Καφές

Ο καφές στην Ελλάδα είναι απίστευτα ακριβός. Οι τιμές στις καφετέριες ξεκινούν από τα 4 ευρώ και μπορεί να φτάσουν σε πολλές περιπτώσεις και τα 6 (!!!). Το θέμα είναι πολύ σοβαρό και έχει γίνει και ρεπορτάζ για αυτό από ξένα περιοδικά όπως τους Times και τον Guardian που στηλιτεύουν το γεγονός ότι η τιμή του καφέ στο Κολωνάκι είναι σε πολλά σημεία ακριβότερη και από το Champs Elysees.

Οι αιτιάσεις ότι δήθεν ο καφές είναι για τους Έλληνες και έξοδος, άρα οι καφετέριες δικαιολογούνται να χρεώνουν περισσότερο για να καλύψουν την απώλεια εισοδήματός τους από το γεγονός ότι οι πελάτες καταλαμβάνουν ένα τραπέζι παραγγέλνοντας μόνο έναν καφέ, είναι έωλες και απευθύνονται σε αδαείς.

Τι να πουν για παράδειγμα στη Βιέννη, όπου το να πιει κανείς καφέ είναι κοινωνική δραστηριότητα με πολύ μεγάλη ιστορία από την εποχή της πολιορκίας από τους Τούρκους το 1683; Τα καφέ της Βιέννης αποτελούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι πολιτισμού της πόλης, πολλά από αυτά είναι μέρη συνεύρεσης για πολυάριθμες ομάδες διανοουμένων, και σε πολλά μπορεί κανείς να περάσει ακόμα και όλη την ημέρα του πίνοντας καφέ και διαβάζοντας εφημερίδα, ή απλά ένα από τα βιβλία που πολλά έχουν στις βιβλιοθήκες τους, ακόμα και να χρησιμοποιήσει το laptop για να συνδεθεί στο διαδίκτυο μια και η σύνδεση παρέχεται δωρεάν. Τι να πουν οι καταστηματάρχες εκεί; Δεν έχουν απώλεια εισοδήματος από την πρακτική αυτή των Βιεννέζων; Κι όμως: Ο καφές εκεί στα πιο ακριβά στοιχίζει περίπου 3,5 με 4 ευρώ!

Στην Ελλάδα η ιστορία με τον καφέ και τις καφετέριες είναι μια μεγάλη κλεψιά. Εκμεταλλευόμενοι το γεγονός της έλλειψης ενημέρωσης για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας οι καταστηματάρχες λανσάρησαν διάφορα είδη καφέ διαφορετικά από τον πατροπαράδοτο ελληνικό καφέ με το καϊμάκι και τις φουσκάλες που έπιναν οι παππούδες μας και που στα κατακάθια του μπορούσαν να διαβάσουν το μέλλον, και δημιούργησαν ένα καινούργιο είδος καταστήματος εστίασης, διαφορετικό από το πατροπαράδοτο ελληνικό καφενείο με το τσιγάρο και την πρέφα, ή το ζαχαροπλαστείο των δεκαετιών του '50 και του '60 που ο κόσμος καθόταν να φάει πάστες σοκολατίνες και αμυγδάλου.

Το καινούργιο αυτό μαγαζί εστίασης, που αγκαλιάστηκε από τη νεολαία κυρίως τη δεκαετία του '80 ονομάστηκε καφετέρια ακριβώς για να υποδηλώσει τη σύνδεση με τα ξένα, τη Δύση, από όπου προέρχεται και το είδος του καφέ που λανσαρίστηκε. Και επειδή αυτό το είδος ήταν καινούργιο στην Ελλάδα λανσαρίστηκε σαν είδος πολυτελείας με αποτέλεσμα και τις αυξημένες τιμές, οι οποίες προσέφεραν και ένα μεγάλο περιθώριο κέρδους στον καταστηματάρχη. Βεβαίως επειδή δεν γινόταν ο Έλληνας να ξεχάσει τις συνήθειές του, συνέχισαν να προσφέρουν το λεγόμενο ελληνικό καφέ, τον οποίο παλιότερα ονόμαζαν μάλιστα τούρκικο, αλλά με χαμηλότερη τιμή επειδή δεν ήταν είδος πολυτελείας, μια και ήταν ο καφές που ο κόσμος έπινε μέχρι τότε. Και επειδή ο ελληνικός δεν προσέφερε και τόσο μεγάλο περιθώριο κέρδους ήταν γραμμένος χαμηλά στον κατάλογο έτσι ώστε να μη φαίνεται καθόλου!

