυχη για τα φαινόμενα αστυνομικής βίας και παρενόχλησης που συνεχίζουν να έρχονται στην επιφάνεια το ένα μετά το άλλο, απέναντι σε νέες και νέους, μετανάστριες και μετανάστες, λεσβίες γκέι, αμφί, τρανς και γενικά πληθυσμιακές ομάδες τις οποίες η αστυνομία θα όφειλε κατ' αρχήν να προστατεύει, αντί να κακομεταχειρίζεται ή να δείχνει αδιαφορία και εχθρικότητα απέναντι τους.
Το Στέκι Μεταναστών είναι ένας χώρος που έχει φιλοξενήσει και υποστηρίξει σταθερά όλα αυτά τα χρόνια ομάδες που αντιμετωπίζουν ρατσισμό, σεξισμό, ομορεωτοφοβία και τρανσφοβία, δίνοντας τους χώρο για τις συναντήσεις και τις εκδηλώσεις τους, αλλά και προσφέροντας ένα πλαίσιο συνύπαρξης και αλληλογνωριμίας μεταξύ τους. Μια αστυνομική επίθεση στο Στέκι Μεταναστών είναι μια ακόμα αδικαιολόγητη και άδικη περίπτωση αστυνομικής βίας, αλλά αυτή τη φορά απέναντι σε όλους και όλες μας, μαζί και ταυτοχρόνως.
Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΟΛΚΕ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Αθήνα, Κυριακή 16 Μαΐου 2010
Θέμα: Τραγικός θάνατος τριών υπαλλήλων της Marfin και μορφές της κινηματικής δράσης
Η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας θέλει να εκφράσει τη βαθιά θλίψη και οργή της για τον τραγικό θάνατο τριών υπαλλήλων της Marfin Bank μετά από τον εμπρησμό του υποκαταστήματος της στην οδό Σταδίου από άτομα που συνυπήρχαν με την πορεία διαμαρτυρίας της 5ης Μαΐου και καταδικάζει την εγκληματική αυτή ενέργεια.
Με αφορμή το συγκεκριμένο τραγικό γεγονός θα επιθυμούσε επίσης να μοιραστεί μαζί σας κάποιους προβληματισμούς της σχετικά με την κινηματική δράση.Την Τετάρτη 5 Μαΐου δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι κατέβηκαν στο κέντρο της Αθήνας για να εκφράσουν μαζικά την αντίδρασή τους απέναντι στις πρόσφατες ρυθμίσεις της κυβέρνησής, για τους μισθούς, την κοινωνική ασφάλιση και γενικά την περικοπή των δημοσίων δαπανών.
Όποια και να είναι η άποψή του καθενός και καθεμιάς μας για τα συγκεκριμένα μέτρα, οπότε και για το δικαιολογημένο ή μη της αντίδρασης προς αυτά, γεγονός είναι σε κάθε περίπτωση πως μια μαζικότατη πορεία αμαυρώθηκε από μία εγκληματική ενέργεια και ότι το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης στράφηκε, δικαιολογημένα, στο τραγικό γεγονός. Από το Δεκέμβρη του 2008, όταν μια δραματική ευκαιρία να ευαισθητοποιηθεί η ελληνική κοινωνία για το φαινόμενο της αστυνομικής βίας χάθηκε μέσα σε μια φαντασμαγορία από φλόγες και καταστροφές, φθάσαμε σήμερα να μιλάμε για νεκρούς.
Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια οι πρακτικές τυφλής βίας (ως μέσο για ένα "πολιτικό μήνυμα") συσσωρεύθηκαν, γιγαντώθηκαν και κατέληξαν πλέον να έχουν και κόστος σε ανθρώπινες ζωές.
Η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας συνυπάρχει στο χώρο της διεκδίκησης πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων με μια ποικιλία από ομάδες και οργανώσεις, κάποιες από τις οποίες έχουν υπερασπιστεί στο παρελθόν (ή ακόμα υπερασπίζονται) την "κινηματική αντιβία" ώς μέσο κοινωνικής δράσης και αντίδρασης. Πιστεύουμε πως οι συγκεκριμένες ομάδες και οργανώσεις οφείλουν να σκεφτούν σοβαρά ποια ακριβώς είναι η "κινηματική αντιβία" την οποία υποστηρίζουν ως κοινωνικά χρήσιμη, πού οδηγεί, αν αυτή μπορεί να αποκλείσει με βεβαιότητα τις "παράπλευρες συνέπειες", και το σημαντικότερο από όλα, με ποιο ρεαλιστικά εφαρμόσιμο τρόπο.
