hnioxos

Περί χαρατσιού

2011-11-17T04:05:00.002+02:00

Έχει πολύ ενδιαφέρον ότι παρουσιάζονται σαν δήθεν ψυχοπονιάρηδες διάφοροι εκεί στη Βουλή και γύρω από αυτήν και βγαίνουν και μιλάνε τάχα μου για ακύρωση του χαρατσιού για τη ΔΕΗ σε αυτούς που αποδεδειγμένα δεν μπορούν να πληρώσουν.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα ένα-ένα: Η επιβολή του χαρατσιού για τη ΔΕΗ από το κράτος έγινε σε ένα καθεστώς υποτιθέμενου πανικού, με εξαγγελία από τον ΥΠΟΙΚ στη ΔΕΘ το Σεπτέμβριο και εν μέσω απειλών της τρόικα για μη έγκριση της έκτης δόσης και άμεση χρεωκοπία. Η κυβέρνηση για να κλείσει τις τρύπες του προϋπολογισμού χρειαζότανε γρήγορα λεφτά και βρήκε τον τρόπο αυτό, που προφανώς είχε επεξεργαστεί ήδη και είχε στα συρτάρια της για παν ενδεχόμενο.
Με το χαράτσι, που ψηφίστηκε μερικές μέρες αργότερα από μια βουλή σε ομηρία, επιβάλλεται ένας ωμός εκβιασμός στο σύνολο του Ελληνικού λαού οριζόντια, δηλαδή χωρίς καμμία διάκριση εισοδήματος και άρα φοροδοτικής ικανότητας, μια και προβλέπει ότι θα το πληρώσουν ακόμα και οι άνεργοι και οι χαμηλοσυνταξιούχοι.
Επίσης υποχρεώνει τις εταιρείες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος να συλλέξουν ένα φόρο, μια και το χαράτσι είναι ουσιαστικά φόρος στα ακίνητα μια και καταλήγει στα ταμεία του δημοσίου. Δηλαδή υποχρεώνει εταιρείες ιδιωτικές και εισηγμένες στο χρηματιστήριο να εισπράξουν φόρους του κράτους.
Ακόμα οδηγεί σε παραβίαση της σύμβασης μεταξύ του παρόχου και του πελάτη μια και αν ο πελάτης αρνηθεί να πληρώσει το χαράτσι για οποιοδήποτε λόγο ενώ πληρώσει το ποσό για το ρεύμα, (και εδώ δε γίνεται διάκριση αν η άρνηση αφορά αδυναμία πληρωμής λόγω περιορισμένης οικονομικής δυνατότητας), τότε ο πάροχος είναι υποχρεωμένος να προβεί σε διακοπή της ηλεκτροδότησης, δηλαδή παραβιάζοντας τη σύμβαση μια και το ποσό του ρεύματος έχει πληρωθεί.
Τέλος επιβάλλοντας ένα νέο φόρο στα ακίνητα για το έτος 2011 ενώ τα ακίνητα των Ελλήνων πολιτών έχουν ήδη φορολογηθεί για το τρέχον έτος μέσα από τη φορολογική δήλωση που έχει υποβληθεί, προβαίνει σε μια ακόμα παραβίαση του συντάγματος μια και φορολογεί για δεύτερη φορά ένα ήδη φορολογηθέν αντικείμενο, πράγμα που το ελληνικό σύνταγμα ρητά απαγορεύει.
Για όλους λοιπόν τους παραπάνω λόγους η επιβολή του τέλους είναι παράνομη και αντισυνταγματική, αλλά επειδή όλο και περισσότερος κόσμος έχει αρχίσει να μη μασάει κατά το κοινώς λεγόμενο και να μην πληρώνει τα διάφορα χαράτσια που σκάνε από διάφορες μεριές και που τα κατεβάζει ο ανώμαλος φορομπηχτικός νους αυτών που δουλεύουν στο ΥΠΟΙΚ, ήθελαν να υποχρεώσουν κάποιον να πληρώσει έτσι κι αλλιώς. Και βρήκαν τον τρόπο του εκβιασμού μέσα από την απειλή διακοπής της ηλεκτροδότησης μέσα στο χειμώνα. Η αντισυνταγματικότητα του νόμου θα κριθεί βεβαίως από το συμβούλιο της επικρατείας, αλλά μέχρι να εκδοθεί η απόφαση, σε κανένα χρόνο από τώρα, κανείς δε μπορεί να ρισκάρει για όλο αυτό το διάστημα να μείνει χωρίς ρεύμα.
Όπως ήταν φυσικό μετά από μια τέτοια αλητεία ξέσπασαν αντιδράσεις τεράστιες, αρχικά από τα κόμματα της αριστεράς τα οποία ευθύς εξαρχής κάλεσαν τον κόσμο να μην ενδώσει στον εκβιασμό και να μην πληρώσει, αλλά έπειτα από όλο τον κόσμο μεμονωμένα και τις τελευταίες ημέρες από τους δήμους που μπροστά στις λαϊκές αντιδράσεις αναγκάζονται να πάρουν θέση εναντίον του χαρατσιού, αλλά και μετά από βουλευτές των κυβερνητικών κομμάτων, που ως συνήθως τελευταίοι έρχονται να αφουγκραστούν το λαό και τάχα μου καλούν την κυβέρνηση να λυπηθεί αυτούς που δεν έχουν να πληρώσουν και να τους απαλλάξει από την υποχρέωση καταβολής της οφειλής. Έτσι λοιπόν, μια που υποτίθεται ότι έρχονται και εκλογές, οι συγκεκριμένοι βουλευτές παρουσιάζουν ένα φιλολαϊκό προφίλ και από την άλλη λαϊκίζουν ανέξοδα μια και οι ίδιοι αυτοί το ψήφισαν και έγινε νόμος του κράτους πριν από δύο μήνες.
Παραβλέπουν όμως κάτι: Ότι όλοι εμείς και μνήμη έχουμε και κρίση.
Η άρνηση για οποιοδήποτε λόγο καταβολής του χαρατσιού είναι μια πράξη εξόχως πολιτική, για όποιο λόγο και αν αυτή γίνεται. Πολύ περισσότερο για αυτούς που αρνούνται να πληρώσουν ενώ ενδεχομένως έχουν, είναι απόδειξη αλληλεγγύης προς αυτούς που είναι εξαθλιωμένοι οικονομικά και αδυνατούν να καταβάλουν έστω και ένα ευρώ. Στην κρίση αυτή, αυτό που διακυβεύεται είναι η ενότητα του ελληνικού λαού. Κανείς δε θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα μόνος του στην επερχόμενη πτώχευση και την περαιτέρω εξαθλίωση που έρχεται. Θα χρειαστούμε σίγουρα ο ένας τον άλλο. Θα χρειαστούμε το φίλο, τον αδερφό, τον άγνωστο που, παρά το γεγονός ότι δε μας γνωρίζει, εν τούτοις και αυτός τα ίδια θέματα αντιμετωπίζει και τις ίδιες αγωνίες έχει για το μέλλον το δικό του και των οικείων του. Σε αυτήν την κρίση πρέπει να γίνουμε όλοι οικείοι ο ένας του άλλου για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε!
Η κοινότητα, ο χώρος δηλαδή που οι άνθρωποι μοιράζονται το βίο τους, υπήρξε το χαρακτηριστικό της ελληνικής κοινωνίας για πάρα πολλά χρόνια. Οι άνθρωποι που γνωρίζονταν μεταξύ τους βοηθούσαν ο ένας τον άλλο στα άσχημα και μοιράζονταν τις χαρές στα ωραία. Αυτή τη λειτουργία της κοινότητας την έχουμε χάσει τα τελευταία χρόνια της καπιταλιστικής οικονομικής ανάπτυξης. Μπορεί να γίναμε πιο πλούσιοι, να έχουμε επίπεδες τηλεοράσεις και έξυπνα τηλέφωνα, αλλά παρόλα αυτά γίναμε πιο μόνοι. Είναι λοιπόν ευκαιρία αυτό να το ξαναβρούμε.
Όσον αφορά τις ενδεχόμενες επιπτώσεις από την μη πληρωμή του χαρατσιού, είμαι πεπεισμένος ότι η κυβέρνηση δε θα τολμήσει να κόψει το ρεύμα μέσα στο χειμώνα σε αυτούς που δε θα πληρώσουν, αν αυτοί είναι πολλοί και είναι ενωμένοι. Γι αυτό είναι πολύ σημαντικό να αντιμετωπίσει κανείς συλλογικά αυτό το θέμα, ερχόμενος σε επαφή με φορείς που έχουν καλέσει σε ανυπακοή ενάντια στο χαράτσι, όπως είναι διάφορες οργανώσεις προστασίας καταναλωτών, αλλά και οι δήμοι, που πολλοί από αυτούς έχουν δηλώσει ότι θα συνδράμουν νομικά αυτούς που θα πληρώσουν μόνο το ρεύμα χωρίς το χαράτσι. Επίσης υπάρχουν μερικοί διακεκριμένοι νομικοί, αλλά και ο νομικός σύλλογος της πόλης στην οποία ζούμε. Νομίζω εν ολίγοις, αν κάποιος δε θέλει να πληρώσει τότε θα βρει τον τρόπο να έρθει σε επαφή με άλλους που και αυτοί δε θέλουν.
Και για να τελειώνω, θέλω να πω στον κύριο Σαμαρά, που σήμερα δήθεν συμπονώντας τα λαϊκά στρώματα ζήτησε από την κυβέρνηση να απαλλάξει από την οφειλή αυτούς που "αποδεδειγμένα" δεν μπορούν να πληρώσουν (όχι αυτούς που δε θέλουν όπως ρητά τόνισε), ότι δε χρειαζόμαστε την ελεημοσύνη του! Οι Έλληνες πολίτες έχουμε δεχτεί μια επίθεση χωρίς προηγούμενο τα τελευταία δύο χρόνια, αλλά και πριν από αυτά, όταν το κόμμα του ήταν στην εξουσία και, είμαι σίγουρος, θα δεχτούμε ακόμα μεγαλύτερη επίθεση το επόμενο διάστημα από την κυβέρνηση στην οποία και το κόμμα του συμμετέχει με τη συνεργασία μάλιστα της ακροδεξιάς. Είναι συνυπεύθυνος σα μέλος του πολιτικού συστήματος για τη σημερινή κατάσταση και καθόλου δε μας πείθουν τα κροκοδείλια δάκρυα που χύνει για μας. Όλοι εμείς μπορεί να είμαστε αδύναμοι οικονομικά, αλλά είμαστε περήφανοι και δεν εκχωρούμε σε κανέναν το δικαίωμα να μας ελεήσει.

Γκάζι, ένας τόπος ντροπής

2010-10-02T03:00:00.006+03:00

Μόλις γύρισα από το Γκάζι και, Παρασκευή βράδυ, γινόταν χαμός. Προφανώς σήμερα άνοιξαν και κάποια μαγαζιά για χειμώνα και έγινε της τρελλής από κόσμο. Όμως, όσο ωραία και αν είναι να βλέπει κανείς όλα αυτά τα νέα παιδιά, παρφουμαρισμένα και έχοντας βάλει τα καλά τους, να γυρνάνε στους δρόμους γελώντας, δεν είναι δυνατό ωστόσο να παραβλέψει την παρακμή της συνοικίας που θα μπορούσε να είναι μια φωτεινή εξαίρεση στη φτήνια και στη βρωμιά που μας περιβάλλει. Τρομερή βρωμιά παντού, η μουσική στη διαπασών, τόσο που ακόμα και στην απέναντι πλευρά της πλατείας να κάτσεις, δεν ακούς τι σου λέει ο διπλανός σου από το θόρυβο. Και παραδίπλα τίγκα στις καινούργιες πολυκατοικίες, ή, για να είμαι πιο ακριβής, τα λοφτ, τα οποία δεν είναι τίποτα παραπάνω από πολυκατοικίες... ψηλοτάβανες! Μόλις βγεις στην Ιερά Οδό είναι ορατές οι ταμπέλες "STUDIO", που είναι μια καινούργια και κεκαλυμμένη ονομασία της παλιάς καλής ελληνικής "οίκος ανοχής", ή, για να γίνω και πιο λαϊκός, μπουρδέλο. Μάλιστα, μπουρδέλο με τσατσά, νταβατζή και πουτάνα! Είναι μάλιστα τόσα πολλά αυτά τα "STUDIO", που δε μπορείς να τα μετρήσεις. Πρόχειρα από το βενζινάδικο που είναι στη γωνία της Ευμολπιδών μέτρησα τουλάχιστον δέκα! Και είναι από ό,τι φαίνεται καινούργια παραγωγή, μια και, από ό,τι θυμάμαι, δεν υπήρχαν πριν από καναδυό χρόνια.

Τώρα θα μου πείτε προς τι ο όρος "STUDIO" αντί για το παλιό και καλό μπουρδέλο. Δεν γνωρίζω να σας απαντήσω, φαίνεται ότι, για να επιβεβαιωθεί η ρήση του Τσαρούχη "ό,τι δηλώσεις είσαι στην Ελλάδα", αλλάζοντας τον όρο εκλεπτύνεται και η χυδαιότητα της πράξης. Εκτός και εάν, το παλιό καλό "τσιμπουκάκι, παξιμαδωτό, πισωκολλητό" έχει αλλάξει και έχει γίνει κάτι άλλο πιο εύηχο και για αυτό λιγότερο... ωμό. Δεν μπορώ να γνωρίζω λοιπόν τι συμβαίνει σε αυτά τα μαγαζιά του έρωτα, μια και εγώ είμαι γκέι και δε με ενδιαφέρουν οι συναλλαγές του αγοραίου έρωτα. Ωστόσο αυτό που με ενδιαφέρει και με θλίβει είναι η υποβάθμιση της περιοχής. Αυτό που βλέπεις είναι μια βιομηχανία διασκέδασης με τεράστιο τζίρο η οποία έχει φάει τα πάντα στο πέρασμά της και κανείς δεν της αντιστέκεται.

Κάποιοι κάτοικοι της περιοχής, ανάμεσά τους καλλιτέχνες, επώνυμοι, άνθρωποι του πνεύματος συναντήθηκαν με τους υπεύθυνους της Αστυνομίας και τους εξέθεσαν την κατάσταση. Αυτό που πήραν σαν υπόσχεση ήταν ότι τις επόμενες μέρες 1350 αστυνομικοί, φρέσκοι από τις σχολές και καβλωμένοι να επιβάλλουν την τάξη και το νόμο, θα ξεχυθούν στους δρόμους και το θέμα θα λυθεί. Μάλλον για κορόιδα μας περνάνε. Στην επόμενη πορεία και αναταραχή στο κέντρο της Αθήνας που θα προκληθεί από τις ληστρικές επιλογές της κυβέρνησης, θέμα χρόνου δηλαδή, όλοι αυτοί θα μετακινηθούν στην πορεία και θα κυνηγάνε τους διαδηλωτές, ενώ οι έμποροι ναρκωτικών θα είναι πάλι ελεύθεροι να αλωνίζουν στο Γκάζι, το ίδιο και οι μπράβοι των νυχτερινών κέντρων που θα καταλαμβάνουν με το έτσι θέλω τις θέσεις για να παρακάρουν "οι δικοί τους πελάτες" (κάτι σαν αυτό που λέμε "τα δικά μας παιδιά"). Και όπως λέει και στο άρθρο της Ελευθεροτυπίας ο Θόδωρος Τερζόπουλος «όσο οι κυβερνήσεις μας δεν ασχολούνται συστηματικά και σοβαρά με τα προβλήματα του κέντρου της Αθήνας, ετοιμάζεται η άνοδος της Ακροδεξιάς. Το αβγό του φιδιού επωάζεται».

Το πρώτο ραντεβού

2010-08-02T17:12:00.000+03:00

Πάντα μού προκαλούσε εκνευρισμό το πρώτο ραντεβού. Καθόμουν όλη τη μέρα και προσπαθούσα να σκεφτώ τι να φορέσω, πώς να συμπεριφερθώ και, κυρίως, χρειαζόμουν να κάνω έναν ολόκληρο προγραμματισμό για τη διαδρομή και το πόση ώρα χρειάζομαι έτσι ώστε να φτάσω εγκαίρως και να μην κάνω κακή εντύπωση, μια και η αρχή είναι, υποτίθεται, το ήμισυ του παντός. Βέβαια, όσον αφορά αυτό το τελευταίο, δηλαδή την έγκαιρη άφιξη στον τόπο του εγκλήματος, δε μπορώ να πω ότι υπήρξε ένας στόχος που επετεύχθη στο ακέραιο στην πλειονότητα των περιπτώσεων. Η σχέση μου με το χρόνο είναι μάλλον κακή και, όσο και να το προσπαθούσα, συνήθως έφτανα καθυστερημένος τουλάχιστον πέντε με δέκα λεπτά. Δεν ξέρω αν η ανεκτικότητα που επιδείκνυαν οι άλλοι απέναντί μου όσον αφορά αυτή την παράβαση οφειλόταν στην γενική παραδοχή ότι οι Έλληνες σα λαός είμαστε γενικά ασυνεπείς, άρα αυτό επεκτεινόταν και στην περίπτωσή μου, είτε ότι αυτός που περίμεναν, δηλαδή η αφεντιά μου, ήταν κάτι τόσο σημαντικό, που δεν είχε σημασία ο χρόνος που περίμεναν, με ό,τι αυτό συνεπαγόταν βέβαια για τον εγωισμό τους και την αυτοεκτίμησή τους. Αυτό πάντως που έχω να πω, είναι ότι κανείς ποτέ δεν έφυγε να με αφήσει σύξυλο λόγω στησίματος.

Τέλος πάντων, το πρώτο ραντεβού είναι πάντα αυτό που περισσότερο μου δημιουργεί προσμονή και εκνευρισμό. Τα παραδείγματα μου, που μετατρέπονται σε επιχειρήματα αν δεχτεί κανείς ότι η εμπειρία αποδεικνύει και το ποιόν του ανθρώπου, είναι συγκλονιστικά. Την πρώτη φορά που βγήκα με γκόμενο για παράδειγμα καταλήξαμε στην πλατεία Κολωνακίου, κάτω από τα δέντρα στις τέσσερις το πρωί με ένα φανερό εκνευρισμό για το ποιος θα κάνει πρώτος την κίνηση να φιλήσει τον άλλο. Στο τέλος κάναμε και οι δύο μια ξαφνική κίνηση να φιληθούμε και αυτό κατέληξε σε παρολίγον κάταγμα στη μύτη μετά από μια γερή κουτουλιά.

Μια άλλη φορά, κάποιος μου είχε δώσει το τηλέφωνό του σε ένα μπαρ. Φεύγοντας του είπα πως θα τον πάρω σίγουρα, πράγμα που, για όσους με γνωρίζουν, σημαίνει πως ο ουρανός να έρθει κάτω και η γη επάνω, εγώ θα πραγματοποιήσω την υπόσχεσή μου. Την επόμενη ημέρα, συνειδητοποίησα πως, το νούμερό του, που μου το είχε γράψει επάνω σε μια χαρτοπετσέτα και το είχα βάλει στην τσέπη μου, δεν ήταν εκεί. Όσο και να έψαξα όλα μου τα ρούχα που φορούσα την προηγουμένη, χαρτοπετσέτα με νούμερο γιοκ. Αλλά βέβαια σιγά να μη με πτοούσε αυτό. Κατέστρωσα λοιπόν ένα ολόκληρο σχέδιο. Να πάω στη δουλειά του και να τον βρω, με τη δικαιολογία ότι περνούσα τυχαία εντελώς απ' έξω. Έτσι και έκανα, και αφού με θράσσος μπήκα μέσα και τον ζήτησα, τον είδα να βγαίνει από μια πόρτα. Μετά την αρχική έκπληξή του, μού έδωσε ξανά το τηλέφωνό του και του έδωσα κι εγώ το δικό μου, έτσι για να είμαστε σίγουροι. Μερικές ώρες αργότερα χτύπησε το τηλέφωνο του σπιτιού μου. Ήταν βέβαια η δική του σειρά να με διεκδικήσει. Η πρόταση ήταν να βρεθούμε για καφέ σε λίγη ώρα. Πού να ήξερε ο άνθρωπος τι τον περίμενε.
Πρώτα-πρώτα απάντησα με το άκρως ξενερωτικό "Έχω βάλει πλυντήριο και δεν μπορώ να βγώ" (!!!). Αυτή η απάντηση, όσο εξωφρενικό και ηλίθιο και αν ακούγεται, δεν ήταν τίποτα παραπάνω από την απόλυτη αλήθεια. Είχα λοιπόν βάλει πλυντήριο και στο μυαλό μου το είχα έτσι τοποθετημένο, ώστε η λειτουργία του πλυντηρίου απαγόρευε την δική μου απουσία από το σπίτι, τουλάχιστον για όση ώρα το πλυντήριο ήταν σε λειτουργία.
Τέλος πάντων αφού με έπεισε ότι δεν πειράζει και ότι το πλυντήριο θα δουλεύει ακόμα και αν εγώ δεν είμαι εκεί για να του κάνω παρέα και να το νταντεύω, καταλήξαμε σε ένα καφέ να συζητάμε περί ανέμων και υδάτων. Μου είχε φανεί ότι είχαν περάσει πέντε ώρες από τη στιγμή που πήγαμε,ξέχασα το πλυντήριο και τη λειτουργία του, και προφανώς περνούσα πολύ ωραία. Τότε χτύπησε το κινητό μου τηλέφωνο. Ήταν η διαχειρίστρια της πολυκατοικίας, η οποία ωρυόμενη με πληροφόρησε ότι έτρεχαν νερά από το διαμέρισμά μου και μάλιστα είχαν κατέβει τη σκάλα και μπήκαν στο διαμέρισμα της από κάτω! Έφυγα σαν κυνηγημένος, αφού βέβαια πρότεινα στο καινούργιο φλερτ να έρθει μαζί μου γιατί συνέβη κάτι έκτακτο. Δεν πρέπει να φάνηκε και πολύ πιστευτό αυτό γιατί παρά το ότι ήρθε μαζί μου, η όλη στάση του ήταν κάπως σαν να φάνηκε σκηνοθετημένο. Τέλος πάντων, αφού κάναμε μια διαδρομή που μου φάνηκε αιώνας αλλά ήταν μόνο 15 λεπτά και στην οποία εγώ ονειρευόμουνα ότι θα βρω το σπίτι μου με μια μεγάλη τρύπα στο ταβάνι και τα ρούχα να κρέμονται από τους τοίχους που θα είχαν κολλήσει μετά την εκτόξευσή τους από την υποτιθέμενη έκρηξη του πλυντηρίου, τελικά φτάσαμε. Τα νερά όντως είχαν βγει από το διαμέρισμα και πέρναγαν κάτω από την πόρτα και μετά από τη σκάλα κατέβηκαν στους κάτω ορόφους φτάνοντας μέχρι το ισόγειο. Ο λόγος ήταν ότι πάνω στην πρεμούρα μου να βγω και να συναντήσω το καινούργιο μου αμόρε, είχα ξεχάσει να βάλω τη σωλήνα στην αποχέτευση με τα γνωστά αποτελέσματα.
Εκείνο το βράδυ αφού μαζέψαμε και οι δύο μαζί τα νερά από το διαμέρισμά μου, μετά πήγαμε σινεμά και η σχέση μας που ξεκίνησε εκείνη τη μέρα, κράτησε περίπου ενάμισι χρόνο.

Πριν από λίγες μέρες υπήρξε ένα καινούργιο πρώτο ραντεβού στη ζωή μου, μετά από πολύ καιρό μοναξιάς και περισυλλογής. Αυτό το πρώτο ραντεβού τα είχε όλα. Πρώτα από όλα αργοπορία δική μου (ποτέ δε θα μάθω), αμηχανία, λαχάνιασμα και ένα πρώτο φιλί. Μα πάνω από όλα είχε ελπίδα και αισιοδοξία. Ευτυχώς κύλησε χωρίς απρόοπτα εναντίον της σωματικής ακεραιότητας κανενός από τους δυο μας. Και με άφησε με μια γλυκειά γεύση, τη γεύση από την αντανάκλαση του φωτός από τη λάμψη του προσώπου μου σε δυο ξένα μάτια

«Ο Πάκορ ανέβασε το έλλειμμα από 900.000 σε 13 εκατ. ευρώ»

2010-06-26T03:18:00.003+03:00

Από την "Ελευθεροτυπία":

Απάντηση στη συνέντευξη του καλλιτεχνικού διευθυντή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Τζοβάνι Πάκορ, («Ελευθεροτυπία» 22ης Ιουνίου) έστειλε ο εκπρόσωπος της Ορχήστρας στο διοικητικό συμβούλιο της ΕΛΣ, Θοδωρής Μαυρομμάτης.

Δηλώνει αγανακτισμένος υποστηρίζοντας ότι «ο κ. Πάκορ με τη συνέντευξη αυτή θέτει τον εαυτό του εκτός Λυρικής Σκηνής» και επισημαίνει «τις τεράστιες ευθύνες που βαραίνουν τον κ. Πάκορ εφόσον συμμετείχε χωρίς αντιρρήσεις στο προηγούμενο Δ.Σ., το οποίο μέσα σε δύο χρόνια ανέβασε το έλλειμμα της ΕΛΣ από περίπου 900.000 ευρώ σε περίπου 13.000.000 ευρώ ».

Αναφέρει μεταξύ άλλων:

* Οικονομικά: «Ο κ. Πάκορ κόστιζε μέχρι πρόσφατα στην ΕΛΣ πάνω από 12.000 ευρώ μηνιαίως, αφού εκτός από τις 8.500 ευρώ μισθό η ΕΛΣ του κάλυπτε ενοίκιο (1.300 ευρώ μηνιαίως), φως-νερό-τηλέφωνο, κινητό τηλέφωνο, ADSM, ασφαλιστικές εισφορές, έξοδα παράστασης, διάφορα μικροέξοδα, ενώ του παρείχε και αυτοκίνητο. Με αυτές τις παροχές ο κ. Πάκορ ουδέποτε εξέφρασε την παραμικρή αντίρρηση για τις υπερτιμημένες και πανάκριβες παραγωγές που σήμερα μνημονεύει. Ποτέ δεν εξέφρασε αντιρρήσεις όταν αφήνοντας επί 9 μήνες το ΙΚΑ απλήρωτο η ΕΛΣ σύναπτε δάνεια με τράπεζες για να πραγματοποιήσει παραγωγές. Οταν ανακοινώθηκε το τεράστιο έλλειμμα, ο κ. Πάκορ αποφάσισε να λειτουργήσει νέους τομείς με σκανδαλώδεις συμβάσεις και τεράστιο κόστος. Σύναψε συμβάσεις στα όρια του παρανόμου με τριετή διάρκεια το φθινόπωρο του 2009 και τροποποίησε τη σύμβαση του καλλιτεχνικού συμβούλου του, επεκτείνοντάς τη σε διάρκεια και μετά τη λήξη της δικής του θητείας.

»Στα μέσα του φθινοπώρου και σε μια αδιέξοδη οικονομική κατάσταση του ζητήθηκε από το Δ.Σ. η τροποποίηση του καλλιτεχνικού προγραμματισμού. Προτίμησε να λειτουργήσει με "καλλιτεχνικά κριτήρια". Ανακοίνωσε τον προγραμματισμό και δυστυχώς δεν μπόρεσε να τον υλοποιήσει. Αποτέλεσμα οι πρόσφατες παλινωδίες με ακυρώσεις και επαναλήψεις παραγωγών προκειμένου να εξασφαλιστεί η μισθοδοσία των εργαζομένων».

* Ακροπόλ: «Ο κ. Πάκορ για την καλλιτεχνική περίοδο 2009-2010 είχε προγραμματίσει για το θέατρο "Ακροπόλ", για την οπερέτα και την παιδική σκηνή, διάρκεια από Δεκέμβριο έως Φεβρουάριο. Η παράταση μέχρι και τέλος Απριλίου έγινε ύστερα από πιέσεις των εργαζομένων και του Δ.Σ.

Στις διαπραγματεύσεις με τον ιδιοκτήτη του "Ακροπόλ" δεν μετείχε ο κ. Πάκορ, αλλά ο πρόεδρος του Δ.Σ. κ. Νίκος Μουρκογιάννης. Το τελικό ποσόν της διαπραγμάτευσης ήταν 350.000 ευρώ ετησίως. Δεν ήταν μόνο αυτός ο λόγος που βάρυνε στην απόφαση της μη ανανέωσης της σύμβασης, αφού υπήρχε και αρνητική εισήγηση της επιτροπής ανασυγκρότησης. Για την καλλιτεχνική περίοδο 2008-2009 τα έσοδα από το Ακροπόλ ήταν 1.123.456, ενώ τα έξοδα ήταν 2.540.551 ευρώ. Συνεπώς, ο κ. Πάκορ δίδει αναληθή στοιχεία.

Το Δ.Σ. δεν πήρε απόφαση για κλείσιμο της οπερέτας και της παιδικής σκηνής. Οι σκηνές αυτές απασχολούσαν 150 εργαζομένους με εξάμηνες συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Ο στόχος, λόγω οικονομικής δυσχέρειας, είναι να στελεχωθούν από το μόνιμο δυναμικό της ΕΛΣ και να ενταχθούν στον προγραμματισμό της κεντρικής σκηνής».

* Ακύρωση περιοδείας στο Βισμπάντεν: «Για να πραγματοποιηθεί θα έπρεπε να δεσμευτεί μεγάλο μέρος της μισθοδοσίας των εργαζομένων».

* Ακύρωση συμπαραγωγής με Ελληνικό Φεστιβάλ: «Αλλη μια υπερτιμημένη παραγωγή με κόστος που θα πλησίαζε το 1.000.000 ευρώ ευτυχώς απεφεύχθη. Η "Νόρμα" δεν ξεπέρασε μαζί με το διαφημιστικό κόστος τα 350.000 ευρώ. Τον Μάιο του 2009 η ΕΛΣ είχε από την παραγωγή της "Αΐντα" στο Ηρώδειο έλλειμμα 150.770 ευρώ, ενώ φέτος από την παραγωγή της "Νόρμα" κέρδος 580.000 ευρώ».

* Μη ανανέωση σύμβασης του Δημήτρη Τηλιακού: «Βαραίνει αποκλειστικά τον κ. Πάκορ. Στο Δ.Σ. ουδέποτε τέθηκε θέμα ανανέωσης ή μη της συγκεκριμένης σύμβασης. Οσον αφορά τη σύμβαση της διοικητικής υπαλλήλου, η σχετική πρόταση τέθηκε με κοινή εισήγηση του ιδίου του κ. Πάκορ και του προέδρου και ενώ ο υπογράφων διαφώνησε έντονα και μειοψήφησε, ο ίδιος δεν εξέφρασε έναντι αυτών των αντιρρήσεων την παραμικρή αντίθεση». *

-------------------------------------------------------------------------------------
Είναι εξίσου εντυπωσιακά αυτά που αποκαλύπτει ο κύριος Μαυρομμάτης, μέλος του Δ.Σ. της Λυρικής Σκηνής. Οι καταγγλίες είναι βαρύνουσας σημασίας καθότι ο κύριος Μαυρομμάτης είναι σε θέση να γνωρίζει εκ των έσω την κατάσταση μια και ήταν και μέλος του προηγούμενου Δ.Σ. το οποίο σημειωτεόν πρέπει να είχε εγκρίνει και τις υψηλότατες αμοιβές του κυρίου Πάκορ. Και είναι και εντυπωσιακό μια και σαν αρχηγός κόμματος, μού έρχεται στο μυαλό ο Ανδρέας Παπανδρέου που κάθε τόσο κατέβαζε από το τρένο όσους του πήγαιναν κόντρα, προαναγγέλει την απόλυση του κυρίου Πάκορ από το πόστο του καλλιτεχνικού διευθυντή.

Είναι αλήθεια ότι ο κύριος Πάκορ στη διάρκεια της θητείας του έκανε πολύ λίγες παρεμβάσεις στην κατάσταση που επικρατούσε στην ΕΛΣ. Αντικατέστησε το μακαρίτη Στέφανο Λαζαρίδη και όταν ανέλαβε ήταν κάτι σαν βοηθός, στην πραγματικότητα το καλλιτεχνικό άλλοθι του Οδυσσέα Κυριακόπουλου, πρώην προέδρου του ΣΕΒ και εκείνη την εποχή προέδρου του Δ.Σ. της ΕΛΣ. Ο Κυριακόπουλος ήταν ο ισχυρός άνδρας της ΕΛΣ και αυτός που έπαιρνε τις αποφάσεις που αφορούσαν θέματα προϋπολογισμού, την ενοικίαση των πανάκριβων νέων γραφείων στην Πανεπιστημίου για παράδειγμα. Ο κύριος Πάκορ έδινε την εντύπωση ενός ανθρώπου που απλά διεκπεραιώνει. Μέχρι την προχθεσινή συνέντευξη η οποία όπως ήταν αναμενόμενο επέσειρε την μήνιν του προέδρου του Δ.Σ. του σωματείου των μουσικών της ορχήστρας και μέλους εξ οφίτσιο του Δ.Σ. της Λυρικής.

Υ.Γ. Τα καλλιτεχνικά κριτήρια ο κύριος Μαυρομμάτης τα βάζει σε εισαγωγικά. Ας μην ξεχνάμε και το παρελθόν του. Διαβάστε και εδώ και εδώ και εδώ. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε...

«Το Δ.Σ. της Λυρικής είναι επικίνδυνο για το θέατρο»

2010-06-23T03:59:00.003+03:00

Της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΜΠΑΡΚΑ

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Τζοβάνι Πάκορ, είναι ο μόνος που δεν έχει μιλήσει αυτή την κρίσιμη για το θέατρο περίοδο. Αν και είδε το έργο του να ακυρώνεται από τη μία μέρα στην άλλη, αποφάσισε συνειδητά να μην αντιδράσει μέχρι να δει τι μέτρα θα έπαιρνε το νέο διοικητικό συμβούλιο. Σήμερα με βεβαιότητα υποστηρίζει ότι οι «επιλογές τους είναι επικίνδυνες για το θέατρο».

Συγκεκριμένα τρεις αποφάσεις του νέου Δ.Σ. θεωρεί λανθασμένες και αδικαιολόγητες. Το κλείσιμο του θεάτρου «Ακροπόλ», τη ματαίωση της συμπαραγωγής της ΕΛΣ με το Ελληνικό Φεστιβάλ για μια άλλη όμως «Νόρμα» από αυτή που ανέβηκε στο Ηρώδειο και την ακύρωση της περιοδείας στο Φεστιβάλ του Βισμπάντεν στη Γερμανία.

«Το "Ακροπόλ" κοστίζει στην ΕΛΣ περίπου 250.000 ευρώ το χρόνο» εξηγεί. «Αν το ζητούμενο είναι ένα φτηνό θέατρο, τέτοιο είναι το "Ακροπόλ". Εκανα διαπραγματεύσεις με τον ιδιοκτήτη του και για τη νέα σεζόν μάς το νοίκιαζε στη μισή τιμή. Από 535.000 ευρώ στις 250.000 ευρώ το χρόνο. Φέτος, με το "Μικρόβιο της Αγάπης" του Κώστα Γιαννίδη είχαμε εισπράξεις από εισιτήρια ένα εκατομμύριο ευρώ, για την ακρίβεια 998.000. Το κόστος της παραγωγής ήταν 1.030.000 ευρώ. Και μιλάμε για εκατοντάδες παραστάσεις κάθε μέρα για όλους τους κατοίκους της Αττικής. Ηταν μια λάθος απόφαση, 100%. Και κανένας δεν με ρώτησε...»

Εχει όντως ευρύ κοινό το «Ακροπόλ», αλλά επικερδές δεν είναι. «Θέατρο χωρίς επιχορήγηση, κρατική ή ιδιωτική, δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο» απαντά. «Εκτός από την Arena di Verona, που είναι μοναδική στο είδος της». Από εκεί άλλωστε ήρθε στην Αθήνα ο 53χρονος Τζοβάνι Πάκορ πριν από δυόμισι χρόνια. Από το 2002 κατείχε τη θέση του καλλιτεχνικού συντονιστή. Ο διάσημος θεσμός για τις 50 παραστάσεις που δίνει κάθε καλοκαίρι «κόβει» κάθε μέρα κατά μέσο όρο 11.000 εισιτήρια, τα οποία αποφέρουν ημερησίως 550.000 ευρώ, ήτοι 26 εκατ. ευρώ τη θερινή σεζόν!