Έτσι λοιπόν η ιστορία συνεχίστηκε τα τελευταία τριάντα χρόνια και ο καφές αποτέλεσε και αποτελεί την κότα με τα χρυσά αυγά για τους καταστηματάρχες. Κάθε τρεις και λίγο, επικαλούμενοι μια την οικονομική κρίση, μια τα μεγάλα ενοίκια, μια τις υπέρογκες αμοιβές που πληρώνουν για προστασία από τα διάφορα μπουμπούκια της Ελληνικής κοινωνίας, που πολλές φορές ανήκουν στην Αστυνομία (αλλά αυτό το τελευταίο δεν το λέμε για το φόβο των Ιουδαίων), οι τιμές παίρνουν την ανιούσα και αυτό το βιολί φαίνεται να μην έχει τέλος δημιουργώντας ένα πολύ μεγάλο ερωτηματικό στον τρόπο που καθορίζονται οι τιμές και ποιος τις ελέγχει. Αφήνονται λοιπόν όλοι αυτοί που επωφελούνται από την ακριβή τιμή του καφέ να λυμαίνονται την αγορά και να αισχροκερδούν στην πλάτη της κοινωνίας, των καταναλωτών αλλά και της χώρας γενικότερα, μια και η μοναδική βαριά βιομηχανία μας, ο τουρισμός, πλήττεται βαθύτατα από όλη αυτή την πρακτική.

Σύμφωνα με την ιδεολογία της εξουσίας αυτή τη στιμγή θα έπρεπε η οικονομία της αγοράς να ρυθμίσει από μόνη της την τιμή. Αντίθετα η οικονομία της αγοράς ρυθμίζει την τιμή πάντα προς τα πάνω, γιατί απλούστατα υπάρχουν τα καρτέλ που αποτελούνται από τις εταιρείες που προμηθεύον με καφέ την αγορά, κάτι πανίσχυρες πολυεθνικές, αλλά και τους εγχώριους παίκτες που συνασπίζονται όλοι μαζί μπροστά στο κοινό συμφέρον που είναι η αφαίμαξη της αγοράς.

Και όλοι εμείς τι κάνουμε; Έγινε πέρυσι μια μεγάλη διαμαρτυρία, ένα Σάββατο με αποχή από τις καφετέριες, με αίτημα τη μείωση της τιμής. Ανήκω και εγώ σε αυτούς που είναι δυσαρεστημένοι με την κατάσταση έτσι όπως είναι. Ίσως λοιπόν θα έπρεπε αυτές οι διαμαρτυρίες να συνεχιστούν μέχρι να αναγκαστούν να μας πάρουν σοβαρά υπόψη και να ανατραπεί αυτή η απαράδεκτη κατάσταση.

Paul

Τον πρώτο καιρό που ήμουν στο Λονδίνο ήταν λίγο δύσκολα τα πράγματα. Καινούργιος και χωρίς να έχω ζήσει ποτέ μακριά από την Αθήνα, τα βρήκα λίγο ζόρικα. Η πόλη ήταν τεράστια για τα δικά μου δεδομένα και, επιπλέον, έπρεπε να τα καταφέρω μόνος μου με μια σειρά αντιξοότητες, όπως ήταν το μεγάλο κόστος ζωής, το να συγκατοικείς με άλλους ανθρώπους, όχι απαραίτητα συμπαθητικούς και καλοπροαίρετους (μάλλον το αντίθετο συνήθως), το μέγεθος της πόλης που ποτέ δεν κατάφερα να συνηθίσω τις αποστάσεις.

Όμως υπήρχε και ένα πράγμα που μου φαινότανε εντελώς ξενέρωτο: η στάση των Άγγλων απέναντι στο φαγητό. Είναι αλήθεια ότι οι Άγγλοι δε φημίζονται για την έφεσή τους στην κουζίνα και στο μαγείρεμα, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν διάφοροι σταρ-σεφ που είναι Άγγλοι, όπως ο Jamie Oliver. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού δεν έχει καμμία σχέση με την κουζίνα, ούτε νομίζω ότι ενδιαφέρεται τόσο για την ποιότητα αυτού που υπάρχει στο πιάτο του, τουλάχιστον όχι τόσο όσο ενδιαφέρεται για την ποιότητα αυτού που υπάρχει στο ποτήρι του. Κοινώς οι Άγγλοι ενδιαφέρονται πιο πολύ να πιουν, παρά να φάνε.

