Dear Mrs Lagarde

Dear Miss Lagarde, we thank you so much for all the time and energy you have spent (and we know very much that time is precious to you and all the people working in the IMF trying so hard to solve the problems of the world) to think about us, who are suffering at the moment as a consequence of the stupid way that we lived our lives in the past few decades. We don't want you to think about us though. We just want you and the organisation that you are leading, to fucking get out of our country. We don't want either your money or your thoughts as we know that this is not for free and the price is going to be to enslave our country and the future generations for many years to come. And we also know that all this is the fruit of international politics and you as the leader of the IMF you are a very important link in the chain and whatever is decided behind closed doors is imposed to the people despite their will. But you have to know this: WE ARE GOING TO RESIST UP TO OUR LAST BREATH!!! The forthcoming elections being the first important step of our resistance. And we are never gonna stop until we know that every bureaucrat of your kind has abandoned the holy land that we are born into. Keep this in mind every time you spend more thoughts and time and energy for us! Best reagrds... Kisses to Miss Merkel

Εκλογές 2012

Η απόδειξη ότι τα μνημόνια και η νεοφιλελεύθερη πολιτική δε συμβαδίζει με τη δημοκρατία είναι οι χθεσινές εκλογές. Για να μπορέσει να διατηρηθεί η κατάσταση όπως είχε και να εφαρμοστεί αυτή η πολιτική θα έπρεπε να μη γίνονταν ποτέ εκλογές μια και ήταν σαφές σε όλους ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα. Γι αυτό και όλο αυτό το διάστημα υπήρχε η αντίδραση των δανειστών στο ενδεχόμενο να γίνονταν εκλογές και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να τις αναβάλλουν με τη δύναμη που τους έδιναν τα ΜΜΕ που ελέγχουν και η επικυριαρχία στο πολιτικό σκηνικό με την συνεργασία των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ. Δεν είχαν όμως τόση δύναμη ώστε να ματαιώσουν οριστικά τις εκλογές. Γιατί αυτό έπρεπε να γίνει για να μην ανατραπεί εκ βάθρων το πολιτικό σκηνικό. Όποιος υπέγραψε τα μνημόνια και τα συνεπακόλουθα μέτρα καταδίκης του ελληνικού λαού προδίδοντας την εμπιστοσύνη του, αυτόματα υπέγραψε και τη δική του πολιτική καταδίκη και αυτό θα εκφραζόταν στην κάλπη αργά ή γρήγορα. Δεν είχαν λοιπόν τη δύναμη για να επιβάλλουν οριστική ματαίωση των εκλογών επιβάλλοντας έτσι ένα συνταγματικό πραξικόπημα, μια δικτατορία, μια και όλος ο κόσμος παρακολουθούσε. Οι δικτατορίες δεν επιβάλλονται στο φως της ημέρας ούτε σε πλήρη διαφάνεια. Επιβάλλονται τη νύχτα, αφού προηγουμένως έχουν προετοιμαστεί επί μακρόν μέσα σε σκοτεινά δωμάτια, όπου ανθρωπάρια βυσσοδομούν για να βάλουν τους άλλους στο γύψο. Η δημοκρατία παρολαυτά βγαίνει λαβωμένη, μια και το νεοναζιστικό κόμμα μπαίνει στη βουλή με αρκετά μεγάλο ποσοστό, αλλάζοντας προς το αντιδημοκρατικότερο τα κοινοβουλευτικά ήθη. Πρέπει να επαγρυπνούμε επομένως, μια και οι βυσσοδομίες δε θα σταματήσουν. Να διακινδυνεύσω και μια πρόβλεψη; ΜΝΗΜΟΝΙΟ (έτσι όπως έχει ψηφιστεί και προσπαθούν να το εφαρμόσουν) ΤΕΛΟΣ!