Αντίθετα, «σε ένα θέατρο όπως το "Ολύμπια", με 700 θέσεις, είναι αδύνατον η παραγωγή να είναι κερδοφόρα» λέει ο Τζοβάνι Πάκορ. Και ρίχνει το γάντι στους πολιτικούς. «Ενας οργανισμός, όπως η Εθνική Λυρική Σκηνή, είναι σαν την Εθνική Αμυνα. Δεν φέρνει χρήματα. Είναι εθνική περιουσία και όχι υπερβολή...»

Εντονα δυσαρεστημένος είναι και με την απόφαση του Δ.Σ. της ΕΛΣ να ακυρώσει τη συμπαραγωγή με το Ελληνικό Φεστιβάλ. «Με τον Γιώργο Λούκο καταλήξαμε από κοινού στη "Νόρμα" με σκηνοθέτη τον Γιάννη Κόκκο. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Λυρικής το Ελληνικό Φεστιβάλ θα πλήρωνε το 50% της παραγωγής και θα αναλάμβανε και τη διαφήμισή της. Με τη "Νόρμα" που παρουσιάσαμε στο Ηρώδειο το φεστιβάλ δεν ασχολήθηκε καθόλου».

Η συμφωνία προέβλεπε και άλλο καστ. Γιατί δεν αντέδρασε ως ο καθ' ύλην αρμόδιος καλλιτεχνικός διευθυντής; «Μου ανακοινώθηκε η απόφαση ξαφνικά τον Μάιο. Η κατάσταση ήταν κρίσιμη. Περίμενα να δω τι θ' ακολουθήσει...» Και, σύμφωνα με τον ίδιο, ακολούθησαν χειρότερα. «Είμαι πια βέβαιος ότι οι επιλογές τους είναι επικίνδυνες για το θέατρο. Γιατί; Μειώνουμε τους εργαζόμενους, στέλνουμε σπίτι τους καλύτερους επαγγελματίες που το θέατρο έχει ανάγκη. Δεν ανανεώσαμε τη σύμβαση του Δημήτρη Τηλιακού, ενός διεθνή βαρύτονου που τραγουδάει στα μεγαλύτερα θέατρα της Ευρώπης. Αυτό είναι πολύ κακό για τη Λυρική. Με τέτοια τακτική δεν μπορούμε να τη σώσουμε. Και την ώρα που εγώ στέλνω στο σπίτι 20 άτομα, μου ζητάνε να υπογράψω νέο, υψηλότατο, συμβόλαιο για μία διοικητική υπάλληλο. Και μάλιστα πιεστικά».

Αναγνωρίζει τη σοβαρότητα των καταγγελιών του. «Αν υπογράψω αυτή τη σύμβαση, δεν θα μπορώ να μπω μέσα στο θέατρο». Αλλά και τώρα δεν περνάει καλύτερα. Υποστηρίζει ότι από την πρώτη μέρα που ήρθε το νέο Δ.Σ. δεν «πληρώνουμε τίποτα. Ούτε τα χρέη μας ούτε τους καλλιτέχνες. Χρωστάμε ακόμη στους καλλιτέχνες (ερμηνευτές, σκηνοθέτες κ.λπ.) της "Κακοφυλαγμένης κόρης", της "Αριάδνης στη Νάξο", του "Ριγκολέτο", της "Τραβιάτα", του "Γκαλά του Μπαλέτου" στο Μέγαρο και της φετινής "Μποέμ". Κάθε μέρα δέχομαι 20 τηλεφωνήματα... Και ακόμη δεν ξενοικιάσαμε τα πανάκριβα γραφεία μας...»

Τον περασμένο Νοέμβριο αντιμετωπίσατε μεγάλο οικονομικό πρόβλημα και μόνος σας αποφασίσατε τη ματαίωση του «Χορού των Μεταμφιεσμένων» στο Μέγαρο. Δεν έπρεπε να ληφθούν από τότε κάποια μέτρα;

«Ηταν η πρώτη φορά που θα κάναμε αληθινή συμπαραγωγή με το Μέγαρο. Μία από τις τελευταίες συναντήσεις του αείμνηστου Χρήστου Λαμπράκη ήταν μαζί μου, παρουσία του Νίκου Τσούχλου. Συναποφασίσαμε ότι τα επόμενα τρία χρόνια θα κάνουμε με το Μέγαρο συμπαραγωγές και εννοούμε αληθινές συμπαραγωγές, 50-50%. Εχω κρατήσει μάλιστα το χειρόγραφο σημείωμά του, στο οποίο έγραψε ποιες όπερες πρότεινε. Ηθελε τις "Χορό των Μεταμφιεσμένων", "Λουτσία ντι Λαμερμούρ", "Σαμψών και Δαλιδά" κ.ά. Στη Λυρική όμως μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου δεν είχαμε κάνει τίποτα. Οταν έχεις σκηνοθέτη τον Ούγκο ντε Ανα και δεν έχεις χρήματα να αγοράσεις ξύλα, υφάσματα, χρώματα, αντιλαμβάνεστε... Είχα υποχρέωση να ενημερώσω σε εύλογο χρονικό διάστημα το Μέγαρο. Σε ένα μόνο μήνα "Χορό των Μεταμφιεσμένων" δεν φτιάχνει και ο ικανότερος άνθρωπος στον κόσμο».

Τι είχατε σκεφτεί; Πως θα συνεχίζατε;

«Δεν υπάρχει πουθενά θέατρο με 17 εκατ. ευρώ επιχορήγηση το χρόνο. Δεν είμαστε Παρίσι, ούτε Βιέννη, αλλά με αυτά τα χρήματα δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Μόνο επαρχιακά θέατρα μπορούν να τα βγάλουν πέρα με αυτό το ποσό. Αλλά μιλάμε για την Εθνική Λυρική Σκηνή, τη μοναδική όπερα της χώρας. Αν επιλέξουμε τις φτηνές παραγωγές, ο κόσμος θα χάσει σύντομα το ενδιαφέρον του. Με 24 εκατ. ευρώ η Λυρική μπορεί να δουλέψει πολύ καλά με προαπαιτούμενο μια σωστή διοίκηση. Δεν αντέχει βέβαια παραγωγές όπως ο "Ταγχόιζερ" ή οι "Πουριτανοί" του ενός εκατομμυρίου ευρώ».

Ναι στην αξιολόγηση των καλλιτεχνών, αλλά με όρια

«Για πρώτη φορά στην ιστορία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής «έκλεισα» τρεις παραστάσεις στο Διεθνές Φεστιβάλ του Βισμπάντεν.
Θα παρουσιάζαμε δύο βραδιές "Μποέμ" και την τρίτη "Αριάδνη στη Νάξο". Ηταν 100% πληρωμένη όλη η περιοδεία. Δεν κόστιζε τίποτα και ήταν εξαιρετική διαφήμιση για τη Λυρική. Την ακύρωσαν τελευταία στιγμή κι ενώ οι Γερμανοί είχαν ήδη τυπώσει προγράμματα και αφίσες. Ευτυχώς δεν μας έκαναν μήνυση. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για την ακύρωση. Το καλό όνομα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής ήταν δουλειά για μένα...».

Παρ' όλα αυτά ο Τζοβάνι Πάκορ ετοιμάζει τον προγραμματισμό των επόμενων δύο χρόνων και το οργανόγραμμα -θα τα παραδώσει στις 25 Ιουλίου.

Ο νέος προγραμματισμός θα μετατρέπει την ΕΛΣ σε λαϊκή όπερα, όπως ανακοίνωσε ο νέος πρόεδρος Νίκος Μουρκογιάννης;

«Οι λαϊκές όπερες (popular operas) που πουλάνε εισιτήρια δεν ξεπερνούν τις 10. Υστερα από δύο χρόνια εξαντλούνται και θα πρέπει να ξαναρχίσουμε από την αρχή. Η "Μποέμ", που παρουσιάσαμε φέτος για τρίτη χρονιά, είχε μεν κόσμο αλλά δεν ήταν sold out. Το σημαντικότερο για μένα είναι η εκπαίδευση, τόσο των καλλιτεχνών όσο και του κοινού».

Μπορεί να γίνει ανταγωνιστικό ένα θέατρο 750 ατόμων που το δυναμικό του δεν έχει αξιολογηθεί ή δεν δέχεται να αξιολογηθεί;

(Δυσκολεύεται να απαντήσει). «Παντού σε όλο τον κόσμο συναντάς στα θέατρα άτομα με λιγότερες ικανότητες. Με το οργανόγραμμα θα προσπαθήσω να κάνω κάτι προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά έχετε υπόψη ότι τους αορίστου χρόνου εργαζόμενους δεν μπορώ να τους πειράξω».

Πόσες θέσεις προβλέπετε;

«Λίγο πάνω από 600. Αυτό πρέπει να είναι το νούμερο όταν μιλάμε για μπαλέτο, όπερα, οπερέτα, παιδικό, παραστάσεις στο Μέγαρο, Ηρώδειο... Δεν νομίζω ότι είμαστε πολλοί. Πρέπει να προετοιμαστούμε για τη μεταφορά στο καινούργιο κτίριο. Πέρυσι είχαμε φτάσει τους 835. Αυτό το νούμερο είναι πολύ μεγάλο».

Λένε ότι είστε καλός με τους εργαζόμενους και τα σωματεία.

«Δεν είμαι καλός. Είμαι σωστός. Καταλαβαινόμαστε μεταξύ μας με το που θα συναντηθούμε. Είμαστε σαν τα σκυλάκια. Μυρίζουμε πότε ο άλλος κάνει παιχνίδια και πότε είναι ειλικρινής».

Ο κύριος Πάκορ λοιπόν αποφάσισε να μιλήσει γι αυτά που συμβαίνουν στο μοναδικό λυρικό θέατρο της Ελλάδας. Και από όσα λέει φαίνεται ότι συμβαίνουν τέρατα και σημεία! Πώς αλλιώς να κρίνει κανείς την απόλυση ενός πρωτοκλασσάτου Έλληνα βαρυτόνου με διεθνή καριέρα, του Δημήτρη Τηλιακού (και μάλιστα θα προσθέσω εδώ ότι η απόλυσή του ανακοινώθηκε στον ίδιο με τρόπο απαξιωτικό), ενώ προτίθενται να ανανεώσουν τη σύμβαση διοικητικής υπαλλήλου με παχυλό μισθό και μάλιστα από όσα λέει ο κύριος Πάκορ πιέζουν τον ίδιο να υπογράψει τη σύμβασή της; Ή το κλείσιμο του Ακροπόλ, τη στιγμή που μόνο αυτό από όλες τις σκηνές της ΕΛΣ ήταν κερδοφόρο;

Είναι πασιφανές ότι αυτή η διοίκηση που έχει έρθει στο θέατρο εδώ και μερικούς μήνες, και κυρίως ο πρόεδρος του Δ.Σ. κύριος Μουρκογιάννης, έχουν μοναδικό σκοπό το ξήλωμα του θεάτρου. Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς την ακύρωση την τελευταία στιγμή της προγραμματισμένης παράστασης στο Wiesbaden της Γερμανίας με όλα μάλιστα τα έξοδα πληρωμένα; (!!!) Είναι ή δεν είναι παράλογη αυτή η κίνηση; Και τι αντίκτυπο θα έχει αυτό στην αξιοπιστία του θεάτρου στη διεθνή αγορά τόσο όσον αφορά μελλοντικές συμπαραγωγές όσο και τη δυνατότητα μετάκλησης σημαντικών καλλιτεχνών, μια και είναι γνωστό ότι όλες οι κακές ειδήσεις διαδίδονται με ταχύτητα αστραπής και πολύ περισσότερο οι παράγοντες της όπερας παγκοσμίως επικοινωνούν μεταξύ τους και γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή τι συμβαίνει διεθνώς;

Μάλλον όλα αυτά δεν ενδιαφέρουν τον κύριο πρόεδρο του Δ.Σ. ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν είναι καλλιτέχνης ο ίδιος και έτσι έχει μειωμένες ευαισθησίες, ή και καθόλου, επί των καλλιτεχνικών θεμάτων, όπως το ίδιο συμβαίνει από ό,τι φαίνεται και με τον υπουργό που τον διόρισε, τον κύριο Γερουλάνο, που τους μήνες που είναι στον υπουργικό θώκο το έργο που έχει να παρουσιάσει είναι μηδαμινό. Γι αυτούς λοιπόν οι καλλιτεχνικοί οργανισμοί όπως η Λυρική Σκηνή είναι οργανισμοί που θα πρέπει να λειτουργούν με βάση το κέρδος και μόνο, και αν δε φέρνουν λεφτά θα πρέπει να κλείνουν.
Σύμφωνα βέβαια με αυτή τη λογική δε θα υπήρχε κανένας καλλιτεχνικός οργανισμός σε αυτή τη χώρα, αλλά και πουθενά σε όλη την Ευρώπη μια και η Τέχνη είναι παντού επιχορηγούμενη.

Στην περίπτωση της ΕΛΣ όμως ο κύριος Μουρκογιάννης δεν ακολουθεί ούτε αυτόν τον κανόνα, μια και το Ακροπόλ που είναι κερδοφόρο είναι το πρώτο που έκλεισε παρά το ότι όπως λέει ο κύριος Πάκορ, ο ιδιοκτήτης του θεάτρου κύριος Παρίσης προσφέρθηκε να μειώσει το νοίκι του θεάτρου στο μισό, δηλαδή 250.000 ευρώ το χρόνο. Ο κύριος πρόεδρος αγνόησε αυτή την προσφορά. Γιατί άραγε; Μήπως γιατί αυτό που πραγματικά διακυβευόταν ήταν η πάση θυσία απόλυση των διακοσίων περίπου εργαζομένων στο συγκεκριμένο θέατρο και όχι απαραίτητα η εξοικονόμηση χρημάτων από το νοίκι που ήταν δήθεν υψηλό;

Βιντεο απο την καταληψη απο τους Ισραηλινους του πλοιου Σφενδονη

2010-06-04T16:27:00.001+03:00

Το tvxs παρουσιασε σημερα ενα συγκλονιστικο βιντεο απο την καταληψη απο τους Ισραηλινους του πλοιου "Σφενδονη" που επλεε προς τη Γαζα τη νυχτα της 31ης Μαιου.

tvxs.gr | H ισραηλινή επίθεση στη Σφενδόνη from tv xoris sinora on Vimeo.

Το υλικο ειναι αποκαλυπτικο της βιαιοτητας των πραξεων του Ισραηλινου στρατου και τραβηχτηκε απο τη δημοσιογραφο Κατερινα Κιτιδη.

Pride 2010

2010-05-27T03:32:00.003+03:00

Ειναι η συνηθισμενη πρακτικη των τελευταιων χρονων. Τις ημερες δηλαδη πριν απο την παρελαση υπερηφανειας των ομοφυλοφιλων που γινεται ανελλιπως στην Αθηνα απο το 2005, εκτοξευονται απειλες κατα της παρελασης και της σωματικης ακεραιοτητας του κοσμου ο οποιος σκεφτεται να παρευρεθει. Φετος ομως αυτες οι απειλες ξεπερασαν καθε προηγουμενο. Η ακροδεξια και φιλικα προσκειμενη προς φασιζουσες πολιτικες αντιληψεις εφημεριδα "ΣΤΟΧΟΣ" (σκοπιμα δε βαζω συνδεσμο εδω, για να μην αυξησω την επισκεψιμοτητα τους), ορμωμενη απο την υποτιθεται προκλητικη αφισα της εφετινης εκδηλωσης, εφτασε στο σημειο να εκτοξευσει επισημα απειλες, και οχι ανωνυμα οπως αλλες φορες, για οργη αγανακτισμενων πολιτων και μια σειρα υβρεις εναντιον απλων πολιτων που το μονο "επιληψιμο" που εχουν ειναι η σεξουαλικη τους ταυτοτητα και η συμμετοχη τους σε μια παρελαση υπερηφανειας.

Ειναι αληθεια οτι οι Ελληνες δεν ειναι γνωστοι για την ανεκτικοτητα που επιδεικνυουν στη διαφορετικοτητα, οποια κι αν ειναι αυτη. Η διαφορετικοτητα των πολιτικων αντιληψεων, της θρησκειας, της ποδοσφαιρικης ομαδας, του χρωματος του δερματος, της σεξουαλικης ταυτοτητας, ακομα και της εντοπιοτητας (για παραδειγμα οι Θεσσαλονικεις τα εχουν με τους Αθηναιους, οι Βολιωτες με τους Λαρισαιους κλπ.). Δεν ξερω απο που προερχεται αυτη η δυσκολια αποδοχης του διαφορετικου, οτι ο κοσμος δηλαδη ειναι πολυ πιο ενδιαφερων αν εχει πολυ περισσοτερα χρωματα απο ενα μια και αυτο το ενα ειναι συνηθως το γκριζο, εικαζω ομως οτι εχει να κανει με την κουλτουρα μας και χανεται πισω στους αιωνες. Ειναι αληθεια οτι 190 χρονια ανεξαρτησιας του Ελληνικου κρατους δεν ηταν μεχρι τωρα αρκετα για να αποβαλλουμε τις προκαταληψεις και τα κομπλεξ μας και πολυ περισσοτερο για να παψουμε να αισθανομαστε απειλη καθε φορα που βλεπουμε καποιον που δεν ειναι σαν και μας. Και επισης προκαλει θλιψη που το Ελληνικο κρατος, που τοσο κοφτεται συμφωνα με τον κυριο πρωθυπουργο για την ευμαρεια και την προκοπη των νεοελληνων, δεν εχει καταφερει μεχρι σημερα να τους διαπαιδαγωγησει ετσι ωστε να παψουν να μισουν.

Οι απειλες του "ΣΤΟΧΟΥ" και των ομοιων του δεν προκειται να με φοβισουν. Θα ειμαι κι εγω εκει, στην παρελαση υπερηφανειας, οπως καθε χρονο. Υποψιασμενος, αλλα και απαιτωντας μαχητικα να αναγνωριστω κι εγω σαν ενας ανθρωπος διαφορετικος απο τους αλλους αλλα με ισα δικαιωματα με αυτους. Δικαιωματα που δε θα μου χαρισει κανενας, οπως και κανενα δικαιωμα δε χαριζεται. Και πρωτα απο ολα το δικαιωμα του να μην ειμαι αορατος.

Μπορειτε να δειτε και σχετικες αναρτησεις των κροτκαγια, πλαγκαλ (στα αγγλικα), συκοφαντη, σοφια, αρκουδος

Ανακοινωσεις της ΟΛΚΕ για τα προσφατα γεγονοτα

2010-05-17T04:06:00.004+03:00

Πηρα δυο ανακοινωσεις του Δ.Σ. της ΟΛΚΕ και τις αναδημοσιευω. Και οι δυο αφορουν τα προσφατα γεγονοτα που συνεβησαν στο κεντρο της Αθηνας την Τεταρτη 5 Μαιου. Πρωτα απ' ολα ο εμπρησμος της Marfin στη Σταδιου:

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Αθήνα, Κυριακή 16 Μαΐου 2010
Θέμα: Τραγικός θάνατος τριών υπαλλήλων της Marfin και μορφές της κινηματικής δράσης

Η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας θέλει να εκφράσει τη βαθιά θλίψη και οργή της για τον τραγικό θάνατο τριών υπαλλήλων της Marfin Bank μετά από τον εμπρησμό του υποκαταστήματος της στην οδό Σταδίου από άτομα που συνυπήρχαν με την πορεία διαμαρτυρίας της 5ης Μαΐου και καταδικάζει την εγκληματική αυτή ενέργεια.

Με αφορμή το συγκεκριμένο τραγικό γεγονός θα επιθυμούσε επίσης να μοιραστεί μαζί σας κάποιους προβληματισμούς της σχετικά με την κινηματική δράση.Την Τετάρτη 5 Μαΐου δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι κατέβηκαν στο κέντρο της Αθήνας για να εκφράσουν μαζικά την αντίδρασή τους απέναντι στις πρόσφατες ρυθμίσεις της κυβέρνησής, για τους μισθούς, την κοινωνική ασφάλιση και γενικά την περικοπή των δημοσίων δαπανών.

Όποια και να είναι η άποψή του καθενός και καθεμιάς μας για τα συγκεκριμένα μέτρα, οπότε και για το δικαιολογημένο ή μη της αντίδρασης προς αυτά, γεγονός είναι σε κάθε περίπτωση πως μια μαζικότατη πορεία αμαυρώθηκε από μία εγκληματική ενέργεια και ότι το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης στράφηκε, δικαιολογημένα, στο τραγικό γεγονός. Από το Δεκέμβρη του 2008, όταν μια δραματική ευκαιρία να ευαισθητοποιηθεί η ελληνική κοινωνία για το φαινόμενο της αστυνομικής βίας χάθηκε μέσα σε μια φαντασμαγορία από φλόγες και καταστροφές, φθάσαμε σήμερα να μιλάμε για νεκρούς.
Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια οι πρακτικές τυφλής βίας (ως μέσο για ένα "πολιτικό μήνυμα") συσσωρεύθηκαν, γιγαντώθηκαν και κατέληξαν πλέον να έχουν και κόστος σε ανθρώπινες ζωές.

Η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας συνυπάρχει στο χώρο της διεκδίκησης πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων με μια ποικιλία από ομάδες και οργανώσεις, κάποιες από τις οποίες έχουν υπερασπιστεί στο παρελθόν (ή ακόμα υπερασπίζονται) την "κινηματική αντιβία" ώς μέσο κοινωνικής δράσης και αντίδρασης. Πιστεύουμε πως οι συγκεκριμένες ομάδες και οργανώσεις οφείλουν να σκεφτούν σοβαρά ποια ακριβώς είναι η "κινηματική αντιβία" την οποία υποστηρίζουν ως κοινωνικά χρήσιμη, πού οδηγεί, αν αυτή μπορεί να αποκλείσει με βεβαιότητα τις "παράπλευρες συνέπειες", και το σημαντικότερο από όλα, με ποιο ρεαλιστικά εφαρμόσιμο τρόπο.

Από τη μεριά της η ΟΛΚΕ θα συνεχίσει να κατεβαίνει στο δρόμο για να διαμαρτυρηθεί απέναντι στην αδικία, για να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη ή για να παρουσιαστεί ορατή και περήφανη μαζί με την υπόλοιπη κοινότητα στο Athens Pride. Πιστεύει όμως ότι είναι πλέον επιτακτική η ανάγκη για μια κουλτούρα μαχητικής διεκδίκησης, που δε θα επιτρέπει στον εαυτό της ούτε μια φορά να συνυπάρχει με τραγικές "παράπλευρες απώλειες".

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΟΛΚΕ

και επειτα για την εισβολη το απογευμα της ιδιας μερας, απροκλητα, αστυνομικων δυναμεων στο Στεκι Μεταναστων, στην οδο Τσαμαδου 13, ενα χωρο που στεγαζει πολλες εναλλακτικες ομαδες απο διαφορους χωρους, αναμεσα σε αυτες και την ΟΛΚΕ. Για περισσοτερες πληροφοριες κοιταξτε εδω.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Θέμα: Εισβολή αστυνομικών δυνάμεων στο Στέκι Μεταναστών στις 5 Μαΐου

Το απόγευμα της Τετάρτης 5 Μαΐου, μετά από τη μαζική πορεία διαμαρτυρίας στο κέντρο της Αθήνας κατά τη διάρκεια της οποίας διαπράχθηκε η τραγική δολοφονία τριών ανθρώπων στο υποκατάστημα της Marfin από ανεγκέφαλους εγκληματίες, αστυνομικές δυνάμεις εισέβαλαν στο κτίριο του Στεκιού Μεταναστών στην Τσαμαδού 13 στα Εξάρχεια, έκαναν εκτεταμένες ζημιές στο χώρο σπάζοντας πόρτες, τζάμια και έπιπλα, τραυμάτισαν ελαφρά αρκετούς/ες από τους παρευρισκόμενους και παρευρισκόμενες αλλά και σοβαρά ένα μέλος του Δικτύου για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το οποίο οδηγήθηκε στο νοσοκομείο λόγω σοβαρής αιμορραγίας.

Η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας καταδικάζει απερίφραστα το γεγονός, όχι μόνο γιατί στεγάστηκε εδώ και χρόνια στο Στέκι Μεταναστών, αλλά κυρίως γιατί είναι βαθιά ανήσυχη για τα φαινόμενα αστυνομικής βίας και παρενόχλησης που συνεχίζουν να έρχονται στην επιφάνεια το ένα μετά το άλλο, απέναντι σε νέες και νέους, μετανάστριες και μετανάστες, λεσβίες γκέι, αμφί, τρανς και γενικά πληθυσμιακές ομάδες τις οποίες η αστυνομία θα όφειλε κατ' αρχήν να προστατεύει, αντί να κακομεταχειρίζεται ή να δείχνει αδιαφορία και εχθρικότητα απέναντι τους.

Το Στέκι Μεταναστών είναι ένας χώρος που έχει φιλοξενήσει και υποστηρίξει σταθερά όλα αυτά τα χρόνια ομάδες που αντιμετωπίζουν ρατσισμό, σεξισμό, ομορεωτοφοβία και τρανσφοβία, δίνοντας τους χώρο για τις συναντήσεις και τις εκδηλώσεις τους, αλλά και προσφέροντας ένα πλαίσιο συνύπαρξης και αλληλογνωριμίας μεταξύ τους. Μια αστυνομική επίθεση στο Στέκι Μεταναστών είναι μια ακόμα αδικαιολόγητη και άδικη περίπτωση αστυνομικής βίας, αλλά αυτή τη φορά απέναντι σε όλους και όλες μας, μαζί και ταυτοχρόνως.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΟΛΚΕ

Lenz

2010-05-14T03:02:00.004+03:00

Ειναι απο εκεινες τις φορες που δεν το περιμενεις. Που ερχονται ξαφνικα και σε σημαδευουν γιατι πιανουν το ρυθμο της ζωης σου και περιγραφουν με απολυτη σαφηνεια αυτο που ζεις. Οχι εξωτερικα, αλλα εσωτερικα.

Τη Δευτερα το βραδυ μετα απο προσκληση μιας φιλης που ηθελε οπωσδηποτε να δει μια θεατρικη παρασταση, αποφασισα να παω μαζι της. Κι ετσι βρεθηκα στα παλια κρατητηρια της Κομαντατουρ, ενα χωρο που ενω εδω και χρονια ηξερα πως ειναι ανοιχτος για το κοινο, εν τουτοις δεν τον ειχα επισκεφτει ποτε. Φοβος; Δεος; Αδιαφορια; Μπορει καποιο απο αυτα, αλλα και ολα μαζι.

Φτανοντας στο κτηριο της Εθνικης Ασφαλιστικης στο κεντρο της Αθηνας, ενα απο τα κτηρια κοσμηματα της πολης μας, δεν ηξερα καθολου τι να περιμενω. Μοναχα οτι το εργο που πηγαινα να δω ηταν το Lenz του Georg Buechner, του συγγραφεα του Βοιτσεκ, ενα εργο που αγαπω πολυ και που εχω δει στο θεατρο και στο σινεμα.

Απο την ωρα της εισοδου μου στο χωρο της παραστασης μπηκα σε εναν αλλο κοσμο. Ο χωρος δε μπορει να σε αφησει ησυχο. Κατεβηκαμε στο υπογειο των κρατητηριων της Κομαντατουρ, τα ονοματα των κρατουμενων χαραγμενα στους τοιχους. Ημερομηνιες, γεγονοτα, ποιηματα, σεξουαλικα σκιτσακια. Μια μικρογραφια της ζωης τους τις ημερες που κρατηθηκαν εκει, στο κεντρο της Αθηνας, μεχρι να μεταταγουν στις φυλακες οπου θα εξετιαν τις ποινες τους. Οι πορτες απο θαλαμο σε θαλαμο βαριες, σα μεγαλες στεγανες μπουκαπορτες καραβιου, με ιδιαιτερη φροντιδα ετσι ωστε να μην παρει νερα το καραβι απο ενα μεγαλο κυμα, προφανως επιτουτου βαλμενες για να μην μπορουν να εισελθουν αερια, μια και το υπογειο ειχε σχεδιαστει για αντιαεροπορικο καταφυγιο.

Η παρασταση ηταν μια αποκαλυψη. Το κειμενο, που μου ηταν αγνωστο μεχρι τοτε, περιγραφει τον συγχρονο ανθρωπο με ακριβεια καρδιοχειρουργου. Οι συναισθηματικες μεταπτωσεις, η αποξενωση, αλλα και η αδυναμια ταυτισης με το περιβαλλον, εμψυχο και αψυχο, με αγγιξαν βαθεια. Ο Lenz, ο σπουδαιος δημιουργος, ο φιλος του Goethe, που κατεληξε μισοτρελλος. Μεσα στην τρελλα του διατρεχει ολοκληρη τη ζωη του και φωναζει: συνεπης, συνεπης, συνεπης! Αντιστεκεται στον παστορα που του λεει να προσευχηθει λεγοντας οτι αν ο ιδιος ηταν ο Παντοδυναμος, δε θα αντεχε να βλεπει τον κοσμο να υποφερει. Θα εσωζε...

Στο ξεκινημα της παραστασης ημουν αποστασιοποιημενος. Ο Lenz του Βασιλη Μαργετη με τη Μαρια Πιγκου ως αφηγητρια και τη σκηνοθεσια του Στελιου Κρασανακη, αρχισε να δρα υποδοροια και να τραβα την προσοχη μου ολο και περισσοτερο. Ο Βασιλης Μαργετης εκπληκτικος στο ρολο του οσο περνουσε η ωρα ταυτιζοταν περισσοτερο με αυτον και στο τελος μου ηταν σχεδον αδυνατο να τους ξεχωρισω, αυτον και τον Lenz. Ομολογω οτι δεν ηξερα καθολου τη δουλεια του, αλλα με εντυπωσιασε. Θα τον παρακολουθω απο δω και περα. Η Μαρια Πιγκου ηταν επισης πολυ καλη στο ρολο της αφηγητριας. Οσο για τον Στελιο Κρασανακη που εκανε τη σκηνοθεσια και ηταν αυτος που ειχε μαλιστα την ιδεα να ανεβασει αυτη τη νουβελα σε παρασταση, νομιζω οτι πετυχε το σκοπο του και με το παραπανω. Ο τροπος που διδαξε τους ηθοποιους οδηγησαν στο μεγιστο δυνατο αποτελεσμα, ενω τα σκηνοθετικα ευρηματα με το νερο, τη χρηση της μουσικης, την απεικονιση του Θεου σαν κλειδι με ματια, ηταν πολυ λειτουργικα. Τελος η μουσικη του Λαμπρου Πηγουνη συνετελεσε στην επιτυχια. Μονο με ενα βιολι υπογραμμισε τα συναισθηματα και εδεσε πληρως με το υπολοιπο.

Θα κλεισω με ενα αποσπασμα απο το κειμενο που ακομα και σημερα, τρεις ημερες μετα, συνεχιζει να με στοιχειωνει:

Φερόταν πολύ λογικά, μιλούσε με τους ανθρώπους· έκανε όλα όσα έκαναν οι άλλοι, όμως μέσα του υπήρχε ένα τρομακτικό κενό· δεν φοβόταν πια, δεν επιθυμούσε απολύτως τίποτα· αντιμετώπιζε την ύπαρξή του σαν αναπόφευκτο βάρος... κι έτσι συνέχισε να ζει.

Πολιτικες ελευθεριες

2010-05-08T03:06:00.004+03:00

Μετά από την προχθεσινή μεγαλειώδη πορεία της Αθήνας, τη μεγαλύτερη που εγώ έχω ζήσει και το τραγικό περιστατικό που αμαύρωσε τη διαμαρτυρία του λαού της Αθήνας με το χαμό τριών συνανθρώπων μας, η αστυνομία επιδόθηκε στη συνήθη απαράδεκτη πρακτική της περιόδου Χρυσοχοΐδη. Μπήκε δηλαδή μέσα στα Εξάρχεια και αφού απέκλεισε τους δρόμους γύρω από την πλατεία, επιτέθηκε στα τυφλά και με σφοδρότητα εναντίον δύο κυρίως στόχων: Ο ένας ήταν το Στέκι Μεταναστών στην οδό Τσαμαδού 13, όπου μπήκαν μέσα και το έσπασαν απλώς, χωρίς να κάνουν ούτε μία προσαγωγή, δηλαδή ο στόχος τους ήταν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο και να σπάσουν συνειδήσεις. Ο δεύτερος στόχος ήταν η κατάληψη της οδού Ζαΐμη, όπου αφού έσπασαν την πόρτα και μπήκαν μέσα, μετέφεραν τον κόσμο που βρισκόταν εκεί στη ΓΑΔΑ γύρω στις 8 το βράδυ. Μάλιστα ήταν τέτοιο το μένος τους που δε δίστασαν όπως φαίνεται και από μαρτυρίες ανθρώπων να μπουν ακόμα και στα παρακείμενα σπίτια ανθρώπων που τους φώναζαν να φύγουν και με πρωτοφανή αγριότητα να χτυπήσουν μια γυναίκα και να της σπάσουν τα δόντια.

Παρακολουθώ αποσβολωμένος τα τρομακτικά όσο και ιστορικά γεγονότα που ζούμε αυτές τις τελευταίες ημέρες. Ωστόσο τίποτα δε με θυμώνει περισσότερο από την αμφισβήτηση θεμελιωδών δημοκρατικών ελευθεριών που επιχειρείται μέσα από όλη αυτή τη λαίλαπα κυβέρνησης και υποστηρικτών της. Γιατί κακά τα ψέματα, αυτό είναι που τους πειράζει περισσότερο. Είναι που ο κόσμος κατεβαίνει και διεκδικεί ένα πιάτο φαΐ και αρνείται το πισωγύρισμα της χώρας στο μεσαίωνα. Λυπάμαι πολύ για τις ανθρώπινες απώλειες και σηκώνω τη φωνή μου όσο μπορώ πιο δυνατά εναντίον των τυφλών χτυπημάτων βίας που δεν εξυπηρετούν κανέναν άλλον παρά την εξουσία των τραπεζών και των βιομηχάνων. Ωστόσο αυτά δε δίνουν σε κανέναν το δικαίωμα να θεωρεί τον οποιοδήποτε κάτοικο μιας περιοχής της Αθήνας οιωνεί ύποπτο. Εκτός αν έχουμε εμφύλιο πόλεμο και ακόμα δεν το έχουμε παραδεχτεί επίσημα.

Συνέντευξη του Παύλου Γερουλάνου στην εφημερίδα "La Vanguardia"

2010-04-16T02:27:00.001+03:00

Ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος, πριν από λίγες μέρες έδωσε μια συνέντευξη στη μεγαλύτερη εφημερίδα της Καταλωνίας "La Vanguardia" στον δημοσιογράφο Justo Barranco. Σκέφτηκα λοιπόν να μεταφράσω τη συνέντευξη για να έχουμε μια καλύτερη ιδέα των απόψεων του υπουργού όσον αφορά τον πολιτισμό, μια και τέτοιες συνεντεύξεις ο ίδιος αποφεύγει να δίνει σε ελληνικά μέσα. Προτιμάει μάλλον να μαθαίνουμε το τι μέλει γενέσθαι από κατώτερους αξιωματούχους, προφανώς για να μην καρπώνεται ο ίδιος απευθείας το πολιτικό κόστος. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Για πρώτη φορά η Ελλάδα συνέπτυξε σε ένα υπουργείο τον πολιτισμό και τον τουρισμό. Και τοποθέτησε επικεφαλής τον Παύλο Γερουλάνο (Αθήνα, 1966), έναν οικονομολόγο που σπούδασε στο Harvard και το MIT. Ο Γερουλάνος, που βρέθηκε στη Βαρκελώνη σε μια άτυπη συνάντηση των υπουργών Πολιτισμού των χωρών της Ε.Ε., είναι ένας πραγματιστής, που θέλει να ενώσει τον πολιτισμό με την ανάπτυξη και δηλώνει πως οι πολιτιστικές πολιτικές πρέπει να έχουν ξεκάθαρους στόχους για να μην σπαταλούν τα χρήματα των φορολογουμένων και βλέπει στο διαδίκτυο μια ευκαιρία, παρά τα προβλήματα που εγείρει.

