Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2008

Σκοτάδια

Την εποχή που ζούσα στο Λονδίνο επισκεπτόμουν πολύ συχνά μια γκέι σάουνα. Ήταν κάπου στο Ανατολικό Λονδίνο, στη Liverpool street, η μεγαλύτερη σάουνα της πόλης. Είχε όνομα πολύ ξακουστό ανάμεσα στους γκέι. Δεν ξέρω αν αυτό ήταν γιατί πράγματι πίστευαν ότι η σάουνα άξιζε τα λεφτά της, 15 λίρες θυμάμαι ήταν τότε η είσοδος, ή γιατί απλώς ήταν η καλύτερη σάουνα στο Λονδίνο.

Εμένα πάντως από την πρώτη φορά που βρέθηκα εκεί μού φάνηκε ότι είχε πολλά αρνητικά. Πρώτα πρώτα ήταν αρκετά βρώμικη, αλλά αυτό δεν είναι και κανένα μεγάλο πράγμα στο Λονδίνο. Τα περισσότερα clubs είναι από αρκετά έως πολύ βρώμικα. Έπειτα, υπήρχαν σε κάθε γωνία ανακοινώσεις και ενημερωτικά φυλλάδια με κάθε λεπτομέρεια γι αυτά που πρέπει και αυτά που δεν πρέπει να κάνει κανείς για να παραμείνει καθαρός και υγιής, αλώβητος από τις διάφορες σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες. Αυτές οι ανακοινώσεις και τα ενημερωτικά φυλλάδια ήταν τόσο αναλυτικά σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, για παράδειγμα μην πλύνετε ποτέ τα δόντια σας πριν κάνετε σεξ και κυρίως αν σκοπεύετε να κάνετε πίπα (κι αν έχω φάει σουβλάκι με σκόρδο τι γίνεται; Αλλά τι λέω, πού να το βρεις το σουβλάκι με το σκόρδο στο Λονδίνο...), γιατί μπορεί να δημιουργήσετε κάποια αμυχή στα ούλα και αυτό να αυξήσει τις πιθανότητες να κολλήσετε κάτι (π.χ. αν είστε πίπων δεν ξέρετε ποτέ αν ο πιπόμενος είναι υγιής...).

Αυτές οι λεπτομέρειες εμένα μου γύριζαν τα άντερα και τις περισσότερες φορές μου έφευγε κάθε διάθεση να βγάλω τα μάτια μου, που ήταν και αυτό που διακαώς επιθυμούσα αρχικά. Έτσι έμενα να τριγυρίζω ώρες ολόκληρες στους διαδρόμους της σάουνας και να κοιτάζω τους ανθρώπους σαν UFO. Νομίζω ότι και αυτοί έτσι με κοίταζαν.

Θα μού πείτε γιατί συνέχιζα να πηγαίνω εκεί πέρα αφού με χάλαγε. Ο λόγος είναι απλός. Ήταν ένας εύκολος τρόπος να κάνεις σεξ, αν και το σεξ στο Λονδίνο ήταν το μόνο εύκολο να το βρει κανείς. Επειδή όμως εγώ δεν έπαιρνα ναρκωτικά και δεν ήμουν και ο τύπος του clubbing μια και δεν έπινα και δεν κάπνιζα (ας όψεται το γαμημένο το τραγούδι...), πήγαινα εκεί γιατί ήταν πιο πολύ στα μέτρα μου. Πέρασε πολύς καιρός όμως πριν κάνω κάτι με κάποιον εκεί. Για μεγάλο διάστημα πήγαινα και έφευγα άπρακτος.