Ο ρατσισμός στα ΜΜΕ και οι εκλογές

Ζούμε στη χώρα που στις ειδήσεις (όχι, όχι, όχι ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΓΡΑΜΜΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ κακόβουλα άτομα...) αναφέρουν μετά βδελυγμίας την ιστορία για τη Ρωσίδα ιερόδουλη που ενώ ήταν φορέας του HIV παρόλαυτα ασκούσε το συγκεκριμένο επάγγελμα. Μάλιστα δείχνουν και τη φωτογραφία της ανφάς και προφίλ έτσι ώστε να μην την ξεχάσουμε διαπομπεύοντάς την έτσι δημόσια (ενώ τα ονόματα αυτών που κλέβουν το δημόσιο για παράδειγμα δεν λέγονται από διακριτικότητα...). Μάλλον το έκαναν από ανησυχία για την υγεία αυτών που πήγαν μαζί της και ίσως για να τους προειδοποιήσουν να κάνουν ένα τεστ HIV. Αυτό που δε λένε είναι ότι για να κολλήσει κανείς τον HIV ως γνωστόν (ή μάλλον όχι και τόσο γνωστόν, τουλάχιστον στους δημοσιογράφους των δελτίων ειδήσεων...) χρειάζεται να κάνει σεξ χωρίς προφύλαξη και πάλι έχει μια πολύ μικρή πιθανότητα να το κολλήσει. Και είναι ηλίου φαεινότερον ότι στις σεξουαλικές επαφές χωρίς προφύλαξη που έχουν οι ιερόδουλες με κάποιους πελάτες δεν είναι επειδή αυτές το προτείνουν, αντίθετα οι πελάτες τους το ζητούν και μάλιστα είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν περισσότερο γι αυτό. Ίσως μάλιστα και μερικές φορές να έχει ασκηθεί βία απάνω τους για να συναινέσουν. Η τηλεόραση ανέφερε με όλην αυτήν την έμφαση το θέμα γιατί θέλησε να κάνει σπέκουλα προεκλογικά και για να βοηθήσει τα κόμματα της συντήρησης που τρομοκρατούν τον κόσμο για τους μετανάστες και να αποπροσαναντολίσει. Αλλά και δείχνοντας το βαθιά ρατσιστικό προφίλ του νεοέλληνα: Μην ξεχνάμε αυτή η γυναίκα ήταν μετανάστρια, πουτάνα και φορέας του HIV. Και κάτι ακόμα: Γυναίκα... Στο πυρ το εξώτερο!

Πύρρος Δήμας και εκλογές

Τα τρόπαια που έχουν κερδίσει έχουν όλα χάσει τη λάμψη τους εδώ και καιρό. Αυτοί οι άνθρωποι σαν τον Πύρρο Δήμα ανακαλύφθηκαν σαν αθλητικά ταλέντα από ένα άλλο σύστημα από το ελληνικό, από χώρες που επένδυαν τότε πολύ περισσότερα από την Ελλάδα στην αθλητική παιδεία. Όταν κατέρρευσαν οι σοσιαλιστικές χώρες, Έλληνες σταλμένοι με την εντολή να ανακαλύψουν ταλέντα τούς έδωσαν γη και ύδωρ (ο Κεντέρης πχ έπαιρνε επιχορήγηση μόνο από τον ΟΤΕ, μια τότε κρατική επιχείρηση, περίπου 1,5 εκ. ευρώ, αντίστοιχα και οι υπόλοιποι...) για να έρθουν στην Ελλάδα και να πάρουν μέρος σε αθλητικούς