Στην Ισπανία έχει ανοίξει μια συζήτηση για την πειρατεία στο διαδίκτυο. Η Ισπανία θέλει να κλείσει ιστοσελίδες. Τι πιστεύετε;

Όλος ο κόσμος θέλει ελευθερία στο διαδίκτυο αλλά επίσης θέλει και τις τέχνες να ανθίσουν, γιατί είναι αυτές που διατηρούν τη γλώσσα, την κουλτούρα, τον τρόπο σκέψης μας. Θα υποστήριζα οποιαδήποτε μέθοδο προστασίας της ελληνικής δημιουργικότητας, γιατί αν δεν το κάνω, τίθεται σε κίνδυνο η μοναδικότητα της κουλτούρας μας, αλλά δεν πρέπει να σκεφτόμαστε το διαδίκτυο μόνο με όρους προστατευτισμού. Είναι μια ευκαιρία για κουλτούρες με μειωμένο κοινό, όπως η Ελληνική, να φτάσουν σε περισσότερους αποδέκτες. Ο καλύτερος τρόπος για να προστατευτεί μια κουλτούρα, είναι γίνει προσβάσιμη, και να αποτελέσει ένα στοιχείο ανάπτυξης. Στον διάλογο ανάμεσα στους καλλιτέχνες και αυτούς που προωθούν την ελευθερία στο διαδίκτυο συνηθίζω να είμαι πιο ευαίσθητος όσον αφορά τους πρώτους: Αν δημιουργήσουν κάτι που το κοινό θέλει να αποκτήσει, πρέπει να έχουν δικαιώματα. Αλλά το μεγαλύτερο λάθος θα ήταν να πάρει κανείς μια ριζοσπαστική θέση με τον έναν ή με τον άλλον, μια και η τεχνολογία και το γενικότερο πλαίσιο αλλάζουν καθημερινά. Περισσότερο από το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε πού αρχίζει σήμερα ο δημόσιος χώρος, ο χώρος όπου όλος ο κόσμος συνευρίσκεται, και πού η ιδιωτικότητα.

Τι μπορεί να κάνει η Ε.Ε;

Είναι κάπως γραφειοκρατική για την ταχύτητα αυτού που ζούμε. Κοιτάξτε τι συνέβη με την Europeana, το σχέδιο ψηφιοποίησης των βιβλίων: Η Ευρώπη αρχικά αναγνώρισε το θέμα, αλλά η Google την προσπέρασε με τρόπο αμφιλεγόμενο αλλά αποτελεσματικό. Η Ευρώπη πρέπει να ηγηθεί ενός διαλόγου σοφών. Και να δει τι πρέπει να κάνει κάνει για τον πολιτισμό της, έτσι ώστε αυτός να επιζήσει.

Τι πρέπει να κάνει;

Δεν νομίζω ότι η Ευρώπη είναι τόσο αφοσιωμένη στον πολιτσμό της όπως θα όφειλε. Πρέπει να κάνει περισσότερα για την νέα δημιουργικότητα, αλλά ταυτόχρονα και για την πολιτιστική κληρονομιά. Η Ισπανία, η Ιταλία, η Πορτογαλία, ή η Ελλάδα έχουμε μια τεράστια πολιτιστική κληρονομιά που έχει ορίσει τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό. Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να είναι μια ένωση πραγματική, πρέπει να κοιτάξει τον πολιτσμό του νότου της και να ανοίξει έναν διάλογο που ούτε καν έχει αρχίσει. Έχει ενοποιηθεί μόνο η οικονομία. Και το προβλημα, όπως φαίνεται και με την κρίση είναι ότι η οικονομική ένωση είναι τόσο ισχυρή όσο είναι η πιο αδύνατη οικονομία. Σε αντίθεση, η πολιτιστική ένωση, θα ήταν τόσο ισχυρή όσο ο πιο ισχυρός πολιτισμός.

Ενώθηκαν οι τομείς της Οικονομίας και του Τουρισμού στη χώρα σας, με έναν οικονομολόγο επικεφαλής. Ο πολιτισμός χρειάζεται μια διαχείριση περισσότερο βασισμένη σε οικονομικούς όρους;

Πρέπει να συνδυάσουμε την ελευθερία που χρειάζεται η δημιουργία, μαζί με στόχους που πρέπει να επιτευχθούν. Αν δε γίνει αυτό, κάτω από την ομπρέλα του πολιτισμού υπάρχουν οργανισμοί στους οποίους γίνεται κατασπατάληση των χρημάτων των φορολογουμένων.

Θα γίνουν περικοπές με την κρίση;

Μεγάλες, αλλά διοχετεύουμε τα χρήματα από τους πιο ανεπαρκείς τομείς. Αυτή τη στιγμή έχουμε ένα πρόβλημα με την όπερα και τις επόμενες ημέρες θα πρέπει να αποφασίσουμε αν θα την διατηρήσουμε σε λειτουργία ή όχι. Ψάχνουμε τρόπους να τη σώσουμε, θέλουμε να τη διατηρήσουμε ανοιχτή, αλλά έχει ξεφύγει τόσο πολύ από τον προϋπολογισμό, που υπάρχει πρόβλημα εξεύρεσης πόρων χρηματοδότησης και προϋποθέτει μια τεράστια θυσία. Από την άλλη το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, άνοιξε έναν καινούργιο τρόπο να βλέπουμε τα μουσεία στην Ελλάδα. Πριν ήταν στατικά και αυτό είναι και μέρος του τρόπου ζωής της Αθήνας. Περίπατοι, τουρισμός, ψώνια. Η επιτυχία του επιτρέπει να σκεφτούμε με ελευθερία την πολιτιστική κληρονομιά σαν κάτι όχι μόνο για προστασία, αλλά και για ανάπτυξη.

Θα επιστρέψουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα;

Πρέπει, γιατί αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι ενός μοναδικού μνημείου. Φανταστείτε να ήταν η μισή Γκερνίκα στο Βρετανικό Μουσείο. Επιπλέον, μετά το άνοιγμα του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, το Βρετανικό Μουσείο είναι σε άμυνα, γιατί πρέπει να εξηγήσουν γιατί τα μάρμαρα συνεχίζουν να βρίσκονται εκεί. Αν ο Παρθενώνας είναι το σύμβολο του ουμανισμού στον κόσμο, είναι παράλογο με αυτή τη συμβολική αξία να είναι διαιρεμένος.

Like an angel passing through my room

2010-04-01T23:04:00.001+03:00

O Max Kreiser για το Ελληνικό χρέος

2010-03-18T16:05:00.001+02:00

Κακομεταχείριση σκύλων στον ΟΠΑΠ

2010-02-23T04:42:00.003+02:00

Διαβάστε παρακάτω την επιστολή-καταγγελία στην "Ελευθεροτυπία" των υπαλλήλων του ΟΠΑΠ για την κακομεταχείριση σκύλων έξω από το κτήριο του οργανισμού. Αλήθεια τα πιο βίαια και ζωώδη ένστικτα κρύβονται πίσω από καλολουστραρισμένους και καλοντυμένους κυρίους και κυρίες που ούτε το θάρρος της πράξης τους δεν έχουν. Είναι κοινοί χέστες!

«Ο ΟΠΑΠ μεταφέρθηκε στο Περιστέρι επί της Λεωφόρου Κηφισού 62 από το έτος 2004. Τον ίδιο χρόνο πίσω από το κτίριο της διοίκησης στην οδό Οικονομίδου άρχισε να μαζεύεται μια μικρή ομάδα από τέσσερα σκυλάκια με τα ονόματα Ντουρέ-Κεφάλας-Ανδριάνα-Όλγα. Τα σκυλάκια αυτά υιοθετήθηκαν αμέσως από μια ομάδα φιλόζωων εργαζομένων του ΟΠΑΠ και ειδικά των φυλάκων του που φύλαγαν το απέναντι παρκινγκ και έγιναν τα σκυλιά του ΟΠΑΠ. Ήταν πολύ συντροφικά και καλοί φύλακες, οι εργαζόμενοι της φύλαξης μπορούσαν να είναι ήσυχοι ότι εάν κάτι δεν πήγαινε καλά, τα σκυλιά θα τους ειδοποιούσαν γαβγίζοντας τους και ότι θα τους προστάτευαν σε μια δύσκολη στιγμή. Όπως και έκαναν 6 ολόκληρα χρόνια φυλάγοντας τον ευαίσθητο χώρο πίσω από τον ΟΠΑΠ. Το μόνο που ζήταγαν τα 4 σκυλιά ήταν λίγη αγάπη και συντροφιά. Προβλήματα κατά καιρούς υπήρχαν με ελάχιστους υπάλληλους, που πάντα ξεπερνιόντουσαν δείχνοντας κατανόηση στο πρόβλημα της φύλαξης του χώρου πίσω από τον ΟΠΑΠ και της ασφάλειας των εργαζομένων.

Τα προβλήματα άρχισαν ουσιαστικά από το περασμένο καλοκαίρι (2009) όταν η Όλγα ένα βελγικό λυκόσκυλο πέθανε κάτω από «αδιευκρίνιστες συνθήκες». Συνεχίστηκαν όταν το βράδυ της Τετάρτης 16/12/2009 και ώρα 21:55 μμ. περίπου ένας υπάλληλος του ΟΠΑΠ οδηγώντας ιδιωτικό αυτοκίνητο σκούρου χρώματος. Ο οποίος βγαίνοντας με το συγκεκριμένο αμάξι από το υπόγειο παρκινγκ του κτιρίου του ΟΠΑΠ στην οδό Οικονομίδου με δεξιά κατεύθυνση πάτησε με τους τροχούς του, τελείως αδικαιολόγητα παρόλο που μπορούσε να το αποφύγει, τον Ντουρέ ένα ποιμενικό σκυλί. Το δύστυχο σκυλί το μόνο κακό που είχε κάνει ήταν να κάθεται στην άκρη του δρόμου, πλάι στο πεζοδρόμιο, και να κοιμάται. Παρόλο που ο Ντουρέ προσπάθησε να αποφύγει το αμάξι, δυστυχώς δεν τα κατάφερε. Γιατί ο ασυνείδητος οδηγός οδηγούσε καταπάνω του με αποτέλεσμα να σπάσει το μπροστινό δεξί ποδαράκι του σκυλιού; Μετά από αυτή την αποτρόπαια πράξη του ο οδηγός θα μπορούσε καλοπροαίρετα να σταματήσει και να ελέγξει την κατάσταση του σκυλιού και να το βοηθήσει, αντί αυτού πάτησε τέρμα γκάζι και έφυγε με ιλιγγιώδη ταχύτητα από την οδό Οικονομίδου για να μην τον αντιληφθούν και κρατήσουν τον αριθμό κυκλοφορίας του. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει την πρόθεση του οδηγού, που ήταν να οδηγήσει το αμάξι του επίτηδες καταπάνω στο σκυλί για να το πατήσει, ενώ μπορούσε να το αποφύγει. Το δύστυχο σκυλί έπεσε στο δρόμο σφαδάζοντας-κλαίγοντας από τους πόνους. Συνάδελφοι που ήταν μπροστά στο συμβάν και άλλοι που εργάζονταν στην εταιρεία βγήκαν από το κτίριο για να δουν τι συνέβαινε και βρήκαν το σκυλί σε άσχημη κατάσταση και προσπάθησαν να του παρέχουν τις πρώτες βοήθειες, μάταια όμως η ζημιά είχε γίνει. Για αυτό το λόγο το σκυλί μεταφέρθηκε στο ΔΙΚΕΠΑΖ για νοσηλεία από τις 17/12/09 έως τις 9/2/10 για να γίνει «καλά» το ποδαράκι του όπου και επέστρεψε στο χώρο διαμονής του στην οδό Οικονομίδου πίσω από τον ΟΠΑΠ. Όμως συνέβησαν και κάποια άλλα ευτράπελα τα οποία αξίζει να τα αναφέρουμε: Τις επόμενες ημέρες κάποιοι συνάδελφοι-εργαζόμενοι στον ΟΠΑΠ προσπάθησαν να μάθουν τι ακριβώς είχε γίνει το συγκεκριμένο βράδυ. Μάταια όμως! Όταν ρώτησαν τους υπάλληλους της εταιρείας φύλαξης που φυλάει τον ΟΠΑΠ και ειδικά αυτούς που ήταν παρόντες στο περιστατικό με το Ντουρέ για το ποιος ήταν ο οδηγός ή ο αριθμός κυκλοφορίας του αυτοκινήτου που μακέλεψε το σκυλί, είπαν ότι δεν ήξεραν, δεν πρόλαβαν να δουν! Το χειρότερο που είπαν, όμως, είναι ότι το αμάξι δεν βγήκε από τον ΟΠΑΠ, αλλά ήταν διερχόμενο από τον δρόμο (οδό Οικονομίδου). Ψέμα πέρα για πέρα. Αυτό το είπαν για να ρίξουν στάχτη στα μάτια μας κατ’ υπόδειξη κάποιων ανώτερων υπαλλήλων ή διευθυντών του ΟΠΑΠ. Δηλαδή προσπάθησαν να "συγκαλύψουν" το γεγονός για να μην αναζητηθούν ευθύνες για την πρόκληση των σωματικών βλαβών του Ντουρέ. Υπογραμμίζουμε επίσης ότι το σχετικό έγγραφο Εισόδου-Εξόδου της πύλης του παρκινγκ «εξαφανίστηκε μυστηριωδώς». Μιλάμε για πλήρη συγκάλυψη! Από τις 5/1/2010 άρχισαν να δίνονται εντολές, προφορικά και όχι εγγράφως, σε υπαλλήλους και καθαριστές, του ΟΠΑΠ από κάποιους διευθυντές της ΟΠΑΠ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ «να μην ταΐζει κανείς τα σκυλιά», έξω από το κτίριο του ΟΠΑΠ στο δρόμο και «όποιος τα ταΐζει να σημειώνουν το όνομα του και να τους το λένε». Ήταν μια πράξη εκφοβισμού και τρομοκράτησης των εργαζομένων που τους διέσπασε σε "φιλόζωους" και "μη φιλόζωους". Μάλιστα κατ’ εντολή κάποιοι υπάλληλοι που δεν θέλουμε ούτε συναδέλφους μας να τους αποκαλέσουμε στήνονται με τις ώρες στα παράθυρα του κτιρίου του ΟΠΑΠ και παρακολουθούν μην πάει κανείς και ταΐσει στο δρόμο τα άμοιρα σκυλάκια. Όποιος το κάνει, μπαίνει στη black list και κινδυνεύει να χάσει την δουλειά του. Ένας νομικός σύμβουλος του ΟΠΑΠ στα μέσα Ιανουαρίου έπιανε τους φύλακες και τους σεκιουριτάδες και τους έλεγε «να μην αφήνουν τα σκυλιά να πλησιάζουν το κτίριο του ΟΠΑΠ και να τα διώχνουν, καθώς και να μην τα ταΐζουν». «Όποιος είναι φιλόζωος να τα πάρει στο σπίτι του».

Την Παρασκευή 5/2/2010 και ώρα 4:00 μμ. περίπου η Χ. Π. όταν σχόλασε από τον ΟΠΑΠ βγήκε στο πεζοδρόμιο της οδού Οικονομίδου και πήρε ένα αλουμινένιο πιατάκι με σουβλάκια που είχε αφήσει κάποιος υπάλληλος για να φάνε τα σκυλιά και τα πέταξε στο κάδο απορριμμάτων. Μια πράξη όχι τυχαία, γιατί την Τρίτη 16/2/2010 στις 6:00 μμ. ρίξανε φόλες πίσω από τον ΟΠΑΠ με αποτέλεσμα να δηλητηριαστεί ο Κεφάλας (το ροντβάιλερ). Το σκυλί λίγο μετά της 6:00 μμ. άρχισε να κάνει εμετούς και να παραπατάει, μέχρι που έπεσε κάτω και έτρεμε ολόκληρο. Τότε δυο εργαζόμενοι ευαισθητοποιήθηκαν και μετέφεραν το σκυλί με ένα αμάξι σε κοντινό κτηνιατρικό ιατρείο του Περιστερίου, έστω και καθυστερημένα. Μάταια όμως γιατί εκεί διαπιστώθηκε απλά ο θάνατος του και ο κτηνίατρος παρέδωσε πίσω το πτώμα του άτυχου ρουντβάιλερ όπου το πήραν οι δυο εργαζόμενοι και το έφεραν στον ΟΠΑΠ για να το πετάξουν στο κάδο απορριμμάτων του ΟΠΑΠ. Τον Κεφάλα οι άνθρωποι τον σκότωσαν δυο φορές, μια με την φόλα και μια με το πέταγμα του στα σκουπίδια. Ύστερα από αυτό το συμβάν κάποιοι εργαζόμενοι ενημερώσαμε το δήμο Περιστερίου και το ΔΙΚΕΠΑΖ για να μεταφερθούν τα εναπομείναντα δυο σκυλιά (Ντουρέ-Ανδριάνα) στο ΔΙΚΕΠΑΖ, όπου από τις 18/2/2010 τα πήγαν εκεί για να μην φάνε και αυτά φόλα, μέχρι ότου βρεθεί μια λύση. Είναι όμως δυνατό αυτοί οι λίγοι διευθυντές-δικηγόροι-μόνιμοι που παίρνουν πάνω από 100.000 ευρώ ετησίως που συμμετέχουν σε επιτροπές με 17.000 ευρώ μηνιαίως, να ασχολούνται για το κακό των αδέσποτων σκυλιών. Αντί να ασχολούνται με τον ΟΠΑΠ και την επερχόμενη οικονομική κρίση και τις συνέπειες της, σε αυτόν και την συρρίκνωση του τζίρου του που ενδέχεται να είναι καταστροφική. Τόσο μυαλό έχουν; Αυτό που γίνεται στον ΟΠΑΠ τις τελευταίες ημέρες είναι καθαρός φασισμός, έχει καταργηθεί ο ν.3170/03 και το Σύνταγμα. Απαγορεύουν να εκφράσουμε την αγάπη μας και το συναίσθημα μας στα αδέσποτα σκυλιά. Μας υποχρεώνουν να τα κυνηγάμε, ενώ αυτά μας φυλάνε και μας προστατεύουν. Μιλάμε για τον ολοκληρωτικό φασισμό μιας πολυεθνικής εταιρείας.»

Φιλόζωοι Εργαζόμενοι στον ΟΠΑΠ

Travailler moins, gagner plus

2010-02-17T15:16:00.004+02:00

Σε πείσμα των καιρών και των μηνυμάτων που προέρχονται από παντού, ορίστε ένα μήνυμα διαφορετικό! "Travailler moins, gagner plus", δηλαδή "δουλεύω λιγότερο, κερδίζω περισσότερο".
Η Κινέζα εικαστική καλλιτέχνης Κο Σιου Λαν έφτιαξε το συγκεκριμένο έργο το οποίο κρεμάστηκε στην πρόσοψη της Σχολής Καλών Τεχνών στο Παρίσι. Όμως ο διευθυντής της Σχολής το αποκαθήλώσε επειδή φοβήθηκε την αντίδραση της κυβέρνησης, μια και είναι γνωστή η ρήση του Σαρκοζί "δουλέψτε περισσότερο για να κερδίζετε περισσότερο", η οποία είχε λεχθεί κατά κόρον προεκλογικά. Ως εκ τούτου είναι σαφές ότι το συγκεκριμένο έργο έχει μια σαφή ειρωνία με στόχο του τον πρόεδρο. Η Γαλλική κυβέρνηση αναγκάστηκε, μετά από το θόρυβο που προκλήθηκε από τη λογοκρισία του έργου, να ανακρούσει πρύμναν και με εντολή του υπουργού Παιδείας Φρεντερίκ Μιτεράν το έργο επανήλθε.

Εγώ από εδώ δηλώνω αλληλέγγυος με την Κινέζα καλλιτέχνιδα, όχι μόνο επειδή το έργο της λογοκρίθηκε, αλλά και επί της ουσίας, το μήνυμά του είναι κάτι διαφορετικό και ελπιδοφόρο από τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού που μας κατακλύζει.

Εμπρησμός στη συναγωγή και μυστικές υπηρεσίες

2010-01-26T16:55:00.002+02:00

Εχθές δημοσιεύτηκε στο Έθνος ένα άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ που αποκαλύπτει την ταυτότητα των δραστών του εμπρησμού της εβραϊκής συναγωγής των Χανίων πριν από μερικές μέρες. Αναδημοσιεύω το άρθρο ολόκληρο καθώς και μερικές φωτογραφίες από την προσαγωγή των συλληφθέντων σήμερα το πρωί στον εισαγγελέα.

Σοβαρότατες πολιτικές διαστάσεις με εξαιρετικά ύποπτες και σκοτεινές πτυχές έχει πάρει πλέον η υπόθεση του διπλού εμπρησμού της εβραϊκής συναγωγής στα Χανιά, στις 5 και στις 17 Ιανουαρίου, με την αποκάλυψη των δραστών της επαίσχυντης πράξης. Εχει προκληθεί πολιτικός και διπλωματικός σάλος καθώς έγινε γνωστό ότι οι δράστες είναι... δύο Αμερικανοί από τη «διευκόλυνση» (δηλαδή τη βάση) των ΗΠΑ στη Σούδα, δύο Βρετανοί από τη βάση του ΝΑΤΟ εκεί και ένας Ελληνας, ο οποίος έχει σχέση με την τροφοδοσία της νατοϊκής βάσης! Οπως αποδεικνύεται από τις λήψεις καμερών επιτήρησης καταστημάτων που βρίσκονται στον ίδιο δρόμο με τη συναγωγή, δράστης του πρώτου εμπρησμού ήταν ο ένας από τους δύο Αμερικανούς με συνεργούς τούς υπόλοιπους τέσσερις, ενώ δράστης του δεύτερου εμπρησμού ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία από τους δύο Βρετανούς (33 ετών, ενώ ο δεύτερος είναι 23) με τους υπόλοιπους να φυλάνε τσίλιες!

Οι δύο Αμερικανοί φυγαδεύτηκαν αμέσως στο εσωτερικό της βάσης τους και ενδεχομένως να έχουν ήδη μεταφερθεί εκτός Ελλάδας, ενώ κλιμάκιο της αμερικανικής πρεσβείας έσπευσε αμέσως στα Χανιά για να κουκουλώσει την υπόθεση και να υποβαθμίσει όσο το δυνατόν περισσότερο την αναφορά στους Αμερικανούς δράστες από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης.

Οι Αμερικανοί απαιτούν για τον σκοπό αυτόν τη συνεργασία της ελληνικής αστυνομίας, στην οποία άλλωστε οι υπεύθυνοι της αμερικανικής βάσης αρνήθηκαν να δώσουν τα ονόματα των δραστών. Εννοείται ότι η τοπική ΕΛ.ΑΣ. έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά και το θέμα χειρίζεται απευθείας το υπουργείο Δημόσιας Τάξης λόγω του εκρηκτικού πολιτικού χαρακτήρα του θέματος.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους δύο Βρετανούς. Οι αρχικές πληροφορίες τούς φέρουν ως εκπαιδευτές της ειδικής μονάδας Ναυτικής Αποτροπής του ΝΑΤΟ, αλλά τα τελευταία 24ωρα καταβάλλεται προσπάθεια να παρουσιαστούν ως... εργαζόμενοι σε μπαρ (!) ώστε να υποβαθμιστούν όσο το δυνατόν περισσότερο οι επικίνδυνες για το Λονδίνο πολιτικές διατάσεις του θέματος και φυσικά οι δικαιολογημένες αντίστοιχες υποψίες.

Το πιο διασκεδαστικό είναι ότι στην αναγνώριση των δραστών έπαιξε καθοριστικό ρόλο, όπως μεταδίδεται από τα Χανιά, το κλιμάκιο της... ισραηλινής μυστικής υπηρεσίας Μοσάντ που βρίσκεται μόνιμα στην Κρήτη, το οποίο «εισέβαλε» στα γραφεία της ΕΛΑΣ στα Χανιά και απαίτησε από τους Ελληνες αστυνομικούς να μαζέψουν το οπτικό υλικό από όλες τις κάμερες των καταστημάτων, βάσει του οποίου όντως αποκαλύφθηκαν οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί δράστες, μαζί με τον Ελληνα «τσιλιαδόρο» συνεργάτη τους. Προφανώς τώρα οι Ισραηλινοί πράκτορες θα τραβούν τα μαλλιά τους!

Η αποκάλυψη της ταυτότητας των δραστών κατεξευτέλισε παράλληλα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το οποίο έσπευσε να βγάλει ανακοίνωση προς τους Αμερικανούς πολίτες προειδοποιώντας τους για τον αντισημιτισμό των... Ελλήνων! Τι έχει άραγε η Ουάσιγκτον να πει τώρα που όλοι γνωρίζουν ότι δύο Αμερικανοί και όχι Ελληνες πολίτες συμμετείχαν στους εμπρησμούς, με τον έναν μάλιστα εξ αυτών να είναι και ο εμπρηστής την πρώτη φορά;

Παρόμοιο διασυρμό υπέστη και η αμερικανική εφημερίδα «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ», η οποία την Πέμπτη δημοσίευσε ημισέλιδο κατάπτυστο άρθρο με τίτλο «Η ντροπή της σύγχρονης Ελλάδας», για να καταγγείλει τον υποτιθέμενο αντισημιτισμό των Ελλήνων. «Η Ελλάδα υποφέρει από έλλειψη ηθικής, θρησκευτικής και κοινωνικής ηγεσίας, που να καταγγέλλει την αισχύνη του αντισημιτισμού» έγραφε λάβρη η αμερικανική εφημερίδα, επαινώντας παράλληλα την «αξιοθαύμαστη εξαίρεση του πρώην συντηρητικού πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη»!
Ακρως ενδιαφέρον είναι ότι η αμερικανική εφημερίδα ορίζει ως δήθεν αντισημιτισμό... «τη συνηθισμένη τώρα σύγκριση του Ισραήλ με τους ναζί στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης»! Αποδεικνύεται έτσι ότι όλος αυτός ο θόρυβος αποσκοπεί συν τοις άλλοις στο να πιέσει τα ελληνικά ΜΜΕ να σιωπούν μπροστά στα εγκλήματα που διαπράττουν τα αιμοσταγή στρατεύματα του Ισραήλ σε βάρος αμάχων Παλαιστινίων. Μάταιος ο κόπος των Αμερικανών. Δεν θα το καταφέρουν.

ΥΠΟΨΙΕΣ
Προβοκάτσια ξένων υπηρεσιών;

Η ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ των δραστών εγείρει ένα κρίσιμο πολιτικό ερώτημα: οι Βρετανοί και οι Αμερικανοί από τις βάσεις πυρπόλησαν δύο φορές τη συναγωγή λόγω προσωπικής πολιτικής εμπάθειας εναντίον των Εβραίων ή έδρασαν κατόπιν εντολών μυστικών υπηρεσιών των χωρών τους; Εχουμε να κάνουμε δηλαδή με τυχαίες πράξεις αντισημιτικού κρετινισμού τεσσάρων ανεγκέφαλων Αμερικανών και Βρετανών ή με πολιτική προβοκάτσια ξένων πρακτόρων με στόχο τη δυσφήμηση της Ελλάδας στον εβραϊκό κόσμο που κατέχει κορυφαίες θέσεις στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, σε μια φάση που η χώρα μας βρίσκεται σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση και επομένως έχει ανάγκη τις ξένες τράπεζες;

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος στις 25/01/2009

(photo:EUROKINISSI)

Υ.Γ. Ο κύριος Καρατζαφέρης μετά τις προκλητικές δηλώσεις του εκπροσώπου του κόμματός του περί προκλήσεων των αντιρατσιστών βρήκε την ευκαιρία να κάνει και ερώτηση στον πρωθυπουργό για ξεκάρφωμα.

Καφές

2010-01-21T15:03:00.003+02:00

Ο καφές στην Ελλάδα είναι απίστευτα ακριβός. Οι τιμές στις καφετέριες ξεκινούν από τα 4 ευρώ και μπορεί να φτάσουν σε πολλές περιπτώσεις και τα 6 (!!!). Το θέμα είναι πολύ σοβαρό και έχει γίνει και ρεπορτάζ για αυτό από ξένα περιοδικά όπως τους Times και τον Guardian που στηλιτεύουν το γεγονός ότι η τιμή του καφέ στο Κολωνάκι είναι σε πολλά σημεία ακριβότερη και από το Champs Elysees.

Οι αιτιάσεις ότι δήθεν ο καφές είναι για τους Έλληνες και έξοδος, άρα οι καφετέριες δικαιολογούνται να χρεώνουν περισσότερο για να καλύψουν την απώλεια εισοδήματός τους από το γεγονός ότι οι πελάτες καταλαμβάνουν ένα τραπέζι παραγγέλνοντας μόνο έναν καφέ, είναι έωλες και απευθύνονται σε αδαείς.

Τι να πουν για παράδειγμα στη Βιέννη, όπου το να πιει κανείς καφέ είναι κοινωνική δραστηριότητα με πολύ μεγάλη ιστορία από την εποχή της πολιορκίας από τους Τούρκους το 1683; Τα καφέ της Βιέννης αποτελούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι πολιτισμού της πόλης, πολλά από αυτά είναι μέρη συνεύρεσης για πολυάριθμες ομάδες διανοουμένων, και σε πολλά μπορεί κανείς να περάσει ακόμα και όλη την ημέρα του πίνοντας καφέ και διαβάζοντας εφημερίδα, ή απλά ένα από τα βιβλία που πολλά έχουν στις βιβλιοθήκες τους, ακόμα και να χρησιμοποιήσει το laptop για να συνδεθεί στο διαδίκτυο μια και η σύνδεση παρέχεται δωρεάν. Τι να πουν οι καταστηματάρχες εκεί; Δεν έχουν απώλεια εισοδήματος από την πρακτική αυτή των Βιεννέζων; Κι όμως: Ο καφές εκεί στα πιο ακριβά στοιχίζει περίπου 3,5 με 4 ευρώ!

Στην Ελλάδα η ιστορία με τον καφέ και τις καφετέριες είναι μια μεγάλη κλεψιά. Εκμεταλλευόμενοι το γεγονός της έλλειψης ενημέρωσης για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας οι καταστηματάρχες λανσάρησαν διάφορα είδη καφέ διαφορετικά από τον πατροπαράδοτο ελληνικό καφέ με το καϊμάκι και τις φουσκάλες που έπιναν οι παππούδες μας και που στα κατακάθια του μπορούσαν να διαβάσουν το μέλλον, και δημιούργησαν ένα καινούργιο είδος καταστήματος εστίασης, διαφορετικό από το πατροπαράδοτο ελληνικό καφενείο με το τσιγάρο και την πρέφα, ή το ζαχαροπλαστείο των δεκαετιών του '50 και του '60 που ο κόσμος καθόταν να φάει πάστες σοκολατίνες και αμυγδάλου.

Το καινούργιο αυτό μαγαζί εστίασης, που αγκαλιάστηκε από τη νεολαία κυρίως τη δεκαετία του '80 ονομάστηκε καφετέρια ακριβώς για να υποδηλώσει τη σύνδεση με τα ξένα, τη Δύση, από όπου προέρχεται και το είδος του καφέ που λανσαρίστηκε. Και επειδή αυτό το είδος ήταν καινούργιο στην Ελλάδα λανσαρίστηκε σαν είδος πολυτελείας με αποτέλεσμα και τις αυξημένες τιμές, οι οποίες προσέφεραν και ένα μεγάλο περιθώριο κέρδους στον καταστηματάρχη. Βεβαίως επειδή δεν γινόταν ο Έλληνας να ξεχάσει τις συνήθειές του, συνέχισαν να προσφέρουν το λεγόμενο ελληνικό καφέ, τον οποίο παλιότερα ονόμαζαν μάλιστα τούρκικο, αλλά με χαμηλότερη τιμή επειδή δεν ήταν είδος πολυτελείας, μια και ήταν ο καφές που ο κόσμος έπινε μέχρι τότε. Και επειδή ο ελληνικός δεν προσέφερε και τόσο μεγάλο περιθώριο κέρδους ήταν γραμμένος χαμηλά στον κατάλογο έτσι ώστε να μη φαίνεται καθόλου!

Έτσι λοιπόν η ιστορία συνεχίστηκε τα τελευταία τριάντα χρόνια και ο καφές αποτέλεσε και αποτελεί την κότα με τα χρυσά αυγά για τους καταστηματάρχες. Κάθε τρεις και λίγο, επικαλούμενοι μια την οικονομική κρίση, μια τα μεγάλα ενοίκια, μια τις υπέρογκες αμοιβές που πληρώνουν για προστασία από τα διάφορα μπουμπούκια της Ελληνικής κοινωνίας, που πολλές φορές ανήκουν στην Αστυνομία (αλλά αυτό το τελευταίο δεν το λέμε για το φόβο των Ιουδαίων), οι τιμές παίρνουν την ανιούσα και αυτό το βιολί φαίνεται να μην έχει τέλος δημιουργώντας ένα πολύ μεγάλο ερωτηματικό στον τρόπο που καθορίζονται οι τιμές και ποιος τις ελέγχει. Αφήνονται λοιπόν όλοι αυτοί που επωφελούνται από την ακριβή τιμή του καφέ να λυμαίνονται την αγορά και να αισχροκερδούν στην πλάτη της κοινωνίας, των καταναλωτών αλλά και της χώρας γενικότερα, μια και η μοναδική βαριά βιομηχανία μας, ο τουρισμός, πλήττεται βαθύτατα από όλη αυτή την πρακτική.

Σύμφωνα με την ιδεολογία της εξουσίας αυτή τη στιμγή θα έπρεπε η οικονομία της αγοράς να ρυθμίσει από μόνη της την τιμή. Αντίθετα η οικονομία της αγοράς ρυθμίζει την τιμή πάντα προς τα πάνω, γιατί απλούστατα υπάρχουν τα καρτέλ που αποτελούνται από τις εταιρείες που προμηθεύον με καφέ την αγορά, κάτι πανίσχυρες πολυεθνικές, αλλά και τους εγχώριους παίκτες που συνασπίζονται όλοι μαζί μπροστά στο κοινό συμφέρον που είναι η αφαίμαξη της αγοράς.

Και όλοι εμείς τι κάνουμε; Έγινε πέρυσι μια μεγάλη διαμαρτυρία, ένα Σάββατο με αποχή από τις καφετέριες, με αίτημα τη μείωση της τιμής. Ανήκω και εγώ σε αυτούς που είναι δυσαρεστημένοι με την κατάσταση έτσι όπως είναι. Ίσως λοιπόν θα έπρεπε αυτές οι διαμαρτυρίες να συνεχιστούν μέχρι να αναγκαστούν να μας πάρουν σοβαρά υπόψη και να ανατραπεί αυτή η απαράδεκτη κατάσταση.

Paul

2009-12-27T02:10:00.004+02:00

Τον πρώτο καιρό που ήμουν στο Λονδίνο ήταν λίγο δύσκολα τα πράγματα. Καινούργιος και χωρίς να έχω ζήσει ποτέ μακριά από την Αθήνα, τα βρήκα λίγο ζόρικα. Η πόλη ήταν τεράστια για τα δικά μου δεδομένα και, επιπλέον, έπρεπε να τα καταφέρω μόνος μου με μια σειρά αντιξοότητες, όπως ήταν το μεγάλο κόστος ζωής, το να συγκατοικείς με άλλους ανθρώπους, όχι απαραίτητα συμπαθητικούς και καλοπροαίρετους (μάλλον το αντίθετο συνήθως), το μέγεθος της πόλης που ποτέ δεν κατάφερα να συνηθίσω τις αποστάσεις.

Όμως υπήρχε και ένα πράγμα που μου φαινότανε εντελώς ξενέρωτο: η στάση των Άγγλων απέναντι στο φαγητό. Είναι αλήθεια ότι οι Άγγλοι δε φημίζονται για την έφεσή τους στην κουζίνα και στο μαγείρεμα, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν διάφοροι σταρ-σεφ που είναι Άγγλοι, όπως ο Jamie Oliver. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού δεν έχει καμμία σχέση με την κουζίνα, ούτε νομίζω ότι ενδιαφέρεται τόσο για την ποιότητα αυτού που υπάρχει στο πιάτο του, τουλάχιστον όχι τόσο όσο ενδιαφέρεται για την ποιότητα αυτού που υπάρχει στο ποτήρι του. Κοινώς οι Άγγλοι ενδιαφέρονται πιο πολύ να πιουν, παρά να φάνε.