Από τη μεριά της η ΟΛΚΕ θα συνεχίσει να κατεβαίνει στο δρόμο για να διαμαρτυρηθεί απέναντι στην αδικία, για να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη ή για να παρουσιαστεί ορατή και περήφανη μαζί με την υπόλοιπη κοινότητα στο Athens Pride. Πιστεύει όμως ότι είναι πλέον επιτακτική η ανάγκη για μια κουλτούρα μαχητικής διεκδίκησης, που δε θα επιτρέπει στον εαυτό της ούτε μια φορά να συνυπάρχει με τραγικές "παράπλευρες απώλειες".
Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΟΛΚΕ
και επειτα για την εισβολη το απογευμα της ιδιας μερας, απροκλητα, αστυνομικων δυναμεων στο Στεκι Μεταναστων, στην οδο Τσαμαδου 13, ενα χωρο που στεγαζει πολλες εναλλακτικες ομαδες απο διαφορους χωρους, αναμεσα σε αυτες και την ΟΛΚΕ. Για περισσοτερες πληροφοριες κοιταξτε εδω.
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Θέμα: Εισβολή αστυνομικών δυνάμεων στο Στέκι Μεταναστών στις 5 Μαΐου
Το απόγευμα της Τετάρτης 5 Μαΐου, μετά από τη μαζική πορεία διαμαρτυρίας στο κέντρο της Αθήνας κατά τη διάρκεια της οποίας διαπράχθηκε η τραγική δολοφονία τριών ανθρώπων στο υποκατάστημα της Marfin από ανεγκέφαλους εγκληματίες, αστυνομικές δυνάμεις εισέβαλαν στο κτίριο του Στεκιού Μεταναστών στην Τσαμαδού 13 στα Εξάρχεια, έκαναν εκτεταμένες ζημιές στο χώρο σπάζοντας πόρτες, τζάμια και έπιπλα, τραυμάτισαν ελαφρά αρκετούς/ες από τους παρευρισκόμενους και παρευρισκόμενες αλλά και σοβαρά ένα μέλος του Δικτύου για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το οποίο οδηγήθηκε στο νοσοκομείο λόγω σοβαρής αιμορραγίας.
Η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας καταδικάζει απερίφραστα το γεγονός, όχι μόνο γιατί στεγάστηκε εδώ και χρόνια στο Στέκι Μεταναστών, αλλά κυρίως γιατί είναι βαθιά ανήσυχη για τα φαινόμενα αστυνομικής βίας και παρενόχλησης που συνεχίζουν να έρχονται στην επιφάνεια το ένα μετά το άλλο, απέναντι σε νέες και νέους, μετανάστριες και μετανάστες, λεσβίες γκέι, αμφί, τρανς και γενικά πληθυσμιακές ομάδες τις οποίες η αστυνομία θα όφειλε κατ' αρχήν να προστατεύει, αντί να κακομεταχειρίζεται ή να δείχνει αδιαφορία και εχθρικότητα απέναντι τους.
Το Στέκι Μεταναστών είναι ένας χώρος που έχει φιλοξενήσει και υποστηρίξει σταθερά όλα αυτά τα χρόνια ομάδες που αντιμετωπίζουν ρατσισμό, σεξισμό, ομορεωτοφοβία και τρανσφοβία, δίνοντας τους χώρο για τις συναντήσεις και τις εκδηλώσεις τους, αλλά και προσφέροντας ένα πλαίσιο συνύπαρξης και αλληλογνωριμίας μεταξύ τους. Μια αστυνομική επίθεση στο Στέκι Μεταναστών είναι μια ακόμα αδικαιολόγητη και άδικη περίπτωση αστυνομικής βίας, αλλά αυτή τη φορά απέναντι σε όλους και όλες μας, μαζί και ταυτοχρόνως.
Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΟΛΚΕ
Παρασκευή 14 Μαΐου 2010
Lenz
Ειναι απο εκεινες τις φορες που δεν το περιμενεις. Που ερχονται ξαφνικα και σε σημαδευουν γιατι πιανουν το ρυθμο της ζωης σου και περιγραφουν με απολυτη σαφηνεια αυτο που ζεις. Οχι εξωτερικα, αλλα εσωτερικα.