αγώνες εκπροσωπώντας τη χώρα με τα εθνικά χρώματα. Τους έδωσαν την ελληνική υπηκοότητα με διαδικασίες εξπρές (συγκρίνετε σήμερα το τι γίνεται με αυτούς που ζητούν πολιτικό άσυλο...) και τους μετέτρεψαν σε κάτι σαν εθνικούς ήρωες παρουσιάζοντας σαν την πεμπτουσία της επιτυχίας την επιτυχία αυτών των αθλητών οδηγώντας ακόμα και στα άκρα με το μότο, που εμπεριέχει στον πυρήνα του το αυγό του φιδιού, "Οι Έλληνες έχουν στο DNA τους να είναι πρωταθλητές" που εκφράστηκε από μια αθλήτρια που μετά από καιρό πιάστηκε ντοπαρισμένη, τη Φανή Χαλκιά. Οι αθλητές από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες ήρθαν στην Ελλάδα γιατί ήταν πολύ πιο πρόσφορο να έρθουν σε μια μικρή χώρα που τους έδινε όλες τις δυνατότητες να εξελιχθούν, ενώ από την άλλη οι μεγάλες και πλούσιες δυτικές χώρες δεν ενδιαφέρονταν για τέτοιου είδους μεταγραφές μια και ο αντίπαλος πόλος του σοσιαλισμού είχε πια καταρρεύσει. Ο Κεντέρης και η Θάνου σύρθηκαν στα δικαστήρια και μαζί τους σύρθηκε και η χώρα μια και η συμπεριφορά τους παρουσιάστηκε σαν την χαρακτηριστική συμπεριφορά των Ελλήνων απέναντι στα δύσκολα. Η Τσουμελέκα, η Χαλκιά και ολόκληρη η ομάδα της άρσης βαρών πιάστηκαν ντοπαρισμένοι ενώ οι φαύλοι πολιτικοί που τους εξέθρεψαν διαρρήγνυαν τα ιμάτιά τους ότι δεν είχαν καμμία σχέση με το έγκλημα. Ενώ βέβαια είχαν εκμεταλλευτεί πολιτικά την επιτυχία μέσα από την υπερπροβολή των αθλητών, αφού για την επιτυχία καθοριστικό ρόλο έπαιξε το θεσμικό πλαίσιο στο οποίο εκείνοι συνέβαλλαν, αλλά και οικονομικά μέσα από τις μίζες που έπαιρναν για τους ολυμπιακούς αγώνες.(Άκηηηηηηηηηηηηηηηηη...) Τον Δήμα τώρα θα τον κάνουν πολιτικό για να τον εκμεταλλευτούν κι άλλο. Τι σημασία έχει που στο επίπεδο της πολιτικής μπορεί να μην έχει ιδέα και να λέει μπούρδες; Έτσι κι αλλιώς κι αυτοί δεν θα τον εκθέσουν όπως έκαναν και με τον Κουκοδήμο (αλήθεια ποιος τον θυμάται αυτόν τώρα, μέχρι και ΓΓΑ ήταν και μέχρι σήμερα βουλευτής της ΝΔ, που ούτε μιλάει ούτε λαλάει...). Δε θα τον βγάλουν σε πάνελ να πει τη γνώμη του γιατί τότε θα φανεί ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός, έτσι κι αλλιώς και οι δημοσιογράφοι μιλημένοι είναι. Όσο για τον Δήμα εκμεταλλεύεται τη συγκυρία για να μπει κι αυτός στην πολιτική και να κυβερνήσει. Δεν είναι κι άσχημα για ένα φτωχόπαιδο που ήρθε από την Αλβανία με μόνο εφόδιο να σηκώνει μια μπάρα.