Όπως καταλαβαίνετε, εγώ, ένας αυθεντικός κοσμοπολίτης Ευρωπαίος (παρακαλώ να μη γελάτε εκεί πίσω στη γαλαρία, εκτός από κοσμοπολίτης είμαι βεβαίως και ψωνάρα, πράγμα που ποτέ δεν αρνήθηκα...), περιφρονούσα αυτή την τακτική. Κυρίως αυτό που μου έλειπε, ήταν η ανθρώπινη ζεστασιά που αναδίνει ένα ωραίο φαγητό, φτιαγμένο με αγάπη και φροντίδα. Δεν έχει σημασία αν το φαγητό είναι πολύπλοκο και φαντεζίστικο, αυτό που περισσότερο μετράει για μένα είναι η αυθεντικότητα των υλικών και η ειλικρίνεια με την οποία είναι φτιαγμένο.

Και επειδή λοιπόν σας έλεγα ότι είμαι κοσμοπολίτης, μπορώ να πω ότι στο Λονδίνο ευτύχησα τουλάχιστον σε αυτό: στον κοσμοπολιτισμό. Ως γνωστόν αυτή η πόλη είναι μια από τις μεγαλύτερες μητροπόλεις του κόσμου με κάθε καρυδιάς καρύδι από κάθε μέρος του κόσμου. Μια μείξη από διαφορετικές κουλτούρες, όπου όλες μαζί συνυπάρχουν ειρηνικά, ή, καμμιά φορά όχι και τόσο ειρηνικά. Όλοι αυτοί βεβαίως έχουν και το φαγητό τους, που είναι διαφορετικό και είναι μέρος της ταυτότητάς τους.

Δε μπορώ να πω ότι δοκίμασα όλες τις δυνατές κουζίνες του κόσμου στο Λονδίνο. Σίγουρα πάντως έφαγα ινδικό σε ένα καταπληκτικό εστιατόριο εκεί στο Bayswater, που ονομάζεται Khan's. Ήταν μάλιστα από τα αγαπημένα μου εκεί τον πρώτο καιρό καθότι προσέφερε την καλύτερη δυνατή σχέση ποιότητας-τιμής. Αν πάτε εκεί να φάτε οπωσδήποτε το chicken korma συνοδευμένο από τηγανητό ρύζι.

Όμως αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήτανε ένα γαλλικό φουρνάρικο που ανακάλυψα μια μέρα στο Covent Garden. Το όνομά του είναι Paul. Η πρώτη φορά που το επισκέφτηκα μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Σε ένα μικρό δρόμο πίσω από την αγορά του Covent Garden, ξεχώριζε πρώτα από όλα από τις μυρωδιές. Η μυρωδιά του φρέσκοψημένου ψωμιού αλλά και των κρουασάν και όλων των υπολοίπων και θαυμαστών που μπορούσε να βρει κανείς εκεί πέρα, από ομελέτες και πρωινό, μέχρι κανονικό μεσημεριανό φαγητό.

Το επόμενο διάστημα αυτό το φουρνάρικο έγινε το στέκι μου. Πολλές φορές μάλιστα χρησιμοποιούσα τη βόλτα από το Covent Garden σαν πρόφαση. Ο πραγματικός λόγος ήταν να περάσω και να πάρω κάτι από τον Paul. Τα αγαπημένα μου ήταν τα τεράστια κρουασάν με ολόκληρα κομμάτια ζάχαρης τα οποία έτρωγα για πρωινό. Τα σάντουιτς ήταν καταπληκτικά, από τα οποία λάτρευα το sandwitch mixte, και πολλές φορές είχε τελειώσει όταν έφτανα στο κατάστημα, προς μεγάλη μου απογοήτευση. Επίσης οι ομελέτες ήταν πάντα ζουμερές και πεντανόστιμες.

Η ταύτισή μου με αυτό το κατάστημα, που αργότερα κατάλαβα ότι ήταν (ευτυχώς) αλυσίδα, ήταν τέτοια, ώστε όταν έφυγα από το Λονδίνο το 2005, ένα από τα πράγματα που πήρα μαζί μου ήταν ένα κρουασάν με ζάχαρη. Τα επόμενα χρόνια δε, όπου πήγαινα ταξίδι έψαχνα να βρω αν υπάρχει κατάστημα του Paul. Το πιο μακρινό που βρήκα μέχρι στιγμής είναι στη Σαγκάη.

Καταλαβαίνετε λοιπόν την έκπληξή μου και τη χαρά μου, όταν διάβασα στην τελευταία Lifo (σελ.103) ότι αυτή τη στιγμή ετοιμάζεται να ανοίξει ένα καινούργιο, ολοκαίνουργιο, κατάστημα της αλυσίδας στην Αθήνα, Πανεπιστημίου 10. Όσοι πιστοί κοιλιόδουλοι και λαίμαργοι σαν την αφεντιά μου, προσέλθετε!

Υ.Γ. Χρόνια Πολλά σε όλους και καλό και κοιλιόδουλο υπόλοιπο γιορτών!

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε!

2009-12-16T15:14:00.001+02:00

Μετά από ένα δίμηνο εξαντλητικών προβών επιτέλους κάναμε πρεμιέρα! Το Σάββατο 12 Δεκεμβρίου άνοιξε η παράσταση της οπερέτας στο θέατρο Ακροπόλ στην οδό Ιπποκράτους που φέτος είναι αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του συνθέτη Κώστα Γιαννίδη, όπως είναι περισσότερο γνωστός. Και λέω όπως είναι περισσότερο γνωστός, γιατί ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι μια πολυσχιδής μουσική προσωπικότητα που εκτείνεται από την κλασσική μουσική, καθώς έχει γράψει πολλά έργα για συμφωνική ορχήστρα και έργα για πιάνο, αλλά και μια καταπληκτική μεταγραφή για χορωδία α καπέλα, παραδοσιακών τραγουδιών από διάφορα σημεία της Ελλάδας, κυρίως από τα νησιά, μέχρι το ελαφρό τραγούδι. Τα συμφωνικά του έργα τα υπογράφει με το όνομα Γιάννης Κωνσταντινίδης, που είναι και το κανονικό του όνομα.
Τα πιο γνωστά στο ευρύ κοινό έργα του είναι τα τραγούδια τα οποία έγραψε και τα οποία έκαναν πολύ μεγάλη επιτυχία εκεί την περίοδο του μεσοπολέμου. Αυτά τα υπογράφει με το όνομα Κώστας Γιαννίδης.

Υπάρχει όμως και ένα τρίτο ψευδώνυμο! Αυτό είναι το Costa Dorres. Το όνομα αυτό χρησιμοποίησε ο συνθέτης μας για να υπογράψει το πρώτο του έργο που παρουσιάστηκε στο θέατρο, σε ένα βερολινέζικο καμπαρέ ΄που ονομαζόταν Die Wespen (Οι σφήκες) το 1930. Το έργο αυτο είχε τον τίτλο "Der Liebesbazilus", δηλαδή "Το μικρόβιο του έρωτα", που είναι και ο τίτλος της παράστασης του Ακροπόλ.

Είναι μια παράσταση που δεν προσπαθεί απαραίτητα να αντιγράψει το κλίμα της εποχή του μεσοπολέμου αλλά με σύγχρονα μέσα να κάνει μια παράταση σημερινή , μοντέρνα, στο χορό και στο τραγούδι, που περισσότερο μοιάζει με μιούζικαλ παρά με οπερέτα. Μια παράσταση που έχει σημεία με πολύ μεγάλη συγκίνηση αλλά και σημεία που βγάζουν τρομερό γέλιο. Η σκηνοθεσία και οι χορογραφίες είναι της Σοφίας Σπυράτου σε συνεργασία με τον Λάμπρο Λιάβα ο οποίος έχει κάνει και τη μουσική έρευνα αλλά και παραχώρησε το μουσικό του αρχείο από το οποίο γίνεται η αναβίωση για πρώτη φορά στην Ελλάδα, μετά το Βερολίνο του μεσοπολέμου, της οπερέτας "Το μικρόβιο του έρωτα" με ελληνικούς στίχους του Γιάννη Ξανθούλη. Η οπερέτα αυτή ενσωματώνεται στην παράσταση. Τη μουσική μεταγραφή των κομματιών για ορχήστρα και χορωδία την έχει κάνει ο Βασίλης Τενίδης και τη μουσική διεύθυνση έχουν οι Χρύσανθος Αλισάφης, Παύλος Στεργίου, Γιώργος Αραβίδης.

Χωρίς σχόλιο

2009-12-07T04:54:00.000+02:00

Αστυνομικός χτυπά διαδηλωτή

2009-12-06T17:34:00.000+02:00

Στη σημερινή πορεία για τον ένα χρόνο από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου εγκαινιάστηκε το δόγμα Χρυσοχοΐδη που δείγματα είχαμε δει όλες τις προηγούμενες ημέρες. Ένα από αυτά που συνέβησαν είναι το απίστευτο περιστατικό της απρόκλητης επίθεσης ανδρών της ομάδας Ζήτα με τις μηχανές με ιλιγγιώδη ταχύτητα εναντίον του πλήθους! Αποτέλεσμα είναι ο σοβαρός τραυτισμός μεταξύ άλλων του μέλους του ΕΕΚ Αγγελικής Κουτσουμπού, αγωνίστριας εναντίον της δικτατορίας, από την οποία είχε φυλακιστεί. Το παρακάτω βίντεο είναι από τη ΝΕΤ, κρατικό κανάλι και δείχνει ένα ζητά να περνάει μέσα από το πλήθος και να χτυπάει με τη μηχανή ένα διαδηλωτή και βέβαια να μη γυρίζει ούτε να τον κοιτάξει! Δεν γνωρίζω μέχρι αυτή την ώρα αν το άτομο που φαίνεται στο βίντεο είναι η Αγγελική Κουτσουμπού.

Marchita el alma

2009-11-20T10:08:00.001+02:00

μουσική: Manuel Maria Ponce
τραγουδά ο Alfredo Kraus

Απλήρωτοι εργαζόμενοι στη Λυρική Σκηνή

2009-11-08T22:00:00.004+02:00

Η κατάσταση στην Εθνική Λυρική Σκηνή, έχει φτάσει σε οριακό σημείο όπως φαίνεται και από το δελτίο τύπου που εξέδωσαν τα σωματεία εργαζομένων στο λυρικό μας θέατρο.

Η ζοφερή κατάσταση που υπάρχει σήμερα είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που ακολουθήθηκε το διάστημα της διακυβέρνησης της χώρας από τη Ν.Δ. Στο όνομα της αναβάθμισης του λυρικού μας θεάτρου αλλά και της μείωσης του κόστους των παραγωγών ακολουθήθηκε η πολιτική της συμπαραγωγής με άλλα θέατρα και καλλιτεχνικούς οργανισμούς. Τέτοιες παραγωγές ήταν για παράδειγμα η παραγωγή της όπερας "Nixon in China" και η παραγωγή της όπερας "Tannhaeuser" που παρουσιάστηκαν αμφότερες στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Παραγωγές πανάκριβες, που οι βασικοί ρόλοι καλύφθηκαν με μετακλίσεις.

Όπως επίσης μετακλίσεις χρησιμοποιήθηκαν για μια σειρά παραγωγές που προυσιάστηκαν στην κεντρική σκηνή, ακόμα και για δεύτερους ρόλους. Αυτή η κατασπατάληση χρήματος οδήγησε στη διόγκωση του ελλείμματος, που σήμερα φτάνει αισίως τα 13 εκατομμύρια ευρώ! Μια σειρά από σπουδαίους Έλληνες καλλιτέχνες, με ιστορία στο θέατρο παραγκωνίστηκαν τα τελευταία χρόνια, ενώ θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν καλύψει ανάγκες με πολύ μικρότερο κόστος.

Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί τώρα είναι πολύ άσχημη, μάλιστα σύμφωνα με μαρτυρίες ανθρώπων που εργάζονται χρόνια στο θέατρο, είναι ίσως η χειρότερη των τελευταίων δέκα χρόνων. Αυτή τη στιγμή η Εθνική Λυρική Σκηνή συντηρεί δύο θέατρα, το θέατρο Ολύμπια στην Ακαδημίας που είναι η κεντρική σκηνή και παρουσιάζονται παραστάσεις όπερας και μπαλέτου, αλλά και το θέατρο Ακροπόλ, στην οδό Ιπποκράτους, όπου παρουσιάζεται η παιδική παράσταση και η παράσταση της οπερέτας. Και τα δύο θέατρα αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε πρόβες προετοιμάζοντας τις παραστάσεις της σεζόν. Όμως λόγω των εκλογών, τουλάχιστον για το Ακροπόλ, οι πρόβες ξεκίνησαν ένα μήνα αργότερα από ό,τι είθισται, δηλαδή την 13η Οκτωβρίου. Μάλιστα, λόγω της παραίτησης του κυρίου Κυριακόπουλου από τη θέση του προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου, αλλά και κάποιων μελών του Δ.Σ., ετέθη προς στιγμήν θέμα μη πραγματοποίησης της εφετινής παραγωγής της οπερέτας και του παιδικού, λόγω έλλειψης χρημάτων. Οι δε συμβάσεις έργου στο Ακροπόλ, με την ίδια δικαιολογία της μη ύπαρξης χρημάτων αρχικά είχε προταθεί από τη διοίκηση να διαρκέσουν μέχρι τις 14 Φεβρουαρίου, ενώ συνήθως διαρκούν μέχρι την Κυριακή των Βαΐων, δηλαδή στις 28 Μαρτίου, όπως και τελικά έγινε μετά από πίεση των σωματείων, καταδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο ότι η έλλειψη χρηματων είναι απλά μια δικαιολογία. Εδώ αξίζει να σημειώσουμε ότι οι παραστάσεις της οπερέτας και του παιδικού είναι συνήθως γεμάτες και άρα φέρνουν τα λεφτά τους πίσω. Το δε εργασιακό κόστος είναι μάλλον μικρό αφού η χορωδία για παράδειγμα πληρώνεται με το υπέρογκο ποσό των 750 ευρώ το μήνα(!), χωρίς αναγνώριση προϋπηρεσίας. Άρα η δικαιολογία της υπέρογκης δαπάνης είναι έωλη.

Σήμερα, μετά από περίπου ένα μήνα προβών, κανένας από τους εργαζομένους δεν έχει πληρωθεί τα δεδουλευμένα και, ακόμα χειρότερα, η προοπτική του να γίνει αυτό άμεσα είναι μάλλον θολή. Ως εκ τούτου η απαξίωση που συνεχίζει το Ελληνικό κράτος για το λυρικό θέατρο είναι για άλλη μια φορά πρόδηλη.

Ακολουθεί η ανακοίνωση των σωματείων της ΕΛΣ για την απαράδεκτη κατάσταση.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

Οι εργαζόμενοι της Λυρικής καταγγέλλουν το Δ.Σ και τη Διεύθυνση της Ε.Λ.Σ. για :

1) τη μη καταβολή της εξόφλησης του Οκτωβρίου στην προβλεπόμενη ημερομηνία. Σύμφωνα με επιστολή του αντιπροέδρου του Δ.Σ κ. Αθανάσιου Θεοδωρόπουλου επιβεβαιώθηκε ότι η πληρωμή των εργαζομένων δε θα γίνει σε εύλογο χρονικό διάστημα. Η ανικανότητα του Δ.Σ της Ε.Λ.Σ. να χειριστεί σωστά την κατάσταση πιέζοντας έγκαιρα το ΥΠ.ΠΟ, για να εξασφαλίσει την προβλεπόμενη χρηματοδότηση, οδήγησε στην αδυναμία πληρωμής των εργαζομένων .

2) κακοδιαχείριση που έφτασε την Ε.Λ.Σ. σε οικονομικό αδιέξοδο με κίνδυνο ένας θεσμός δεκαετιών να πάψει να υφίσταται.

Ο μέχρι πρότινος Πρόεδρος του Δ.Σ της Ε.Λ.Σ. κ. Οδυσσέας Κυριακόπουλος παρέλαβε την Ε.Λ.Σ με μηδενικό έλλειμμα και σε διάστημα λιγότερο των τριών χρόνων δημιούργησε χρέος της τάξης των 13.000.000 €. Κατά τη διάρκεια της θητείας τόσο του Δ.Σ. όσο και το καλλιτεχνικού Διευθυντή κ.Giovani Pacor απαξιώθηκε το καλλιτεχνικό δυναμικό της Λυρικής και αγνοήθηκαν οι ικανότητες των τεχνικών και διοικητικών υπαλλήλων της. Στη συνέχεια συνυπόγραψε τη σύμβαση παραχώρησης της Ε.Λ.Σ. στο «Ίδρυμα Στ. Νιάρχος» και ολοκληρώνοντας την «επιτυχημένη του αποστολή» αποχώρησε.

Οι εργαζόμενοι απαιτούν από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού να δώσει άμεσα λύση στα προβλήματα της Ε.Λ.Σ., για τα οποία δεν φέρουν οι ίδιοι καμία ευθύνη, να εξασφαλίσει την απαραίτητη χρηματοδότηση, να διορίσει νέα Διοίκηση στην Ε.Λ.Σ. και να δεχτεί άμεσα τους εκπροσώπους των εργαζομένων σε κατ’ ιδίαν συνάντηση.

Τα Δ.Σ. των εργαζομένων της Ε.Λ.Σ.

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΧΟΡΩΔΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡ ΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΧΟΡΕΥΤΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΕΧΝΙΚΟΥ-ΒΟΗΘΗΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ Ε.Λ.Σ.

ΕΝΩΣΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

Ψυχή βαθιά

2009-10-26T03:40:00.003+02:00

Αυτές τις μέρες πήγα και είδα την ταινία του Βούλγαρη που έχει θέμα τον εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα αμέσως μετά τη λήξη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου.

Δεν προέρχομαι από οικογένεια με αριστερές καταβολές και ούτε υπήρξε κάποιος από την οικογένειά μου που πολέμησε με κάποια από τις δύο πλευρές. Τα περισσότερα πράγματα που ξέρω γι αυτόν τον πόλεμο τα έμαθα από τη σκοπιά της Αριστεράς, από την πρώτη στιγμή της πολιτικής μου ένταξης σε αυτή. Τα ονόματα με τα οποία ήταν γνωστά τα στελέχη του ΚΚΕ, όπως ο καπετάν-Γιώτης (Χαρίλαος Φλωράκης), τα σημάδια που ο πόλεμος αυτός άφησε στις ζωές των ανθρώπων, οι εξόριστοι που έκαναν να δουν τις οικογένειές τους πάνω από μισό αιώνα, πολλοί από αυτούς μάλιστα δεν κατόρθωσαν ποτέ να γυρίσουν στην πατρίδα. Μα πιο πολύ από όλα, τα σημάδια του εμφύλιου έφτασαν σε μένα μέσα από τον τρόπο που η Αριστερά, παρά το γεγονός ότι είχαν περάσει τόσα χρόνια από όλα αυτά, συνέχιζε να οργανώνει τη δουλειά της. Υπήρχε διάχυτη, τουλάχιστον τα χρόνια της δεκαετίας του '80 που εγώ ήμουν μέλος της ΚΝΕ, η άποψη ότι τα στελέχη πρέπει να παραμένουν μυστικά και η δουλειά τους ήταν κάτι που κρατούνταν επτασφράγιστο μυστικό πολλές φορές, για να διαφυλάξουν το κόμμα σε μια περίπτωση που τα πράγματα αλλάξουν και περάσει ξανά στην παρανομία.

Θυμάμαι επίσης μια φορά, πρέπει να ήμουνα 18 ή 19 χρονών, που επισκέφτηκα τη Μακρόνησο σε μια εκδρομή οργανωμένη από το ΚΚΕ και όπου είχα την ευκαιρία να γνωρίσω έναν αυθεντικό Μακρονησιώτη. Η συνάντηση μαζί του ήταν συγκλονιστική, καθώς άκουσα από κοντά αυτά που αυτοί οι άνθρωποι πέρασαν μόνο για να υπερσπιστούν τις ιδέες τους.

Έχουν περάσει πολλά χρόνια που έχω φύγει από το ΚΚΕ και άλλα τόσα που δεν έχω ακούσει τα δύο παραπάνω τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου. Όμως εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να με συγκινούν. Ο εθνικός διχασμός που προκάλεσε ο εμφύλιος πόλεμος είναι ακόμα και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, παρών. Υπάρχει στις μνήμες των ανθρώπων αυτών που τα έζησαν και μέσα από ιστορίες πέρασαν σε μας τους νεώτερους. Αλλά πολύ περισσότερο έχουν περάσει στην ιστορία της χώρας μας, μια και την καθόρισαν.

Η ταινία του Βούλγαρη κρατάει ίσες αποστάσεις από τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Χωρίς να κρύβει ότι η ματιά του είναι από τη μεριά της Αριστεράς, εξάλλου ο τίτλος "Ψυχή βαθιά" είναι από ένα σύνθημα που έλεγαν οι αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού, ενδιαφέρεται περισσότερο από τα πολιτικά γεγονότα για τις ανθρώπινες ιστορίες. Εξάλλου η πολιτική έχει σημασία γιατί καθορίζει τις ζωές των ανθρώπων.

Στον εμφύλιο υπήρξαν νικητές και ητημμένοι. Όμως οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές σε αυτόν τον τόσο σκληρό πόλεμο με κάνουν να ξανασκεφτώ ότι και οι δύο πλευρές ηττήθηκαν. Δε θέλω να πω ότι οι άνθρωποι πολέμησαν για το τίποτα. Ιδωμένος από τη σκοπιά της τότε πολιτικής κατάστασης ήταν μέχρι κάποιο επίπεδο φυσιολογικός αυτός ο πόλεμος. Όμως σήμερα, τόσα χρόνια μετά και με δεδομένη την πορεία της Αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος, είναι καιρός να ξανασκεφτούμε τι κρατάμε από όλο αυτό.

Η αντίδραση της Αριστεράς ήταν αναμενόμενη. Το βασικό επιχείρημα και αυτό αναμενόμενο: "Δε γίνεται να κάνεις ταινία για τον εμφύλιο με την απουσία της πολιτικής". Και είναι επόμενο να διατυπώνεται έτσι: Τα κόμματα της Αριστεράς κάνουν πολιτική και κρίνουν με αυτόν τον τρόπο το αποτέλεσμα. Όμως ο Βούλγαρης παρουσιάζει ένα καλλιτεχνικό έργο ωριμότητας που σκοπό έχει όχι να δώσει απαντήσεις στο πώς και στο γιατί, αλλά να μας βάλει να σκεφτούμε. Και νομίζω ότι η ταινία του έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από το οποιοδήποτε καταγγελτικό δημιούργημα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.

Ενδοοικογενειακή βία

2009-10-10T14:37:00.003+03:00

Από "ΤΑ ΝΕΑ" αλίευσα αυτή την είδηση που είναι η συνέχεια ενός περιστατικού που είχε συμβεί πριν από λίγο καιρό και το οποίο με είχε συγκλονίσει όταν το είχα διαβάσει.

Έχω υποστεί ενδοοικογενειακή βία όταν ήμουν μικρός, συγκεκριμένα μέχρι την ηλικία των 9 ετών που χώρισαν οι δικοί μου, και ένα τέτοιο περιστατικό με ευαισθητοποιεί ιδιαίτερα. Διάβασα στα σχόλια κάτω από την είδηση κάποιους που ζητούσαν θανατική καταδίκη για το δράστη. Εδώ παραθέτω την άποψή μου.

Η θανατική ποινή λόγω του οριστικού και αμετάκλητου αποτελέσματος που αποφέρει δεν είναι σε καμμιά περίπτωση αποδεκτή, ακόμα και σε εγκλήματα τόσο ειδεχθή όσο αυτό εδώ. Η θανατική ποινή από την άλλη δεν θα επέφερε κανένα αποτέλεσμα όσον αφορά την καταστολή τέτοιων περιστατικών, με την έννοια ότι ο δράστης εκείνη τη στιγμή βρίσκεται σε κατάσταση παράνοιας. Κατά συνέπεια η θανατική ποινή θα ωφελούσε και θα αφορούσε μόνο την κοινωνία που βλέπει από την κλειδαρότρυπα και τα ανθρωποφαγικά ένστικτά της και καθόλου δε θα απάλυνε τον πόνο της Βαλμπόνας, ούτε θα γυρνούσε πίσω το χρόνο έτσι ώστε να αλλάξει αυτό που έζησε.

Αυτό που πρέπει να γίνει από το κράτος νομίζω είναι να δημιουργηθεί ένα σώμα στο υπουργείο υγείας που θα αφορά αποκλειστικά την ενδοοικογενειακή βία. Το σώμα αυτό θα πρέπει να αποτελείται από ψυχολόγους, ψυχιάτρους και ανθρώπους που είναι με κάποιο τρόπο εξειδικευμένοι στην αντιμετώπιση τέτοιων περιστατικών. Πρέπει επίσης να δοθεί έμφαση σε καταγγελίες από περιοίκους για περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας και πρέπει να δημιουργηθεί ένα σώμα άμεσης επέμβασης με βάση μια καταγγελία. Έτσι μόνο θα μειωθούν αυτά τα περιστατικά και, πολύ περισσότερο, άνθρωποι που βρίσκονται υπό το φόβο της βίας μέσα στην οικογένεια θα ενθαρρυνθούν να μιλήσουν γι αυτά, χωρίς το φόβο που τους δημιουργεί η βία, καθώς θα υπάρχει κάποιος να τους προστατέψει. Επιτέλους πρέπει να υπάρξει και στην Ελλάδα ένας σοβαρός νόμος για την ενδοοοικογενειακή βία και άμεση παρέμβαση χωρίς αναστολές. Τότε μόνο θα μειωθούν αυτά τα περιστατικά και η κοινωνία μας θα γίνει πιο ανθρώπινη."

Πολιτισμός 2

2009-10-06T14:37:00.007+03:00

Η αρχική ιδέα για τη δημιουργία αυτής της ανάρτησης ήταν να παρουσιάσω μια αποτίμηση του τι έγινε στον Πολιτισμό τα χρόνια που η Νέα Δημοκρατία ήταν στην κυβέρνηση. Και όπως ανέφερα τα πράγματα που έγιναν ήταν λιγοστά.

Ο απολογισμός μου σταμάτησε στην εποχή Καραμανλή. Και ίσως εκεί να σταμάτησε και η πραγματική προσοχή και σημασία που έδινε το κυβερνών κόμμα στον πολιτισμό. Οι επόμενοι υπουργοί Γιώργος Βουλγαράκης και Μιχάλης Λιάπης δεν τοποθετήθηκαν εκεί με κριτήριο την αγάπη τους και τη γνώση τους για τον πολιτισμό στη χώρα μας. Ο διορισμός τους υπήρξε αποτέλεσμα τήρησης πολιτικών ισορροπιών και η ατζέντα τους υπήρξε σχεδόν κενή. Οι οραματικές εξαγγελίες του προηγούμενου διαστήματος δεν υλοποιήθηκαν. Η Ακαδημία Τεχνών δεν δημιουργήθηκε ποτέ, παρά το γεγονός ότι διορίστηκαν ξεχωριστές επιτροπές για κάθε ένα τομέα. Αυτές συνεδρίασαν κάποιες φορές και έκαναν σοβαρές προτάσεις οι οποίες όμως δεν πραγματοποιήθηκαν. Οι επιχορηγήσεις μειώθηκαν, ήδη από την έλευση στο υπουργείο του Γιώργου Βουλγαράκη, ο οποίος βεβαίως καμμία σχέση δεν είχε με τα πολιτιστικά. Προσπάθησε να συμπεριφερθεί ως καλός μάνατζερ, αλλά από την πρώτη στιγμή φάνηκε προς τα πού πήγαιναν τα πράγματα. Ο Γιώργος Βουλγαράκης μιλούσε πολύ, για να κρύψει μάλλον την ουσία αυτού που είχε να πει: τίποτα...

Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με το Μιχάλη Λιάπη. Ένας υπουργός που σε όλα τα υπουργικά πόστα που του ανατέθηκαν αποδείχτηκε μια μετριότητα, ξαφνικά βρέθηκε σε ένα υπουργείο στο οποίο δεν ήξερε τι να κάνει. Η πρώτη του διαπίστωση ήταν ότι "χωρίς λεφτά δεν μπορούμε να κάνουμε πολιτιστική πολιτική". Παρόλα αυτά, δεν δίστασε να καταρτήσει έναν τεράστιο προϋπολογισμό για τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης τα οποία κυοφορούνταν για περίπου ένα χρόνο και έγιναν σε χρόνο κοντά στις εκλογές για ευνόητους λόγους. Τον προϋπολογισμό αυτόν αναίρεσε ο επόμενος υπουργός Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος υπήρξε και αυτός που τελικά εγκαινίασε το καινούργιο μουσείο.

Επί της ουσίας λοιπόν ουδέν νεώτερον στον πολιτισμό τα χρόνια της Νέας Δημοκρατίας. Οι θεσμικές αλλαγές που εξαγγέλθηκαν δεν έγιναν και η πολιτιστική πολιτική αναλώθηκε σε κινήσεις εντυπωσιασμού όπως ο επαναπατρισμός αρχαίων, ή οι εξαγγελίες δημιουργίας καινούργιων κτηριακών μονάδων, όπως το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο Φιξ το οποίο βέβαια κατέληξε σε φιάσκο. Ανίθετα οι άνθρωποι που συνδέθηκαν με τον πολιτισμό ως αξιωματούχοι όπως ο Χρήστος Ζαχόπουλος ή ο Γιώργος Βουλγαράκης ενεπλάκησαν σε σκάνδαλα που συγκλόνισαν τη χώρα. Το επώνυμο σκάνδαλο ο πρώτος, την υπόθεση των Πακιστανών ο δεύτερος, καθώς και την υπόθεση του Βατοπεδίου. Μάλιστα με αφορμή αυτό σε μια συνέντευξή του είχε πει τη ρήση η οποία παραμένει σαν μνημείο αλλαζονίας: "Ότι είναι νόμιμον είναι και ηθικόν".

Η καινούργια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ μάλλον θα φέρει στο υπουργείο Πολιτισμού τη Μαρία Δαμανάκη, τομεάρχη πολιτισμού μέχρι τώρα. Υποδέχομαι τον ή την καινούργια υπουργό με πολύ μεγάλο σκεπτικισμό γιατί τα πράγμα δεν είναι εύκολα και, κυρίως, για να γίνει έργο στον πολιτισμό πρέπει να αλλάξουν πολλά και κυρίως νοοτροπίες, πράγμα όχι εύκολο μια και υπάρχουν πολλοί άνθρωποι βολεμένοι στη λιμνάζουσα κατάσταση για χρόνια.

Αλλά κυρίως αυτό που χρειάζεται είναι ένα: Να υπάρξει επιτέλους ένα όραμα για τα πολιτιστικά πράγματα που θα υλοποιηθεί απαρέγκλιτα, από το οποιοδήποτε πρόσωπο. Τέτοιο όραμα είχε μόνο η Μελίνα Μερκούρη από τα χρόνια της ίδρυσης του υπουργείου το 1977.

Update: Και το όνομα αυτού Παύλος Γερουλάνος! Ο καινούργιος υπουργός πολιτισμού, που ανακοινώθηκε το απόγευμα είναι κόντρα στις προβλέψεις ένας άνθρωπος που δεν έχει κάποια προηγούμενη επαγγελματική ενασχόληση με τον πολιτισμό, ούτε κάποια προηγούμενη κυβερνητική εμπειρία. Το βιογραφικό του είναι εδώ. Οι απαιτήσεις μας εξακολουθούν να είναι μεγάλες, το ίδιο και τα προβλήματα. Του εύχομαι κάθε επιτυχία όπως και στην υφυπουργό Άντζελα Γκερέκου

Πολιτισμός 1

2009-09-25T14:06:00.001+03:00

Μια που έρχονται λοιπόν και οι εκλογές είναι νομίζω καιρός να ασχοληθούμε με το φτωχό συγγενή της Ελληνικής πολιτικής σκηνής, τον πολιτισμό.

Η ΝΔ ήρθε στην εξουσία το 2004 με πολύ μεγάλες εξαγγελίες για τον πολιτισμό. Για πρώτη φορά από τη σύστασή του, το 1977, το υπουργείο πολιτισμού αναλήφθηκε από τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Και αυτό, με βάση τις εξαγγελίες του, έγινε για να καταδειχτεί η σημασία που έδινε η νέα κυβέρνηση στον τομέα αυτόν. Αρωγούς του στο πολιτιστικό έργο είχε τότε τους Φάνη Πάλλη-Πετραλιά ως αναπληρώτρια υπουργό και τους Πέτρο Τατούλη, Γιώργο Ορφανό ως υφυπουργούς, με αρμοδιότητες τον καλλιτεχνικό τομέα ο πρώτος και τον αθλητισμό ο δεύτερος. Γενικός γραμματέας του υπουργείου τοποθετήθηκε ο Χρήστος Ζαχόπουλος, ο οποίος και τελικά από ό,τι φάνηκε είχε και τον ρόλο του γενικού δερβέναγα μια και ήταν αυτός που ήλεγχε τον ειδικό λογαριασμό από τον οποίο χρηματοδοτούνταν σχεδόν τα πάντα στο υπουργείο και ο οποίος τώρα που έχει καταργηθεί (από τη ΝΔ, να μην ξεχνιόμαστε μετά από τα πράματα και θάματα που βγήκαν στη φόρα με το σκάνδαλο Ζαχόπουλου) έχουν κλάψει μανούλες μια και ούτε λεφτά για χαρτί για τον εκτυπωτή δεν έχουν.

Το πρώτο διάστημα υπήρχε ένας ενθουσιασμός, μέχρι τα πράγματα να δείξουν προς τα πού κατευθύνονταν. Η πραγματικότητα φάνηκε περίπου ενάμισι χρόνο αργότερα όταν έγινε ο πρώτος ανασχηματισμός και ανέλαβε ο επόμενος υπουργός Γιώργος Βουλγαράκης. Το έργο που παρουσιάστηκε ήταν πολύ μικρό και περισσότερο για το θεαθήναι. Έγιναν πολύ μεγάλες εξαγγελίες οι οποίες έμειναν μετέωρες με πρώτη και κύρια την θεσμοθέτηση της Ακαδημίας Τεχνών, που ήταν ένα πάγιο αίτημα των ανθρώπων της τέχνης εδώ και δεκαετίες. Δημιουργήθηκαν κάποιες επιτροπές εργασίας που στελεχώθηκαν με ανθρώπους αναγνωρισμένης καλλιτεχνικής αξίας οι οποίες συνεδρίασαν πολλές φορές μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια της ΝΔ αλλά το έργο που παρήγαγαν δεν αξιοποιήθηκε. Έτσι οι βαρύγδουπες εξαγγελίες παρέμειναν απλά εξαγγελίες και η Ελλάδα έμεινε να είναι μια από τις λίγες χώρες στην Ευρώπη που οι καλλιτεχνικές σπουδές, με εξαίρεση τα εικαστικά, δεν έχουν πανεπιστημιακή διαπίστευση.

Στον πρώτο αυτό ενάμιση χρόνο της διακυβέρνησης της ΝΔ στο υπουργείο πολιτισμού επικράτησαν έριδες, λόγω και του γεγονότος ότι υπήρχαν πολλοί πολιτικοί προϊστάμενοι οι οποίοι διαγκωνίζονταν πώς θα επικρατήσει ο ένας του άλλου και θα προβληθεί περισσότερο. Αυτός που επικράτησε τελικά και παρέμεινε κιόλας στο πόστο παρά τις αλλαγές πολιτκών προϊσταμένων, ήταν ο Χρήστος Ζαχόπουλος, μέχρι την απόπειρα αυτοκτονίας του. Φάνηκε από τους πρώτους μήνες ότι η ανάληψη του υπουργείου από τον πρωθυπουργό ήταν απλά ένα επικοινωνιακό τρικ που καμμία ουσία δεν είχε και γι αυτό το λόγο δεν παρήγαγε και έργο. Ο πρωθυπουργός βρέθηκε στο υπουργείο μόνο δύο φορές (!) κατά τη διάρκεια της θητείας του σε αυτό.