Όπως καταλαβαίνετε, εγώ, ένας αυθεντικός κοσμοπολίτης Ευρωπαίος (παρακαλώ να μη γελάτε εκεί πίσω στη γαλαρία, εκτός από κοσμοπολίτης είμαι βεβαίως και ψωνάρα, πράγμα που ποτέ δεν αρνήθηκα...), περιφρονούσα αυτή την τακτική. Κυρίως αυτό που μου έλειπε, ήταν η ανθρώπινη ζεστασιά που αναδίνει ένα ωραίο φαγητό, φτιαγμένο με αγάπη και φροντίδα. Δεν έχει σημασία αν το φαγητό είναι πολύπλοκο και φαντεζίστικο, αυτό που περισσότερο μετράει για μένα είναι η αυθεντικότητα των υλικών και η ειλικρίνεια με την οποία είναι φτιαγμένο.

Και επειδή λοιπόν σας έλεγα ότι είμαι κοσμοπολίτης, μπορώ να πω ότι στο Λονδίνο ευτύχησα τουλάχιστον σε αυτό: στον κοσμοπολιτισμό. Ως γνωστόν αυτή η πόλη είναι μια από τις μεγαλύτερες μητροπόλεις του κόσμου με κάθε καρυδιάς καρύδι από κάθε μέρος του κόσμου. Μια μείξη από διαφορετικές κουλτούρες, όπου όλες μαζί συνυπάρχουν ειρηνικά, ή, καμμιά φορά όχι και τόσο ειρηνικά. Όλοι αυτοί βεβαίως έχουν και το φαγητό τους, που είναι διαφορετικό και είναι μέρος της ταυτότητάς τους.

Δε μπορώ να πω ότι δοκίμασα όλες τις δυνατές κουζίνες του κόσμου στο Λονδίνο. Σίγουρα πάντως έφαγα ινδικό σε ένα καταπληκτικό εστιατόριο εκεί στο Bayswater, που ονομάζεται Khan's. Ήταν μάλιστα από τα αγαπημένα μου εκεί τον πρώτο καιρό καθότι προσέφερε την καλύτερη δυνατή σχέση ποιότητας-τιμής. Αν πάτε εκεί να φάτε οπωσδήποτε το chicken korma συνοδευμένο από τηγανητό ρύζι.

Όμως αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήτανε ένα γαλλικό φουρνάρικο που ανακάλυψα μια μέρα στο Covent Garden. Το όνομά του είναι Paul. Η πρώτη φορά που το επισκέφτηκα μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Σε ένα μικρό δρόμο πίσω από την αγορά του Covent Garden, ξεχώριζε πρώτα από όλα από τις μυρωδιές. Η μυρωδιά του φρέσκοψημένου ψωμιού αλλά και των κρουασάν και όλων των υπολοίπων και θαυμαστών που μπορούσε να βρει κανείς εκεί πέρα, από ομελέτες και πρωινό, μέχρι κανονικό μεσημεριανό φαγητό.

Το επόμενο διάστημα αυτό το φουρνάρικο έγινε το στέκι μου. Πολλές φορές μάλιστα χρησιμοποιούσα τη βόλτα από το Covent Garden σαν πρόφαση. Ο πραγματικός λόγος ήταν να περάσω και να πάρω κάτι από τον Paul. Τα αγαπημένα μου ήταν τα τεράστια κρουασάν με ολόκληρα κομμάτια ζάχαρης τα οποία έτρωγα για πρωινό. Τα σάντουιτς ήταν καταπληκτικά, από τα οποία λάτρευα το sandwitch mixte, και πολλές φορές είχε τελειώσει όταν έφτανα στο κατάστημα, προς μεγάλη μου απογοήτευση. Επίσης οι ομελέτες ήταν πάντα ζουμερές και πεντανόστιμες.

Η ταύτισή μου με αυτό το κατάστημα, που αργότερα κατάλαβα ότι ήταν (ευτυχώς) αλυσίδα, ήταν τέτοια, ώστε όταν έφυγα από το Λονδίνο το 2005, ένα από τα πράγματα που πήρα μαζί μου ήταν ένα κρουασάν με ζάχαρη. Τα επόμενα χρόνια δε, όπου πήγαινα ταξίδι έψαχνα να βρω αν υπάρχει κατάστημα του Paul. Το πιο μακρινό που βρήκα μέχρι στιγμής είναι στη Σαγκάη.