Περί χαρατσιού

Έχει πολύ ενδιαφέρον ότι παρουσιάζονται σαν δήθεν ψυχοπονιάρηδες διάφοροι εκεί στη Βουλή και γύρω από αυτήν και βγαίνουν και μιλάνε τάχα μου για ακύρωση του χαρατσιού για τη ΔΕΗ σε αυτούς που αποδεδειγμένα δεν μπορούν να πληρώσουν.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα ένα-ένα: Η επιβολή του χαρατσιού για τη ΔΕΗ από το κράτος έγινε σε ένα καθεστώς υποτιθέμενου πανικού, με εξαγγελία από τον ΥΠΟΙΚ στη ΔΕΘ το Σεπτέμβριο και εν μέσω απειλών της τρόικα για μη έγκριση της έκτης δόσης και άμεση χρεωκοπία. Η κυβέρνηση για να κλείσει τις τρύπες του προϋπολογισμού χρειαζότανε γρήγορα λεφτά και βρήκε τον τρόπο αυτό, που προφανώς είχε επεξεργαστεί ήδη και είχε στα συρτάρια της για παν ενδεχόμενο.
Με το χαράτσι, που ψηφίστηκε μερικές μέρες αργότερα από μια βουλή σε ομηρία, επιβάλλεται ένας ωμός εκβιασμός στο σύνολο του Ελληνικού λαού οριζόντια, δηλαδή χωρίς καμμία διάκριση εισοδήματος και άρα φοροδοτικής ικανότητας, μια και προβλέπει ότι θα το πληρώσουν ακόμα και οι άνεργοι και οι χαμηλοσυνταξιούχοι.
Επίσης υποχρεώνει τις εταιρείες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος να συλλέξουν ένα φόρο, μια και το χαράτσι είναι ουσιαστικά φόρος στα ακίνητα μια και καταλήγει στα ταμεία του δημοσίου. Δηλαδή υποχρεώνει εταιρείες ιδιωτικές και εισηγμένες στο χρηματιστήριο να εισπράξουν φόρους του κράτους.
Ακόμα οδηγεί σε παραβίαση της σύμβασης μεταξύ του παρόχου και του πελάτη μια και αν ο πελάτης αρνηθεί να πληρώσει το χαράτσι για οποιοδήποτε λόγο ενώ πληρώσει το ποσό για το ρεύμα, (και εδώ δε γίνεται διάκριση αν η άρνηση αφορά αδυναμία πληρωμής λόγω περιορισμένης οικονομικής δυνατότητας), τότε ο πάροχος είναι υποχρεωμένος να προβεί σε διακοπή της ηλεκτροδότησης, δηλαδή παραβιάζοντας τη σύμβαση μια και το ποσό του ρεύματος έχει πληρωθεί.
Τέλος επιβάλλοντας ένα νέο φόρο στα ακίνητα για το έτος 2011 ενώ τα ακίνητα των Ελλήνων πολιτών έχουν ήδη φορολογηθεί για το τρέχον έτος μέσα από τη φορολογική δήλωση που έχει υποβληθεί, προβαίνει σε μια ακόμα παραβίαση του συντάγματος μια και φορολογεί για δεύτερη φορά ένα ήδη φορολογηθέν αντικείμενο, πράγμα που το ελληνικό σύνταγμα ρητά απαγορεύει.
Για όλους λοιπόν τους παραπάνω λόγους η επιβολή του τέλους είναι παράνομη και αντισυνταγματική, αλλά επειδή όλο και περισσότερος κόσμος έχει αρχίσει να μη μασάει κατά το κοινώς λεγόμενο και να μην πληρώνει τα διάφορα χαράτσια που σκάνε από διάφορες μεριές και που τα κατεβάζει ο ανώμαλος φορομπηχτικός νους αυτών που δουλεύουν στο ΥΠΟΙΚ, ήθελαν να υποχρεώσουν κάποιον να πληρώσει έτσι κι αλλιώς. Και βρήκαν τον τρόπο του εκβιασμού μέσα από την απειλή διακοπής της ηλεκτροδότησης μέσα στο χειμώνα. Η αντισυνταγματικότητα του νόμου θα κριθεί βεβαίως από το συμβούλιο της επικρατείας, αλλά μέχρι να εκδοθεί η απόφαση, σε κανένα χρόνο από τώρα, κανείς δε μπορεί να ρισκάρει για όλο αυτό το διάστημα να μείνει χωρίς ρεύμα.
Όπως ήταν φυσικό μετά από μια τέτοια αλητεία ξέσπασαν αντιδράσεις τεράστιες, αρχικά από τα κόμματα της αριστεράς τα οποία ευθύς εξαρχής κάλεσαν τον κόσμο να μην ενδώσει στον εκβιασμό και να μην πληρώσει, αλλά έπειτα από όλο τον κόσμο μεμονωμένα και τις τελευταίες ημέρες από τους δήμους που μπροστά στις λαϊκές αντιδράσεις αναγκάζονται να πάρουν θέση εναντίον του χαρατσιού, αλλά και μετά από βουλευτές των κυβερνητικών κομμάτων, που ως συνήθως τελευταίοι έρχονται να αφουγκραστούν το λαό και τάχα μου καλούν την κυβέρνηση να λυπηθεί αυτούς που δεν έχουν να πληρώσουν και να τους απαλλάξει από την υποχρέωση καταβολής της οφειλής. Έτσι λοιπόν, μια που υποτίθεται ότι έρχονται και εκλογές, οι συγκεκριμένοι βουλευτές παρουσιάζουν ένα φιλολαϊκό προφίλ και από την άλλη λαϊκίζουν ανέξοδα μια και οι ίδιοι αυτοί το ψήφισαν και έγινε νόμος του κράτους πριν από δύο μήνες.