Από τις αλλαγές που έγιναν στο πρώτο αυτό διάστημα σε επίπεδο προσώπων να σημειώσουμε την τοποθέτηση του Γιώργου Λούκου στο πόστο του επικεφαλής του Φεστιβάλ Αθηνών και του Στέφανου Λαζαρίδη στο πόστο του καλλιτεχνικού διευθυντή της Λυρικής Σκηνής. Ο πρώτος, ο οποίος και σήμερα παραμένει στο πόστο του κατόρθωσε να αλλάξει το φεστιβάλ και να το μετατρέψει σε έναν καλλιτεχνικό θεσμό με κύρος, σημαντικό στη ζωή της πόλης κάθε καλοκαίρι. Δεν ήταν εύκολο, ο κύριος Λούκος χρειάστηκε να συγκρουστεί πολλές φορές με λογικές που επικρατούσαν καθώς και με πολιτικούς ακόμα και μέσα από τη ΝΔ, όπως ο δήμαρχος Αθηναίων, ο οποίος γελοιοποιήθηκε. Αποτέλεσμα πάντως του έργου του κυρίου Λούκου είναι το γεγονός ότι ολόκληρη η πόλη έχει αγκαλιάσει αυτό το άνοιγμα του φεστιβάλ, το οποίο είναι από τα πλέον επιτυχημένα πράγματα που έχουν συμβεί.

Όσον αφορά το Στέφανο Λαζαρίδη και τη θητεία του στο τιμόνι της ΕΛΣ, αυτή δε στέφθηκε με επιτυχία. Ο κύριος Λαζαρίδης ήρθε με περισσή αλλαζονεία και σνομπισμό να επιβάλλει μια καινούργια τάξη πραγμάτων, μη λαμβάνοντας υπόψη του την πρότερη κατάσταση. Και τα όποια πολιτικά ερείσματα είχε εξανεμίστηκαν μέσα σε πολύ λίγο διάστημα, μια και το πάνω χέρι έλαβε ένα καινούργιο ισχυρό πρόσωπο στο ΔΣ της ΕΛΣ, ο κύριος Οδυσσέας Κυριακόπουλος. Η αναμόρφωση της ΕΛΣ που επιχειρήθηκε δεν απέδωσε καρπούς, μια και το διάστημα παραμονής του Λαζαρίδη ήταν μικρό, αλλά και γιατί επί της ουσίας η νοοτροπία δεν άλλαξε καθόλου. Η έλευση αμφιβόλου ποιότητας τραγουδιστών και συγκροτημάτων τα οποία χρυσοπληρώνονταν, αλλά και η αδιαφορία για το εγχώριο οπερατικό δυναμικό δημιούργησαν μια πολεμική η οποία στοίχισε τα μέγιστα.

Στα θετικά αυτής της περιόδου η υπογραφή της σύμβασης με το ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος για την κατασκευή του καινούργιου κτηρίου της ΕΛΣ αλλά και της Εθνικής Βιβλιοθήκης στο Δέλτα του Φαλήρου. Επιτέλους, ένα όνειρο δεκαετιών γίνεται πραγματικότητα. Ο χώρος του Ιπποδρόμου στο Φάληρο, παρά το αρνητικό γεγονός της μεγάλης του απόστασης από το κέντρο θα μετατραπεί σε ένα πολύ μεγάλο πολιτιστικό πάρκο και η γύρω περιοχή θα αναβαθμιστεί. Αρκεί βέβαια στην καινούργια Λυρική να μην επικρατήσουν τάσεις εξυπηρέτησης μιας οικονομικής ελίτ και μόνον και παραγωγής παραστάσεων προσβάσιμων μόνο σε αυτήν λόγω κόστους. Αυτό μένει να το δούμε.

Τι πραγματικά έγινε το βράδυ της 4ης Σεπτεμβρίου στα Εξάρχεια

2009-09-16T17:17:00.003+03:00

Μετά από την απίστευτη και απαράδεκτη υπόθεση της τρομοκράτησης των πολιτών στα Εξάρχεια την 4η Σεπτεμβρίου 2009 με την αναίτια εισβολή των ΜΑΤ και τον ξυλοδαρμό πολιτών με μόνο λόγο ότι βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στο συγκεκριμένο μέρος, αναδημοσιεύω από το tvxs τη συνέντευξη του πολίτη ο οποίος ξυλοκοπήθηκε από τους αστυνομικούς επί της οδού Μπενάκη αρχικά, έπειτα αφού του φόρεσαν χειροπέδες τον έδεσαν σε ένα δέντρο (!), όπου συνέχισαν να τον ξυλοκοπούν, στη συνέχεια τον μετέφεραν στη ΓΑΔΑ και μετά από δικό του αίτημα στο νοσοκομείο "Γ. Γεννηματάς", όπου διαγνώστηκε ότι έχει σπάσει ένα πλευρό του το οποίο του έχει τρυπήσει τον πνεύμονα!

ΕΛ.ΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ!

4 Σεπτέμβρη 2009

2009-09-08T04:46:00.002+03:00

Την Παρασκευή 4 Σεπτέμβρη 2009 η ΕΛΑΣ επιδόθηκε σε ένα όργιο αυθαιρεσίας όπως αυτά που συνέβαιναν τον περασμένο Δεκέμβριο. Με αφορμή την σύλληψη δύο πιτσιρίκων που έκαναν γκράφιτι στην οδό Σόλωνος η αστυνομία επενέβη στα Εξάρχεια με τρόπο αναίτιο και βάναυσο, χρησιμοποιώντας χειροβομβίδες κρότου λάμψης και χημικά. Η επίθεση έγινε σε μια στιγμή που τα Εξάρχεια ήταν γεμάτα από κόσμο που Παρασκευή βράδυ διασκέδαζε. Οι αστυνομικοί έφτασαν στο σημείο, αφού μπήκαν ανάποδα με τα περιπολικά σε κεντρικούς δρόμους των Εξαρχείων τρομοκρατώντας τον κόσμο, να ξυλοκοπήσουν άγρια τέσσερις νεαρούς που συνέλλαβαν δένοντάς τους σε ένα δέντρο! Μάλιστα ο ένας από αυτούς από το πολύ ξύλο υπέστη κάταγμα σε ένα πλευρό το οποίο του τρύπησε τον πνεύμονα!

Στο βίντεο που δημοσιεύτηκε στο μπλογκ του Γιαντάκου, φαίνονται αστυνομικοί στον πεζόδρομο της οδού Μεσολογγίου να έχουν ρίξει κάτω έναν νεαρό, οποίος μάλιστα αργότερα συνελήφθη και είναι από αυτούς που ξυλοκοπήθηκαν δεμένοι στο δέντρο.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την καταστροφική φωτιά την Παρασκευή στο Σύνταγμα

2009-08-26T14:25:00.002+03:00

Όλοι εκεί με μαύρα ρούχα

«Φτάνει πια!», το σύνθημα που κάνει τον γύρω του Διαδικτύου
Αθήνα

Σε κοινή δράση με αφορμή την τελευταία καταστροφική πυρκαγιά στη βορειοανατολική Αττική καλούνται οι bloggers και όλοι οι ενεργοί πολίτες την Παρασκευή 28 Αυγούστου στις 7 το απόγευμα στην πλατεία Συντάγματος. Απαραίτητη ενδυμασία για τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας τα μαύρα ρούχα.
Όπως αναφέρουν Τα Νέα, η πρόσκληση κάνει το γύρω του Διαδικτύου μέσω blogs και e-mails, αλλά η κινητοποίηση διευρύνεται και με sms.

Όπως συνέβη και στις καταστροφικές πυρκαγιές του Αυγούστου του 2007, όταν εκατοντάδες σιωπηλοί διαδηλωτές με μαύρα ρούχα είχαν κατακλύσει την πλατεία Συντάγματος, έτσι και φέτος προγραμματίζεται μια αντίστοιχη διαμαρτυρία, αποδεικνύοντας το Διαδίκτυο, εκτός των άλλων, είναι και μέσο συντονισμού και διαμαρτυρίας.

Σύμφωνα με τους ανώνυμους συντάκτες της πρόσκλησης, την Παρασκευή «θα κατατεθούν στο προεδρείο της Βουλής καμένα δέντρα σαν απάντηση της φύσης και των ενεργών πολιτών στις πολιτικές που τα έκαψαν» και θα απαιτηθεί να κηρύσσονται αυτόματα αναδασωτέα όλα τα καμένα των τελευταίων δέκα ετών.

Παράλληλα, οι χρήστες του Διαδικτύου απαιτούν να καταδικάζονται για κακουργήματα οι ιδιοκτήτες, οι εργολάβοι και οι υπεύθυνοι που έδωσαν άδεια σε οποιοδήποτε κτίσμα ανεγέρθηκε σε δασικές ή αναδασωτέες εκτάσεις.

Έκκληση για κοινή δράση bloggers και ενεργών πολιτών για τις πυρκαγιές της Αττικής

2009-08-24T04:24:00.001+03:00

Η Πρωτοβουλία για την Αντι-συστημική Αριστερά κάνει δημόσια έκκληση για κοινή δράση και συντονισμό των bloggers και των ενεργών πολιτών όπου με κάθε τρόπο (SMS, τηλέφωνα κλπ) να μεταδώσουν το ακόλουθο μήνυμα: “Καλούμε όλους τους ενεργούς πολίτες και κάθε συλλογικότητα σε ανοιχτή δημόσια διαμαρτυρία την Παρασκευή 28 Αυγούστου 2009, στις 7.00μμ στην Πλατεία Συντάγματος όπου:
1. Θα κατατεθούν στο προεδρείο της καμένα δέντρα στην Βουλή σαν απάντηση της φύσης και των ενεργών πολιτών στις πολιτικές που τα έκαψαν
2. Όλα τα καμμένα τουλάχιστον των τελευταίων 10 ετών θα απαιτηθεί να κυρήσσονται αυτόματα αναδασωτέα στην πράξη και
3. Αν βρεθούν κτίσματα σε δασικές ή αναδασωτέες εκτάσεις να καταδικάζονται για κακουργήματα οι ιδιοκτήτες του κτίσματος, ο εργολάβος και οι υπεύθυνοι που έδωσαν άδειες ( Πολεοδομία, ΔΕΗ ) και να τους επιδικάζονται και τα έξοδα κατεδάφισης του.”

Διαδώστε το

http://dosepasa.wordpress.com/

Πένθος

2009-08-23T16:14:00.001+03:00

Καλό μήνα χωρίς κάπνισμα σε κλειστούς χώρους

2009-07-01T04:38:00.001+03:00

Μουσείο Ακρόπολης

2009-06-30T04:48:00.001+03:00

Πήγα πριν από μερικές μέρες να δω το καινούργιο μουσείο της Ακρόπολης. Ένα μουσείο που πέρασε κυριολεκτικά από σαράντα κύματα μέχρι να αποφασιστεί τελεσίδικα η κατασκευή του στο οικόπεδο Μακρυγιάννη.

Θυμάμαι την περιοχή από την εποχή της δεκαετίας του '80. Μια περιοχή σαν όλες τις άλλες στην Αθήνα, μικροαστική, γεμάτη πολυκατοικίες, χαρακτηριστικό παράδειγμα της ανάπτυξης που συντελέστηκε στην Αθήνα τις δεκαετίες '60 και '70 του περασμένου αιώνα. Μικρά και μεγάλα διαμερίσματα σε πολυκατοικίες χωρίς καμμία αρχιτεκτονική έμπνευση, ειδικά όσο απομακρυνόταν κανείς από τον Παρθενώνα και κυρίως από την οδό Αποστόλου Παύλου, που τότε ακόμα δεν είχε πεζοδρομηθεί, όπως σήμερα. Ήταν ένας μικρόκοσμος χαρακτηριστικός της εποχής του, όχι τόσο μακρινής είναι αλήθεια από τη σημερινή.

Σήμερα ή περιοχή έχει αποκτήσει μια ατμόσφαιρα ολότελα διαφορετική από παλιά. Η πεζοδρόμηση της Αποστόλιυ Παύλου στα τέλη του '90, με την αρχή της ενοποίησης αρχαιολογικών χώρων, ενός φιλόδοξου σχεδίου που δεν ολοκληρώθηκε καθότι απομένουν ακόμα πολλά να γίνουν έτσι ώστε η Αθήνα να αναδείξει τα μνημεία της και να γίνει μια πιο όμορφη πόλη, άλλαξε τα δεδομένα. Το Μουσείο της Ακρόπολης έρχεται να συμβάλλει σε αυτή την παράξενη γκλαμουριά που ξαφνικά έχει κατακλύσει τα πάντα. Είναι ίσως το κερασάκι στην τούρτα, μια επένδυση τόσο οικονομική, όσο συναισθηματική, ένα χρέος που η Αθήνα όφειλε στους κατοίκους και την ιστορία της.

Είμαι χαρούμενος που το μουσείο επιτέλους άνοιξε τις πύλες του και μπορούμε να το χαρούμε όλοι. Πέρασε πραγματικά από σαράντα κύματα μέχρι να γίνει. Τα δύο μεγάλα κόμματα μπλέχτηκαν σε ατέρμονους αγώνες και συγκρούσεις για να πείσει το καθένα από τη μεριά του για την αλήθεια της υποτιθέμενης θέσης του. Χρησιμοποίησαν και τα δύο την κατασκευή του μουσείου για να κερδίσουν εκλογική πελατεία και τελικά να πείσουν ότι οι άλλοι είχαν άδικο.

Η Μελίνα Μερκούρη ήταν αυτή που πίστεψε στην κατασκευή του μουσείου και το πάλεψε όσο κανείς άλλος για να γίνει πραγματικότητα. Αντίθετα, στελέχη της ΝΔ και κυρίως ο Πέτρος Τατούλης, για ψηφοθηρικούς λόγους βεβαίως, ήταν αυτοί που αντιστάθηκαν σθεναρά. Σήμερα βέβαια προσπαθούν να το αποσιωπήσουν και να σπεύσουν να δηλώσουν λάτρεις του κτηρίου και του εθνικού ρόλου που υπηρετεί.

Το κτήριο αυτό καθαυτό δεν είναι ένα πολύ σπουδαίο αρχιτεκτόνημα. Ή τουλάχιστον δεν είναι ένα εντυπωσιακό κτήριο στα δικά μου μάτια. Όμως αυτό δεν με πειράζει καθόλου, μια και δεν ανταγωνίζεται το μεγαλείο που έχει κληθεί να υπηρετήσει, δηλαδή την Ακρόπολη. Ωστόσο τα εκθέματα είναι πάρα πολύ ωραία τοποθετημένα και τα κείμενα που τα συνοδεύουν δίνουν με λίγα λόγια την ουσία. Ο τελευταίος όροφος περιέχει τα γλυπτά της ζωφόρου τοποθετημένα περιμετρικά, όπως ακριβώς ήταν τοποθετημένα στον Παρθενώνα, πριν ο Έλγιν, αμόρφωτος και ανάλγητος υπερόπτης Δυτικός, τα αφαιρέσει για να τα μεταφέρει στην Αγγλία. Τα κομμάτια που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο έχουν αντικατασταθεί με αντίγραφα και έχουν τοποθετηθεί στη θέση που ήταν πριν αφαιρεθούν. Έτσι παίρνει κανείς μια γενική και ολοκληρωμένη εικόνα της ζωφόρου.

Αυτό που σοκάρει είναι ο αριθμός των γλυπτών που ο Έλγιν αφαίρεσε. Στην πραγματικότητα αυτά είναι η συντριπτική πλειοψηφία. Και οι Άγγλοι συνεχίζοντας να είναι υπερόπτες και αλαζόνες, αρνούνται ακόμα και σήμερα να τα επιστρέψουν.

Η κλασσική ομορφιά της Ακρόπολης και η θέα του ιερού βράχου κόβουν πραγματικά την ανάσα. Το μουσείο αυτό ξεπληρώνει ένα χρέος. Το χρέος που έχουμε απέναντι στην ιστορία αυτού του τόπου στον οποίο έτυχε να γεννηθούμε. Δεν ξέρω αν αισθάνομαι περήφανος βλέποντας όλα αυτά, σίγουρα όμως αισθάνομαι συγκίνηση, γαλήνη και ανακούφιση.

Neda

2009-06-21T05:46:00.000+03:00

Στις 19:05 τοπική ώρα Τεχεράνης, ένα νεαρό κορίτσι, 16 χρονών που παρακολουθούσε με τον πατέρα της τα τεκταινόμενα στους δρόμους της Τεχεράνης, όπου βρισκόταν σε εξέλιξη μια μεγάλη διαδήλωση ενάντια στο καθεστώς πυροβολήθηκε αναίτια, όπως δείχνει το παρακάτω βίντεο από έναν αστυνομικό, από αυτούς που ονομάζονται basij. Το παρακάτω βίντεο είναι συγκλονιστικό

Το όνομά της ήταν Neda

Μάνος

2009-06-15T23:36:00.000+03:00

Ο θάνατος του Μάνου το 1994 με βρήκε στο δρόμο. Πήγαινα να δώσω κάποιες εξετάσεις Αγγλικών και μέσα στο ταξί άκουσα τα θλιβερά νέα. Τότε δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω το μέγεθος της απώλειας και τι σήμαινε αυτό για μένα. Όμως σήμερα 15 χρόνια μετά θυμάμαι εκείνη την ημέρα με κάθε λεπτομέρεια. Όπως επίσης θυμάμαι το βράδυ εκείνο που μαζί με τους φίλους μου από το σχολείο είχαμε βγει βόλτα στο Κολωνάκι. Ήμαστε δεκαεφτά χρονών και ο Χατζιδάκις είχε ήδη σημαδέψει τα πρώτα μας ερωτικά σκιρτήματα με τη μουσική του, τα τραγούδια του, αλλά και με τα γραπτά του. Εκεί λοιπόν καθώς ανεβαίναμε προς το Λυκαβηττό, τον είδα. Ήταν στο St. George Lycabettus, καθόταν σε μια καρέκλα, είχε γύρει προς τα μπροστά και ακουμπούσε σε ένα τραπεζάκι και συνομιλούσε με κάποιον που δε θυμάμαι καθόλου το πρόσωπό του. Ή ίσως και να μην το είδα: είχα τόσο πολύ θαμπωθεί που έβλεπα ένα από τα είδωλά μου ολοζώντανο μπροστά μου που δεν υπήρχε χώρος να χωρέσει στην εικόνα κάποιος άλλος.

Το Χατζιδάκι δυστυχώς δεν τον γνώρισα. Υπήρξε όμως ένας από τους ανθρώπους που με επηρρέασαν βαθύτατα στα πρώτα μου ενήλικα χρόνια και έφτασα μέχρι και σήμερα ακόμα να ανακαλύπτω κομμάτια της ψυχής του που μου είναι άγνωστα. Στη σημερινή απαξίωση των πάντων, το έργο του είναι ένας φωτεινός φάρος. Όχι τόσο η μουσική του, όσο η όλη του προσωπικότητα και κυρίως τα κείμενά του.

Έχοντας χιλιακούσει όλα του τραγούδια, ακόμα και τα ανέκδοτα, δεν εντυπωσιάζομαι πια από το είδος μουσικής που εκείνος έγραφε. Το μουσικό του έργο, με επιρροές από τον Σατί, τον Ντεμπυσύ, αλλά και τον Μάλερ (ήταν γνωστή η αδυναμία του για αυτόν το συνθέτη, έγραψε και το τραγούδι που αναφέρεται στην Άλμα Μάλερ και περιλαμβάνεται στους "Μύθους μιας γυναίκας") δεν υπήρξε μια μεγάλη καινοτομία.

Αυτό όμως που ήταν πολύ σημαντικό ήταν η προσωπικότητά του και οι αξίες του, από τις οποίες δεν παρεξέκλινε καθόλου σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Ίσως γι αυτό ακόμα και σήμερα, 15 χρόνια μετά το θάνατό του, προκαλεί όλη αυτή τη συγκίνηση.

Θα κλείσω με τη φωτογρφία του Μάνου σε ηλικία 5 χρονών, γιατί είναι ο άνθρωπος που με την ενήλικη ευαισθησία του με δίδαξε πως μπορεί κανείς μεγαλώνοντας να κρατήσει ζωντανό το παιδί που κάποτε υπήρξε.

ATYS 2

2009-06-03T01:51:00.002+03:00

Η παράσταση πήγε καλά κατά γενική ομολογία και ήταν ένα πολύ τολμηρό εγχείρημα. Ήταν η πρώτη φορά που ένα έργο του Lully ανέβηκε στην Ελλάδα. Παραθέτω εδώ δύο βίντεο από την παράσταση.

Atys: Sebastian Monti
Sangaride: Sterren Boulbin
Caelenus: Antoine Chauveau

Μουσική διεύθυνση: Ιάκωβος Παππάς

ATYS

2009-05-18T02:42:00.005+03:00

Θα αναρωτιέστε πού χάθηκα ε; Λοιπόν τον τελευταίο καιρό δεν είχα και πολύ όρεξη να ασχοληθώ με το μπλογκ γιατί άλλα καλλιτεχνικής φύσεως γεγονότα με απασχολούσαν. Και αυτά είχαν να κάνουν με την συμμετοχή μου σε μια παράσταση όπερας. Πιο συγκεκριμένα η όπερα λέγεται ATYS και είναι του Γάλλου συνθέτη του 17ου αιώνα Jean-Baptiste Lully. Για τους σινεφίλ να αναφέρω ότι ο Lully αναφέρεται σε μια πολύ σημαντική και πολύ αγαπητή στην Ελλάδα Γαλλική ταινία, που έχει τίτλο "Όλα τα πρωινά του κόσμου" και την έχει σκηνοθετήσει ο Αλέν Κορνό. Το Lully στην ταινία παίζει ο Gerard Depardieu.

Ο συνθέτης αυτός είναι από τους μεγαλύτερους της εποχής του και από τους σημαντικότερους στη θεμελίωση της όπερας ως θεατρικού είδους. Είναι πραγματικά ένα πολύ ιδιαίτερο είδος μουσικής καθότι το κείμενο παίζει πολύ σημαντικό ρόλο και πρέπει ως εκ τούτου για να ανέβει να υπάρχει κάποιος ο οποίος να γνωρίζει το ρεπερτόριο και το συγκεκριμένο έργο και να μπορεί να το διδάξει σε αμύητους εκτελεστές, όπως για παράδειγμα είναι η αφεντιά μου. Μη γνωρίζοντας αυτό το μουσικό ιδίωμα του 17ου αιώνα, οφείλω να πω ότι αντιμετώπισα μεγάλες δυσκολίες στην εκμάθηση του ρόλου μου και χρειάστηκε να δουλέψω πάρα πολύ για να τα καταφέρω.

Στην προσπάθειά μου αυτή βρήκα αρωγό, όχι μόνο εγώ βέβαια αλλά και όλο το ensemble, έναν Έλληνα μουσικό, τσεμπαλίστα και μαέστρο, με πολύ μεγάλη πείρα αλλά και πολύ μεγάλη αγάπη και ταλέντο για αυτή τη μουσική. Το όνομά του είναι Ιάκωβος Παππάς και όλους αυτούς τους μήνες που διήρκεσε το ταξίδι μας στα βαθιά νερά της θάλασσας της Γαλλικής προκλασσικής μουσικής, στάθηκε δίπλα μας άτεγκτος κριτής και πολύτιμος δάσκαλος. Και να 'μαστε σήμερα εδώ, έτοιμοι να παρουσιάσουμε αυτό για το οποίο εργαστήκαμε όλο το χειμώνα. Θα γίνουν τρεις παραστάσεις 22, 23 και 24 Μαϊου. Εγώ θα τραγουδήσω στην τελευταία.

Ελπίζω να σας δω εκεί και να μιλήσουμε, μη φύγετε χωρίς να χαιρετηθούμε.

Για το τέλος μερικά αποσπάσματα από μερικά έργα του Lully.
Πρώτα ο πρόλογος από την όπερα "Cadmus Et Hermione"

Cadmus Et Hermione, Opéra De Jean-Baptiste Lully (prologue) - For more amazing video clips, click here

Έπειτα η σκηνή του ύπνου από την όπερα που ανεβάζουμε τον "Αττι"

Νέοι πυροβολισμοί κατά αστυνομικών

2009-04-03T04:29:00.004+03:00

Δύο αστυνομικοί της ομάδας «Δ» σταμάτησαν μία μοτοσυκλέτα με δύο επιβάτες για έλεγχο στην οδό Σκιάθου στην Κυψέλη. Οι δύο άγνωστοι τράβηξαν όπλα και πυροβόλησαν τους δύο αστυνομικούς.

Ο ένας αστυνομικός χτυπήθηκε από τη σφαίρα στο κεφάλι και ο δεύτερος στο λαιμό. Μετά τους πυροβολισμούς οι άγνωστοι απέσπασαν το πιστόλι του ενός, τύπου CZ και εξαφανίστηκαν αναπτύσσοντας ταχύτητα.

Οι δύο αστυνομικοί διακομίστηκαν στον Ερυθρό Σταυρό, ο ένας σε κρίσιμη κατάσταση και ο άλλος σε σοβαρή. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες η Αστυνομία έχει στη διάθεσή της τον αριθμό κυκλοφορίας της μοτοσυκλέτας.

Και οι δύο αστυνομικοί ανήκουν στο σώμα των ειδικών φρουρών.

Ο σοβαρά τραυματισμένος αστυνομικός ονομάζεται Σ.Θ. και έχει γεννηθεί το 1979 και ο δεύτερος Γ. Α. ίδιας περίπου ηλικίας.

Η περιοχή έχει αποκλειστεί από αστυνομικές δυνάμεις ενώ στις έρευνες συμμετέχει η Αντιτρομοκρατική υπηρεσία.

Στην περιοχή του συμβάντος επικρατεί τρομερή αναστάτωση με δεκάδες περιπολικά να ψάχνουν τους γύρω δρόμους και περιοχές να έχουν αποκλειστεί από την Αστυνομία. Στο νοσοκομείο έχει σπεύσει η ηγεσία της ΕΛΑΣ και ο αρχηγός της Βασίλης Τσιατούρας, ενώ στις 02:30 έφτασε και ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών αρμόδιος για θέματα Δημόσιας Τάξης Χρ. Μαρκογιαννάκης.

Εν τω μεταξύ γενική κινητοποίηση διέταξε το αρχηγείο της ΕΛΑΣ. Όλοι οι αστυνομικοί του Λεκανοπεδίου σπεύδουν στις υπηρεσίες τους και οι άδειες ανακαλούνται. Στις έρευνες συμμετέχει η Αντιτρομοκρατική. Οι αστυνομικοί κάνουν λόγο για «εκτέλεση» και είναι σοκαρισμένοι από την πρόθεση των δραστών να σκοτώσουν. Ωστόσο αποφεύγουν ακόμη να κάνουν λόγο για τρομοκρατική ή μη επίθεση.

Πως βρέθηκαν στην οδό Σκιάθου

Οι αστυνομικοί έσπευσαν στην οδό Σκιάθου μετά από τηλεφώνημα που κατήγγειλε κλοπή αυτοκινήτου εν εξελίξει. Επί τόπου έσπευσε ομάδα 11 αστυνομικών με περιπολικά και μοτοσυκλέτες.

Οι δύο ειδικοί φρουροί που είχαν φθάσει πρώτοι απομακρύνθηκαν λίγο από την υπόλοιπη ομάδα για να ελέγξουν ένα σημείο στην συμβολή των οδών Σκιάθου και Σκόπα, δίπλα στο σχολικό συγκρότημα της Γράβας. Πρόκειται για ένα κακοφωτισμένο σημείο. Εκεί σταμάτησαν έναν ύποπτο μοτοσικλετιστή για έλεγχο.

Τότε, συνεργός του μοτοσικλετιστή που ήταν κρυμμένος στο σκοτάδι πυροβόλησε εν ψυχρώ τους δύο άτυχους αστυνομικούς. Στη συνέχεια οι δύο δράστες εξαφανίστηκαν.

(Πρώτη καταχώρηση 3 Απριλίου 2009, 00:15)

αναδημοσίευση από την ζούγκλα

Τι σκοπό έχει η σημερινή διαμαρτυρία στη Λυρική;

2009-03-14T14:45:00.006+02:00

ΟΜΟΦΥΛΟΦΥΛΙΚΗ ΛΕΣΒΙΑΚΗΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΛΛΑΔΑΣ
Μη κερδοσκοπικό σωματείο - Αρ. Απ Πρωτοδ: 4126/2004ΤΣΑΜΑΔΟΥ 13, 10683 - ΑΘΗΝΑ - ΤΗΛ: 6947434353www.olke.org - email: info@olke.org

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η ζωή δεν είναι μόνο το λυρικό θέατρο, μωρό μου.

Η ΟΛΚΕ δεν συμμετέχει στη διαμαρτυρία που διοργανώνεται το Σάββατο 14.3.2009, έξω από τη Λυρική Σκηνή. Συμμετείχε στη διαμαρτυρία που οργανώθηκε μετά από κάλεσμα της οργάνωσης «Σύνθεση-ενημέρωση για τον HIV/AIDS» στις 7.3.2009 και θεωρεί ότι έχουν ήδη γραφεί και ειπωθεί πάρα πολλά γιαυτό το θέμα.Θεωρούμε επίσης σκόπιμο, να επισημάνουμε ότι το ομοερωτοφοβικό κρούσμα με το κείμενο του Δ.Σ. της ορχήστρας της Ε.Λ.Σ. δεν είναι το μοναδικό. Καθημερινά πολλές και πολλοί λεσβίες, γκέι, αμφιφιλόφυλες/οι και τρανσέξουαλ βιώνουν την απομόνωση και τον αποκλεισμό, τη βία λεκτική και σωματική, στην οικογένεια, τη γειτονιά, το σχολείο, το στρατό, την εργασία, τον ελεύθερο χρόνο. Τέτοια κρούσματα συμβαίνουν ακόμη και σε μέρη που θα μπορούσαν να θεωρηθούν «ασφαλή» όπως η Ερεσός και η Μύκονος. Επομένως πιστεύουμε ότι χρειάζονται πολύ περισσότερες δράσεις, σε περισσότερα μέρη και με άλλες αφορμές.Η ΟΛΚΕ καλεί την κυβέρνηση, τα πολιτικά κόμματα, και όλες/ολους τις/τους πολίτες να υιοθετήσουν και να υποστηρίξουν το αίτημά της να καθιερωθεί επίσημα η 17 Μαΐου, παγκόσμια ημέρα κατά της ομοερωτοφοβίας.Ευχόμαστε ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ στις φίλες και τους φίλους που διοργανώνουν τη διαμαρτυρία και τις/τους διαβεβαιώνουμε ότι θα αγωνιστούμε και πάλι μαζί σε μελλοντικές ευκαιρίες που θα μας δοθούν, για την εξάλειψη των διακρίσεων και την επίτευξη της πλήρους ισότητας για όλες και όλους.

Αθήνα 13.3.2009

Το Δ.Σ.

Κι ένα σχόλιο του Ηνίοχου:

Μετά από συνέλευση που έγινε την Πέμπτη στο Στέκι Μεταναστών και στην οποία δυστυχώς δεν παραβρέθηκα, ακούστηκαν σύμφωνα με αυτά που μου μεταφέρθηκαν, διάφορες περίεργες απόψεις σε σχέση με μια ενδεχόμενη νέα διαμαρτυρία στη Λυρική Σκηνή πριν από την παράσταση του Σαββάτου, δηλαδή σήμερα. Η αρχική ιδέα ήταν να μαζευτεί κόσμος έξω από τη Λυρική και να φιληθούν. Αυτό βέβαια είχε και μια αναφορά όπως καταλαβαίνει κανείς στα όσα απαράδεκτα συνέβησαν στη Λυρική το περασμένο Σάββατο σε σχέση με την ομοφοβική στάση της ορχήστρας.

Όμως στη συνέλευση ακούστηκαν και διάφορες απόχεις οι οποίες καμμία σχέση δεν έχουν με την ΟΛΚΕ, τους ομοφυλόφιλους και το κίνημα για τα δικαιώματά τους. Κάποιοι λοιπόν εξέφρασαν την άποψη ότι ενδεδειγμένη είναι μια εξτρεμιστική ενέργεια, κοινώς να τα σπάσουμε όλα για να τους δείξουμε.

Μετά και από τη χθεσινή απαράδεκτη ενέργεια της απρόκλητης επίθεσης μέρα μεσημέρι στο Κολωνάκι και η κατατρομοκράτηση του κόσμου που είτε ζει ή εργάζεται εκεί, είτε ήταν απλά περαστικός, αλλά και μετά από όλες τις αντίστοιχες απαράδεκτες ενέργειες που βιώνουμε το τελευταίο διάστημα και που εκτραχύνονται οδηγώντας την πολιτική κατάσταση σε σκοτεινές ατραπούς, νομίζω ότι πρέπει όλοι εμείς οι ενεργοί πολίτες που διαφωνούμε με όλα αυτά και που δε γουστάρουμε ο αγώνας μας για ένα καλύτερο αύριο να λοιδωρείται από εγκληματικές και προβοκατόρικες ενέργειες, να αντιδράσουμε.

Καταγγέλω λοιπόν την όποια εξτρεμιστική ενέργεια γίνει σήμερα στο όνομα των ομοφυλοφίλων και των λεσβιών αλλά και στο όνομα των κοινωνικών διεκδικήσεων. Θα είναι μια ενέργεια που σκοπό θα έχει την πρόκληση αναταραχής, χωρίς κανένα πολιτικό στόχο. Μια ενέργεια που θα πάει το κίνημα και τις συλλογικές διεκδικήσεις πολύ καιρό πίσω και θα δώσει τη δυνατότητα στο αστικό κράτος να χρησιμοποιήσει μεγαλύτερη καταστολή.

update:
Το Σάββατο το βράδυ έγινε η διαμαρτυρία μπροστά στη Λυρική Σκηνή στην οποία παραβρέθηκα, όχι για να συμμετέχω, αλλά περισσότερο για να δω τι γίνεται. Όντως η διαμαρτυρία ήταν ειρηνική και δεν είχε καμμία σχέση με τις απόψεις που εκφράστηκαν τις προηγούμενες μέρες και που με έκαναν να γράψω αυτό το ποστ.
Δε μετανιώνω που το έγραψα, τη συγκεκριμένη στιγμή απηχούσε αυτά που αισθανόμουν με βάση αυτά που είχα μάθει.

Και για να το κάνω πιο σαφές: Πέρα από αυτούς που εμφανίστηκαν στο Στέκι Μεταναστών την περασμένη Πέμπτη και εξέφρασαν την άποψη να γίνει μια διαμαρτυρία με συγκρουσιακή διάθεση, ενδεχομένως και με σπασίματα, το πράγμα κυκλοφόρησε ευρέως την Παρασκευή και το Σάββατο και στη Λυρική το ήξεραν και ανησυχούσαν πολύ με δεδομένο το τεταμένο κλίμα των τελευταίων ημερών με την απαράδεκτη ενέργεια της ορχήστρας του θεάτρου να κυκλοφορήσει το ομοφοβικό της κείμενο, αλλά και με την επίσης απαράδεκτη ενέργεια των σπασιμάτων στο Κολωνάκι την Παρασκευή το μεσημέρι. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής μάλιστα της Λυρικής κύριος Πάκορ, έφυγε εσπευσμένα από το διαγωνισμό Μαρία Κάλας, στον οποίο συμμετείχε ως μέλος της κριτικής επιτροπής, για να συμμετάσχει σε σύσκεψη την Παρασκευή το βράδυ με θέμα την επικείμενη διαμαρτυρία. Ευτυχώς τίποτα άσχημο δε συνέβη, αλλά αυτό δεν αναιρεί τα γεγονότα που προηγήθηκαν. Ζητώ λοιπόν συγγνώμη αν παραπληροφόρησα κάποιους, σκοπός μου καθόλου δεν ήταν αυτός, αλλά επιτέλους ήθελα να ανιδράσω στις χωρίς στόχο και λογική βίαιες επιθέσεις του τελευταίου διαστήματος, με αποκορύφωμα την επίθεση στο Κολωνάκι την Παρασκευή το μεσημέρι.

Ένας χρόνος, χρόνια μου πολλά

2009-03-11T03:52:00.003+02:00

Έκλεισε λοιπόν ένας χρόνος από τη δημιουργία αυτού εδώ του ιστολογίου. Ήταν πέρυσι στις 10 Μαρτίου που απηυδυσμένος από τις μέρες μοναξιάς εκεί πέρα στη Βιέννη μού ήρθε η φαεινή ιδέα αυτού εδώ του ιστολογίου.

Το όνομα η αλήθεια είναι ότι δεν το έψαξα πολύ, ήθελα απλά κάτι που να είναι εύηχο και να έχει σχέση με αρχαία Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί όλα αυτά, απλά έτσι μου ήρθε. Κι επειδή έχω ψυχαναλύσει τον εαυτό μου πολύ για άλλα πράγματα,ε, μη μου ζητάτε να το κάνω τώρα και γι αυτό.