Τη Δευτερα το βραδυ μετα απο προσκληση μιας φιλης που ηθελε οπωσδηποτε να δει μια θεατρικη παρασταση, αποφασισα να παω μαζι της. Κι ετσι βρεθηκα στα παλια κρατητηρια της Κομαντατουρ, ενα χωρο που ενω εδω και χρονια ηξερα πως ειναι ανοιχτος για το κοινο, εν τουτοις δεν τον ειχα επισκεφτει ποτε. Φοβος; Δεος; Αδιαφορια; Μπορει καποιο απο αυτα, αλλα και ολα μαζι.
Φτανοντας στο κτηριο της Εθνικης Ασφαλιστικης στο κεντρο της Αθηνας, ενα απο τα κτηρια κοσμηματα της πολης μας, δεν ηξερα καθολου τι να περιμενω. Μοναχα οτι το εργο που πηγαινα να δω ηταν το Lenz του Georg Buechner, του συγγραφεα του Βοιτσεκ, ενα εργο που αγαπω πολυ και που εχω δει στο θεατρο και στο σινεμα.
Απο την ωρα της εισοδου μου στο χωρο της παραστασης μπηκα σε εναν αλλο κοσμο. Ο χωρος δε μπορει να σε αφησει ησυχο. Κατεβηκαμε στο υπογειο των κρατητηριων της Κομαντατουρ, τα ονοματα των κρατουμενων χαραγμενα στους τοιχους. Ημερομηνιες, γεγονοτα, ποιηματα, σεξουαλικα σκιτσακια. Μια μικρογραφια της ζωης τους τις ημερες που κρατηθηκαν εκει, στο κεντρο της Αθηνας, μεχρι να μεταταγουν στις φυλακες οπου θα εξετιαν τις ποινες τους. Οι πορτες απο θαλαμο σε θαλαμο βαριες, σα μεγαλες στεγανες μπουκαπορτες καραβιου, με ιδιαιτερη φροντιδα ετσι ωστε να μην παρει νερα το καραβι απο ενα μεγαλο κυμα, προφανως επιτουτου βαλμενες για να μην μπορουν να εισελθουν αερια, μια και το υπογειο ειχε σχεδιαστει για αντιαεροπορικο καταφυγιο.
Η παρασταση ηταν μια αποκαλυψη. Το κειμενο, που μου ηταν αγνωστο μεχρι τοτε, περιγραφει τον συγχρονο ανθρωπο με ακριβεια καρδιοχειρουργου. Οι συναισθηματικες μεταπτωσεις, η αποξενωση, αλλα και η αδυναμια ταυτισης με το περιβαλλον, εμψυχο και αψυχο, με αγγιξαν βαθεια. Ο Lenz, ο σπουδαιος δημιουργος, ο φιλος του Goethe, που κατεληξε μισοτρελλος. Μεσα στην τρελλα του διατρεχει ολοκληρη τη ζωη του και φωναζει: συνεπης, συνεπης, συνεπης! Αντιστεκεται στον παστορα που του λεει να προσευχηθει λεγοντας οτι αν ο ιδιος ηταν ο Παντοδυναμος, δε θα αντεχε να βλεπει τον κοσμο να υποφερει. Θα εσωζε...
Στο ξεκινημα της παραστασης ημουν αποστασιοποιημενος. Ο Lenz του Βασιλη Μαργετη με τη Μαρια Πιγκου ως αφηγητρια και τη σκηνοθεσια του Στελιου Κρασανακη, αρχισε να δρα υποδοροια και να τραβα την προσοχη μου ολο και περισσοτερο. Ο Βασιλης Μαργετης εκπληκτικος στο ρολο του οσο περνουσε η ωρα ταυτιζοταν περισσοτερο με αυτον και στο τελος μου ηταν σχεδον αδυνατο να τους ξεχωρισω, αυτον και τον Lenz. Ομολογω οτι δεν ηξερα καθολου τη δουλεια του, αλλα με εντυπωσιασε. Θα τον παρακολουθω απο δω και περα. Η Μαρια Πιγκου ηταν επισης πολυ καλη στο ρολο της αφηγητριας. Οσο για τον Στελιο Κρασανακη που εκανε τη σκηνοθεσια και ηταν αυτος που ειχε μαλιστα την ιδεα να ανεβασει αυτη τη νουβελα σε παρασταση, νομιζω οτι πετυχε το σκοπο του και με το παραπανω. Ο τροπος που διδαξε τους ηθοποιους οδηγησαν στο μεγιστο δυνατο αποτελεσμα, ενω τα σκηνοθετικα ευρηματα με το νερο, τη χρηση της μουσικης, την απεικονιση του Θεου σαν κλειδι με ματια, ηταν πολυ λειτουργικα. Τελος η μουσικη του Λαμπρου Πηγουνη συνετελεσε στην επιτυχια. Μονο με ενα βιολι υπογραμμισε τα συναισθηματα και εδεσε πληρως με το υπολοιπο.