Παραβλέπουν όμως κάτι: Ότι όλοι εμείς και μνήμη έχουμε και κρίση.
Η άρνηση για οποιοδήποτε λόγο καταβολής του χαρατσιού είναι μια πράξη εξόχως πολιτική, για όποιο λόγο και αν αυτή γίνεται. Πολύ περισσότερο για αυτούς που αρνούνται να πληρώσουν ενώ ενδεχομένως έχουν, είναι απόδειξη αλληλεγγύης προς αυτούς που είναι εξαθλιωμένοι οικονομικά και αδυνατούν να καταβάλουν έστω και ένα ευρώ. Στην κρίση αυτή, αυτό που διακυβεύεται είναι η ενότητα του ελληνικού λαού. Κανείς δε θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα μόνος του στην επερχόμενη πτώχευση και την περαιτέρω εξαθλίωση που έρχεται. Θα χρειαστούμε σίγουρα ο ένας τον άλλο. Θα χρειαστούμε το φίλο, τον αδερφό, τον άγνωστο που, παρά το γεγονός ότι δε μας γνωρίζει, εν τούτοις και αυτός τα ίδια θέματα αντιμετωπίζει και τις ίδιες αγωνίες έχει για το μέλλον το δικό του και των οικείων του. Σε αυτήν την κρίση πρέπει να γίνουμε όλοι οικείοι ο ένας του άλλου για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε!
Η κοινότητα, ο χώρος δηλαδή που οι άνθρωποι μοιράζονται το βίο τους, υπήρξε το χαρακτηριστικό της ελληνικής κοινωνίας για πάρα πολλά χρόνια. Οι άνθρωποι που γνωρίζονταν μεταξύ τους βοηθούσαν ο ένας τον άλλο στα άσχημα και μοιράζονταν τις χαρές στα ωραία. Αυτή τη λειτουργία της κοινότητας την έχουμε χάσει τα τελευταία χρόνια της καπιταλιστικής οικονομικής ανάπτυξης. Μπορεί να γίναμε πιο πλούσιοι, να έχουμε επίπεδες τηλεοράσεις και έξυπνα τηλέφωνα, αλλά παρόλα αυτά γίναμε πιο μόνοι. Είναι λοιπόν ευκαιρία αυτό να το ξαναβρούμε.
Όσον αφορά τις ενδεχόμενες επιπτώσεις από την μη πληρωμή του χαρατσιού, είμαι πεπεισμένος ότι η κυβέρνηση δε θα τολμήσει να κόψει το ρεύμα μέσα στο χειμώνα σε αυτούς που δε θα πληρώσουν, αν αυτοί είναι πολλοί και είναι ενωμένοι. Γι αυτό είναι πολύ σημαντικό να αντιμετωπίσει κανείς συλλογικά αυτό το θέμα, ερχόμενος σε επαφή με φορείς που έχουν καλέσει σε ανυπακοή ενάντια στο χαράτσι, όπως είναι διάφορες οργανώσεις προστασίας καταναλωτών, αλλά και οι δήμοι, που πολλοί από αυτούς έχουν δηλώσει ότι θα συνδράμουν νομικά αυτούς που θα πληρώσουν μόνο το ρεύμα χωρίς το χαράτσι. Επίσης υπάρχουν μερικοί διακεκριμένοι νομικοί, αλλά και ο νομικός σύλλογος της πόλης στην οποία ζούμε. Νομίζω εν ολίγοις, αν κάποιος δε θέλει να πληρώσει τότε θα βρει τον τρόπο να έρθει σε επαφή με άλλους που και αυτοί δε θέλουν.
Και για να τελειώνω, θέλω να πω στον κύριο Σαμαρά, που σήμερα δήθεν συμπονώντας τα λαϊκά στρώματα ζήτησε από την κυβέρνηση να απαλλάξει από την οφειλή αυτούς που "αποδεδειγμένα" δεν μπορούν να πληρώσουν (όχι αυτούς που δε θέλουν όπως ρητά τόνισε), ότι δε χρειαζόμαστε την ελεημοσύνη του! Οι Έλληνες πολίτες έχουμε δεχτεί μια επίθεση χωρίς προηγούμενο τα τελευταία δύο χρόνια, αλλά και πριν από αυτά, όταν το κόμμα του ήταν στην εξουσία και, είμαι σίγουρος, θα δεχτούμε ακόμα μεγαλύτερη επίθεση το επόμενο διάστημα από την κυβέρνηση στην οποία και το κόμμα του συμμετέχει με τη συνεργασία μάλιστα της ακροδεξιάς. Είναι συνυπεύθυνος σα μέλος του πολιτικού συστήματος για τη σημερινή κατάσταση και καθόλου δε μας πείθουν τα κροκοδείλια δάκρυα που χύνει για μας. Όλοι εμείς μπορεί να είμαστε αδύναμοι οικονομικά, αλλά είμαστε περήφανοι και δεν εκχωρούμε σε κανέναν το δικαίωμα να μας ελεήσει.