Έτσι λοιπόν προέκυψε ο hnioxos. Μέσα σε αυτόν εδώ το χρόνο και μέσα από αυτό το ιστολόγιο έγιναν πολλά. Πρώτα από όλα είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω τον εαυτό μου στο γράψιμο (το κανονικό γράψιμο ε, όχι το άλλο στα υποδήματα ή αλλού... πονηρούληδες! Εξάλλου σε αυτό το γράψιμο είμαι πρωταθλητής, ρωτήστε κι αυτούς που με ξέρουν να σας πούνε :) ).

Το γράψιμο δεν ήταν ποτέ από τις αγαπημένες μου ασχολίες, φαντάζομαι ότι ήμουν πολύ αυστηρός με τον εαυτό μου και δεν άντεχα να διαβάζω τα γραφτά μου. Μέχρι που από τη δημιουργία αυτού εδώ του ιστολογίου ανακάλυψα ότι είναι μια ασχολία που μου αρέσει.

Αυτό όμως που περισσότερο από οτιδήποτε άλλο μου έδωσε αυτό το ιστολόγιο είναι μια κοινότητα, έναν κύκλο ανθρώπων που με καταλαβαίνουν, συμφωνούν ή διαφωνούν μαζί μου και αλληλοϋποστηριζόμαστε. Με λίγα λόγια μου έδωσε επικοινωνία.

Έτσι λοιπόν είμαι πολύ χαρούμενος που αισίως έφτασα στον ένα χρόνο και ελπίζω να πάω πολύ ακόμα.

Erik Kurmangaliev

2009-03-09T03:43:00.004+02:00

Ο Erik Kurmangaliev είναι ένας άνθρωπος που βρήκε στη ζωή του πολλές δυσκολίες μόνο και μόνο λόγω της φύσης του και του είδους της φωνής του, σε εποχές περισσότερο ομοφοβικές από τη δική μας και σε ένα καθεστώς ανελεύθερο στο Καζακστάν, όταν αυτό ακόμα αποτελούσε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης του Μπρέζνιεφ.

Όλες αυτές οι δυκολίες όμως δεν τον εμπόδισαν να γίνει γνωστός, βασιζόμενος στο εκπληκτικό του ταλέντο, αλλά και στην εσωτερική του δύναμη ως άνθρωπος. Με αφορμή αυτά που συνέβησαν εχθές στη Λυρική Σκηνή και στα οποία ήμουν μάρτυρας παραθέτω μια άρια από την υπέροχη φωνή του Καζάχου, μια φωνή γυναίκας στο σώμα ενός άντρα. Ελπίζω η καφρίλα που βιώνουμε εδώ στην Ελλάδα κάποτε να εκλείψει.

Ομοφοβία στη Λυρική Σκηνή, μέρος 2ον

2009-03-08T01:48:00.003+02:00

Γύρω στις 8μμ, ώρα προγραμματισμένης έναρξης της παράστασης, εισήλθαν στην πλατεία οι διαμαρτυρόμενοι ακτιβιστές, μαζί κι εγώ. Το κοινό που είχε καθήσει στις θέσεις για να παρακολουθήσει την παράσταση, παρακολουθούσε αμήχανο τα τεκταινόμενα.

Μερικοί από τους διαμαρτυρόμενους έφτασαν μπροστά από την ορχήστρα με σκοπό να διαβάσουν ένα κείμενο που είχαν ετοιμάσει για την περίσταση. Ένας από αυτούς είχε και τη σημαία με το ουράνιο τόξο και την ανέμιζε. Εκεί λοιπόν του επιτέθηκαν κάποιοι θερμόαιμοι από την ορχήστρα με γροθιές και του πήραν τη σημαία. Στο δε κομφούζιο που ακολούθησε, το κοινό χωρίστηκε στα δύο. Κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν για την παρέμβαση και κάποιοι άλλοι για την ομοφοβική στάση της ορχήστρας, η οποία σημειωτεόν μοίραζε και σήμερα το αισχρό κείμενο που μοίρασε και εχθές. Το κείμενο της παρέμβασης δεν διαβάστηκε μετά από τους προπηλακισμούς και αφού τα πνεύματα στην αίθουσα ηλεκτρίστηκαν.

Η ομοφοβική στάση της ορχήστρας είναι απαράδεκτη για πολλούς λόγους. Πρώτα από όλα η ορχήστρα δεν έχει λόγο να παρεμβαίνει στη σκηνοθετική άποψη μιας παράστασης όπερας. Ο μοναδικός απόλυτος υπέυθυνος καλλιτεχνικά για αυτό είναι ο σκηνοθέτης της παράστασης, στη συγκεκριμένη περίπτωση η κυρία Μάριον Βάσερμαν. Έπειτα η ορχήστρα με τον τρόπο που ενήργησε, καθαρά επιθετικά, ρατσιστικά και ομοφοβικά, προσέβαλλε την ανθρώπινη υπόσταση όλων των ομοφυλόφιλων Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι από τους φόρους που πληρώνουν συμβάλλουν οικονομικά στη Λυρική Σκηνή και κατ' επέκταση στην πληρωμή των μισθών των συγκεκριμένων μουσικών.

Επίσης αυτή η ρατσιστική συμπεριφορά συνιστά και ποινικό αδίκημα καθότι ο νόμος Ν.3304/05 προστατεύει από διάκριση με βάση το γενετήσιο προσανατολισμό. Ως εκ τούτου όλοι αυτοί που διέπραξαν τη συγκεκριμένη διάκριση, πρώτα από όλα η ορχήστρα και οι συνδικαλιστές της, αλλά και η διεύθυνση της Λυρικής Σκηνής που αποδέχτηκε το τελεσίγραφο της ορχήστρας για την απόσυρση της σκηνής του φιλιού μεταξύ δύο ανδρών στη συγκεκριμένη παράσταση, είναι υπόλογοι ενώπιον του Ελληνικού αλλά και του Ευρωπαϊκού Δικαίου.

Λυπάμαι πραγματικά για αυτούς που σκέπτονται με αυτόν τον τρόπο αν και είναι καλλιτέχνες. Θα περίμενε κανείς ότι στους καλλιτεχνικούς χώρους θα υπήρχε μια μεγαλύτερη ανεκτικότητα στις μειονότητες και κυρίως ότι οι άνθρωποι θα είχαν περισσότερο ανοιχτό μυαλό και δε θα προέβαιναν σε συμπεριφορές που εκθέτουν τους ιδίους αλλά και τη χώρα και το θέατρο στο οποίο εργάζονται όχι μόνο στα μάτια των Ελλήνων, αλλά και στα μάτια ολόκληρου του κόσμου.

Παρολαυτά το ζήτημα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων αλλά και της ελευθερίας της έκφρασης είναι ζωτικό για μια δημοκρατία και δεν θα το αφήσουμε στα χέρια κάποιων που πριν ενεργήσουν δεν κάθονται τουλάχιστον να σκεφτούν τις συνέπειες των πράξεών τους. Γι αυτό η διαμαρτυρία μας θα είναι οξύτατη και επιφυλασσόμαστε να ασκήσουμε όλα τα ένδικα μέσα.

Η διαμαρτυρία έληξε κάποια στιγμή με την αποχώρηση των ακτιβιστών από την αίθουσα. Τη στιγμή της αποχώρησης δέχτηκαν εκ νέου επίθεση από κάποιους που πρέπει να ήταν τεχνικοί και προσωπικό ασφαλείας του θεάτρου, οι οποίοι με σπρωξίματα και φωνές επιχείρησαν να "επιβάλλουν" την... τάξη. Η παράσταση έγινε κανονικά, ξεκίνησε με μισή ώρα περίπου καθυστέρηση.

Για την ιστορία το κείμενο που διανεμήθηκε από την ορχήστρα στο κοινό εχθές και σήμερα πριν αρχίσει η παράσταση ανέφερε ενδεικτικά αυτολεξεί τα εξής: «Οπως θα διαπιστώσετε παρακολουθώντας την παράσταση η συγκεκριμένη σκηνοθετική απόδοση εκτός του ότι αλλοιώνει το λιμπρέτο προσδίδει στον κεντρικό ήρωα του έργου ομοφυλοφιλικές τάσεις με ακραίες σκηνές, κάτι για το οποίο διαμαρτυρηθήκαμε εγγράφως στη Διοίκηση της Ε.Λ.Σ.».

Ομοφοβία στη Λυρική Σκηνή

2009-03-07T17:50:00.003+02:00

Έχει μια σκηνοθέτρια δικαίωμα να σκηνοθετήσει όπως θέλει;

Προφανώς όχι! Πρέπει πρώτα η Ορχήστρα της Λυρικής Σκηνής να εγκρίνει τι είναι ηθικό και τι όχι!

Στην πρεμιέρα της όπερας Ρούσαλκα, η ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής μοίρασε χτες 6 Μαρτίου φυλλάδια που καταγγέλλουν τη γαλλίδα σκηνοθέτρια ότι μετέτρεψε ένα παραμύθι σε έκφυλη ιστορία με ομοφυλοφιλικές τάσεις.

Με απειλές κατά της ίδιας της σκηνοθέτριας ότι δεν θα παίξουν αν δεν αφαιρεθεί ένα φιλί μεταξύ δύο αντρών, αλλά και κατά του πρωταγωνιστή να μην τολμήσει να δώσει το φιλί, η Ορχήστρα της Λυρικής Σκηνής θεωρεί ότι είναι αρμόδια να αποφασίζει τι είναι ηθικό και τι όχι, καταστρατηγώντας κάθε αίσθηση δικαίου αλλά και διακριτών επαγγελματικών ρόλων.

Ο πρόεδρος του Σωματείου των Μουσικών της ΕΛΣ κ. Θοδωρής Μαυρομάτης ενώ δήλωσε ότι δεν θα μποϊκοτάρουν την παράσταση ούτε θα προβούν σε ακραία μέτρα τελικά έπραξε ακριβώς το αντίθετο, μοιράζοντας χτες φυλλάδια και προξενώντας εκρηκτική ατμόσφαιρα στο κοινό, κάποιοι από τους οποίους γιούχαραν τη σκηνοθέτρια, ενώ οι περισσότεροι προπηλάκισαν την Ορχήστρα για τη ρατσιστική, ταλιμπανιστική της στάση. Το θέμα δεν είναι το φιλί μεταξύ δύο αντρών σε μια παράσταση.

Το θέμα είναι κατά πόσο ο οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα να εμποδίζει δύο άντρες ή δύο γυναίκες να φιληθούν. Και κατά πόσο ο οποιοσδήποτε τυχάρπαστος μπορεί να φιμώνει την καλλιτεχνική ελευθερία της έκφρασης.

Οι γκέι, λεσβίες και τρανς της Ελλάδας και όλοι οι ελεύθεροι πολίτες δεν θα αφήσουμε αναπάντητη αυτή την εξωφρενική πρόκληση ομοφοβίας και φίμωσης της ελευθερίας της έκφρασης.

Απόψε, 7 Μαρτίου και ώρα 19:30 όλες και όλοι να συγκεντρωθούμε έξω από τη Λυρική Σκηνή (Ακαδημίας 59-61) για να αντισταθούμε στις μεσαιωνικές και απάνθρωπες αντιλήψεις της Ορχήστρας της Λυρικής Σκηνής.

Να είστε εκεί!

Αυτό το μήνυμα έλαβα σήμερα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο. Το θέμα το γνωρίζω από χθες το πρωί και έχω πραγματικά γίνει έξαλλος, κυρίως από το θράσσος της Ορχήστρας, που, χωρίς να νομιμοποιείται να εκφέρει λόγο επί των σκηνοθετικών θεμάτων, παρόλα αυτά συνέταξε αναφορά πριν από μερικές ημέρες αξιώνοντας να αποσυρθεί η σκηνή με το φιλί, αλλιώς εκείνοι ήταν αποφασισμένοι να προβούν σε απεργία και έτσι η παράσταση θα αναβαλλόταν!

Το δεύτερο μεγάλο αίσχος της ιστορίας ήταν το γεγονός ότι ο διευθυντής της Λυρικής Σκηνής αποδέχτηκε το τελεσίγραφο των μουσικών και έτσι η σκηνή από όσο γνωρίζω αποσύρθηκε. Φανταστείτε ότι ανάμεσα στους μουσικούς της ορχήστρας και ανάμεσα στους εργαζόμενους της Λυρικής υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είναι ομοφυλόφιλοι. Πώς αυτοί αντιμετωπίζουν αυτή την ευθεία και απροκάλυπτη προσβολή της προσωπικότητάς τους;

Η Λυρική Σκήνή, κλεισμένη στο καβούκι της θεωρεί ότι μπορεί να προβαίνει στην οποιουδήποτε είδους αυθαιρεσία χωρίς να υπάρχει καμμία αντίδραση. Θα δουν λοιπόν ότι δεν είναι έτσι.

Επίθεση στο Στέκι Μεταναστών

2009-02-26T15:19:00.003+02:00

Προχθές τη νύχτα γύρω στις 11, το παρακράτος πέρασε από τη θεωρία στην πράξη. Ίσως δεν είναι η πρώτη φορά, δυστυχώς αίσθησή μου είναι ότι δεν θα είναι και η τελευταία.

Το Στέκι των Μεταναστών είναι ένας χώρος που στεγάζονται διάφορες οργανώσεις που στόχο έχουν την υπεράσπιση των πολιτικών και κοινωνικών ομάδων των μειονοτήτων κάθε είδους. Εκεί είναι και το σημείο όπου συνεδριάζει η ΟΛΚΕ μία φορά την εβδομάδα, στις συνεδριάσεις της οποίας παραβρίσκομαι. Γνωρίζω λοιπόν το χώρο και τους ανθρώπους αρκετά καλά.

Η ρίψη χειροβομβίδας εναντίον του Στεκιού Μεταναστών στην οδό Τσαμαδού 13 στα Εξάρχεια, σηματοδοτεί μια σκλήρυνση της στάσης των συγκεκριμένων κύκλων που ωθούν σε παρακρατική βία. Σύμφωνα με αυτά που έγραψε ο Άνεμος η ημερομηνία που επιλέχθηκε να χτυπηθεί το συγκεκριμένο μέρος είναι χαρακτηριστική. Στις 24 Φεβρουαρίου, ημέρα της επίθεσης, είναι η ημερομηνία της ίδρυσης τους Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος του Hitler στη Γερμανία το 1920. Έτσι μπορεί κανείς να σκεφτεί ότι η προχθεσινή δολοφονική επίθεση έγινε σαν απότιση φόρου τιμής.

Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Το πολιτικό κλίμα των τελευταίων μηνών, η πολιτική κρίση που ξέσπασε με αφορμή την υπόθεση Βατοπεδίου, η εξέγερση του Δεκέμβρη, δημιουργούν ένα κλίμα πρόσφορο προς κάθε είδους, μικρή ή μεγάλη, εκτροπή. Η αστική τάξη και η εξουσία, πανικοβλημένες από τις μέχρι τώρα εξελίξεις, αλλά και, κυρίως, τρέμοντας αυτές που πρόκειται να έρθουν με αιτία την οικονομική κρίση, έχουν ξαναβγάλει το παρακράτος στην επιφάνεια. Οι τελευταίες επιθέσεις από διάφορες τρομοκρατικές οργανώσεις, αρχής γενομένης από την επίθεση στον αστυνομικό Διαμαντή Ματζούνη, εξυπηρετούν τα σχέδιά τους.

Προφανώς έχουν στόχο την τρομοκράτηση του κόσμου που διαφωνεί με τις πολιτικές τους επιλογές και τον τρόπο άσκησης της εξουσίας. Έτσι, αφού όλοι θα έχουν τρομοκρατηθεί και ο καθένας θα κάθεται στο σπιτάκι του για να μη φάει καμμιά αδέσποτη, θα είναι ελεύθεροι να επιβάλλουν αυτά που σήμερα δεν μπορούν να επιβάλλουν. Δηλαδή καινούργια αντιλαϊκά μέτρα και εξυπηρέτηση των οικονομικών συμφερόντων με περαιτέρω άρμεγμα του λαού.

Οι παρακρατικοί μηχανισμοί που ποτέ δε σταμάτησαν να υπάρχουν, παρά το γεγονός ότι περάσαμε σε καθεστώς δημοκρατίας από το 1974 και μετά, τον τελευταίο καιρό έχουν εντείνει τη στάση τους και τα μέτρα που παίρνουν για την καταστολή του κινήματος. Η αγαστή τους συνεργασία με τις ομάδες κρούσης της Χρυσής Αυγής, αλλά και η δημιουργία υποτίθεται αριστερών οργανώσεων κρούσης που στην πραγματικότητα είναι ασφαλίτες, είναι κάποιοι από τους τρόπους τους. Κάποιοι άλλοι είναι η περιπολία στους δρόμους ατόμων που συνεργάζονται με την Ασφάλεια, φορούν πολιτικά και βρίσκονται σε συγκεκριμένα σημεία συλλέγοντας πληροφορίες, ή ακόμα και συμμετέχοντας οι ίδιοι σε προβοκατόρικες ενέργειες. Στις διαδηλώσεις από το Δεκέμβρη και μετά, ειδικά σε αυτές που έγιναν επεισόδια που έμοιαζαν να έρχονται από το πουθενά, χωρίς προφανή αιτία δηλαδή, αναρωτήθηκα πολλές φορές για την ταυτότητα ατόμων που είχα δει να συμμετέχουν με το μεγαλύτερο ζήλο. Αποτέλεσμα ήταν βέβαια ότι μετά από αυτά η Αστυνομία επιδιδόταν σε ένα όργιο βίας και καταστολής, όπου την πλήρωνε η μάζα των διαδηλωτών.

Είμαι σίγουρος ότι μια αντίστοιχη προβοκατόρικη ομάδα υπάρχει και στο διαδίκτυο. Μπλόγκερς οι οποίοι εμφανίζονται σαν υπέρμαχοι των διαδηλώσεων και του κινήματος, στην πραγματικότητα όμως ενεργούν για σκοτεινούς παρακρατικούς μηχανισμούς, συλλέγοντας πληροφορίες για όλους και για όλα και στην ουσία φακελώνοντας κόσμο.

Δεν ξέρω αυτή τη στιγμή πώς μπορεί κανείς να αντιδράσει σε όλα αυτά. Για την ώρα νομίζω ότι πρέπει να υπάρχει η μέγιστη δυνατή επαγρύπνηση. Όσον αφορά αυτό που συνέβη στο Στέκι Μεταναστών, υπάρχει μια κινητοποίηση σήμερα το απόγευμα στην πλατεία Εξαρχείων στις 6μμ. Ελάτε όλοι εκεί.

Boheme από τη Θεσσαλονίκη 2009

2009-02-17T04:13:00.002+02:00

Boheme, (Thessaloniki 2009)
Ανέβηκε από GuessWho2008

Ροδόλφος: Γιάννης Χριστόπουλος
Μιμί: Αντωνία Καλογήρου

Signs

2009-02-15T04:52:00.001+02:00

Απλά μαθήματα οικονομίας

2009-02-14T03:41:00.003+02:00

Μόλις έπεσε στην αντίληψή μου ένα καταπληκτικό κείμενο του motorcycleboy με θέμα την οικονομική κρίση. Αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε και τα σχόλια είναι δικά σας

Σκέψου ότι ζεις σε µια γειτονιά παλαιού τύπου. Από αυτές που ßλέπεις στις ασπρόµαυρες ελληνικές ταινίες, ας πούµε -Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιµο. Έχεις τώρα σ´αυτή τη γειτονιά ένα µπακάλικο -το αφεντικό του µαγαζιού, χοντρός αντιπαθέστατος αλλά αναγκαίος επειδή φέρνει τα πάντα, παστέλια, µαντολάτα, απορρυπαντικά, τρόφιµα, τσιγάρα -διαθέτει και τηλέφωνο «δια το κοινόν». Έχει και υπαλλήλους διάφορους ο χοντρός, ßάλτους κι αυτούς στην ιστορία. Τι κάνει λοιπόν ο χοντρός; Αγοράζει κοψοχρονιά και πουλάει σε τσιµπηµένες τιµές, κλέßει και στο ζύγι -κονοµάει γενικώς. Και όσο κονοµάει, τόσο αγοράζει κι όσο αγοράζει, τόσο πουλάει όλο κι ακριßότερα -κονοµάει χοντρικώς. Πουλώντας λιανικώς. Έχει φτιάξει τώρα ο χοντρός ένα κοµπόδεµα µεγαλύτερο από τη µπάκα του. Τι να το κάνει; Οι τράπεζες δε δίνουν καλά επιτόκια, µε τοκογλυφίες δε θέλει να µπλέκει καθότι επίφοßα πράγµατα, για την πάρτη του δε γουστάρει να ξοδέψει επειδή τυγχάνει ολιγαρκής καρµίρης ο χοντρός -σκέφτεται λοιπόν, σπάει την κεφάλα του, τι να το κάνει το µπαγιόκο. «Ρε δεν ανοίγω ακόµα ένα µπακάλικο -να κονοµάω από δυο πάντες;» λέει στο τέλος. Τώρα υπάρχουν δυο µπακάλικα στη γειτονιά, µόνο που οι τιµές δεν πέφτουν (χαζός είναι ο χοντρός να τις ρίξει; αφού µόνος του κάνει παιχνίδι), αντιθέτως, λόγω εξόδων της αναπτυσσόµενης επιχείρησης (του χοντρού), οι τιµές ανεßαίνουν. Τι γίνεται µετά;

Τι να γίνει; Μεροκαµατιάρηδες οι άνθρωποι της γειτονιάς, δεν διαθέτουν κανένα µηχάνηµα να κόßει αßέρτα χρήµατα -οπότε δεν µπορούν πλέον να αγοράσουν τα εµπορεύµατα του χοντρού.
Πέφτουν τα έσοδα ανεßαίνουν τα έξοδα -τρελαίνεται ο χοντρός! Τι θ
´απογίνει;

Αποφασίζει να ανοίξει µπλοκάκι µε ßερεσέδια, καλύτερα να του χρωστάνε παρά να σαπίζει το εµπόρευµα στα ράφια. Αναθαρρεύουν λοιπόν οι µεροκαµατιάρηδες της γειτονιάς κι αρχίζουν να ψωνίζουν όλο και περισσότερα µε ßερεσέ -το µπλοκάκι του χοντρού γίνεται κανονικός τηλεφωνικός κατάλογος. Ξυπνάει, που λες, ένα πρωί ο χοντρός µέσα στον ιδρώτα. «Ρε τι γίνεται εδώ; Έχω καταντήσει να µου χρωστάνε µέχρι και τα καναρίνια το καναßούρι τους -που θα πάει αυτή η κατάσταση; Δεν έκανα καλά να ξανοιχτώ τόσο πολύ -άσε που ψυλλιάζοµαι ότι οι µπαταξήδες της γειτονιάς δεν θα έχουν να µε ξεχρεώσουν στον αιώνα τον άπαντα». Τι σκαρφίζεται λοιπόν ο
µπακάλης ο χοντρός; Πάει στον γερο- τσιφούτη της γειτονίας, τον σιχαµερό που δανείζει µε τόκους δέκα φορές πάνω από το νόµιµο. «Γερο-Λαδά αδερφέ µου, σώσε µε!» παρακαλάει ο χοντρός.
«Ξανοίχτηκα µε τα ßερεσέδια -κάνε κάτι να έρθω στα ίσα µου γιατί οι
προµηθευτές πιέζουν κι εγώ µόνο το µπλοκάκι έχω!»Ο τσιφούτης την έχει από καιρό ανθιστεί τη φτιάξη, καθότι παλιός στο επάγγελµα και στην οικονοµική ανάλυση. Αγοράζει λοιπόν το µπλοκάκι του χοντρού (κοψοχρονιά φυσικά) και όλα µέλι-γάλα. Τώρα, αυτό το µπλοκάκι µε τα ßερεσέδια πρέπει κάπως να κλείσει -αλλά ο τσιφούτης είναι λεπτοκαµωµένο άτοµο, καχεκτικό και φιλάσθενο ας πούµε. Φωνάζει λοιπόν κάτι καλόπαιδα της γειτονιάς, µε πτυχία και περγαµηνές από τα καλύτερα Σωφρονιστικά Ιδρύµατα της χώρας και τους ξηγιέται.«Φέρτε µου τα φράγκα κι από ότι µαζεύετε, 2% δικά σας». Ξαµολιούνται τα παιδιά, απειλούν, δέρνουν,σπάνε-κάτι µαζεύουν. Φτιάχνει την πρώτη µπάζα ο τσιφούτης αλλά είναι ακόµα παθητικός. Το µπλοκάκι ούτε που αδυνάτισε καθόλου, τετράπαχο
παραµένει. Πάει λοιπόν στα δικαστήρια και τις αστυνοµίες. «Βοηθήστε µε καλοί µου άνθρωποι, φτωχός είµαι, το κοµπόδεµά
µου δάνεισα και τώρα δε µε πληρώνουν επειδής είµαι γέρος κι
ανήµπορος!» Φιλότιµοι οι σταυρωτήδες κάνουνε µια έτσι και ξεσπιτώνουν ένα κάρο κόσµο, αφού οι έρηµοι οι άνθρωποι δεν έχουν να πληρώσουν. Κάθεται τώρα ο τσιφούτης και ξαναµετράει. Τι πήρε; Λίγα λεφτά και µπόλικα χαµόσπιτα. Ούτε καν τα χρήµατα που έδωσε στον χοντρό µπακάλη δεν έπιασε, τραßάει τις αραιές τρίχες που του έχουν αποµείνει ο τσιφούτης. «Πως την πάτησα µε τον κανάγια! Που, ακόµα και σκλάßους να τους πουλήσω όσους είναι εδώ µέσα στο µπλοκάκι -τα λεφτά µου δεν θα τα ßγάλω!»

Από την άλλη πλευρά ο µπακάλης έχει πέσει στα µαύρα πανιά. Γιατί όσα του έδωσε ο τσιφούτης δε φτάνουν ούτε για «ζήτω» -έχει ξανοιχτεί πολύ,έχει τιγκάρει τις αποθήκες σε εµπόρευµα, χρωστάει στους
προµηθευτές και ο κόσµος δεν περνάει να ψωνίσει ούτε λουµίνια για το καντήλι. Πώς να περάσουν; Αφού δεν τους έχει µείνει ούτε κεραµίδι να ßάλουν πάνω από το χάλι τους, να µην τους ßλέπουν τα σύννεφα και τους φτύνουν καταιγιστικά,που λέει ο λόγος. Αρχίζει λοιπόν τις
απολύσεις ο µπακάλης -την πληρώνουν οι µπακαλόγατοι και το παράρτηµα ειδών µπακαλικής, µπας και σωθεί η επιχείρηση. Έχουµε τώρα έναν τσιφούτη στα πρόθυρα αυτοκτονίας, έναν µπακάλη στα πρόθυρα εµφράγµατος και τους µεροκαµατιάρηδες δυο-τρία χιλιόµετρα ßαθύτερα από τα πρόθυρα, στα υστερόθυρα, Καθαρτηρίου και Κολάσεως γωνία, για την ακρίßεια. Επειδή όµως τέτοια πράγµατα δεν πρέπει να συµßαίνουν σε µια ευυπόληπτη κοινωνία, παρεµßαίνει το κράτος, να ßάλει τάξη. Γιατί άνευ τσιφούτη δεν κινείται το χρήµα, άνευ µπακάλη δεν εισάγονται φουά γκρα και άνευµεροκαµατιάρηδων δεν εισπράττονται φόροι για να αγοραστεί το φουά γκρα -µε νιώθεις;

Ερώτηση: τι πρέπει να κάνει το κράτοςστη συγκεκριµένη περίπτωση; Τι µέτρα πρέπει να πάρει; Απαντήστε και εισπράττετε την ßάσην ας πούµε ! Απαντήσεις που δώθηκαν από τυχάρπαστους φωστήρες της µπακαλικής:

1.Μειώνει τους φόρους το κράτος, οπότε περισσεύουν χρήµατα στους
φτωχοµεροκαµατιάρηδες και ξεχρεώνουν το µπακάλη και τον τσιφούτη.

Σχόλιο: Αγαπητό µου παιδί, µάλλον διαßάζεις πολλές ιστορίες του Έκτορος Μαλό και της Μυρτώς Κοντοßά -δεν εξηγείται αλλιώς τόση απλοϊκότης! Και τι είναι ßρέ το κράτος που θα µειώσει τους φόρους; Σύλλογος προστασίας αναξιοπαθούντων µισθωτών; Πως θα
ζήσει το κράτος; Εδώ αυτά που παίρνει και δεν του φτάνουν -εσύ προτείνεις µείωση; Άσε που, αν περισσέψουν λεφτά οι φτωχοί, σιγά µην πάνε να ξεχρεώσουν! Θα αγοράσουν ένα κάρο ανοησίες και θα ßρεθούν ακόµα πιο χρεωµένοι -έτσι όπως ακριßώς κάνουν τα
τελευταία χρόνια! Ξαναπέρνα το Σεπτέµßρη µε τον κηδεµόνα σου αγαπητό µου παιδί.

2.Ξεχρεώνει το κράτος τα χρωστούµενα από την τσέπη του και τα κρατάει λίγα-λίγα από τα µισθά των φτωχώνε. Σχόλιο: Από τον προηγούµενο αντέγραψες και άλλαξες λίγο το συµπέρασµα
για να µη σε πάρουν είδηση;

Βρέ µπούφε αφού και το κράτος από τον τσιφούτη δανείζεται, πού θα ßρει λεφτά να τον ξεχρεώσει;

3.Αφήνει το κράτος τον τσιφούτη και τον χοντρό να ψοφήσουν επειδή
κάνανε ανοησίες και ανοίγει ένα δικό του µπακάλικο µαζί µε µια κρατική τσιφουτερί για να ßολευτεί ο κοσµάκης.

Σχόλιο: Μόνο που πρώτον αν ψοφήσει το κεφάλαιο ποιος θα χρηµατοδοτεί τους ßουλευτές να ßουλεύονται και τους υπουργούς να υποεργάζονται; Κατά δεύτερον, φαίνεται ότι αριστερίζεις
και η ιστορία σε έχει καταδικάσει στο πυρ το εξώτερον! Ξαναπέρνα το
Σεπτέµßρη που θα έχει τελειώσει η τουριστική περίοδος και θα
ξαναλειτουργήσουµε τη Μακρόνησο, να δούµε τι θα κάνουµε µε σένα.

4.Αγοράζει το κράτος ένα ολοκαίνουργο τεφτέρι, λευκό σαν αθώα
περιστερά και το δίνει στον χοντρό. Δίνει κι ένα στον τσιφούτη για να µη γκρινιάζει. Και τους λέει «µην ανησυχείτε, εγώ είµαι εδώ -γράψτε κατά ßούληση, εγγυώµαι εγώ τα λεφτά σας».
Σχόλιο: Να συλληφθεί πάραυτα ο γράψας την παραπάνω τούφα και να του απαγγελθούν επιτόπου κατηγορίες περιύßρισης αρχής, παρακώλυσης συγκοινωνιών, σύστασης συµµορίας καθώς και κατανάλωσης ψυχότροπων ουσιών εν ώρα µαθήµατος.
Σύµφωνοι;
Στο ξεκίνηµα της παγκόσµιας κρίσης του χρηµατοπιστωτικού συστήµατος,σύµπασα η ανθρωπότης προσκύνησε τον προφήτη Γκόρντον Μπράουν που είχε την έµπνευση να «δανείσει» χρήµατα
στις τράπεζες, ßάζοντας πόδι στους διοικητικούς τους µηχανισµούς,
προκειµένου να εκτονωθεί η κρίση. Αυτό έγινε στην Αγγλία και οι ηγέτες των υπόλοιπων χωρών έσπευσαν να κάνουν το ίδιο.
Σήµερα όλο και περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες µπερδεύονται στο
άκουσµα του παραπάνω ονόµατος. Η συνήθης αντίδραση είναι του στυλ «Μπράουν; Άι θινκ χι ιζ εν οßερεστιµέιτεντ πλέιερ Παντελής Μπράουν ιζ φορ δε µπάζα άι τελ γιου». Κοντολογίς, όλο και περισσότεροι θέλουν να ξεχάσουν τη ßλακεία του Γκόρντονα του Καφέ. Γιατί; Διότι το πρόßληµα ήταν το πλεόνασµα παραγωγής που κυκλοφόρησε στην αγορά και η οικονοµική αδυναµία των καταναλωτών να το απορροφήσουν. Πράγµα το οποίο οδήγησε στην κυκλοφορία πλασµατικού χρήµατος µέσω του υπερδανεισµού. Που µε τη σειρά του οδήγησε σε κατάρρευση των αγορών εφόσον το πλασµατικό χρήµα δεν µπορεί µε τίποτα να γίνει πραγµατικό. Όταν έρχεσαι εσύ και λες ότι θα ρίξεις ΚΙ ΑΛΛΟ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ, για να διορθώσεις την κατάσταση -είσαι, το λιγότερο, µαστουρωµένος! Μάλιστα ο δικός µας οικονοµικός κεφάλας δεν άντεξε και το έσκασε το παραµύθι σε συνέντευξη τύπου. «Δεν είναι πραγµατικά τα κεφάλαια που θα δώσουµε για την στήριξη των τραπεζών, απλώς θα εγγυηθούµε την χρηµατοπιστωτική επάρκεια για να αποκαταστήσουµε την εµπιστοσύνη», έτσι ακριßώς όπως στο λέω το είπε ο άνθρωπος! Μα φυσικά και δεν είναι πραγµατικά τα κεφάλαια κύριέ Παραλογοσκούφη µου! Εσείς µέχρι χτες δανειζόσασταν από τις τράπεζες εκδίδοντας οµόλογα για να καλύψετε τους προϋπολογισµούς σας (το επιτρεπτό ετήσιο έλλειµµα στην Ε.Ε. είναι 3%, πράγµα που σηµαίνει ότι κάθε χρόνο τα κράτη-µέλη πρέπει να δανείζονται χρήµατα για να αντιµετωπίσουν τις ανάγκες τους) -τώρα πως ßρεθήκατε να
δανείζετε τις τράπεζες; Τσου ρε λάκηδες!

Ξεκαθαρίζω -η λύση που προωθείται από τις κυßερνήσεις των ανεπτυγµένων χωρών για την αντιµετώπιση της κρίσης µοιάζει µε συνταγή αλµπάνη γιατρού για την αντιµετώπιση του καρκίνου.
«Από πού να πάρω αυτά τα φάρµακα γιατρέ µου;» «Μα δεν χρειάζεται να πάρετε τα φάρµακα αγαπητέ! Αρκεί να φάτε το χαρτί της συνταγής και θα γίνετε σίγουρα καλά!»

Ξεκαθαρίζω -µέχρι να ρεφάρει η αγορά τη χασούρα της, µέχρι δηλαδή να αντιµετωπίσουν τη ζηµιά από το πλασµατικό χρήµα, θα περάσουν πολλές αναποτελεσµατικές νύχτες του Αγίου Βαρθολοµαίου ακόµα και µέρα-µεσηµέρι.Άρχισαν ήδη να κλείνουν τα παραρτήµατά τους οι αυτοκινητοßιοµηχανίες, θα ακολουθήσουν εταιρείες ειδών εικόνας- ήχου, κινηµατογραφικά στούντιο, εταιρείες παροχής υπηρεσιών και ειδών ψυχαγωγίας και αναψυχής, τουριστικά καταλύµατα. Με λίγα λόγια, η πολυτέλεια θα φάει πρώτη χώµα.

Ξεκαθαρίζω -άνθρωποι θα µείνουν στο δρόµο, προγράµµατα ανεργίας θα αποτύχουν να καλύψουν τις ανάγκες τους και η αγορά θα υπολειτουργεί χειροτερεύοντας συνεχώς την κατάσταση.

Ξεκαθαρίζω -αυτή τη φάση οι γραµµατιζούµενοι τη λένε «ύφεση». Και κουßαλάει στασιµοπληθωρισµό (υψηλό πληθωρισµό που δεν πέφτει µε τίποτα), συνεχώς αυξανόµενη ανεργία, µείωση των παραγωγικών διαδικασιών µέχρι τη στιγµή που . Που;
Δεν θα αναλύσω το µαρξιστικό σενάριο, όπου το σύστηµα καταρρέει µέσα στις αντιφάσεις του. Ξέρεις γιατί; Επειδή αυτό είναι το ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ σενάριο. Θα σου πω όµως για την άλλη προοπτική, αυτή που διδάσκονται οι οικονοµολόγοι στο µάθηµα της οικονοµικής θεωρίας -όταν µελετάνε τα νεώτερα οικονοµικά µοντέλα.