Κάποια από τις φορές που πήγα λοιπόν γνώρισα τον... ας τον πούμε John. Η προσέγγιση ήταν καθαρά σεξουαλική αρχικά. Ήταν ένας άνδρας πολύ τρυφερός και μού έδωσε την αγκαλιά του απλόχερα χωρίς ενδοιασμούς. Περνούσα μεγάλες μοναξιές εκείνη την περίοδο και η ευγενική προσφορά έγινε αμέσως δεκτή. Βεβαίως την πρώτη φορά στη σάουνα κάναμε σεξ (δεν είχα πλύνει τα δόντια μου, ούτε είχα φάει σουβλάκι!). Αλλά το πράγμα δεν έμεινε εκεί. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και τηλεφωνηθήκαμε εκείνο το Σαββατοκύριακο για πρώτη φορά.

Τις αμέσως επόμενες μέρες με κάλεσε στο σπίτι του κάπου στα Docklands, σε μια καινούργια πολυκατοικία. Εκεί γνώρισα και την παρέα του, κάτι θεότρελλους τύπους, όλους γκέι, αλλά που αλληλοϋποστηρίζονταν και αλληλοστηρίζονταν σαν μια Ελληνική παρέα. Άνθρωποι που αγαπιούνταν βαθιά, που μοιράζονταν τη ζωή τους αλλά και που στην πρώτη ευκαιρία φαγώνονταν σαν τα κοκόρια. Έτσι δεν κάνουν οι φίλοι;

Μετά από μερικές μέρες ο John με κάλεσε να συναντηθούμε μετά από τη δουλειά του κάπου στο Soho. Δούλευε σε μια τράπεζα, έτσι συναντηθήκαμε το απογευματάκι. Προς μεγάλη μου έκπληξη, αφού νόμιζα ότι ήταν ερωτικό ραντεβού, έφερε μαζί του και ένα φίλο του. Όπως θα καταλάβαινα πολύ σύντομα το είχε προγραμματίσει έτσι για κάποιο λόγο.

Πήγαμε να φάμε μια πάστα. Η Pattisserie Valerie είναι ένα από τα καλύτερα ζαχαροπλαστεία και το κατάστημα του Soho από τα πιο γνωστά τους. Αφού λοιπόν φάγαμε την πάστα ο John μού το ξεφούρνισε. Ήταν οροθετικός.

Όταν το άκουσα ένιωσα να με λούζει κρύος ιδρώτας και να παθαίνω κρίση πανικού. Παρά το γεγονός ότι γνωρίζω και άλλους ανθρώπους οροθετικούς, για πρώτη και μοναδική φορά, διαπιστωμένα και με τη βούλα, εγώ είχα κάνει σεξ με οροθετικό (και καλά που δεν είχα πλύνει και τα δόντια μου!). Προσπάθησα να χαλαρώσω και να πάρω βαθιές ανάσες. Ο John με το φίλο του είδαν ότι δεν ήμουν καλά και προσπάθησαν να με ηρεμήσουν (να σε τι χρησίμευσε ο φίλος του!).

Και πράγματι τα κατάφεραν να με ηρεμήσουν. Αφού λοιπόν πήρα μερικές ανάσες τον ρώτησα ό,τι μού κατέβηκε στο κεφάλι. Πώς το έμαθε, πώς το πήρε, ποιοί το ξέρουν και ό,τι άλλο μπορούσα να φανταστώ. Αυτός μου απάντησε με Βρετανικό φλέγμα σε όλα, όμως ήταν έκδηλη η συγκίνησή του όταν μού περιέγραφε τις στιγμές που το έμαθε. Δεν ήξερε από ποιον το είχε κολλήσει και μού ζήτησε ένα μεγάλο συγγνώμη που δε μού το είχε πει νωρίτερα και μάλιστα πριν κάνουμε σεξ.

Για να πω την αλήθεια αν μου το είχε πει πριν το κάνουμε δεν ξέρω αν θα το είχαμε κάνει, καθότι ο φόβος μου για το AIDS δε θα με είχε αφήσει. Παρολαυτά όσο προχωρούσε η συζήτηση, τόσο περισσότερη τρυφερότητα ένιωθα για κείνον, όταν μάλιστα χωρίσαμε εκείνο το βράδυ για να πάει ο καθένας σπίτι του, αγκαλιαστήκαμε πολύ σφιχτά και μείναμε έτσι αρκετή ώρα.