Γκάζι, ένας τόπος ντροπής

Μόλις γύρισα από το Γκάζι και, Παρασκευή βράδυ, γινόταν χαμός. Προφανώς σήμερα άνοιξαν και κάποια μαγαζιά για χειμώνα και έγινε της τρελλής από κόσμο. Όμως, όσο ωραία και αν είναι να βλέπει κανείς όλα αυτά τα νέα παιδιά, παρφουμαρισμένα και έχοντας βάλει τα καλά τους, να γυρνάνε στους δρόμους γελώντας, δεν είναι δυνατό ωστόσο να παραβλέψει την παρακμή της συνοικίας που θα μπορούσε να είναι μια φωτεινή εξαίρεση στη φτήνια και στη βρωμιά που μας περιβάλλει. Τρομερή βρωμιά παντού, η μουσική στη διαπασών, τόσο που ακόμα και στην απέναντι πλευρά της πλατείας να κάτσεις, δεν ακούς τι σου λέει ο διπλανός σου από το θόρυβο. Και παραδίπλα τίγκα στις καινούργιες πολυκατοικίες, ή, για να είμαι πιο ακριβής, τα λοφτ, τα οποία δεν είναι τίποτα παραπάνω από πολυκατοικίες... ψηλοτάβανες! Μόλις βγεις στην Ιερά Οδό είναι ορατές οι ταμπέλες "STUDIO", που είναι μια καινούργια και κεκαλυμμένη ονομασία της παλιάς καλής ελληνικής "οίκος ανοχής", ή, για να γίνω και πιο λαϊκός, μπουρδέλο. Μάλιστα, μπουρδέλο με τσατσά, νταβατζή και πουτάνα! Είναι μάλιστα τόσα πολλά αυτά τα "STUDIO", που δε μπορείς να τα μετρήσεις. Πρόχειρα από το βενζινάδικο που είναι στη γωνία της Ευμολπιδών μέτρησα τουλάχιστον δέκα! Και είναι από ό,τι φαίνεται καινούργια παραγωγή, μια και, από ό,τι θυμάμαι, δεν υπήρχαν πριν από καναδυό χρόνια.

Τώρα θα μου πείτε προς τι ο όρος "STUDIO" αντί για το παλιό και καλό μπουρδέλο. Δεν γνωρίζω να σας απαντήσω, φαίνεται ότι, για να επιβεβαιωθεί η ρήση του Τσαρούχη "ό,τι δηλώσεις είσαι στην Ελλάδα", αλλάζοντας τον όρο εκλεπτύνεται και η χυδαιότητα της πράξης. Εκτός και εάν, το παλιό καλό "τσιμπουκάκι, παξιμαδωτό, πισωκολλητό" έχει αλλάξει και έχει γίνει κάτι άλλο πιο εύηχο και για αυτό λιγότερο... ωμό. Δεν μπορώ να γνωρίζω λοιπόν τι συμβαίνει σε αυτά τα μαγαζιά του έρωτα, μια και εγώ είμαι γκέι και δε με ενδιαφέρουν οι συναλλαγές του αγοραίου έρωτα. Ωστόσο αυτό που με ενδιαφέρει και με θλίβει είναι η υποβάθμιση της περιοχής. Αυτό που βλέπεις είναι μια βιομηχανία διασκέδασης με τεράστιο τζίρο η οποία έχει φάει τα πάντα στο πέρασμά της και κανείς δεν της αντιστέκεται.

Κάποιοι κάτοικοι της περιοχής, ανάμεσά τους καλλιτέχνες, επώνυμοι, άνθρωποι του πνεύματος συναντήθηκαν με τους υπεύθυνους της Αστυνομίας και τους εξέθεσαν την κατάσταση. Αυτό που πήραν σαν υπόσχεση ήταν ότι τις επόμενες μέρες 1350 αστυνομικοί, φρέσκοι από τις σχολές και καβλωμένοι να επιβάλλουν την τάξη και το νόμο, θα ξεχυθούν στους δρόμους και το θέμα θα λυθεί. Μάλλον για κορόιδα μας περνάνε. Στην επόμενη πορεία και αναταραχή στο κέντρο της Αθήνας που θα προκληθεί από τις ληστρικές επιλογές της κυβέρνησης, θέμα χρόνου δηλαδή, όλοι αυτοί θα μετακινηθούν στην πορεία και θα κυνηγάνε τους διαδηλωτές, ενώ οι έμποροι ναρκωτικών θα είναι πάλι ελεύθεροι να αλωνίζουν στο Γκάζι, το ίδιο και οι μπράβοι των νυχτερινών κέντρων που θα καταλαμβάνουν με το έτσι θέλω τις θέσεις για να παρακάρουν "οι δικοί τους πελάτες" (κάτι σαν αυτό που λέμε "τα δικά μας παιδιά"). Και όπως λέει και στο άρθρο της Ελευθεροτυπίας ο Θόδωρος Τερζόπουλος «όσο οι κυβερνήσεις μας δεν ασχολούνται συστηματικά και σοβαρά με τα προβλήματα του κέντρου της Αθήνας, ετοιμάζεται η άνοδος της Ακροδεξιάς. Το αβγό του φιδιού επωάζεται».