Για να ξεπεραστεί η ύφεση, έχει αποδειχτεί από την ιστορική εµπειρία
ότι θα πρέπει να επέλθει ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ.Μόνο έτσι θα µειωθεί το αγοραστικό κοινό παράλληλα µε τη (σε µεγαλύτερο ßαθµό) µείωση της προσφοράς αγαθών και υπηρεσιών και µόνο µε αυτόν τον τρόπο θα οδηγηθούµε σε αύξηση της αγοραστικής ικανότητας και, ακολούθως, αύξηση των τιµών. Μαγικό, έτσι;

Τι σηµαίνει όµως «καταστροφή µέρους των παραγωγικών μηχανισµών»; Παραγωγικοί µηχανισµοί είναι οι εργαζόµενοι και τα µέσα παραγωγής (µηχανήµατα, κτίρια κ.λ.π.) -να το ξεκαθαρίσω αυτό. Και πως καταστρέφονται; Πανεύκολα! Οι άνθρωποι-εργαζόµενοι σκοτώνονται µαζικά σε πεδία µαχών, τα εργοστάσια ßοµßαρδίζονται, οι οδικές αρτηρίες µεταφοράς εµπορευµάτων ανατινάζονται, η αεροπορία και το ναυτικό χρησιµοποιούνται για τη διεξαγωγή
εχθροπραξιών . Χρειάζεται να σου πω κι άλλα για να καταλάßεις ότι η
«καταστροφή µέρους των παραγωγικών µηχανισµών» συνεπάγεται πόλεµο; Παγκόσµιο κατά προτίµηση, να µην κάνουµε διπλές και τρίδιπλες δουλειές -να ξεµπερδεύουµε µε τη µία. Ο µπακάλης δεν θα πάει στον πόλεµο γιατί έχει πλατυποδία, ο γερο-τσιφούτης επίσης δεν θα πάει, λόγω ηλικίας. Αλλά θα είναι εδώ όταν εσύ δεν θα γυρίσεις για να συνεχίσουν τις δουλειές τους µε καλύτερες συνθήκες και έχοντας σßήσει τις συνέπειες των ßλακωδών ενέργειών τους. Ο Καφές Γκόρντον δεν θα πάει στον πόλεµο λόγω στραßισµού, ο Σαρκοζί δεν θα πάει επειδή είναι προστάτης οικογενείας, η Μέρκελ θα το παίξει γυναίκα και δεν θα καταταγεί, ο Αµερικάνος Πρόεδρος δεν θα πάει επίσης -επειδή εκεί η θητεία είναι προαιρετική. Θα µείνουν πίσω να περιµένουν εσένα, να τους διευκολύνεις ψοφώντας σε κάποιον ßοµßαρδισµένο παλιότοπο για χάρη της σηµαίας. Της δικής τους σηµαίας - όχι της δικής σου, εσύ άλλωστε δεν έχεις. Επειδή και τη σηµαία σου µε υπερχρεωµένη πιστωτική την αγόρασες.Αραγε πέφτω πολύ έξω; Ας το ελπίσουμε!!

Αλέκα Παϊζη

2009-02-06T03:31:00.004+02:00

Θυμάμαι ήταν το χειμώνα του 1991, νομίζω πρέπει να ήταν Δεκέμβριος. Είχα ακούσει πολλά για μια παράσταση στο Απλό Θέατρο του Αντώνη Αντύπα. Ο τίτλος της ήταν: "Η διήγηση της υπηρέτριας Τσερλίνε". Τότε ήμουν ακόμα φοιτητής στο Μαθηματικό και παρά το ότι ήμουν καλλιτεχνίζων και αισθανόμουν πολύ οικεία με το θέατρο σαν τέχνη, δεν είχα πάει πολλές φορές να δω παραστάσεις μόνος μου.

Δεν ξέρω πώς αυτή η παράσταση μού είχε κάτσει στο μυαλό, αλλά είχα αποφασίσει να πάω να τη δω. Μάλιστα τότε είχα μια σχέση και με μια κοπέλα και είχαμε πει να πάμε να τη δούμε μαζί. Οι μέρες περνούσαν και δεν το αποφασίζαμε. Έτσι αποφάσισα να πάω μόνος μου. Και βρήκα εισιτήριο στην τελευταία παράσταση, πριν το έργο κατέβει.

Πήγα στο θέατρο την τελευταία στιγμή και με κάποιες τύψεις γιατί είχα πάει μόνος μου αγνοώντας την κοπέλα μου. Το σημείο όπου βρίσκεται το Απλό Θέατρο, πίσω από την Παντειο, τότε ήταν ένα μέρος σκοτεινό και περίεργο. Ήταν πολύ δύσκολο να το βρει κανείς. Φτάνοντας κάθισα σε ένα πολύ στενό κάθισμα και έμεινα, απόγευμα Κυριακής ήταν θυμάμαι, να περιμένω να αρχίσει το έργο. Για το έργο αυτό καθεαυτό δεν ήξερα τίποτα, απλά ότι η παράσταση που είχα πάει να δω ήταν λέει καλή.

Το έργο ξεκίνησε, ήταν ένας μονόλογος μια γυναίκας που την έλεγαν Τσερλίνε, υπηρέτριας μιας βαρώνης. Δε μπορώ να θυμηθώ πολλά από τις λεπτομέρειες του έργου μετά από τόσα χρόνια. Θυμάμαι το όνομα του συγγραφέα: Χέρμαν Μπροχ

Αλλά δε θυμάμαι μόνο αυτόν. Αυτό που μού έχει μείνει από αυτή την παράσταση είναι η Αλέκα Παϊζη. Ήταν αυτή που ενσάρκωσε την υπηρέτρια Τσερλίνε. Τη θυμάμαι έτσι λεπτοκαμωμένη, με εκείνη την ευγενική φυσιογνωμία της αλλά και τη συγκλονιστική της ενέργεια πάνω στη σκηνή να μού μεταδίδει ρίγη συγκίνησης από το μονόλογο του Μπροχ. Θυμάμαι να μην μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου, θυμάμαι όλες μου τις αισθήσεις σε εγρήγορση για να μπορέσω να πάρω από εκείνη την παράσταση όσο περισσότερα μπορούσα. Θυμάμαι επίσης να απορώ πώς γινόταν εκείνη η ηθοποιός, η Παϊζη, με πατημένα ήδη τα 70 από όσο μπορούσα να υπολογίσω, να θυμάται τόσο καλά όλα εκείνα τα λόγια του ρόλου της.

Μετά από τόσα χρόνια ακόμα θυμάμαι την Παϊζη λουσμένη στα φώτα της σκηνής να παίζει με τη φωνή της. Σίγουρα εκείνη η παράσταση ήταν από τα πιο σημαντικά πράγματα που έχω δει στο θέατρο. Είδα την Αλέκα Παϊζη ακόμα μια φορά στο θέατρο, ήταν σε μια παράσταση του Δημήτρη Μαυρίκιου, σε κάποιο θέατρο στην Κυψέλη. Εξέπεμπε πάντα την ίδια μαγεία στη σκηνή, αλλά εκείνη η πρώτη φορά θα μού μείνει αξέχαστη.

Οι ηθοποιοί και οι μουσικοί έχουμε μια πολύ σημαντική ομοιότητα: Η τέχνη μας τη στιγμή που παράγεται ακριβώς εκείνη τη στιγμή πεθαίνει. Είναι όμως παρήγορο όταν καλλιτέχνες σαν την Αλέκα Παϊζη είναι το παράδειγμα ότι αυτός ο κανόνας δεν ισχύει πάντα. Η τέχνη της παραμένει μέσα μου χαραγμένη ανεξίτηλα. Ας είναι ελαφρό το χώμα που τη σκεπάζει.

Μπάτσος έχυσε πάνω στο καθήκον!

2009-02-03T23:55:00.000+02:00

Αυτή η είδηση έχει πολύ πλάκα και την αναδημοσιέυω από το press-gr. Μπάτσος την ώρα του καθήκοντος μετά από... χειρομαλάξεις (ναι, ναι, έτσι το λέει!) εκσπερμάτισε! Διαβάστε παρακαλώ...

Πώς είπατε; Γελοιότητα;

Αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα

2009-02-02T04:52:00.000+02:00

Κατάληψη στην Εθνική Λυρική Σκηνή

2009-01-30T15:19:00.004+02:00

Σήμερα τη νύχτα ξεκίνησε μια κατάληψη στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Όπως διαβάζουμε και από το μπλογκ η κατάληψη γίνεται σα συνέχεια της εξέγερσης του Δεκεμβρίου, από πολίτες, όχι απαραίτητα του χώρου της Λυρικής Σκηνής ή της κλασσικής μουσικής.

Στο μπλογκ, στην αιτιολόγηση της κατάληψης παρατίθενται μια σειρά από ιστορικά γεγονότα που έχουν να κάνουν με κοινωνικούς αγώνες των τελευταίων πενήντα χρόνων στη χώρα μας και τη στάση που κράτησε η Λυρική Σκηνή τις ημέρες των γεγονότων εκείνων. Η αντιπαράθεση ιστορικών γεγονότων με τις αντίστοιχες πρεμιέρες εκείνης της περιόδου της Λυρικής Σκηνής δεν ξέρω με ποιο τρόπο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα από τα μέλη της κατάληψης για να αιτιολογήσει τους λόγους που τους ώθησαν να καταλάβουν το κτήριο της Κρατικής μας Όπερας.

Και εδώ θέλω να πω ένα απλό πράγμα: Θεωρώ ότι η Τέχνη με τις όποιες ιδιομορφίες έχει καθεμιά μορφή της, δεν πρέπει να απέχει από τους κοινωνικούς αγώνες. Η Τέχνη, όπως και κάθε εκδήλωση της ζωής, είναι αποτέλεσμα της ζωής της ίδιας. Κατά συνέπεια, όσο και να προσπαθήσει κάποιος, καλλιτέχνης ή απλός θεατής ή ακροατής, να κλείσει τα αυτιά και τα μάτια του για να αποφύγει να ακούσει αυτό που γίνεται δίπλα του, αν αυτό είναι αρκετά δυνατό δε θα μπορέσει να το αγνοήσει.

Η Εθνική Λυρική Σκηνή και οι καλλιτέχνες της όπερας, στους οποίους έχω την τιμή να ανήκω, είναι αλήθεια ότι δεν διακρίνονται για την οξεία πολιτική τους σκέψη και για τη βαθειά τους πολιτικοποίηση. Και αυτό έχει βαθειές ρίζες ιστορικές.

Το οικοδόμημα της δυτικής κλασσικής μουσικής αλλά και της όπερας αναπτύχθηκε κυρίως σε προηγούμενους αιώνες, όπου οι κοινωνικοί αγώνες δεν ήταν τόσο ανεπτυγμένοι, ή τόσο ισχυροί. Οι μουσικοί πάντα, για να τη βγάλουν καθαρή και να επιβιώσουν, αναζητούσαν μια θέση δίπλα σε ένα βασιλιά ή έναν πλούσιο, που για λόγους γοήτρου τούς προσελάμβανε για να γράφουν μουσική μόνο γι αυτόν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Josef Haydn, από τους λίγους μουσικούς που κατόρθωσαν να ζήσουν μια ζωή ισσοροπημένη και όχι πνιγμένοι στα χρέη, όπως ο μεγάλος φίλος και σύγχρονός του Wolfgang Amadeus Mozart.

Η μουσική και κυρίως η όπερα ήταν πάντα συνδεδεμένη με τους οικονομικά ισχυρούς. Και γι αυτό υπήρχε ένας πολύ σημαντικός λόγος: Η όπερα, όπως ενδεχομένως και το σινεμά είναι μια πάρα πολύ ακριβή τέχνη. Όμως η όπερα, όπως και το σινεμά, δεν είναι μια ελιτίστικη τέχνη όπως ενδεχομένως πιστεύει πολύς κόσμος και με το ποστ του ενδεχομένως το μπλογκ της κατάληψης αφήνει να διαφανεί.

Στις χώρες της κεντρικής και νότιας Ευρώπης η όπερα είναι ένα λαϊκό είδος, κάτι σαν το λαϊκό θέατρο και οι άνθρωποι παθιάζονται με αυτό. Στην Αυστρία αν κάποιος ασχημονήσει πάνω σε ένα έργο του εθνικού τους συνθέτη, του Mozart, το θέμα γίνεται πρωτοσέλιδο και οι καλλιτέχνες της όπερας είναι κάτι σα ροκ σταρ. Το ίδιο και στη Γερμανία, αλλά και στην Ιταλία και λιγότερο στην Ισπανία και τη Γαλλία ή την Αγγλία.

Στην Ελλάδα η όπερα είναι ένα ας πούμε ξενόφερτο είδος. Κι αυτό γιατί την εποχή που αναπτυσσόταν, από την Αναγέννηση και μετά, ο Ελλαδικός χώρος ήταν κάτω από την τουρκική κατοχή και άρα είχαμε την επιρροή του ανατολίτικου τρόπου σκέψης περισσότερο και κυρίως στη μουσική. Όμως, παρά το γεγονός ότι το είδος είναι ξενόφερτο, έχει πολύ μεγάλη λαϊκή αποδοχή.

Οι Έλληνες ως λαός αγαπάμε πολύ τη μελωδία και κυρίως τη μεσογειακή Ιταλική μελωδία, ας πούμε το Ιταλικό belcanto, το ωραίο τραγούδι όπως λέει και η λέξη στα Ιταλικά. Γι αυτό και πολύς κόσμος, όχι απαραίτητα πλούσιος ή μορφωμένος μουσικά συρρέει στη Λυρική Σκηνή για να ακούσει τα αγαπημένα του έργα από τους Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες. Αυτό δεν σημαίνει ότι συμφωνούν με την άποψη της άρχουσας τάξης, ή ότι χαίρονται όταν τα κινήματα καταπνίγονται.

Απλά πηγαίνουν εκεί γιατί αποζητούν λίγη ομορφιά. Και αυτό παρέχει η όπερα στην κοινωνία: Ομορφιά. Η ανάγκη για λίγη ομορφιά σε αυτόν τον άσχημο κόσμο που ζούμε, είναι αυτή που δημιούργησε την ανάγκη γι αυτή τη μορφή τέχνης. Και είναι και αυτή η ίδια η ανάγκη που συνεχίζει να τη συντηρεί. Σε μια παράσταση όπερας κάποιος ξεχνάει για λίγο την καθημερινότητα αλλά έρχεται αντιμέτωπος με ζητήματα προσωπικά, υπαρξιακά, που έχουν να κάνουν με την ουσία της ύπαρξης, όπως είναι ο έρωτας και ο θάνατος. Και τα κοινωνικά κινήματα, ναι! Ένας από τους πιο πολιτικοποιημένους συνθέτες υπήρξε ο Μπετόβεν του οποίου η όπερα Fidelio, εκτός από ένα αριστούργημα της τέχνης, είναι και ένα από τα πιο πολιτικοποιημένα έργα της κλασσικής μουσικής.

Για να τελειώνουμε: Συμφωνώ με την κατάληψη ως μορφή αγώνα. Μας δίνει τη δυνατότητα να συζητήσουμε μια σειρά ζητήματα που παρά το γεγονός ότι είναι σημαντικά, δε μας απασχολούν και τόσο το τελευταίο διάστημα, όπως η σχέση τέχνης και κοινωνικών αγώνων.

Το να αιτιολογεί την κατάληψη κάποιος όμως λοιδορώντας συλλήβδην το χώρο της όπερας και των καλλιτεχνών της ως αρωγούς στα σχέδια της άρχουσας τάξης και των εκπροσώπων της δείχνει πρώτα από όλα ότι είναι ανιστόρητος και έχει πλήρη άγνοια του χώρου.

Θα είμαι εκεί για να συζητήσουμε όλοι μαζί. Αν είστε καλλιτέχνες ή όχι το ίδιο κάνει. Ελάτε όλοι από κει.

Για το τέλος ένα κομμάτι από το Fidelio από το μεγάλο τενόρο James King.

ΠΑΟ, ΣΥΡΙΖΑ και Βωβός

2009-01-27T03:48:00.003+02:00

Σήμερα το απόγευμα η ΠΑΕ Παναθηναϊκός μαζί με το χουντοδήμαρχο Κακλαμάνη πραγματοποίησαν σύσκεψη για να δουν τι θα κάνουν με το θέμα της διπλής ανάπλασης στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και στον Ελαιώνα, την κατασκευή του καινούργιου γηπέδου του Παναθηναϊκού αλλά και κυρίως αυτό που τους καίει που δεν είναι άλλο βέβαια από την κατασκευή του εμπορικού κέντρου του Βωβού στον Ελαιώνα.

Κατέληξαν σε μια ανακοίνωση όπου καλούν το ΣΥΡΙΖΑ σε διάλογο με στόχο να αποσύρει τις υποτιθέμενες προσφυγές του και αυτοί μετά να τα βρουν για το γήπεδο και το Βωβοκτήριο. Βγήκαν μάλιστα σε όλα τα κανάλια και προπαγάνδιζαν αυτή την απόφαση που υποτίθεται τους δείχνει διαλλακτικούς απέναντι στο κόμμα της Αριστεράς και για το "δημόσιο συμφέρον" αλλά και "για το καλό της ομάδας του Παναθηναϊκού" να προχωρήσουν απρόσκοπτα οι διαδικασίες για την κατασκευή του γηπέδου.

Βεβαίως πρόκειται για επικοινωνιακό τέχνασμα το οποίο αμέσως βγήκαν να το προπαγανδίσουν στα κανάλια τους και έτσι να έχουν τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση. Αφενός καλούν σε διάλογο έναν ολόκληρο πολιτικό σχηματισμό σαν αυτός να είναι ο αποκλειστικός υπεύθυνος για την κατάθεση των προσφυγών αλλά και για όλη την εν γένει υπόθεση. Παρακάπτουν έτσι την επιτροπή κατοίκων και τη συζήτηση από την ουσία του θέματος, που είναι η κατασκευή ενός τσιμεντένιου μεγαθήριου μέσα στο κέντρο της Αθήνας και η υποβάθμιση που θα φέρει στις ζωές όλων των κατοίκων αυτής της πόλης. Αντίθετα παρουσιάζουν το θέμα σαν να είναι αποκλειστικά και μόνο για το καλό της ομάδας του Παναθηναϊκού και γι αυτήν βρε αδερφέ θα βάλουν νερό στο κρασί τους και θα συναντήσουν τους αντιπαναθηναϊκούς του ΣΥΡΙΖΑ μόνο "για το καλό της ομάδας".

Ο λόγος βέβαια αυτής της αναδίπλωσης δεν είναι το "καλό της ομάδας". Μετά από την τελευταία απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για σταμάτημα των έργων στο Βωβοκτήριο παρά τις ασφυκτικές πιέσεις που ασκήθηκαν από τον τύπο συλλήβδην, έντυπο και ηλεκτρονικό, με μερικές μόνο εξαιρέσεις μετρημένες στα δάχτυλα, το όλο εγχείρημα τέθηκε σε αμφιβολία. Με δεδομένη και τη συζήτηση της κύριας προσφυγής στις 6 Μαρτίου στο ΣτΕ και την επικείμενη έκδοση της απόφασης μετά από περίπου 1 χρόνο, η βαλίτσα τραβάει σε μάκρος. Σε ένα χρόνο περίπου από τώρα θα έχουμε και διαφορετική κυβέρνηση κατά πάσα πιθανότητα και η δημιουργία τετελεσμένων είναι κάτι που θα της δέσει τα χέρια για να μπορέσει να τηρήσει τις συμφωνίες.

Επίσης ένα άλλο θέμα είναι ότι η κοινή γνώμη έχει αρχίσει και αλλάζει. Παρά το γεγονός ότι έχουν δαπανήσει τόνους μελάνης για να πείσουν τον κόσμο για την ορθότητα των απόψεών τους τα πράγματα αρχίζουν και παίρνουν άσχημη τροπή. Σε ψηφοφορία που έχει ξεκινήσει εδώ και μέρες από το forthnet.gr ερωτάται ο κόσμος να ψηφίσει ποιος φταίει για το ότι δε γίνεται το γήπεδο του Παναθηναϊκού. Υπάρχουν εναλλακτικές ότι φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Βωβός, ο δήμαρχος, η διοίκηση, το ΣτΕ. Στην αρχή τα αποτελέσματα έδειχναν 85% ότι φτάιει ο ΣΥΡΙΖΑ και 10% οι άλλοι. Σήμερα όμως αυτό έχει ανατραπεί και δείχνει ότι φταίει κατά 35% ο ΣΥΡΙΖΑ και 60% περίπου όλοι οι υπόλοιποι, ενώ έχουν ψηφίσει 5223. Δείτε τα αποτελέσματα εδώ . Άρα η υπόθεση τείνει να μετατραπεί σε Βατερλώ γι αυτούς και τις μεθοδεύσεις τους και να τους πάρουν με τις πέτρες πρώτα από όλα οι οπαδοί τού ίδιου του Παναθηναϊκού!

Γι αυτό λοιπόν επινόησαν όλο αυτό το επικοινωνιακό παιχνιδάκι για να μπορέσουν να κρύψουν πάλι λίγο τη μπάλα. Το πιο αστείο από όλα όμως ξέρετε ποιό είναι; Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ το 'χαψε! Έβγαλε μια ηλίθια ανακοίνωση όπου ανταποκρίνεται υποτίθεται στην πρόσκληση του Παναθηναϊκού για διάλογο! Γράφουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος να συμβάλλει θετικά στην κατεύθυνση της κατασκευής του γηπέδου αν αυτοί το σκέφτονται σοβαρά. Αυτός βέβαια ο χαριεντισμός του κόμματος της Αριστεράς και το ανοιχτό παραθυράκι που αφήνει να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με τους μεγαλοεργολάβους και τους μεγαλοεπιχειρηματίες που επιδιώκουν να θησαυρίσουν πάλι στην πλάτη μας με το πρόσχημα του γηπέδου για την αγαπημένη ομάδα, είναι εμετικός. Δεν ξέρω ποιος άνθρωπος έβγαλε αυτή την ανακοίνωση από το γραφείο τύπου του ΣΥΡΙΖΑ και αν αυτή υιοθετείται από την ηγεσία του. Αν είναι πράγματι αυτή η θέση του, τότε το κόμμα της Αριστεράς μάλλον έχει κάνει ένα πολύ μεγάλο λάθος, όχι απέναντι στον Παναθηναϊκό, αλλά απέναντι στους πολίτες που παλεύουν για να μη γεμίσει τσιμέντο η πόλη μας. Δυστυχώς κύριοι ομελέτα δε γίνεται χωρίς να σπάσεις αυγά. Ούτε γίνεται να τα έχεις καλά με τα επιχειρηματικά συμφέροντα για να αυξήσεις τα ποσοστά σου τη στιγμή που αυτά εγκληματούν στην πλάτη του Ελληνικού λαού.

Πατησίων και Κύπρου

2009-01-26T12:46:00.003+02:00

Ο Δήμος Αθηναίων σήμερα στις 4 περίπου το πρωί με μπουλντόζες και φορτηγά και με την υποστήριξη αστυνομικών δυνάμεων προχώρησε στην κοπή περίπου 50 δέντρων, ανάμεσά τους και αιωνόβιων πεύκων και δύο πολύ μεγάλων φοινίκων, στη γωνία των οδών Πατησίων και Κύπρου που είχε το όνομα "πάρκο Λέλας Καραγιάννη" από την αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης που είχε το σπίτι της στην περιοχή.

Πρόκειται για το πάρκο, που έχει επίσης την ονομασία Αλεπότρυπα, στο οποίο έχουν γίνει διάφορες εκδηλώσεις στο παρελθόν για τη σωτηρία του. Οι βουλευτές του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη και Αντώνης Σκυλλάκος κατέθεσαν επερώτηση στη Βουλή ρωτώντας την Πολιτεία για το τι πρόκειται να κάνει για την προστασία του πάρκου. Το κείμενο της ερώτησης εδώ.

Η μελέτη για την κατασσκευή του πάρκιν είχε απορριφθεί από τη δευτεροβάθμια επιτροπή αρχιτεκτονικού ελέγχου της Περιφέρειας, όμως ο δήμος το επανέφερε στην πρωτοβάθμια επιτροπή από την οποία και τελικά εγκρίθηκε. Προφανώς είχαν μαγειρέψει διαφορετικά τους συσχετισμούς και τη δεύτερη φορά τους βγήκε. Σημειωτέον ότι ο Δήμος είχε παραχωρήσει το οικόπεδο για την κατασκευή πάρκιν στην εταιρεία ΔΟΜΟΤΕΚΑ και σύμφωνα με τη σύμβαση μπορεί να το εκμεταλλεύεται για 30 χρόνια. Το πάρκιν, σύμφωνα με αυτά που ειπωθηκαν σήμερα το πρωί στους ραδιοφωνικούς σταθμούς θα έχει χωρητικότητα περίπου 150 αυτοκινήτων. Όπως καταλαβαίνει κάποιος ο οποίος ξέρει την περιοχή αυτές οι 150 θέσεις δε δημιουργούν μεγάλη διαφορά στον αριθμό των θέσεων στάθμευσης. Αντίθετα τα οικονομικά συμφέροντα είναι πολύ μεγάλα και πίεζαν εδώ και πολύ καιρό, όπως κάνουν και σε διάφορα άλλα σημεία της Αθήνας (χαρακτηριστική περίπτωση ο ναός της Αγροτέρας Αρτέμιδος στο Μετς) για την κατασκευή του πάρκιν.

Ο δήμαρχος Αθηναίων ο οποίος είναι ο απολογητής του κυρίου Βωβού το τελευταίο διάστημα, με την απροκάλυπτη υπεράσπιση των συμφερόντων του μεγαλοεπιχειρηματία για την κατασκευή του εμπορικού κέντρου στο Βοτανικό, προβαίνει σε ακόμα μια προκλητική πράξη που υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής όλων των ανθρώπων που ζούμε σε αυτή την πόλη. Με μια μαφιόζικη ενέργεια τη νύχτα, προφανώς για να προλάβει κυριολεκτικά στον ύπνο τους κατοίκους, αποδεικνύει το πραγματικό του πρόσωπο.

Και για να θυμηθούμε και τα έργα και τις ημέρες του στον τομέα αυτόν ο κύριος Κακλαμάνης πέρα από το πάρκο Λέλας Καραγιάννη και το κτήριο του Βωβού στον Ελαιώνα, για το οποίο έφτασε μέχρι και να καλεί σε συγκέντρωση, αυτός, ένας εκπρόσωπος της πολιτικής ηγεσίας, εναντίον ενός Ανωτάτου Δικαστηρίου(!), διαπράττοντας τεράστιο ατόπημα, έχει ταχθεί υπέρ και της ανάπλασης του Άλσους Παγκρατίου με την κατασκευή θεάτρου μέσα στο πάρκο, επιτιθέμενος σε έναν ακόμα ελεύθερο χώρο στο κέντρο της Αθήνας.

Προφανώς λοιπόν ο κύριος Κακλαμάνης έχει βάλει σκοπό να μην αφήσει τίποτα όρθιο από ελεύθερους χώρους τα χρόνια της παρουσίας του στο Δήμο Αθηναίων. Η καταδίκη του πρέπει να είναι πολιτική και καθολική.

Jonas Kaufmann

2009-01-20T04:20:00.000+02:00

Μετά από πολύ καιρό πήγα στο Μέγαρο Μουσικής. Τα τελευταία χρόνια ήμουν μεταξύ Ελλάδας και εξωτερικού και γι αυτό όταν παιζόταν κάτι ενδιαφέρον εγώ δεν βρισκόμουν στην Αθήνα. Έτσι μετά από αρκετο καιρό πήγα να δω και να ακούσω τον καταπληκτικό Γερμανό τενόρο Jonas Kaufmann σε μια συναυλία με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών υπό τη διεύθυνση του επίσης Γερμανού αρχιμουσικού Michael Guettler.

Ο Γερμανός τραγουδιστής επιβεβαίωσε τη φήμη του ως του σπουδαιότερου νέου τενόρου σήμερα. Με μια καταπληκτική ευκολία στην εναλλαγή μουσικών στυλ, με ένα απαιτητικότατο πρόγραμμα που περιελάμβανε άριες από την Τόσκα του Πουτσίνι (Recondita armonia, E lucevan le stelle), La Boheme του ιδίου συνθέτη (Che gelida manina), Martha του Flotow (Ach so fromm), Werther του Massenet (Pourquoi me reveiller), Carmen του Bizet (La fleur que tu m' avais jetee), Lohengrin του Wagner (In fernem land) καθώς και με τέσσερα(!) απαιτητικά ανκόρ ( Il lamento di Federico του Cilea, La donna e' mobile του Βέρντι, την καντσονέτα Non ti scordar di me, καθώς και την άρια από την οπερέτα "Η χώρα του μειδιάματος" Dein ist mein ganzes Herz)

Η παρουσία του Γερμανού τενόρου, κατά τη γνώμη μου του πιο άρτιου τραγουδιστή σε αυτή την κατηγορία φωνής σήμερα, ήταν καταπληκτική. Ένας ψηλός νέος άνδρας, γεννημένος το 1969, εμφανίστηκε στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής και χωρίς περιττές κινήσεις, κέρδισε το ενθουσιώδες κοινό με το αντικείμενο της δουλειάς του και μόνο, δηλαδή με το τραγούδι. Η τεχνική του ήταν άρτια από κάθε άποψη: Ένας αψεγάδιαστος μηχανισμός αναπνοής, άρθρωση εκπληκτική, μουσικότητα που, τουλάχιστον εγώ, σε όσες συναυλίες τενόρων έχω βρεθεί, δεν έχω συναντήσει κάτι αντίστοιχο. Αλλά το πιο εκπληκτικό από όλα είναι η αλάνθαστη γνώση του στυλ της μουσικής σε όλους αυτούς τους διαφορετικούς συνθέτες που μουσική τους τραγούδησε. Όταν τραγουδούσε Πουτσίνι ήταν σα να άκουγες έναν βέρο Ιταλό τενόρο, το ίδιο και στις Γαλλικές άριες από το Βέρθερο και την Κάρμεν, με άψογη άρθρωση και με λαμπρές ψηλές νότες. Όμως το κομμάτι που εμένα προσωπικά με εντυπωσίασε και δε μπορούσα να σταματήσω να χειροκροτώ, ήταν και το τελευταίο του κανονικού μέρους του προγράμματος, η άρια από τον Lohengrin του Wagner. Εκεί, αποδεικνύοντας και την υψηλή του αισθητική αλλά και τη στενή σχέση του Wagner με το ιταλικό belcanto, η φωνή βρήκε τη φυσική της θέση. Είναι ένας τενόρος που θα κάνει μεγάλη καριέρα στο Wagner, αρχής γενομένης από το φετινό καλοκαίρι που θα τραγουδήσει για πρώτη φορά το ρόλο του Lohengin.

Όσον αφορά τους υπόλοιπους συντελεστές της συναυλίας ο μαέστρος στάθηκε επάξια του τραγουδιστή συνοδεύοντάς τον με πολλή μουσικότητα και τέμπι που προφανώς είχαν δουλευτεί πολύ. Η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών ήταν δυστυχώς υποδεέστερη όλων. Ειδικά τα πνευστά και ακόμα πιο ειδικά τα χάλκινα ήταν αυτά που χαλούσαν πραγματικά τον ήχο, παίζοντας πολύ δυνατά και πολλές φορές φάλτσα.

Για το τέλος μερικά κομμάτια από τη συναυλία που έχουν ήδη δημοσιευτεί στο youtube:

Pourquoi me reveiller- Jules Massenet: Werther

In fernem Land- Richard Wgner: Lohengrin

E lucevan le stelle- Giacomo Puccini: Tosca

Το πλοίο "Αρίων" δέχτηκε επίθεση σε διεθνή ύδατα

2009-01-15T04:52:00.003+02:00

Το πλοίο "Αρίων" το οποίο είχε αποπλεύσει από την Κύπρο σήμερα για τη Γάζα μεταφέροντας ανθρωπιστική βοήθεια και στο οποίο επιβαίνουν ακτιβιστές και δημοσιογράφοι, δέχτηκε προκλητικά αρχικά προειδοποίηση από το Ισραηλινό ναυτικό να μην συνεχίσει το ταξίδι του και ενώ βρισκόταν σε διεθνή ύδατα 100 περίπου μίλια μακριά από την ακτή της Γάζας. Αφού αγνόησε τις προειδοποιήσεις συνεχίζοντας κανονικά την πορεία του, έπειτα από λίγο περικυκλώθηκε από 6 πολεμικά πλοία του Ισραήλ που το απείλησαν ότι θα ρίξουν προειδοποιητικές βολές και εντέλει το ανάγκασαν κάνοντας στην ουσία μια τεράστια παραβίαση του διεθνούς δικαίου που ισοδυναμεί με πειρατεία, να αλλάξει πορεία και να γυρίσει προς την Κύπρο.

Στο διάστημα αυτό ζητήθηκε η συνδρομή της Ελληνικής κυβέρνησης που στην ουσία είχε την αρμοδιότητα και την υποχρέωση να προστατέψει ένα ελληνικό πλοίο στα διεθνή ύδατα. Η Ελληνική κυβέρνηση εποίησε την νύσσαν, κοινώς έκανε τουμπεκί ψιλοκομμένο, στην ουσία βάζοντας την ουρά στα σκέλια. Αυτές είναι οι υπερήφανες ελληνικές ένοπλες δυνάμεις που αναλαμβάνουν να φυλάττουν Θερμοπύλες, έτσι ώστε εμείς να κοιμόμαστε ήσυχοι. Το κακό είναι ότι εμείς είμαστε ξύπνιοι, ενώ η κυβέρνηση κοιμάται.

bloggers against violence

2009-01-15T03:08:00.000+02:00

Σε ένδειξη συμπαράστασης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα που δέχθηκε δολοφονική επίθεση στις 22/12 έξω απο το σπίτι της, διοργανώνουμε μια βραδιά στο Bios (Πειραιώς 84) με σκοπό την ενημέρωση του κόσμου, αλλά και τη συγκέντρωση χρημάτων για την ενίσχυση της ίδιας και της οικογενείας της. Η συγκεκριμένη βραδιά θα είναι η ερχόμενη Πέμπτη 15/1.
Θα προβληθούν οι ελάχιστα παιγμένες στην Ελλάδα ταινίες Two Lane Blacktop (Monte Helman, 1971), και Radio On (Chris Petit, 1979). Δύο ταινίες δρόμου που συνδέονται άμεσα με την rock n' roll κουλτούρα.

Μετά τις προβολές θα ακολουθήσουν dj sets από bloggers και djs. More info soon..

H είσοδος θα είναι ελεύθερη.

Κατάληψη στο infocafe στου Ζωγράφου

2009-01-14T23:50:00.000+02:00

Σήμερα το μεσημέρι από τις 12.00 περίπου έγινε κατάληψη στο infocafe στο κέντρο του Δήμου Ζωγράφου στην πλατεία Γαρδένια. Από το blog της κατάληψης αναδημοσιέυω την προκήρυξη:

Από το μεσημέρι της 14ης Ιανουαρίου η δημοτική καφετέρια στη πλατεία Γαρδένια τελεί υπο κατάληψη. Σκοπός μας είναι να λειτουργήσει ως κέντρο αντιπληροφόρησης,συζητήσεων και συντονισμού δράσεων με επίκεντρο την εξέγερση του Δεκέμβρη κι όσα ακολουθούν. Επιπλέον, ένας δημοτικός χώρος αποδεσμεύεται από την εμπορική του χρήση και επιστρέφει στους κατοίκους ως ένα σημείο αναφοράς, ισότιμης συνεύρεσης και ζύμωσης, αυτοοργάνωσης και συνδιαμόρφωσης πάνω στα ζητήματα που τους απασχολούν.