Θα κλεισω με ενα αποσπασμα απο το κειμενο που ακομα και σημερα, τρεις ημερες μετα, συνεχιζει να με στοιχειωνει:
Φερόταν πολύ λογικά, μιλούσε με τους ανθρώπους· έκανε όλα όσα έκαναν οι άλλοι, όμως μέσα του υπήρχε ένα τρομακτικό κενό· δεν φοβόταν πια, δεν επιθυμούσε απολύτως τίποτα· αντιμετώπιζε την ύπαρξή του σαν αναπόφευκτο βάρος... κι έτσι συνέχισε να ζει.
Σάββατο 8 Μαΐου 2010
Πολιτικες ελευθεριες
Μετά από την προχθεσινή μεγαλειώδη πορεία της Αθήνας, τη μεγαλύτερη που εγώ έχω ζήσει και το τραγικό περιστατικό που αμαύρωσε τη διαμαρτυρία του λαού της Αθήνας με το χαμό τριών συνανθρώπων μας, η αστυνομία επιδόθηκε στη συνήθη απαράδεκτη πρακτική της περιόδου Χρυσοχοΐδη. Μπήκε δηλαδή μέσα στα Εξάρχεια και αφού απέκλεισε τους δρόμους γύρω από την πλατεία, επιτέθηκε στα τυφλά και με σφοδρότητα εναντίον δύο κυρίως στόχων: Ο ένας ήταν το Στέκι Μεταναστών στην οδό Τσαμαδού 13, όπου μπήκαν μέσα και το έσπασαν απλώς, χωρίς να κάνουν ούτε μία προσαγωγή, δηλαδή ο στόχος τους ήταν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο και να σπάσουν συνειδήσεις. Ο δεύτερος στόχος ήταν η κατάληψη της οδού Ζαΐμη, όπου αφού έσπασαν την πόρτα και μπήκαν μέσα, μετέφεραν τον κόσμο που βρισκόταν εκεί στη ΓΑΔΑ γύρω στις 8 το βράδυ. Μάλιστα ήταν τέτοιο το μένος τους που δε δίστασαν όπως φαίνεται και από μαρτυρίες ανθρώπων να μπουν ακόμα και στα παρακείμενα σπίτια ανθρώπων που τους φώναζαν να φύγουν και με πρωτοφανή αγριότητα να χτυπήσουν μια γυναίκα και να της σπάσουν τα δόντια.
Παρακολουθώ αποσβολωμένος τα τρομακτικά όσο και ιστορικά γεγονότα που ζούμε αυτές τις τελευταίες ημέρες. Ωστόσο τίποτα δε με θυμώνει περισσότερο από την αμφισβήτηση θεμελιωδών δημοκρατικών ελευθεριών που επιχειρείται μέσα από όλη αυτή τη λαίλαπα κυβέρνησης και υποστηρικτών της. Γιατί κακά τα ψέματα, αυτό είναι που τους πειράζει περισσότερο. Είναι που ο κόσμος κατεβαίνει και διεκδικεί ένα πιάτο φαΐ και αρνείται το πισωγύρισμα της χώρας στο μεσαίωνα. Λυπάμαι πολύ για τις ανθρώπινες απώλειες και σηκώνω τη φωνή μου όσο μπορώ πιο δυνατά εναντίον των τυφλών χτυπημάτων βίας που δεν εξυπηρετούν κανέναν άλλον παρά την εξουσία των τραπεζών και των βιομηχάνων. Ωστόσο αυτά δε δίνουν σε κανέναν το δικαίωμα να θεωρεί τον οποιοδήποτε κάτοικο μιας περιοχής της Αθήνας οιωνεί ύποπτο. Εκτός αν έχουμε εμφύλιο πόλεμο και ακόμα δεν το έχουμε παραδεχτεί επίσημα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