Η σχέση μου με το John δεν προχώρησε παρακάτω ερωτικά. Δεν έφταιγα μόνο εγώ γι αυτό, νομίζω ήταν και δική του απόφαση. Το σίγουρο είναι ότι αυτή η εμπειρία μού άλλαξε τη ζωή. Ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο με έναν από τους μεγαλύτερους φόβους μου, που είναι η αρρώστια και η ανημπόρια. Και τον υπέρτατο φόβο. Το φόβο του θανάτου.

Ο John με τη θετική του αντιμετώπιση στη ζωή και τον απλό τρόπο που μοιράστηκε την αρρώστια του σε μένα, τον άγνωστο, μού έδωσε ένα μάθημα ανθρωπιάς. Με έκανε να ντρέπομαι για την προηγούμενη συμπεριφορά μου απέναντι στους οροθετικούς, η οποία οφειλόταν στην άγνοια και στο φόβο.

Κάποιους μήνες μετά έκανα και ένα τεστ του οποίου τα αποτελέσματα πήγα να πάρω μαζί με ένα φίλο γιατρό. Το τεστ ήταν αρνητικό (είδατε άμα δεν πλένεις τα δόντια πριν το σεξ;).
Τον John συνέχισα να τον βλέπω όλο το διάστημα εκείνης της χρονιάς που ήταν η τελευταία που ήμουν στο Λονδίνο. Κάποιο καιρό μετά γνώρισε ένα παιδί από την Τουρκία με το οποίο είναι ακόμα μαζί, εδώ και τέσσερα χρόνια, σε αντίθεση με μένα που είμαι ακόμα μπάκουρος.
Ο John είναι ο άνθρωπος που με έχει αγκαλιάσει πιο σφιχτά και ζεστά από οποιονδήποτε, ίσως περισσότερο από όσο μπορώ να αντέξω.

Υ.Γ. Το ποστ αυτό το εμπνεύστηκα από αυτή την εξωφρενική είδηση... Η ομοφοβία, ταυτόχρονα με την εξάπλωση της λειτουργίας του Μεγάλου Αδελφού με τη βοήθεια της τεχνολογίας, μας ετοιμάζουν ένα μέλλον ζοφερό. Καιρός να αντισταθούμε...

6 σχόλια:

πετρούλα είπε...

σίγουρα ένα τέτοιο σοκ σε κάνει να αναθεωρείς αρκετά πράγματα τα οποία θεωρείς δεδομένα...σε συγχαίρω πάντως για τον τρόπο που χειρίστηκες την κατάσταση. Λίγοι επιδεικνύουν τη δική σου ψυχραιμία!
Τα φιλιά μου!

hnioxos είπε...

Πετρούλα σίγουρα είναι έτσι. Δεν ξέρω αν το χειρίστηκα σωστά, πάντως το σίγουρο είναι ότι ακολούθησα το ένστικτό μου.

Φιλιά πολλά κι από μένα

Yellow Kid είπε...

Τέλος καλο ολα καλά όμως! Ο οποιοσδήποτε στην θέση σου θα φρίκαρε. Δυστυχώς δεν εχω πολλές πληροφορίες για τους οροθετικούς, αρα δεν μπορώ να ξέρω αν ο φόβος σου είχε κάποια βασή, δηλ αν πραγματικα κινδύνευες. Θα ήθελα (νομίζω θα είναι καλο για τον αγώνα που κάνεις και μεσα απο το μπλόγκ σου ) να εδινες κάποιες πληροφορίες αν τις ξέρεις.

Στο Ελλαδιστάν δυστυχώς ακόμα όχι μόνο τραβιέται ο κόσμος στο τρένο αν μπεί καποιος που λεει οτι εχει AIDS (λές και κολλάει με την επαφή), αλλά και καμία φορά δισταζουν να μπουνε στην ίδια θαλασσα αν υποψιαστούνε κάποιον γκει!