Οι μέρες των σφοδρών συγκρούσεων και των πρώτων αντανακλαστικών καταλήψεων του Δεκέμβρη ακολουθούνται από λαικές συνελεύσεις, καταλήψεις σχολών, σχολείων και δημοσίων κτηρίων.Οι πολίτες δραστηριοποιούνται και αδιαμεσολάβητα συζητούν και αναζητούν τρόπους επίλυσης των καθημερινών τους προβλημάτων.Στους ασφυκτικούς ρυθμούς που μας επιβάλουν οι τσιμεντένιες μητροπόλεις, η εργασιακή ανασφάλεια, η εντατικοποίηση της εκπαίδευσης, η καθημερινή κρατική βία και καταστολή είναι κάποιες από τις αιτίες της έκρηξης του Δεκέμβρη, που φυσικά συνεχίζουν να υφίστανται.Οι προσπάθειες συλλογικής και από τα κάτω αντιμετώπισης τους είναι σημαντικό να συνεχιστούν και να απλωθούν σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χώρο εργασίας και εκπαίδευσης.

Η κοινωνική ανταρσία θα συνεχιστεί όσο συνεχίζεται η σφαγή στην Παλαιστίνη, όσο οι εξεγερμένοι διώκονται και φυλακίζονται, όσο τα αφεντικά τρομοκρατούν (με αποκορύφωμα τη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι στην συνδικαλίστρια εργάτρια Κ.Κούνεβα) όσο τα ΜΜΕ συστηματικά κατασυκωφαντούν και διαστρεβλώνουν τα γεγονότα.Ο Δεκέμβρης δεν τελειώνει όσο υπάρχουν άνθρωποι που μπολιασμένοι με την δυναμική και τα περιεχόμενα της εξέγερσης,συνεχίζουν να αγωνίζονται για να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους.

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ : ΠΕΜΠΤΗ 15/1 , 19:00

Ισραηλινοί χτυπούν Παλαιστίνιο νοσοκόμο

2009-01-12T03:01:00.003+02:00

Από Καναδούς και Ισπανούς ακτιβιστές είναι αυτό το βίντεο που δείχνει τον πυροβολισμό Παλαιστινίου νοσοκόμου ο οποίος πηγαίνει απλώς με ένα συνάδελφό του να περισυλλέξει το πτώμα κάποιου χτυπημένου άπό το δρόμο. Το αποτέλεσμα είναι να δεχτεί αμέσως τα Ισραηλινά πυρά

Αρχική πηγή tvxs.gr

Κατάληψη ΕΣΗΕΑ

2009-01-11T21:43:00.003+02:00

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ… κι όχι τα αφεντικά των ΜΜΕ
Οι χιλιάδες διαδηλωτές-τριες που πλημμύρισαν τους δρόμους πανελλαδικά την Παρασκευή 09/01 απέδειξαν ότι η φωτιά του Δεκέμβρη δεν σβήνει, ούτε από σφαίρες και βιτριόλι ενάντια σε αγωνιστές-τριες ούτε από την ιδεολογική τρομοκρατία που εξαπολύθηκε τις τελευταίες μέρες από την πλειοψηφία των ΜΜΕ. Γι’ αυτό η μόνη απάντηση του κράτους απέναντι στη νεολαία και τους εργαζόμενους ήταν γι’ άλλη μια φορά η ωμή καταστολή. Τα ΜΑΤ, έχοντας λυμένα τα χέρια τους από τις διαταγές των αφεντικών τους και την παρότρυνση των ΜΜΕ για μηδενική ανοχή, φιλοδώρησαν με χημικά, ξυλοδαρμούς και συλλήψεις όποιον βρέθηκε απλώς στον δρόμο τους.
Όταν η κρατική καταστολή στρέφεται (όπως στις 09/01) ενάντια ακόμα και σε εργαζόμενους δημοσιογράφους, οπερατέρ, φωτορεπόρτερ, δικηγόρους, που στέκονται στον δρόμο χωρίς να παίρνουν το μέρος των δολοφόνων, γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρο ότι από τα εξεγερσιακά γεγονότα του τελευταίου διαστήματος έχει τεθεί ένα ζήτημα αξιοπρέπειας στον καθένα και στην καθεμία από εμάς που η επιβίωσή του/της εξαρτάται από τον μισθό. Έτσι και κάποιοι/ες που εργαζόμαστε στον χώρο των ΜΜΕ παίρνουμε θέση στο πλάι των αγωνιζόμενων. Τόσο με την άμεση συμμετοχή μας στον αγώνα ως εργαζομένων, όσο και με τη μάχη που δίνουμε στους εργασιακούς μας χώρους για να μην περάσει η άποψη της εργοδοσίας των ΜΜΕ γύρω από τα γεγονότα, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την απόλυση του φωτορεπόρτερ Κώστα Τσιρώνη από την εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» επειδή φωτογράφησε τους μπάτσους να σηκώνουν τα όπλα μια μέρα μετά τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.
Δεν έχουμε καμία αυταπάτη ότι τα ΜΜΕ ως ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους δεν θα κάνουν ό,τι μπορούν για να γυρίσει ο κόσμος στα σπίτια του, το ξέρουμε άλλωστε καλύτερα γιατί δουλεύουμε σε αυτά. Όπως γνωρίζουμε επίσης ότι, για να παίρνει θέση ο κάθε Πρετεντέρης, ο κάθε Τράγκας, ο κάθε μεγαλοδημοσιογράφος υπέρ της κατάργησης του ασύλου και του διαχωρισμού των αγωνιζόμενων σε «κουκουλοφόρους» και «ειρηνικούς» διαδηλωτές, έχουν ανάγκη την καθημερινή σιωπή όλων μας.
Η θέση μας μαζί με τους εξεγερμένους προκύπτει και από την καθημερινή εκμετάλλευση που βιώνουμε στους χώρους εργασίας. Στη βιομηχανία των ΜΜΕ περισσεύουν όπως παντού οι ελαστικές/επισφαλείς εργασιακές σχέσεις, η άμισθη/ανασφάλιστη εργασία, η δουλειά με το κομμάτι, οι υπερωρίες και η εργοδοτική αυθαιρεσία. Το τελευταίο διάστημα, με πρόσχημα την οικονομική κρίση, έχουν επίσης ενταθεί οι απολύσεις και η τρομοκρατία της απόλυσης.
Όπως όλοι οι εργαζόμενοι, βιώνουμε κι εμείς το ξεπούλημα και την κοροϊδία των συνδικαλοπατέρων. Η ΕΣΗΕΑ ως θεσμός στρέφεται ενάντια στους αγώνες των εργαζόμενων, είτε αφορούν στην αντίσταση απέναντι στην εργοδοσία, είτε στην επιτακτική ανάγκη για ξεπέρασμα των εσωτερικών διαχωρισμών και του κλαδικού κατακερματισμού, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα ενιαίο συνδικάτο τύπου. Η συντεχνία αυτή, λειτουργώντας άλλωστε ως εργοδοτικό σωματείο, αποτελεί το βασικό στήριγμα των αφεντικών στην προσπάθειά τους να μας διαχωρίσουν από την υπόλοιπη εργατική τάξη, με τελευταίο παράδειγμα τη μη συμμετοχή της στη γενική απεργία της Τετάρτης 10/12.
Για όλους αυτούς τους λόγους, μια πρωτοβουλία έμμισθων, μπλοκάκηδων, άνεργων, «μαύρων», άμισθων και φοιτητών στον χώρο των ΜΜΕ αποφασίσαμε να καταλάβουμε το κτίριο της ΕΣΗΕΑ για να βάλουμε μπροστά όλα αυτά που μας ενώνουν με την αγωνιζόμενη κοινωνία:
-Την αντιπληροφόρηση, σε αντίθεση με την ιδεολογική προπαγάνδα των αφεντικών μας στα ΜΜΕ
-Την άμεση δράση όλων των εργαζομένων στα ΜΜΕ, αυτοοργανωμένα, αμεσοδημοκρατικά και από τα κάτω, απέναντι στην επίθεση που δεχόμαστε.
- ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ ΕΡΓΑΤΡΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ
- ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ
- ΔΕΝ ΘΑ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΘΑ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΙΣ ΑΓΡΙΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ
Κάλεσμα για ανοιχτή συνέλευση ΟΛΩΝ των εργαζομένων στα ΜΜΕ στην κατειλημμένη ΕΣΗΕΑ, Σάββατο 10/1, 20:00
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΣΗΕΑ

katalipsiesiea.blogspot.com

Καταγγελία της ομάδας νομικής βοήθειας

2009-01-11T20:52:00.000+02:00

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ "ΠΡΟΣΑΓΩΓΕΣ" ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΤΙΣ 9.1.09
ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ
Στις 9-1-2009 μετά το τέλος του πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου μεγάλος όγκος διαδηλωτών κατά την αποχώρησή του εγκλωβίστηκε μαζί με περιοίκους και διερχόμενους πολίτες στην είσοδο πολυκατοικίας επί της οδού Ασκληπιού αρ. 14, κατόπιν εκτεταμένης χρήσης χημικών και αναίτιας καταδίωξης από αστυνομικές δυνάμεις. Μέλη της Ομάδας Νομικής Βοήθειας δεχθήκαμε καταγγελίες ότι αφ' ενός μεν αναίτια έχουν εγκλωβιστεί στο σημείο, αφ' ετέρου δε εκείνη την στιγμή υφίστανται ξυλοδαρμούς. Υπηρετώντας τον κοινωνικό μας ρόλο προστρέξαμε και επιδεικνύοντας τις δικηγορικές μας ταυτότητες σε αστυνομικά όργανα -που δεν έφεραν διακριτικά- ζητούσαμε να πληροφορηθούμε το λόγο του αποκλεισμού τους, δηλαδή εάν είχε διαπραχθεί από μέρους τους κάποια αξιόποινη πράξη και διαπιστώνοντας ότι μεταξύ τους υπάρχουν αιμόφυρτοι τραυματίες απαιτούσαμε την πρόσβαση ασθενοφόρου. Αντί για οποιαδήποτε απάντηση και ενώ η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική λόγω της συνεχόμενης ρίψης χημικών, τα “ανώνυμα” αστυνομικά όργανα μας προπηλάκησαν και με βίαιο και εξευτελιστικό τρόπο μας έσυραν στην κλούβα και μας οδήγησαν μαζί με τέσσερις ακόμα πολίτες και άλλους συναδέλφους μας στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής.
Ουδέποτε μας γνωστοποιήθηκε ο λόγος της πολύωρης και παράνομης κράτησής μας, ενώ επιπλέον στερηθήκαμε την πρόσβαση σε συνήγορο. Στους συναδέλφους μας που είχαν συγκεντρωθεί έξω από τη ΓΑΔΑ -μεταξύ των οποίων υπήρχαν και μέλη του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών- απαγορεύτηκε η είσοδος ενώ πολλοί από αυτούς προπηλακίστηκαν και τραυματίστηκαν. Εν τέλει μετά από 3 ½ ώρες παράνομης κατακράτησής μας αφεθήκαμε ελεύθεροι.
Η ανωτέρω προσβολή των δικαιωμάτων μας έρχεται σε συνέχεια της προ ημερών “έρευνας”-διάρρηξης δυνάμεων της Ασφάλειας στην κατοικία συναδέλφου μας, χωρίς να τηρηθούν οι νόμιμες διατυπώσεις, εν αγνοία και απουσία της.
Οι παράνομες εις βάρος μας αστυνομικές πρακτικές δεν είναι καινοφανείς. Έχει επανειλημμένα διαπιστωθεί πως εφαρμόζονται αδικαιολόγητα σε πολίτες, οι οποίοι είναι πρακτικά ανυπεράσπιστοι. Ειδικά η πρακτική των αθρόων “προσαγωγών” πολιτών, παρότι αυτοί αποδεικνύουν τα στοιχεία τους και φέρουν την αστυνομική τους ταυτότητα, καθώς και της πολύωρης κράτησής τους χωρίς πρόσβαση σε συνήγορο, είναι παράνομη και βαθειά αντιδημοκρατική. Συχνά δε πλήττεται κατά την “προσαγωγή” η σωματική τους ακεραιότητα και η αξιοπρέπειά τους. Αυτές οι μέθοδοι οδηγούν στην περιστολή των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων του συνέρχεσθαι, της ελεύθερης έκφρασης, της ελεύθερης μετακίνησης και της πρόσβασης σε συνήγορο, εντάσσονται δε σε ένα γενικότερο πλαίσιο εκφοβισμού και στοχοποίησης πολιτών. Η ευθύνη για αυτές τις συστηματικές παραβιάσεις δικαιωμάτων και το πάγιο καθεστώς ατιμωρησίας που τις συνοδεύει, βαρύνει πρώτα απ' όλα την πολιτική ηγεσία.
Η αναβάθμιση, ένταση και όξυνση της κρατικής καταστολής καθιστά ακόμη πιο επιτακτική την παρέμβαση και την παροχή της συνδρομής μας στo πλαίσιοo του θεσμικού και κοινωνικού ρόλου του δικηγόρου ως υπερασπιστή των δικαιωμάτων και ελευθεριών των πολιτών.
Θα εμμείνουμε στη εκπλήρωση αυτού του καθήκοντός μας.
Αθήνα, 11 Ιανουαρίου 2009
ΟΜΑΔΑ ΝΟΜΙΚΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ

Έρευνα-διάρρηξη της ΕΛ.ΑΣ

2009-01-08T16:09:00.001+02:00

Αναδημοσίευση από το tvxs

Σύμφωνα με καταγγελία της δικηγόρου Σταυρούλας Γιαννακοπούλου, η αστυνομία εισέβαλλε στο σπίτι της, χωρίς να ειδοποιήσει ούτε την ίδια ούτε τους γείτονές της.

Η δικηγόρος έλειπε σε ταξίδι και γυρίζοντας σπίτι της τα ξημερώματα της Τρίτης, βρήκε την πόρτα ξεκλείδωτη, ενώ στο σπίτι επικρατούσε χάος. Η Σ. Γιαννακοπούλου, που μένει στα Εξάρχεια, πήγε στο ΑΤ της περιοχής για να καταγγείλει τη «ληστεία». Εκεί πληροφορήθηκε από τους αστυνομικούς ότι είχαν πραγματοποιήσει έρευνα στο σπίτι της, μετά τους πυροβολισμούς στους τρεις αστυνομικούς.

Ο ΔΣΑ αναφέρει ότι «σύμφωνα με το άρθρο 256 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, σε περίπτωση απουσίας του ενοίκου ή του ιδιοκτήτη της κατοικίας που ερευνάται, θα πρέπει να προσκαλείται από την αστυνομία και να παρευρίσκεται ένας γείτονας ως μάρτυρας. Η ίδια διάταξη επιβάλλει να προσκαλείται προηγουμένως ο ένοικος του διαμερίσματος που πρόκειται ερευνηθεί. Παράλληλα, με το άρθρο 255 παράγραφος 3 της Ποινικής Δικονομίας, προβλέπεται υποχρέωση παράδοσης από την αστυνομία αντιγράφου της έκθεσης έρευνας στον ένοικο της κατοικίας που έγινε αυτή».

Επίσης από σχόλιο στο ίδιο άρθρο αναφέρεται:

Έρευνα σε ιδιωτικό χώρο

Η έρευνα σε ιδιωτικό χώρο, όπως σπίτι, γραφείο κλπ, μπορεί να γίνει μόνο με «ένταλμα έρευνας» που πρέπει να το ζητήσετε πριν ανοίξετε την πόρτα. Επιπλέον, απαιτείται να διενεργήσουν την έρευνα τουλάχιστον δύο άτομα, από τα οποία ο ένας πρέπει να είναι δικαστικός, όχι αστυνομικός! Ελέγξτε τα στοιχεία των αστυνομικών και του δικαστικού, ελέγξτε το ένταλμα έρευνας και μόνο τότε ανοίξτε την πόρτα.
Αν η έρευνα γίνει μέσα στην ημέρα, τότε αρκούν τα παραπάνω.
Αν, όμως, η έρευνα γίνει νύχτα, πρέπει να υπάρχει και ένταλμα σύλληψης συγκεκριμένου προσώπου ή να διενεργείται αυτόφωρο έγκλημα. Σημειωτέον πως νύχτα είναι από τις 8μ.μ.-6π.μ. το χειμώνα (1 Οκτωβρίου - 31 Μαρτίου) και 9μ.μ.-5π.μ. το καλοκαίρι (1 Απριλίου - 30 Σεπτεμβρίου).

ΠΡΟΣΟΧΗ! Άλλο είναι το «ένταλμα έρευνας» και άλλο το «ένταλμα σύλληψης». Το ένταλμα έρευνας αναφέρεται σε συγκεκριμένο χώρο, ενώ το ένταλμα σύλληψης σε συγκεκριμένο άτομο, το οποίο πρέπει να βρίσκεται στο σπίτι, την ώρα που θέλουν να εισέλθουν για να τον συλλάβουν. Αν δεν υπάρχει ένταλμα σύλληψης τη νύχτα, τότε οι αστυνόμοι πρέπει να σας πουν ότι διενεργείται αυτόφωρο έγκλημα και θέλουν να ερευνήσουν γι’ αυτό. Πρέπει να μιλήσουν συγκεκριμένα και ειδικά πχ «Ακούστηκε πυροβολισμός και κραυγές, κάνουμε έρευνα για ανθρωποκτονία και σωματικές βλάβες».
[..]

Της Έλλης Ισμαηλίδου,
Δικηγόρου Αθηνών"

Μαρία Δημητριάδη

2009-01-08T01:58:00.003+02:00

Σήμερα έφυγε από τη ζωή μια από τις μεγαλύτερες τραγουδίστριες τόυ πολιτικού τραγουδιού της εποχής της χούντας και της μεταπολίτευσης. Μια πολύ μεγάλη φωνή που με την ευελιξία και την ευαισθησία της συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους Έλληνες συνθέτες εκείνης της περιόδου. Ξαρχάκος, Θεοδωράκης, Μικρούσικος, Χατζιδάκις ήταν μόνο μερικοί από αυτούς που της έδωσαν τραγούδια τους και που τα τραγούδια αυτά ευτύχησαν να βρούν μια φωνή σαν τη δική της να τους δώσει πνοή. Εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω από εδώ, αποτίοντας φόρο τιμής σε μια καλλιτέχνιδα που με σημάδεψε
και που χάρη σε αυτήν και μερικούς άλλους σαν και αυτή έγινα τραγουδιστής είναι να πω ότι γινήκαμε φτωχότεροι.

Αϊ Ρόζα Λούξεμπουργκ τι σου'χω φυλαγμένα
Πάνω στο κάρο σ' είδα στα εννιακόσια εφτά
εγώ τότε κοιμόνουνα στο φως του εικοσιένα
κι εξήντα χρόνια αργότερα σε βρήκα στα χαρτιά

Φυσική βία

2009-01-07T04:40:00.001+02:00

Το θέμα είναι πολύ σοβαρό και νομίζω ότι σηκώνει πολύ συζήτηση. Κατ' αρχάς να πω ότι γενικά δε χρησιμοποιώ βία. Τουλάχιστον βία με τα χέρια μου, αν το θέλετε κι αλλιώς δεν έχω χειροδικήσει ποτέ. Ανέκαθεν ο τρόπος μου να λύνω τα πράγματα ήταν ο λόγος και η συζήτηση.

Δεν ξέρω αν έκανα καλά. Υπήρχαν πάντως και υπάρχουν ακόμα, στιγμές όπου η χειροδικία αισθάνομαι ότι είναι η μόνη μου διέξοδος. Τέτοιες είναι οι στιγμές όπου αισθάνομαι ότι με έχουν αδικήσει κατάφωρα, χωρίς να μπορώ να αντιδράσω. Όπως για παράδειγμα την εποχή που ήμουνα στο Γυμνάσιο, σε ένα διαγώνισμα Θρησκευτικών ο καθηγητής θεωρώντας ότι έχω αντιγράψει από κάποιον άλλο καθώς οι κόλλες μας ήταν πανομοιότυπες, με μηδένισε παρά τις εντονότατες διαμαρτυρίες μου.Ή όπως στις τελευταίες πορείες αισθανόμουνα την οργή να με πλημμυρίζει τόσο που ήθελα να πάρω κι εγώ μια πέτρα και ν' αρχίσω να ρίχνω με όλη μου τη δύναμη στους μπάτσους. Να πιάσω έναν από αυτούς και ν' αρχίσω να τον βαράω τόσο που να βγάλω το άχτι μου και να το φχαριστηθώ. Και στις δύο περιπτώσεις αυτό που θα με έκανε να ξαναποκτήσω τη χαμένη μου αυτοεκτίμηση, να ξανααισθανθώ άνθρωπος αξιοπρεπής ίσος με αυτόν που με αδίκησε, είναι η βία.

Αυτό το συναίσθημα είναι αυτό που μας έβγαλε στους δρόμους το Δεκέμβρη. Η αίσθηση της αδικίας για μια δολοφονία χωρίς λογική, για την υποβάθμιση της ζωής μας. Τα σκουλήκια που συχνάζουν στα Εξάρχεια, οι χαμερπείς, οι απαίσιοι, βγήκαν και διεκδικούν μια θέση στον ήλιο.

Η βία είναι ένα συναίσθημα, μια κατάσταση, ένα ένστικτο αν θέλετε, που ενυπάρχει σε όλους μας. Είναι από εκείνα τα ένστικτα που κανείς από τότε που είναι μικρός μαθαίνει να τα καταπιέζει και να μην τα αφήνει να εκδηλωθούν. Είναι όμως πάντοτε η βία κακή; Είναι πάντοτε εξοβελιστέα στο πυρ το εξώτερο; Να διευκρινίσω εδώ ότι μιλώ πάντοτε για τη φυσική βία.

Η φυσική βία δεν είναι κατά τη γνώμη μου πάντοτε κακή. Ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε σαφώς υποδεέστερη θέση δεν έχει άλλο τρόπο να αντιδράσει παρά μόνο με τη φυσική βία. Σπάζοντας, χτυπώντας, φωνάζοντας. Καμμιά φορά ακόμα και προσφέροντας την ίδια τη ζωή του στο βωμό ενός ιδανικού μιας ζωής καλύτερης για αυτούς που θα έρθουν αργότερα, όπως έκαναν οι κομμουνιστές.

Ποιο είναι όμως το όριο της βίας; Πότε αυτή η τρομερή οργή που παρασέρνει τα πάντα γύρω της σαν ορμητικό ποτάμι πρέπει να σταματά; Πότε η επισταμένη εφαρμογή της βίας μεταβάλλει τους αδικημένους σε αδικούντες, τους εξουσιαζόμενους σε εξουσιαστές και τους βασανιζόμενους σε βασανιστές;

Θεωρώ τα παραπάνω σαν τα καίρια ερωτήματα που πρέπει να μας απασχολήσουν αυτή τη στιγμή. Η απόπειρα δολοφονίας του αστυνομικού στα Εξάρχεια πριν από δύο ήμέρες και το πογκρόμ που σημειώθηκε έπειτα από την αστυνομία στα Εξάρχεια, στο βωμό της εκδίκησης για το χτύπημα σε έναν δικό τους, επιβάλλουν νομίζω να κάτσουμε και να σκεφτούμε ο καθένας μόνος του, αλλά και όλοι μαζί το πού πηγαίνουμε καθώς και τις μορφές αγώνα που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε.

Πρώτο ποστ του 2009

2009-01-04T21:31:00.004+02:00

Καλή χρονιά σε όλους!

Αυτή η Πρωτοχρονιά σίγουρα δεν ήταν σαν τις άλλες. Οι ταραχές πριν από την αλλαγή του χρόνου αλλά και μετά, τα σκουπίδια στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο, η συγκέντρωση στο Σύνταγμα την ώρα της αλλαγής του χρόνου σίγουρα κάνουν μια πολύ μεγάλη διαφορά στην ατμόσφαιρα από τα προηγούμενα χρόνια και δίνουν και το μήνυμα ότι τίποτα δεν τελείωσε, είμαστε όλοι εδώ και παρακολουθούμε τα γεγονότα και αντιδράμε.

Έπειτα ήρθε το πολύ μεγάλο γεγονός της Ισραηλινής επίθεσης στη Γάζα, η παράλογη βία, οι νεκροί και οι τραυματίες. Από χθες το Ισραήλ επιχειρεί και με χερσαίες δυνάμεις μέσα στη Γάζα, σκοτώνοντας ότι βρει μπροστά του. Έχω διαβάσει πάρα πολλές αναλύσεις το τελευταίο διάστημα όσον αφορά το γιατί επελέγη τώρα η χρονική στιγμή για να γίνει η επίθεση, αλλά δε μπορεί να το χωρέσει το μυαλό μου ότι μπορεί κάποιος τόσο κυνικά να θυσιάσει ανθρώπινες ζωές τόσο μαζικά για την πολιτική του επιβίωση και μόνον. Και αναφέρομαι βέβαια στους Ισραηλινούς πολιτικούς, που είναι όλοι ίδιοι στη στάση τους απέναντι στους Παλαιστινίους.

Εμείς στην Ελλάδα έχουμε ζήσει μια Γερμανική Κατοχή. Οι σφαγές στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα, στο Κομμένο Άρτας, στην Καισαριανή, είναι ακόμα χαραγμένες στη μνήμη μας σα λαού. Τα αντίποινα των Γερμανών, που για κάθε νεκρό Γερμανό στρατιώτη σκότωναν 10, 20, 50 ή 200 Έλληνες, χωρίς διάκριση αν ήταν συμμετέχοντες στην αντίσταση ή όχι, είναι αυτό που σήμερα κάνουν οι Ισραηλινοί, αυτοί που υπέφεραν ένα Ολοκαύτωμα, ενάντια στους άμαχους Παλαιστινίους.

Οι αντιδράσεις βέβαια είναι ποικίλες, από ειρηνικές διαδηλώσεις σε όλο τον κόσμο, ακόμα και μέσα στο Ισραήλ, μέχρι και βίαιες επιθέσεις, που αν ακόμα δεν έχουν γίνει, εν τούτοις ετοιμάζονται ανά τον κόσμο και θα εμφανιστούν σύντομα. Στην Ελλάδα είχαμε ήδη μερικές διαδηλώσεις, εχθές και σήμερα οι οποίες χτυπήθηκαν από την αστυνομία με το συνήθη προβοκατόρικο τρόπο με τον οποίο μας χτυπάει τελευταία.

Εγώ αυτή τη στιγμή βρίσκομαι εκτός Αθηνών και παρακολουθώ τα πράγματα όσο μπορώ από το διαδίκτυο. Εχθές, φεύγοντας από την Αθήνα το απόγευμα πέρασα από το σταθμό του Μεγάρου Μουσικής, όπου είδα αυτή εδώ τη διμοιρία των μπάτσων να πηγαίνουν προφανώς προς την Κατεχάκη για να δείρουν κόσμο. Φαίνεται πως η υπηρεσία τους δεν τους χορηγεί πούλμαν για να μεταφέρονται στις περιοχές όπου υπάρχει ψωμί και έτσι χρειάζεται να παίρνουν το μετρό.Όπως καταλαβαίνετε έπεσε και το σχετικό κράξιμο από τον κόσμο.

Τέλος πάντων αυτά για ένα πρώτο ποστ για το 2009. Οι ταραχές και το βίαιο ξύπνημα του Δεκεμβρίου του 2008 μετά τη δολοφονία του Αλέξη από τον Κορκονέα, με γέμισαν ελπίδα. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες των καιρών κάτι πολύ όμορφο και καινούργιο γεννιέται. Κάτι που το περίμενα χρόνια να συμβεί και να που επιτέλους γίνεται! Και όσον αφορά εμένα προσωπικά, μάλλον περνάω σε καινούργιες και πιο δημιουργικές μέρες. Καιρός να ασχοληθώ πιο σοβαρά με τη δουλειά μου, ίσως σε συνδυασμό και με αυτό εδώ το μπλογκ. Νομίζω ότι το μπλόγκινγκ αλλά και η διαδικτυακή κοινότητα που έχει πια δημιουργηθεί μού είναι πολύ σημαντικά.

Υ.Γ. Και μια φωτογραφία από μια τράπεζα από την πόλη που βρίσκομαι. Έγιναν κι εδώ ταραχές, χεχε

Πρωταπριλιά την Πρωτοχρονιά!

2008-12-31T11:35:00.004+02:00

Το blog "καί Νουδου και Light" δημοσίευσε πριν μερικές μέρες μία όντως ψαρωτική φωτοσοπία- μαύρη φάρσα με σάιτ στοιχημάτων, για το αν θα ξανακαεί το δέντρο των Χριστουγέννων στο Σύνταγμα!!!Οι δημοσιογράφοι των τηλεοπτικών σταθμών ΑΝΤ1 και ΣΚΑΙ (που οφείλουμε να τους δώσουμε Πούλιζτερ μετά από αυτό) χωρίς να διασταυρώσουν και πολλά πολλά μετέδωσαν την φωτοσοπία σαν ένα τεκμηριωμένο γεγονός!

Ενημέρωση δηλαδή, όχι μαλακίες!

Αναδημοσίευση από το μπλογκ ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ

Γάζα

2008-12-31T00:13:00.002+02:00

Ποιος μπορεί να μείνει αμέτοχος σε αυτό;

What x-mas? What street? What party? - 25/12

2008-12-23T16:31:00.000+02:00

Αγαπητοί μας φίλοι. Λόγω των τελευταίων γεγονότων το wsp έμεινε -ευλόγως- όλο αυτό το διάστημα ανενεργό. Ύστερα από πολλές συζητήσεις και ζυμώσεις -όπως παντού αυτήν την εποχή- το wsp ανακοινώνει :

"Πολλά συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες και νύχτες –πάρα πολλά! Οι δημιουργικές δυνάμεις του τόπου ασφυκτιούν! Αυτά τα χριστούγεννα (που δεν είναι χριστ/να) δε θα κλειδωθούμε σε σπίτια, μαγαζιά ή κάτω από το «δέντρο» του δήμου αθηναίων. Δεν είμαστε ίδιοι. Φέτος θα κάνουμε χριστούγεννα ΌΛΟΙ ΜΑΖΊ!".

Στις 6 μαζευόμαστε στο Θησείο/σταθμό ΗΣΑΠ (δε χρειάζεται να ειπωθεί πως πρέπει από την αρχή να είμαστε αρκετοί και καλά ντυμένοι). Κατόπιν, περνώντας μέσα από τον αρχαιολογικό χώρο που ενώνει την απ. παύλου με τη ρωμαΙκή αγορά (διόσκουρους) κατεβαίνουμε στη νέα πλατεία μοναστηρακίου (no man's land ακόμα) στις 8. Από την Αθηνάς μεταφερόμαστε στη βαρβάκειο αγορά στις 10 ενώ αργότερα (κρίνοντας την κατάσταση επιτόπου) επιλέγουμε ανάμεσα σε 2 ήδη σχεδιασμένες διαδρομές με κατάληξη την πλ. σάνταρόζα (έναντι rex) στις 00.

Σε περίπτωση "κωλλύματος" : Προπύλαια όπως την προηγούμενη φορά.
Σε περίπτωση βροχής : Στοά βαρβακείου αγοράς

Λόγω εκτάκτων συνθηκών δημιουργήθηκε εκτάκτως νέα αφίσα και ο "διαγωνισμός" αναβάλλεται. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε όσους συμμετείχαν.

Προωθήστε αυτό το μήνυμα παντού -ο χρόνος είναι λίγος! Μη λυπηθείτε τα χαμένα σας λεπτά. Άλλωστε, έχουμε αλλάξει. Δε θα το κάνει κάποιος άλλος, θα το κάνουμε εμείς..

the what street party family

whatstreetparty@gmail.com

facebook event : http://www.facebook.com/event.php?eid=47393524041(share it)
http://www.facebook.com/pages/What-street-party-/80414280651
http://www.myspace.com/whatstreetparty
http://whatstreetparty.blogspot.com/

Οδός Τοσίτσα 1Β

2008-12-22T04:41:00.001+02:00

Στην οδό Τοσίτσα 1Β, ακριβώς δίπλα από το Πολυτεχνείο, οι ένοικοι της πολυκατοικίας, μην μπορώντας να αντέξουν την ατμόσφαιρα από τους τόνους τα δακρυγόνα των τελευταίων ημερών έχουν όλοι εξαγριωθεί και έχουν στραφεί εναντίον των μπάτσων.

Τους ζητούσαν λοιπόν να φύγουν, ή να σταματήσουν να πετούν δακρυγόνα, μια και στην πολυκατοικία μένουν πολλοί ηλικιωμένοι και μωρά που έχουν πολλά αναπνευστικά προβλήματα και με τα δακρυγόνα τίθεται σε κίνδυνο η ζωή τους. Το σημείο όμως δεν τους ευννοεί καθόλου, όσο όμορφο κι αν είναι αυτό το κομμάτι της Αθήνας, δίπλα στην οδό Μπουμπουλίνας και πίσω από το Αρχαιολογικό Μουσείο και το Πολυτεχνείο.

Και ο λόγος είναι ότι εκεί στη Μπουμπουλίνας είναι το κτήριο του Υπουργείου Πολιτισμού, το παλιό ιστορικό κτήριο των κρατητηρίων της ΕΣΑ επί χούντας, όπου βασανίστηκαν τόσοι πολίτες και όπου είχαν μεταφερθεί οι πρώτοι πολιτικοί κρατούμενοι στις 21 Απριλίου του 1967, μεταξύ των οποίων και ο Μίκης Θεοδωράκης. Το κτήριο αυτό στη μεταπολίτευση μετατράπηκε σε κτήριο γραφείων της κομματικής οργάνωσης Αθήνας του ΚΚΕ και όταν αυτό έφυγε από εκεί, στεγάστηκε το υπουργείο Πολιτισμού. Στην είσοδο αυτού του κτηρίου λοιπόν τις τελευταίες μέρες σταθμεύουν μόνιμα τα ΜΑΤ και από εκεί εφορμούν για να σκορπίσουν τον τρόμο στις γειτονιές των Εξαρχείων και να γεμίσουν την περιοχή χημικά. (Είναι καταπληκτικό το πώς η ζωή φέρνει κύκλους και τα πράγματα επιστρέφουν εκεί από όπου ξεκίνησαν, με τους παρακρατικούς να επιτρέφουν στο κτήριο που κάποτε ήταν το σπίτι τους!)

Οι ένοικοι λοιπόν της πολυκατοικίας, απηυδησμένοι από την τρομοκρατία δίπλα από την πόρτα τους, ανάρτησαν δίπλα στην είσοδο, με πρωτοβουλία μιας ενοίκου της πολυκατοικίας, μια αφίσα που κυκλοφόρησε τις τελευταίες μέρες στα Εξάρχεια και που καλούσε τους μπάτσους να τους αδειάσουν τη γωνιά.

Σήμερα το πρωί η αφίσα έλειπε. Κάποια καλά παιδιά, προφανώς από τη συμπαθή τάξη των ανεγκέφαλων μπάτσων την είχαν ξεκολλήσει. Όμως το μένος τους δεν έμεινε μόνο στη αφίσα. Μπήκαν στο εσωτερικό της πολυκατοικίας και έσπασαν το χρονοδιακόπτη που ρύθμιζε τα φώτα της εισόδου καθώς και τα εσωτερικά και εξωτερικά φώτα, με αποτέλεσμα οι κοινόχρηστοι χώροι της πολυκατοικίας να μείνουν στο σκοτάδι και σήμερα οι ένοικοι χρονιάρα μέρα και κυριακάτικα να ψάχνουν να βρουν ηλεκτρολόγο να τους φτιάξει τα φώτα.

Το σημείο που βρίσκεται η πολυκατοικία, δίπλα από το σημείο που σταθμεύουν οι μπάτσοι, δεν αφήνει καμμία αμφιβολία για το ποιος έκανε τη συγκεκριμένη ενέργεια, καθώς αν ήταν ο οποιοσδήποτε πολίτης θα τον συνελάμβαναν σίγουρα.

Όσο για τους ηλίθιους που επιτίθενται σε πολίτες μόνο και μόνο επειδή δεν μπορούν να βγάλουν το μένος τους αλλού, να ξέρουν ότι προκαλούν το κοινό αίσθημα και αποδεικνύουν σε όλους μας πόσο επικίνδυνοι για την δημόσια ασφάλεια είναι. Αποκαλύπτεται έτσι ότι η αστυνομία δεν είναι αυτή που φυλάει τον πολίτη, όπως θα έπρεπε. Αντίθετα είναι αυτή που τον επιβουλεύεται.

Βάλε τα καλά τα πλάνα!

2008-12-21T04:00:00.001+02:00

Όμορφη πόλη, άσχημα καίγεσαι

2008-12-19T03:50:00.001+02:00