Καταλαβαίνετε λοιπόν την έκπληξή μου και τη χαρά μου, όταν διάβασα στην τελευταία Lifo (σελ.103) ότι αυτή τη στιγμή ετοιμάζεται να ανοίξει ένα καινούργιο, ολοκαίνουργιο, κατάστημα της αλυσίδας στην Αθήνα, Πανεπιστημίου 10. Όσοι πιστοί κοιλιόδουλοι και λαίμαργοι σαν την αφεντιά μου, προσέλθετε!

Υ.Γ. Χρόνια Πολλά σε όλους και καλό και κοιλιόδουλο υπόλοιπο γιορτών!

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε!

Μετά από ένα δίμηνο εξαντλητικών προβών επιτέλους κάναμε πρεμιέρα! Το Σάββατο 12 Δεκεμβρίου άνοιξε η παράσταση της οπερέτας στο θέατρο Ακροπόλ στην οδό Ιπποκράτους που φέτος είναι αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του συνθέτη Κώστα Γιαννίδη, όπως είναι περισσότερο γνωστός. Και λέω όπως είναι περισσότερο γνωστός, γιατί ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι μια πολυσχιδής μουσική προσωπικότητα που εκτείνεται από την κλασσική μουσική, καθώς έχει γράψει πολλά έργα για συμφωνική ορχήστρα και έργα για πιάνο, αλλά και μια καταπληκτική μεταγραφή για χορωδία α καπέλα, παραδοσιακών τραγουδιών από διάφορα σημεία της Ελλάδας, κυρίως από τα νησιά, μέχρι το ελαφρό τραγούδι. Τα συμφωνικά του έργα τα υπογράφει με το όνομα Γιάννης Κωνσταντινίδης, που είναι και το κανονικό του όνομα.
Τα πιο γνωστά στο ευρύ κοινό έργα του είναι τα τραγούδια τα οποία έγραψε και τα οποία έκαναν πολύ μεγάλη επιτυχία εκεί την περίοδο του μεσοπολέμου. Αυτά τα υπογράφει με το όνομα Κώστας Γιαννίδης.


Υπάρχει όμως και ένα τρίτο ψευδώνυμο! Αυτό είναι το Costa Dorres. Το όνομα αυτό χρησιμοποίησε ο συνθέτης μας για να υπογράψει το πρώτο του έργο που παρουσιάστηκε στο θέατρο, σε ένα βερολινέζικο καμπαρέ ΄που ονομαζόταν Die Wespen (Οι σφήκες) το 1930. Το έργο αυτο είχε τον τίτλο "Der Liebesbazilus", δηλαδή "Το μικρόβιο του έρωτα", που είναι και ο τίτλος της παράστασης του Ακροπόλ.


Είναι μια παράσταση που δεν προσπαθεί απαραίτητα να αντιγράψει το κλίμα της εποχή του μεσοπολέμου αλλά με σύγχρονα μέσα να κάνει μια παράταση σημερινή , μοντέρνα, στο χορό και στο τραγούδι, που περισσότερο μοιάζει με μιούζικαλ παρά με οπερέτα. Μια παράσταση που έχει σημεία με πολύ μεγάλη συγκίνηση αλλά και σημεία που βγάζουν τρομερό γέλιο. Η σκηνοθεσία και οι χορογραφίες είναι της Σοφίας Σπυράτου σε συνεργασία με τον Λάμπρο Λιάβα ο οποίος έχει κάνει και τη μουσική έρευνα αλλά και παραχώρησε το μουσικό του αρχείο από το οποίο γίνεται η αναβίωση για πρώτη φορά στην Ελλάδα, μετά το Βερολίνο του μεσοπολέμου, της οπερέτας "Το μικρόβιο του έρωτα" με ελληνικούς στίχους του Γιάννη Ξανθούλη. Η οπερέτα αυτή ενσωματώνεται στην παράσταση. Τη μουσική μεταγραφή των κομματιών για ορχήστρα και χορωδία την έχει κάνει ο Βασίλης Τενίδης και τη μουσική διεύθυνση έχουν οι Χρύσανθος Αλισάφης, Παύλος Στεργίου, Γιώργος Αραβίδης.