Πληροφορίες Ηνιοχε, Πληροφορίες!

hnioxos είπε...

yellow kid ευχαριστώ για το σχόλιο! Δεν ξέρω τι πληροφορίες να δώσω καθότι δεν είμαι και γιατρός, αλλά θα προσπαθήσω...

TRIP είπε...

Άν και καθυστερημένα, διαβάζω το εξαίρετο κείμενό σου και αφενός εξοργίζομαι με την είδηση για την ασφαλιστική εταιρεία , αφετέρου νοιώθω όλη την κατάσταση που περιγράφεις πάρα πολύ οικεία.
Η αγωνία για τον ιό, αγγίζει εξίσου όλους τους ενεργούς σεξουαλικά ανθρώπους, άντρες και γυναίκες, στρέιτ ή γκέι.
Ακόμη και τώρα που έχω περάσει σε μονογαμική φάση, δεν μπορώ να ξεχάσω την τρεμούλα που ένιωθα περιμένοντας τα αποτελέσματα των -καθιερωμένων για πάμπολλα χρόνια- φθινοπωρινών εξετάσεων. Δεκάδες φορές αγωνιώδους αναμονής στους διαδρόμους του "Ανδρέας Συγγρός" (που μπορούσες να κάνεις δωρεάν την εξέταση για Aids).
Δυό πράγματα θά θελα να προσθέσω.
Πρώτον, ότι συνηθίζουμε να πανικοβαλόμαστε με την συγκεκριμένη ασθένεια και να μη δίνουμε την πρέπουσα σημασία σε ένα σωρό άλλες επίσης πολύ επικίνδυνες παθήσεις που μπορεί να αρπάξουμε στο σεξ (αφροδίσια, ηπατίτιδες κλπ).
Δεύτερον, θελει πολλά κιλά guts, να ξέρεις ότι ο σύντροφός σου πάσχει από κάποια ανίατη και χρόνια, μεταδιδόμενη ασθένεια και να μην τον εγκαταλείψεις.
Respect σε όσους το τολμούν...

hnioxos είπε...

trip σ' ευχαριστώ για το σχόλιο.

Όλοι έχουμε περάσει από την τρομάρα του ιατρείου και της αναμονής των αποτελεσμάτων. Εγώ να φανταστείς προτίμησα να πάω σε ιδιωτικό εργαστήριο και να πληρώσω ώστε να πάρω τα αποτελέσματα την επόμενη μέρα παρά να περιμένω μια ολόκληρη εβδομάδα και να με φάει η αγωνία.

Για τα αφροδίσια που μιλάς, έχεις απόλυτο δίκιο, πολύς κόσμος τα υποτιμά. Και μερικά από αυτά, όπως η σύφιλη και η υπατίτιδα C για παράδειγμα, είναι από τα πιο συχνά και αρκετά επικίνδυνα. Μάλιστα για την υπατίτιδα C να πω ότι είναι εντελως ασυμπτωματική και φαίνεται μόνο στην εξέταση αίματος.

Όσον αφορά το κομμάτι της εγκατάλειψης κάποιου επειδή είναι οροθετικός, συμφωνώ ότι είναι πολύ σημαντικό και πολύ δύσκολο επίσης. Ο καθένας φοβάται πάρα πολύ για τον εαυτό του και είναι και κατανοητό.
Δεν ξέρω τι θα έκανα εγώ, ξέρω όμως ότι μέσα από αυτό που μου συνέβη αναθεώρησα ολόκληρη τη στάση μου απέναντι στη ζωή. Την αγκαλιά του John εκείνο το βράδυ στο μετρό θα τη θυμάμαι πάντα. Στο κάτω κάτω αγάπη δε χρειαζόμαστε όλοι μας;