Το πρώτο ραντεβού

Πάντα μού προκαλούσε εκνευρισμό το πρώτο ραντεβού. Καθόμουν όλη τη μέρα και προσπαθούσα να σκεφτώ τι να φορέσω, πώς να συμπεριφερθώ και, κυρίως, χρειαζόμουν να κάνω έναν ολόκληρο προγραμματισμό για τη διαδρομή και το πόση ώρα χρειάζομαι έτσι ώστε να φτάσω εγκαίρως και να μην κάνω κακή εντύπωση, μια και η αρχή είναι, υποτίθεται, το ήμισυ του παντός. Βέβαια, όσον αφορά αυτό το τελευταίο, δηλαδή την έγκαιρη άφιξη στον τόπο του εγκλήματος, δε μπορώ να πω ότι υπήρξε ένας στόχος που επετεύχθη στο ακέραιο στην πλειονότητα των περιπτώσεων. Η σχέση μου με το χρόνο είναι μάλλον κακή και, όσο και να το προσπαθούσα, συνήθως έφτανα καθυστερημένος τουλάχιστον πέντε με δέκα λεπτά. Δεν ξέρω αν η ανεκτικότητα που επιδείκνυαν οι άλλοι απέναντί μου όσον αφορά αυτή την παράβαση οφειλόταν στην γενική παραδοχή ότι οι Έλληνες σα λαός είμαστε γενικά ασυνεπείς, άρα αυτό επεκτεινόταν και στην περίπτωσή μου, είτε ότι αυτός που περίμεναν, δηλαδή η αφεντιά μου, ήταν κάτι τόσο σημαντικό, που δεν είχε σημασία ο χρόνος που περίμεναν, με ό,τι αυτό συνεπαγόταν βέβαια για τον εγωισμό τους και την αυτοεκτίμησή τους. Αυτό πάντως που έχω να πω, είναι ότι κανείς ποτέ δεν έφυγε να με αφήσει σύξυλο λόγω στησίματος.

Τέλος πάντων, το πρώτο ραντεβού είναι πάντα αυτό που περισσότερο μου δημιουργεί προσμονή και εκνευρισμό. Τα παραδείγματα μου, που μετατρέπονται σε επιχειρήματα αν δεχτεί κανείς ότι η εμπειρία αποδεικνύει και το ποιόν του ανθρώπου, είναι συγκλονιστικά. Την πρώτη φορά που βγήκα με γκόμενο για παράδειγμα καταλήξαμε στην πλατεία Κολωνακίου, κάτω από τα δέντρα στις τέσσερις το πρωί με ένα φανερό εκνευρισμό για το ποιος θα κάνει πρώτος την κίνηση να φιλήσει τον άλλο. Στο τέλος κάναμε και οι δύο μια ξαφνική κίνηση να φιληθούμε και αυτό κατέληξε σε παρολίγον κάταγμα στη μύτη μετά από μια γερή κουτουλιά.