Χωρίς σχόλιο

Αστυνομικός χτυπά διαδηλωτή

Στη σημερινή πορεία για τον ένα χρόνο από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου εγκαινιάστηκε το δόγμα Χρυσοχοΐδη που δείγματα είχαμε δει όλες τις προηγούμενες ημέρες. Ένα από αυτά που συνέβησαν είναι το απίστευτο περιστατικό της απρόκλητης επίθεσης ανδρών της ομάδας Ζήτα με τις μηχανές με ιλιγγιώδη ταχύτητα εναντίον του πλήθους! Αποτέλεσμα είναι ο σοβαρός τραυτισμός μεταξύ άλλων του μέλους του ΕΕΚ Αγγελικής Κουτσουμπού, αγωνίστριας εναντίον της δικτατορίας, από την οποία είχε φυλακιστεί. Το παρακάτω βίντεο είναι από τη ΝΕΤ, κρατικό κανάλι και δείχνει ένα ζητά να περνάει μέσα από το πλήθος και να χτυπάει με τη μηχανή ένα διαδηλωτή και βέβαια να μη γυρίζει ούτε να τον κοιτάξει! Δεν γνωρίζω μέχρι αυτή την ώρα αν το άτομο που φαίνεται στο βίντεο είναι η Αγγελική Κουτσουμπού.

Marchita el alma

μουσική: Manuel Maria Ponce
τραγουδά ο Alfredo Kraus

Απλήρωτοι εργαζόμενοι στη Λυρική Σκηνή

Η κατάσταση στην Εθνική Λυρική Σκηνή, έχει φτάσει σε οριακό σημείο όπως φαίνεται και από το δελτίο τύπου που εξέδωσαν τα σωματεία εργαζομένων στο λυρικό μας θέατρο.

Η ζοφερή κατάσταση που υπάρχει σήμερα είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που ακολουθήθηκε το διάστημα της διακυβέρνησης της χώρας από τη Ν.Δ. Στο όνομα της αναβάθμισης του λυρικού μας θεάτρου αλλά και της μείωσης του κόστους των παραγωγών ακολουθήθηκε η πολιτική της συμπαραγωγής με άλλα θέατρα και καλλιτεχνικούς οργανισμούς. Τέτοιες παραγωγές ήταν για παράδειγμα η παραγωγή της όπερας "Nixon in China" και η παραγωγή της όπερας "Tannhaeuser" που παρουσιάστηκαν αμφότερες στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Παραγωγές πανάκριβες, που οι βασικοί ρόλοι καλύφθηκαν με μετακλίσεις.

Όπως επίσης μετακλίσεις χρησιμοποιήθηκαν για μια σειρά παραγωγές που προυσιάστηκαν στην κεντρική σκηνή, ακόμα και για δεύτερους ρόλους. Αυτή η κατασπατάληση χρήματος οδήγησε στη διόγκωση του ελλείμματος, που σήμερα φτάνει αισίως τα 13 εκατομμύρια ευρώ! Μια σειρά από σπουδαίους Έλληνες καλλιτέχνες, με ιστορία στο θέατρο παραγκωνίστηκαν τα τελευταία χρόνια, ενώ θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν καλύψει ανάγκες με πολύ μικρότερο κόστος.

Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί τώρα είναι πολύ άσχημη, μάλιστα σύμφωνα με μαρτυρίες ανθρώπων που εργάζονται χρόνια στο θέατρο, είναι ίσως η χειρότερη των τελευταίων δέκα χρόνων. Αυτή τη στιγμή η Εθνική Λυρική Σκηνή συντηρεί δύο θέατρα, το θέατρο Ολύμπια στην Ακαδημίας που είναι η κεντρική σκηνή και παρουσιάζονται παραστάσεις όπερας και μπαλέτου, αλλά και το θέατρο Ακροπόλ, στην οδό Ιπποκράτους, όπου παρουσιάζεται η παιδική παράσταση και η παράσταση της οπερέτας. Και τα δύο θέατρα αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε πρόβες προετοιμάζοντας τις παραστάσεις της σεζόν. Όμως λόγω των εκλογών, τουλάχιστον για το Ακροπόλ, οι πρόβες ξεκίνησαν ένα μήνα αργότερα από ό,τι είθισται, δηλαδή την 13η Οκτωβρίου. Μάλιστα, λόγω της παραίτησης του κυρίου Κυριακόπουλου από τη θέση του προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου, αλλά και κάποιων μελών του Δ.Σ., ετέθη προς στιγμήν θέμα μη πραγματοποίησης της εφετινής παραγωγής της οπερέτας και του παιδικού, λόγω έλλειψης χρημάτων. Οι δε συμβάσεις έργου στο Ακροπόλ, με την ίδια δικαιολογία της μη ύπαρξης χρημάτων αρχικά είχε προταθεί από τη διοίκηση να διαρκέσουν μέχρι τις 14 Φεβρουαρίου, ενώ συνήθως διαρκούν μέχρι την Κυριακή των Βαΐων, δηλαδή στις 28 Μαρτίου, όπως και τελικά έγινε μετά από πίεση των σωματείων, καταδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο ότι η έλλειψη χρηματων είναι απλά μια δικαιολογία. Εδώ αξίζει να σημειώσουμε ότι οι παραστάσεις της οπερέτας και του παιδικού είναι συνήθως γεμάτες και άρα φέρνουν τα λεφτά τους πίσω. Το δε εργασιακό κόστος είναι μάλλον μικρό αφού η χορωδία για παράδειγμα πληρώνεται με το υπέρογκο ποσό των 750 ευρώ το μήνα(!), χωρίς αναγνώριση προϋπηρεσίας. Άρα η δικαιολογία της υπέρογκης δαπάνης είναι έωλη.

Σήμερα, μετά από περίπου ένα μήνα προβών, κανένας από τους εργαζομένους δεν έχει πληρωθεί τα δεδουλευμένα και, ακόμα χειρότερα, η προοπτική του να γίνει αυτό άμεσα είναι μάλλον θολή. Ως εκ τούτου η απαξίωση που συνεχίζει το Ελληνικό κράτος για το λυρικό θέατρο είναι για άλλη μια φορά πρόδηλη.

Ακολουθεί η ανακοίνωση των σωματείων της ΕΛΣ για την απαράδεκτη κατάσταση.



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ





Οι εργαζόμενοι της Λυρικής καταγγέλλουν το Δ.Σ και τη Διεύθυνση της Ε.Λ.Σ. για :

1) τη μη καταβολή της εξόφλησης του Οκτωβρίου στην προβλεπόμενη ημερομηνία. Σύμφωνα με επιστολή του αντιπροέδρου του Δ.Σ κ. Αθανάσιου Θεοδωρόπουλου επιβεβαιώθηκε ότι η πληρωμή των εργαζομένων δε θα γίνει σε εύλογο χρονικό διάστημα. Η ανικανότητα του Δ.Σ της Ε.Λ.Σ. να χειριστεί σωστά την κατάσταση πιέζοντας έγκαιρα το ΥΠ.ΠΟ, για να εξασφαλίσει την προβλεπόμενη χρηματοδότηση, οδήγησε στην αδυναμία πληρωμής των εργαζομένων .

2) κακοδιαχείριση που έφτασε την Ε.Λ.Σ. σε οικονομικό αδιέξοδο με κίνδυνο ένας θεσμός δεκαετιών να πάψει να υφίσταται.



Ο μέχρι πρότινος Πρόεδρος του Δ.Σ της Ε.Λ.Σ. κ. Οδυσσέας Κυριακόπουλος παρέλαβε την Ε.Λ.Σ με μηδενικό έλλειμμα και σε διάστημα λιγότερο των τριών χρόνων δημιούργησε χρέος της τάξης των 13.000.000 €. Κατά τη διάρκεια της θητείας τόσο του Δ.Σ. όσο και το καλλιτεχνικού Διευθυντή κ.Giovani Pacor απαξιώθηκε το καλλιτεχνικό δυναμικό της Λυρικής και αγνοήθηκαν οι ικανότητες των τεχνικών και διοικητικών υπαλλήλων της. Στη συνέχεια συνυπόγραψε τη σύμβαση παραχώρησης της Ε.Λ.Σ. στο «Ίδρυμα Στ. Νιάρχος» και ολοκληρώνοντας την «επιτυχημένη του αποστολή» αποχώρησε.

Οι εργαζόμενοι απαιτούν από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού να δώσει άμεσα λύση στα προβλήματα της Ε.Λ.Σ., για τα οποία δεν φέρουν οι ίδιοι καμία ευθύνη, να εξασφαλίσει την απαραίτητη χρηματοδότηση, να διορίσει νέα Διοίκηση στην Ε.Λ.Σ. και να δεχτεί άμεσα τους εκπροσώπους των εργαζομένων σε κατ’ ιδίαν συνάντηση.





Τα Δ.Σ. των εργαζομένων της Ε.Λ.Σ.



ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΧΟΡΩΔΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡ ΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΧΟΡΕΥΤΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΕΧΝΙΚΟΥ-ΒΟΗΘΗΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ Ε.Λ.Σ.

ΕΝΩΣΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