Μια άλλη φορά, κάποιος μου είχε δώσει το τηλέφωνό του σε ένα μπαρ. Φεύγοντας του είπα πως θα τον πάρω σίγουρα, πράγμα που, για όσους με γνωρίζουν, σημαίνει πως ο ουρανός να έρθει κάτω και η γη επάνω, εγώ θα πραγματοποιήσω την υπόσχεσή μου. Την επόμενη ημέρα, συνειδητοποίησα πως, το νούμερό του, που μου το είχε γράψει επάνω σε μια χαρτοπετσέτα και το είχα βάλει στην τσέπη μου, δεν ήταν εκεί. Όσο και να έψαξα όλα μου τα ρούχα που φορούσα την προηγουμένη, χαρτοπετσέτα με νούμερο γιοκ. Αλλά βέβαια σιγά να μη με πτοούσε αυτό. Κατέστρωσα λοιπόν ένα ολόκληρο σχέδιο. Να πάω στη δουλειά του και να τον βρω, με τη δικαιολογία ότι περνούσα τυχαία εντελώς απ' έξω. Έτσι και έκανα, και αφού με θράσσος μπήκα μέσα και τον ζήτησα, τον είδα να βγαίνει από μια πόρτα. Μετά την αρχική έκπληξή του, μού έδωσε ξανά το τηλέφωνό του και του έδωσα κι εγώ το δικό μου, έτσι για να είμαστε σίγουροι. Μερικές ώρες αργότερα χτύπησε το τηλέφωνο του σπιτιού μου. Ήταν βέβαια η δική του σειρά να με διεκδικήσει. Η πρόταση ήταν να βρεθούμε για καφέ σε λίγη ώρα. Πού να ήξερε ο άνθρωπος τι τον περίμενε.
Πρώτα-πρώτα απάντησα με το άκρως ξενερωτικό "Έχω βάλει πλυντήριο και δεν μπορώ να βγώ" (!!!). Αυτή η απάντηση, όσο εξωφρενικό και ηλίθιο και αν ακούγεται, δεν ήταν τίποτα παραπάνω από την απόλυτη αλήθεια. Είχα λοιπόν βάλει πλυντήριο και στο μυαλό μου το είχα έτσι τοποθετημένο, ώστε η λειτουργία του πλυντηρίου απαγόρευε την δική μου απουσία από το σπίτι, τουλάχιστον για όση ώρα το πλυντήριο ήταν σε λειτουργία.
Τέλος πάντων αφού με έπεισε ότι δεν πειράζει και ότι το πλυντήριο θα δουλεύει ακόμα και αν εγώ δεν είμαι εκεί για να του κάνω παρέα και να το νταντεύω, καταλήξαμε σε ένα καφέ να συζητάμε περί ανέμων και υδάτων. Μου είχε φανεί ότι είχαν περάσει πέντε ώρες από τη στιγμή που πήγαμε,ξέχασα το πλυντήριο και τη λειτουργία του, και προφανώς περνούσα πολύ ωραία. Τότε χτύπησε το κινητό μου τηλέφωνο. Ήταν η διαχειρίστρια της πολυκατοικίας, η οποία ωρυόμενη με πληροφόρησε ότι έτρεχαν νερά από το διαμέρισμά μου και μάλιστα είχαν κατέβει τη σκάλα και μπήκαν στο διαμέρισμα της από κάτω! Έφυγα σαν κυνηγημένος, αφού βέβαια πρότεινα στο καινούργιο φλερτ να έρθει μαζί μου γιατί συνέβη κάτι έκτακτο. Δεν πρέπει να φάνηκε και πολύ πιστευτό αυτό γιατί παρά το ότι ήρθε μαζί μου, η όλη στάση του ήταν κάπως σαν να φάνηκε σκηνοθετημένο. Τέλος πάντων, αφού κάναμε μια διαδρομή που μου φάνηκε αιώνας αλλά ήταν μόνο 15 λεπτά και στην οποία εγώ ονειρευόμουνα ότι θα βρω το σπίτι μου με μια μεγάλη τρύπα στο ταβάνι και τα ρούχα να κρέμονται από τους τοίχους που θα είχαν κολλήσει μετά την εκτόξευσή τους από την υποτιθέμενη έκρηξη του πλυντηρίου, τελικά φτάσαμε. Τα νερά όντως είχαν βγει από το διαμέρισμα και πέρναγαν κάτω από την πόρτα και μετά από τη σκάλα κατέβηκαν στους κάτω ορόφους φτάνοντας μέχρι το ισόγειο. Ο λόγος ήταν ότι πάνω στην πρεμούρα μου να βγω και να συναντήσω το καινούργιο μου αμόρε, είχα ξεχάσει να βάλω τη σωλήνα στην αποχέτευση με τα γνωστά αποτελέσματα.
Εκείνο το βράδυ αφού μαζέψαμε και οι δύο μαζί τα νερά από το διαμέρισμά μου, μετά πήγαμε σινεμά και η σχέση μας που ξεκίνησε εκείνη τη μέρα, κράτησε περίπου ενάμισι χρόνο.

Πριν από λίγες μέρες υπήρξε ένα καινούργιο πρώτο ραντεβού στη ζωή μου, μετά από πολύ καιρό μοναξιάς και περισυλλογής. Αυτό το πρώτο ραντεβού τα είχε όλα. Πρώτα από όλα αργοπορία δική μου (ποτέ δε θα μάθω), αμηχανία, λαχάνιασμα και ένα πρώτο φιλί. Μα πάνω από όλα είχε ελπίδα και αισιοδοξία. Ευτυχώς κύλησε χωρίς απρόοπτα εναντίον της σωματικής ακεραιότητας κανενός από τους δυο μας. Και με άφησε με μια γλυκειά γεύση, τη γεύση από την αντανάκλαση του φωτός από τη λάμψη του προσώπου μου σε δυο ξένα μάτια